Mijn verhaal als partner van

4 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 1
Mijn verhaal als partner van

Jaren geleden heb ik onderstaand verhaal al eens geschreven op deze website. Toen heb ik veel contacten opgedaan. Een hele bizare tijd.. Ik wil nogmaals, na bijna 9 jaar dit verhaal delen. Met name aan de partners van... Waarom? Omdat dit nog steeds actueel is.

 

Daar lag ze dan.. ik gaf haar een kus en zei haar dat ik haar nooit zou vergeten..

Dit is mijn verhaal, een verhaal over kanker, veel ziekenhuisbezoeken en de liefde. Ik ga proberen om mijn leven dat ik samen met mijn liefde Yvette heb geleefd aan u over te brengen. Humor en verdriet, liefde en kanker.

Ik ben Mike T. op het moment van schrijven ben ik 28 jaren jong en ben getrouwd met de meest geweldige vrouw op aarde. Haar naam: Yvette, inmiddels ook T. want we zijn bijna 2 jaar getrouwd. En al 4 jaar blij en gelukkig. Dat stukje blij en gelukkig is ook wel eens anders.

Ik woon in Voorburg, een kleine stad direct naast Den Haag. Sinds november 2005 woon in ik een kleinschalig appartementencomplex aan een rustig gelegen straat. Omdat het volgens iedereen zo goed is om zo vroeg mogelijk te kopen heb ik dat maar gedaan. Er waren twee dingen goed voor je toekomst is mij altijd verteld. Dat was militaire dienst en een koopwoning. Die koopwoning geeft mij anno 2014 alleen maar kopzorgen, militaire dienst was een geweldige tijd. Dat hadden de mensen om mij heen wel bij het juiste eind.  Na een hoop gedoe rond de dood van mijn vader begin 2005, heb ik in mijn appartement heerlijk mijn plek gevonden en woon ik hier enorm naar mijn zin.

Rond juli van het jaar 2006 stond er schuin boven mijn appartement een ander appartement te koop. Al vrij snel was het verkocht en stiekem was ik wel benieuwd wie erin kwam natuurlijk. Ik was een vrijgezel van op dat moment 23 jaar dus een leuke vrouw in het complex was wel leuk natuurlijk. Mijn geluk was dan ook dat er een hele leuke vrouw kwam wonen. Een vrouw van rond de 170 met donker halflang haar.

Ze reed in een rode Volkswagen Golf, die eigenlijk meer wit dan rood was zo vaal was hij geworden. Ik zag haar vaak heen en weer lopen met grote tassen, ik had toen bedacht dat ze niet vrijgezel zou zijn dus heb mijn idee van buurvrouw heeft u een kopje suiker? een beetje laten varen. Na ongeveer een jaartje ben ik toch maar eens gaan kijken of ik contact kon krijgen met deze toch wel mysterieuze vrouw. Ik kon totaal niet peilen wie of wat ze was. Het enige dat ik wist is dat ik haar zeer aantrekkelijk vond en dat ik daar iets mee wilde doen. Wat precies wist ik nog niet.

Beneden bij de deurbellen had ik haar naambordje al vaak zien staan. Alleen haar voorletters en achternaam stonden er, Y.S. Ik had vaak bedacht waar die Y nou voor moest staan. Ik had bedacht dat ze Yvonne zou heten, dat paste voor dat moment ook wel bij haar vond ik. Soms heb je dat wel eens, dan zie je iemand, die stelt zich voor en dan denk je, ja die naam past wel bij jou. Tenminste dat heb ik dan.

