Weblogs

Recente artikelen

Glimp van de waarheid

Met mijn superkorte haar loop ik anoniem door de kantoorgangen. In de fietsenstalling van mijn werk word ik door sommigen zelfs vreemd aangekeken. 
 
Wie is die mevrouw die iedereen zo vriendelijk groet? Alsof ik zo ben komen binnenwaaien.
 
Mensen herkennen me echt niet meer nu mijn haar tijdens de chemokuren is teruggegroeid. Het nieuwe haar is korter, lichter en krulleriger dan mijn pruik. 
 

Tijd om afscheid te nemen.

Niet dat alles is afgesloten en alles is verwerkt, maar toch heb ik besloten dat dit mijn laatste weblog op de amazones is.

In bijna 6 jaar tijd ben ik van jonge weduwnaar naar mid-veertiger gegaan met de normale mid-veertigerproblemen. Tuurlijk,  er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Gerda denk, vraag me af of die dag ook ooit zal komen. Ik mis haar nog net zo, misschien wel meer dan  bijna 6 jaar geleden, maar die wilde achtbaan waar ik in het begin in zat is een stuk minder wild geworden.

Voor altijd

´Moet ik nou alweer naar school?', vroeg mijn vierjarige zoon toen we de straat uit liepen. We liepen net langs het huis met de grote magnolia in de voortuin, die zo mooi begint te bloeien.

'Natuurlijk ga je weer naar school', antwoordde ik, 'want alle grote kinderen gaan iedere dag naar school'.