Thema oktober 2015

“Hoe vertel je je kind dat je niet meer beter wordt?”

Roelanda (35) leeft sinds 2014 met uitgezaaide borstkanker. In een brief aan haar zoontje van toen bijna negen beschrijft ze hoe ze hem dat vertelde en wat ze doen om de tijd die ze nog hebben zo bijzonder mogelijk te maken. “We zijn nu volop speciale momenten aan het verzamelen. Niet zwaar en beladen maar fijn, spontaan en gezellig. Bijna dagelijks maken we een ‘selfie van de dag’ om de sfeer of een mooi moment vast te leggen.”

Lief vriendje,

“Voor mijn kinderen ben ik hun mama, daaraan verandert de borstkanker niets!”

Zangeres72 (41) had nooit kunnen denken dat zij ooit aan haar kinderen zou moeten vertellen dat zij borstkanker had. Alles ging eigenlijk net weer lekker. “Kanker overkwam anderen, niet mij.”

Bijna twee jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik ooit aan mijn kinderen zou moeten vertellen dat ik borstkanker had. Ik had net een boel dingen op orde, was flink afgevallen, had er een baan bijgenomen, deed opruimklussen als coach, had weer een complete band en maakte grote plannen!

“Ik hoop dat ik nog een hele tijd bij mijn dochter en partner mag blijven, het leven is veel te mooi!”

Paula (36) begint net weer op te krabbelen na haar borstkankerbehandelingen als er uitzaaiingen worden gevonden. Opnieuw krabbelt ze op en het gaat nu goed.  Maar het is moeilijk om te gaan met de vragen van haar dochter.  “Omdat mijn dochter niet lekker in haar vel zat hebben we een vertrouwenspersoon geregeld op school. En we gebruiken een schriftje, waarin ik kan schrijven hoe het gaat. Mijn dochter heeft hier veel aan.”