Ik wilde meer van haar weten, ik wilde in contact komen met deze ‘Yvonne’ Maar hoe? Omdat ik op net vice voorzitter was geworden van de VVE vereniging had ik een lijst in handen waar alle leden van het complex op benoemd stonden. Alles stond erbij. Voor, achternaam, telefoonnummer en of ze een achterstand hadden met de betalingen. Dat laatste was gelukkig niet het geval. Ik was dan ook verrast om te zien dat mijn buurvrouw “Yvonne” helemaal geen Yvonne was maar dat de buurvrouw Yvette heette. Een veel mooiere naam dan Yvonne vond ik. Met deze informatie ben ik aan het werk gegaan en is ons eerste contact werd toen dan ook eigenlijk geboren.

Ik ben op Hyves gaan kijken of ik haar kon vinden en of ik zo meer van haar te weten kon komen. Haar naam had ik inmiddels compleet dus dat moest een koud kunstje zijn.  Bingo! Gevonden op Hyves, Ik zag een foto van Yvette waar ze met een biertje in haar hand stond. Je kon duidelijk zien dat er iemand af was geknipt want het was maar een halve foto. Wel een hele leuke! Ik kon niks vinden waaruit bleek dat ze een relatie zou hebben.. goed nieuws dus! Ik zag wel dat ze bijna acht jaar ouder was dan ik en dat had ik totaal niet verwacht, ik had haar echt een stuk jonger geschat. Wel iets ouder dan ik maar zeker geen acht jaar ouder. In de eerste instantie vond ik dat een beetje balen want welke vrouw zit er nu te wachten op een man van acht jaar jonger. Ik zie het wel dacht ik. Leeftijd is immers totaal niet belangrijk, ik vond haar leuk dus besloot gewoon een bericht te sturen naar mijn buurvrouw Yvette die voorheen Yvonne was.

De tekst was nogal achterhaald. Dat luidde: Hey! Volgens mij ben jij mijn buurvrouw?! Ik had binnen een dag een bericht terug. Ook kort maar zeker niet afwijzend. Haar bericht: Ja volgens mij ook. Alles goed Mike? Wow ze noemde meteen mijn naam dacht ik toen. Die heeft dus verder gekeken dan alleen dat berichtje. Ik vond het leuk en ben in gegaan op haar vraag of alles goed ging. De berichten wissel ging goed en werden al snel langere teksten en vanuit teksten gingen we vloeiend over op lange MSN gesprekken.

Hoe veel makkelijker was het niet om naar boven te lopen.. Veel makkelijker natuurlijk! Maar dat durfde ik dan weer niet zo goed, ik had niet echt de ballen denk ik. Ik vond dit al spannend zat! Daarbij vond ik ook dat zij het moest voorstellen maar na een aantal weken chatten heb ik haar toch uitgenodigd voor een wijntje, leek me makkelijker en als ik op haar moest wachten gebeurde er niks. Uit de chatgesprekken bleek dat we elkaar wel aardig vonden en dat we elkaar genoeg hadden te vertellen dus ik had er alle vertrouwen in dat deze avond niet saai zou worden!

Goed, daar kwam Yvette dan. De spanningen gierden door mijn lijf heen voor ik de deur open deed. Ze was immers nog nooit zo dichtbij geweest! Sterker nog, ik had haar nog nooit live gesproken! Alleen maar via tekst. Ik wist eigenlijk nog helemaal niks van hoe ze klonk, hoe ze lachte, haar uitdrukkingen, noem het maar op.

