Na diagnose en behandeling

6 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 6
Na diagnose en behandeling

Hoi allemaal, na diagnose en behandeling in 2019 dacht ik in 2020 een positiever jaar te hebben. Ik ben definitief een ander mens nadat ik de dood in de ogen gekeken heb, soms maakt me dit strijdlustig en bereid om alles uit het leven te halen, soms maakt het alles nutteloos en vergankelijk. Hoe ervaren jullie dit?

Offline
Berichten: 194

Ik denk voor iedereen wel herkenbaar. Dat heeft even tijd nodig. Krampachtig terug willen naar het oude leven voor borstkanker - dat gaat niet werken.

Maar het nieuwe leven is niet per sé slechter dan het oude leven. Het kost gewoon tijd om het nieuwe leven te kunnen omarmen.

Offline
Berichten: 50

Ook ik herken de verandering, maar nu na zeven jaar vind ik de verandering vooral positief en probeer ik het positieve uit mijn ervaring te halen. Je moet denk ik niet te streng voor jezelf zijn, het heeft tijd nodig om je weg te vinden in het leven na kanker. 

Voor mij was de diagnose traumatisch en het is niet iets wat je zomaar even verwerkt en achter je laat. 

Ik vind het heel mooi omschreven van StoereLeeuw3: "Het kost gewoon tijd om het nieuwe leven te kunnen omarmen."

Offline
Berichten: 290

Hoi Lonneke, heel herkenbaar. Mijn fysio zei altijd, de tijd moet er overheen. Er komt een soort berusting. Ik kan nu echt veel meer genieten van kleine dingen, maar het kostte even tijd voordat ik zover was.

Offline
Berichten: 917

Ja, herkenbaar. Door de diagnose en behandelingen besef je voor eens en altijd dat je leven eindig is. En dat je eruit moet halen wat erin zit. Dat slijt ook wel weer. Na een paar jaar kun je je wel weer druk maken om kleine dingen. Maar ergens toch nooit echt.

Offline
Berichten: 518

Zo herkenbaar.....

De eerste periode na behandeling vond ik eigenlijk het moeilijkst. Je hebt toch een knauw gekregen, en moet maar afwachten of je er echt vanaf bent. Na bijna drie jaar ben ik wel zo ver dat er een nieuw evenwicht is ontstaan. Ik heb wel het gevoel dat ik uit de pas loop met leeftijdsgenoten. Inderdaad, alles lijkt soms nutteloos, maar tegelijkertijd ook heel waardevol: gewoon kabbelen doet het niet meer. Gek hoe die twee dingen naast elkaar bestaan. Af en toe moet ik mijzelf even knijpen, dat het echt waar is dat ik er nog ben en mij weer druk maak over kleine dingen.