Toon onderwerp - Net onder behandeling, nu al angsten

Net onder behandeling, nu al angsten

voor alle vragen en antwoorden over verwerking en het leven na de behandeling...

anemoon schreef op za 10 jun 2017 19:11

anemoon 43 jaar

  • Amazone

Net onder behandeling, nu al angsten

In maart dit jaar heb ik een PETscan gehad waarbij geen (zichtbare) uitzaaiingen op afstand zijn gevonden. Ik word nu curatief behandeld. 4 AC kuren achter de rug, straks starten met 12 x Taxol, dan operatie, bestralingen en hormoontherapie.
Ik merk dat elk steekje, elk pijntje, mij naar adem doet happen van angst. Dit zal ik uiteraard met de oncoloog bespreken.
Ik voel "dingen" in mijn rechterzij en onderrug en ruggengraat. Bij slechts 5% van de vrouwen die net de diagnose bk gekregen hebben, worden tegelijkertijd uitzaaiingen gevonden.
Hoe groot zal de kans zijn dat tijdens de eerste behandelingen uitzaaiingen ontstaan? Of kan de chemo zelf voor dit soort pijntjes verantwoordelijk zijn..
Ik word gillend gek van mezelf!

Jolien71 schreef op za 10 jun 2017 23:08

Jolien71 46 jaar

  • Moderators
  • Noord-Holland

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Hoi Anemoontje, oh zwaar is dat dat je zo bang bent maar zo begrijpelijk en logisch! Dit heeft tijd nodig om een rustiger plek te krijgen, sowieso. Ik denk dat het idd heel goed is om je voor te laten lichten, dat geeft het meeste rust, denk ik. Onzekerheidsreductie vind ik altijd waardevol. Het is lastig, vertrouw je instinct heb ik hoog in het vaandel. Dus als je denkt dat er iets niet klopt, trek aan de bel. Heb je toevallig het item van Jadey gelezen bij Lotgenoten stellen zich voor? https://www.de-amazones.nl/phpbbforum/v ... =7&t=22880. Oef Anemoon, ik hoop dat je duidelijkheid en een beetje rust krijgt, dat is ook goed voor je herstel. Gemene nare rotziekte, mindf*cker, ja toch? Ik ben zelf ook regelmatig bang. Ik hou mezelf meestal voor dat ik de dag moet plukken en moet gaan voor het maximale zolang niet is aangetoond dat er iets mis is. Maar altijd bewust van dat het niet vanzelfsprekend is. Ik probeer daar maar de voordelen van te benutten.
Hele dikke knuffel van Jolien

Nadira schreef op za 10 jun 2017 23:12

Nadira

  • Utrecht

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Hoe groot die kans is weet ik niet. Of het van de chemo is weet ik ook niet (heb geen chemo gehad).
Maar wat je beschrijft is herkenbaar, heb het zelf ook terwijl ik al 2 jaar "schoon" ben. Niet bij alles, maar wel bij dingen die ik nooit eerder heb gevoeld. En achteraf blijkt alles verklaarbaar. Maar of die angst ooit helemaal weggaat... ?

An -77 schreef op zo 11 jun 2017 13:10

An -77 39 jaar

  • Moderators
  • Beheerders
  • Amazone

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Heel herkenbaar Anemoon, op je vragen heb ik geen antwoord, die kan de oncoloog beantwoorden maar ik herken alles wat je beschrijft.
Ik ben zelf 3,5 jaar na diagnose, in het begin sloeg ik steeds bijna door bij de minste pijntjes, met het verstrijken van de tijd is die angst vanzelf minder geworden. Maar net als Nadira betwijfel ik of die ooit helemaal weggaat.

Zangeres72 schreef op ma 12 jun 2017 00:32

Zangeres72 44 jaar

  • Moderators
  • Noord-Holland

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Hoi Annemoon. Ik herken het hoor...Heb het zelf ook nog frequent. Zelf heb ik voor mijzelf 'besloten' dat ik bij enge dingen ( had een knobbel op mijn tong, vaginale bult en slikklachten dit alles in een paar maanden tijd...) zo snel mogelijk uitsluitsel wil. En bij de rest nog even aankijk en bij twijfel ga ik echt naar de dokter.
Toch was ik vorige week acuut duizelig bij het opstaan. Zó duizelig dat ik kort er na moest braken. Dan schiet er ook door mijn hoofd dat ik een hersentumor heb..Maar ja. Later kalmeer ik weer en als het daarna weer goed gaat, dan denk ik : nou het zal wel goed zijn. Natuurlijk heb ik geen hersentumor. Maar de schrik zit er in. Nu ik weet dat dit ( ik spreek voor mijzelf) nooit meer echt over zal gaan, heb ik maar besloten dat het er bij hoort. En dat het oké is. Het positieve er aan is dat je ook alert zult zijn op klachten. Nu ik er zelf nuchterder mee omga, gaat het echt bete r. Ik verlang gewoon niet meer van mijzelf dat ik niet ZO mag denken.
Maar zoals jij omschrijft , het naar adem moeten happen van angst is erg naar. Als dat te veel overheerst zou het een idee kunnen zijn om er eens over te praten? Bv met iemand van het Ingeborg Douwes centrum? Maar ik denk dat eerst geruststelling door een arts nodig zal zijn.
Ik wens je veel sterkte en een dikke knuffel!
Zangeres.