Ik deed de deur open en daar stond de buurvrouw van de rode Volkswagen Golf. Dat is gek zeg. Ik weet dat ik me dat nog bedacht. Er was een enorm verlegen afstand van beiden kanten. Ik was gewoon een lamgeslagen ventje en Yvette die keek enorm de kat uit de boom en was redelijk afstandelijk. Ik was immers in haar ogen pas 24 jaar jong. (bijna 25) Yvette was toen 32 en tja.. dat schijnt dus uit te maken in de eerste instantie. We gingen zitten en ik stond snel weer op om snel een goed fles witte wijn open te trekken. Ik had speciaal 2 flesjes gehaald die dag en die vielen goed in de smaak! We hebben enorm gepraat die avond. Eigenlijk over helemaal niks bijzonders. Ik merkte dat ik een klein beetje aangeschoten begon te worden en dat wilde ik totaal niet. Ik heb enorm mijn best gedaan om dat te verbergen. Ik wilde immers niet af gaan van wijn drinken van een vrouw, Yvette zij namelijk nergens last van te hebben. De avond eindigde na 2 flessen wijn en een hoop gekwebbel. Volgens mij was het rond een uur of half 4 in de nacht dat zij terug ging naar haar eigen huis. Het afscheid was weer heel afstandelijk. Gewoon een soort van ‘doei’. Geen gezoen of dergelijke. Ik vond het niet eens jammer. Ik had op dat moment al bedacht dat dat nog wel goed zou komen. Ik stuurde haar voor ik ging slapen nog snel een bericht via Hyves met dat ik het zeer gezellig vond en dat we het snel weer over moesten doen. De volgende dag heb ik natuurlijk elk moment van de dag op mijn computer gekeken of ik een bevestiging terug had gekregen. En die was er uiteindelijk! Ze vond het ook gezellig en wilde net als ik ook snel een vervolg.

Het ging eigenlijk weer op de oude voet verder. Avonden lang zaten wij als buren op MSN te chatten. Het was natuurlijk veel makkelijk om naar boven te lopen maar dit had wel wat. Je kan dingen makkelijker bespreken denk ik. Soms vroeg ik, kom even een wijntje doen beneden? Dat is makkelijker. Maar gek genoeg zei ze meestal nee. Ze ging wat anders doen of niet te laat naar bed. Ik werd er een beetje onzeker van. Wel bleef ze elke avond weer op MSN verschijnen voor een gezellig chat. 

Ik denk dat het een week later was dat ik toch maar weer vroeg of ze langs kwam om een filmpje te doen. He He! Ze zei, ja is goed! Ik ben rond 8 uur bij je. poeh he! Dat was weer spannend. Daar kwam de buurvrouw met de rode volkswagen golf weer! We gingen zitten en keken de film uit. Zonder ook maar iets tegen elkaar te zeggen. Ik wilde zoveel praten en vertellen, maar we gingen film kijken en Yvette hield ook haar mond dus deed ik dat ook maar. Soms keek ik stiekem even opzij om te naar haar te kijken. Ik vond haar mooi, aantrekkelijk, ze had een geweldige lach. Al die dingen schoten door me heen. Ik kan jullie niet eens vertellen welke film het was! Na de film dronken we nog een wijntje en ze ging snel weer weg. Ze moest werken en wilde niet te laat naar bed. Als we bij elkaar tien zinnen hadden gesproken die avond was het veel. Ik dacht: wat moet ik hier nu weer mee? Ik wilde graag toch wel een klein beetje meer zo langzamerhand. Uit onze MSN gesprekken bleek wel dat ze onze vriendschap erg leuk vond, maar eenmaal bij elkaar deed ze er niks aan om ook maar iets van die vriendschap te laten slagen. Ik werd er donders onzeker van. Een gevoel dat ik niet eerder heb gehad.

Ik ging voor een heel ander plan. Ik besloot een radiostilte. Ik dacht als ze wil dan komt het nu maar eens van haar kant af. Ik had al vaak genoeg gevraagd of ze kwam of plannen bedacht bij elkaar te komen. Vaak werd dat afgewezen of het verliep zoals eerder beschreven. Ik dacht: de mazzel ik hoor je wel. Die stilte duurde op precies te zijn 48 uur. Toen kreeg ik ee berichtje via Hyves. Het bericht was: Hey, alles goed? Ik heb je al even niet gehoord. Heb je zin om vanavond langs te komen bij mij? Hehe eindelijk dacht ik. Ik reageerde meteen met een JA ik kom! Ik was eigenlijk een beetje blij verrast door dat bericht. Ik had het misschien niet zo verwacht ofzo denk ik. Ik besloot om haar nog even iets langs in spanning te laten om het bericht wat later te versturen. Anders leek het wel alsof ik er enorm op zat te wachten. Goed, ik kreeg een bevestiging met tijd en 5 minuten voor tijd liep ik naar boven, ik was weer erg gespannen en heel benieuwd hoe haar inrichting eruit zou zien. Dat zegt vaak nog meer over een persoon. Ik had wel een idee maar had geen idee of dat allemaal wel klopte. Ik drukte op de bel en daar stond Yvette dan weer. Het was gek, nu ging ik bij haar op bezoek. De opening van de avond was weer enorm afstandelijk. Hoi-hoi en we liepen naar binnen. Het zag er warm uit met veel planten bloemen en dat soort franjes. Lekker gezellig, warm en toch ook vrouwelijk. Ik voelde me er wel lekker bij. We gingen zitten en begonnen weer met het elle lang praten. En wijn drinken natuurlijk. Het moment was eindelijk daar dat we zo stiekem wat dichter tegen elkaar aan gingen zitten. Heel stiekem hoor! Er was toch nog een kleine afstand, kleine stiltes, spannende momenten. ik leek wel een onzekere puber die voor het eerst een meisje kuste. Voor haar gold dat ook zo. Dat kon niet anders aangezien we beiden niet de ballen hadden om nu eens echt te zeggen of te doen waar het op dat moment om ging. Ik besloot om het te vragen. Uit zenuwen denk ik. Ik zei.. Mag ik je zoenen? Ik vond het meteen al enorm raar en stom dat ik het haar vroeg. Ik dacht nee!! Wat zeg ik nou weer. Ik kon wel door de grond heen zakken. Wat je in een heel korte tijd denken kan is echt heel veel! Ze aarzelde niet en zei vrijwel direct ja natuurlijk!! Wat een chemie was dat zeg tussen ons zeg ongelooflijk! We zoende we streelde het was een feit. Wat was dit een heerlijk gevoel zeg. Ze zoende heel intens en bescheiden. Maar toch was het enorm vuurwerk! Vanaf dat moment hebben we niks anders meer gedaan dan aan elkaar zitten en zoenen, kusjes geven.. we waren erg verliefd. 

We hadden gezoend, een enorme overwinning! Ik ging blij de trap af naar mijn eigen woning. Ik stuurde nog even voor het slapen een berichtje met dat ik het enorm gezellig vond en dat ik blij was hoe het is gegaan. Al hee snel kreeg ik daar reactie op met een bevestiging. Ik ging blij en opgewonden slapen. Het was pas een zoen. Maar ik was zeer tevreden. De buurvrouw met de rode volkswagen golf.. Dat is nu mijn vriendin! Joehoe!

De vond daarna vergeet ik niet snel meer. We zaten even op de chat, ik moest nog dingen doen die avond dus we hadden niks afgesproken verder. We waren aan het chatten, Yvette zei: Mike, ik moet je iets vertellen maar ik weet niet zo goed hoe. Ik zei nog moet ik even naar boven komen? Nee zei ze. Ik begon een beetje argwaan te krijgen. Want het vetellen duurde een beetje lang zeg maar. Ze begon met kleine zinnen. Bijna 4 jaar geleden was ik ziek. Ik had toen kanker. Borstkanker. Maar dat is nu over hoor! Zei ze meteen. Ik schrok me totaal lam. Ik dacht heb ik dat weer? Nee toch? Ja toch dus! Ze vertelde dat haar borst was afgezet en haar klieren ook zijn verwijderd. Maar hoe kan dat dan? Ik heb niks gemerkt! Nee omdat ze er iets van hebben gemaakt nu zei ze. Een soort reconstructie. Al was dat nog niet helemaal klaar. Daar waren ze nog mee bezig vertelde ze. Sjonge jonge zeg. Mijn eerste kanker ervaring. Bij mijn nieuwe vriendin. Maar gelukkig is dat over en is ze weer gezond en hoef ik me daar geen zorgen om te maken. 