Stoere Leeuw schreef op ma 12 jun 2017 10:02

Stoere Leeuw 62 jaar

  • Utrecht

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Ook ik herken het, de angst voor terugkeer, voor uitzaaiingen. En ook ik heb "besloten" dat dat erbij hoort en dat dat er Mag zijn. Ik ben 3,5 jaar na diagnose en nee weg gaat dat nooit. En dat is logisch want het is reëel.

Toen ik 8 maanden in behandeling was heb ik wel hulp gezocht en gevonden, fijne gesprekken gehad en daar kon ik weer mee verder. Op een gegeven moment voelde het dat ik er in zou stikken, waarin? Tsja moeilijk uit te leggen "het" = de angst en paniek "het" = het kanker-monster.

Sterkte anemoon - geloof me, het slijt - het wordt steeds gewoner, een deel van je leven zeg maar.

Ridoux schreef op ma 12 jun 2017 14:09

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Hoi Anemoon. Ik herken je verhaal, ook al heb ik zelf wel uitzaaiingen. Toen ik net was begonnen met mijn behandelingen voelde ik ook overal iets en de eerste MRI die afname van de tumor liet zien, heeft me toen niet eens erg gerustgesteld, pas toen ik een full body PET/CT scan kreeg na 6 maanden en er geen nieuwe uitzaaiingen waren, voelde ik me geruster, dat het wel even goed zou zitten.
Wat ik nu zelf doe (ook bij elk nieuw medicijn is het namelijk weer: is dit een bijwerking, of is het een uitzaaiing??) is alle klachten opschrijven. Dan zie ik namelijk heel goed of iets vaker terugkomt, of hoe lang ik er last van had. Aan de hand daarvan is het ook makkelijker beslissen of je er mee naar de arts zult stappen. Ook geeft het me meteen rust, zodra ik het opschrijf. Het is soms ook handig om te noteren of je toevallig iets bijzonders hebt gedaan waardoor je klachten zou kunnen hebben. Heb je veel zware dingen getild, heb je heel ver gewandeld etc?
(Zelf kijk ik dan voor elke controle bij de oncoloog de boel even door en dan zie ik welke dingen de moeite zijn om te vermelden, en welke pijntjes echt maar eenmalig waren, of evt te herleiden is naar een activiteit.)
Sterkte!

kaat75 schreef op do 15 jun 2017 14:55

kaat75 42 jaar

  • Moderators
  • Beheerders
  • Noord-Brabant

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Hoi Anemoon,

Heel herkenbaar. Die angst om ieder pijntje heb ik jaren gehad en soms steekt ie nog de kop op. Tijd helpt hierbij. De angsten worden minder. Moet zeggen dat ik altijd al wel een beetje een hypochonder ben geweest en dan helpt echt ziek worden natuurlijk niet echt. Hoe groot de kans is dat je uitzaaiingen krijgt, is niet zo relevant. Je krijgt ze wel of niet. Ik ken lotgenoten met een kleine kans volgens doktoren, die ze helaas wel kregen en lotgenoten met een hoge kans die ze gelukkig nooit kregen. Kansen zeggen mij persoonlijk niets. De kans dat ik op mijn 32e borstkanker zou krijgen zonder enkele risicofactor was minder dan 1%. Ik probeer zelf niet in paniek te raken bij een pijntje (was vooral in het begin heel moeilijk) en als het na 3 weken niet over is, ga ik naar de dokter. Dit helpt mij een beetje. Chemo kan inderdaad ook allerlei pijnklachten veroorzaken en andere veranderingen in je lijf door de chemo ook.

Veel sterkte!

Liefs Kaatje

anemoon schreef op do 15 jun 2017 15:50

anemoon 43 jaar

  • Amazone

Re: Net onder behandeling, nu al angsten

Wat een lieve berichten toch allemaal. Werd er iets emotioneel van. Momenteel voel ik geen rare dingen in/aan mijn lijf en ben ik (tijdelijk) weer gerustgesteld. Dat van die 3 à 4 weken is een goed advies. Als de klacht dan nog niet weg is trek ik aan de bel. En super fijn om te horen van de ervaringsdeskundigen dat de tijd zelfs deze wonden iets heelt. Natuurlijk zal bk altijd op de achtergrond meespelen, maar mijn liefde voor het leven zal dit hopelijk zoveel mogelijk op afstand houden.
Ben ook gestopt met het zoeken naar kansen en procenten. Het zegt me idd niet veel. 15% kans hebben om er over 10 jaar niet meer te zijn vind ik best een hoop. Terwijl ik bij 15% kans op regen mijn paraplu niet eens meeneem. Het is fifty fifty! Je hebt geluk, of je hebt het niet.
Maar voorlopig staan voor mij nog allerlei behandelingen op stapel. Tussendoor geniet ik zoveel mogelijk.
Dikke knuffel