Die zorgen maakte ik me dan ook niet. Hoewel het wel even de schrik van mijn leven was was het voor mij ook heel erg onbekend allemaal. Daarbij is het al een paar jaar geleden dus is ze beter. Alleen moest haar borst nog ‘afgemaakt’ worden.

We hadden het erg leuk samen het is ongeveer mei 2008 waar we nu zijn beland. We doen veel leuke dingen, we bezoeken concerten, komen graag bij vrienden over de vloer en tegelijk houden we ook van ons eigen leven. We zijn al wat maanden samen maar ik heb nog nooit naar haar borsten mogen kijken. Ze hield altijd haar BH of shirt aan tijdens de seks. Ik heb haar meerdere malen gezegd dat ik het echt niet erg vind dat ze ‘anders’ zijn dan andere. Maar de durf is er niet. Ik vond dat eigenlijk wel prima. Ik dacht dat komt vanzelf wel goed. Het laatste wat ik wilde is dat zij zich niet op dr gemak voelde bij mij.

De zomer van 2008 is goed warm, mooie dagen en mooie dingen. Ik werk bij een telecom bedrijf en Yvette is bloemiste. Gewoon lekker normaal allemaal. Omdat we zo dichtbij elkaar wonen is het voor ons makkelijk om bij elkaar te zijn. Dat doen we dan ook eigenlijk elke dag. Slapen sowieso! Ik heb beneden nog wel eens vrienden en zei boven nog wel eens haar eigen vrienden maar daar is ook alles mee gezegd.

Ze ging de zomer van 2008 ook met vrienden een weekend naar Pinkpop. Omdat er al kaarten waren gekocht voor ons bestaan kon ik helaas niet mee. Dat kon natuurlijk wel maar dat zou ik de hoofdprijs moeten betalen. Dat had ik er niet voor over. Het was het eerste echte weekend dat we niet bij elkaar zouden zijn. En dat hebben we geweten, ik heb haar zo ontzettend gemist dat ik heb besloten nooit meer zonder haar te willen zijn. Gelukkig kon ze zich hier prima bij aansluiten. De eerste relatietest zeg maar, en dik geslaagd!! In dat weekend heb ik haar rode Volkswagen golf eens flink onderhanden genomen. Ze reedt met vrienden mee dus ik had haar auto voor de deur staan. Omdat de auto rood was en inmiddels al wat jaartjes oud is die ook vaal geworden. Vroeger al deed ik graag auto’s opknappen die er niet meer uit zagen. Zo ook deze car. Ik heb me suf gepoetst! Maar het resultaat was dan een zo goed als nieuwe rode golf. Ze wist van niks dus dat was dan wel weer een leuke verassing. Hoe groot de verassing was bleek wel uit het feit dat ze me vroeg waar haar auto stond! Ze herkende hem gewoon niet! 1-0 voor mij! Ik heb trouwens van iedereen spontaan autosleutels gekregen om ze op te poetsen. maar dat ter zijde.

Nee, we waren dol op elkaar! Dat stond vast.

Yvette slikt wat veel pijnstillers. Van die roze Ibuprofen, het viel me in de eerste instantie niet zo erg op maar ze gingen soms met 2 tegelijk naar binnen. Ik vroeg uiteraard wat er was. Ze zei altijd ja last van mijn rug enzo. Van het lopen in de winkel. Ja opzich is dat zo heel gek nog niet natuurlijk. Totdat ik er achter kwam dat ze soms wel eens 8 van die dingen naar binnen gooide. Niet per week maar per dag! Dat is dan weer niet normaal! We besloten om toch even naar de huisarts te gaan en eens te kijken wat daar het idee bij is. Die stuurde ons eigenlijk door naar het ziekenhuis voor een foto van haar rug en bekken. Wellicht gaat er bij een hoop mensen nu al een bel rinkelen. Bij ons op dat moment totaal nog niet!

De foto’s waren genomen en we zouden de uitslag bespreken met een bepaald arts. Die arts kende Yvette al omdat dat tevens de oncoloog was van Yvette. Hij had duidelijk meerdere functies binnen het arts zijn. We namen plaats en hij keek al zo ernstig. Hij ging zitten en zei meteen dat hij slecht nieuws had. Yvette zei hij, de kanker is terug en het zit in heel je rug en in je heupen. WAT!!!??? Hoe kan dat nou? Dat is het eerste dat er door me heen ging. We waren stil en lamgeslagen. De wereld verging ter plekke. De arts die meteen veranderde in een oncoloog begon met het uitleggen van de foto;s Er moest nog een botscan gemaakt worden en meteen een CT om te kijken of het niet naar de lever was uitgezaaid. Dat was allemaal niet de bedoeling! Het was het idee dat ze een hernia zou hebben! Geen kanker. Klopt dit wel? Helaas klopte het wel.

Er werden scans gemaakt en die logen er niet om helaas. Er zaten uitzaaiingen in de rug, bekken, schouder, bovenbeen, ribben. Eigenlijk overal wel. De CT liet zien dat er een hele kleine afwijking was in de lever, haast niet meetbaar. 

Er volgde een aantal bestralingen om er voor te zorgen dat de pijn in de rug en heupen te verdragen is. Gelukkig werkte dat erg goed. De bestraling zorgde voor minder pijn en dat de uitbreiding van de ziekte daar stopte. Ook werd er vrijwel meteen begonnen aan chemo en een bot goedje APD genaamd. Zo zit je met je goede en nieuwe relatie ineens in een hoop ellende en verdriet. Zo hadden we het ons niet voorgesteld. 

We zijn inmiddels begonnen aan de chemo kuren. Ik vond het enorm spannend omdat ik een bepaald beeld had van chemo. Ik dacht dan aan zieke kale mensen die alleen maar misselijk zijn en er heel slecht uitzien. Ik had immers nog nooit kanker van zo dichtbij gezien. Ik weet nog goed, de eerste kuur, Yvette zei al dat het wel mee zou vallen omdat ze ook middelen kreeg tegen het ziek zijn. Eenmaal op de afdeling zag ik allerlei mensen zitten. Sommige met een krant, laptop, boekje noem maar op. Ik had er geen naar gevoel van toen ik dat zo zag. Ik voelde me zelfs een beetje opgelucht. Het was gemoedelijk en de zusters waren allemaal even vriendelijk. Ook de patiënten onderling gingen goed met elkaar om.

Yvette moet elke 3 weken een kuurtje halen. Dan zaten we de hele middag met elkaar te praten en we grapten wat. Soms liep ik even een rondje omdat ik niet zo onwijs van het stilzitten ben. Bij de 2e kuur zei de verpleegster: Ik denk dat je volgende week wel last zal krijgen van haaruitval! Oei, dat was even schrikken voor mij. Yvette vond het zo erg nog niet. Ik had daar een andere gedachten bij. Ik vond het raar, naar noem het maar. Ik vond het alles behalve best! Ik wilde niet dat ze kaal zou worden, ze had zulk mooi haar. Het was zo’n leuke mooie vrouw! Ik was voor dat moment zo enorm bang! Maar de verpleegster kreeg gelijk. Een week na de 2e kuur begon het uitvallen van de eerste haren. We hadden afgesproken dat we het zouden laten zitten tot het echt niet meer kon. Tot ze er teveel last van kreeg. Helaas voor mij was dat al na enkele dagen. We hadden afgesproken dat we het na m’n werk af gingen knippen en daarna scheren. Omdat ik vroeger het idee had om kapper te worden zei ik dat ik eerst wel even een model erin ging knippen. Ik had echt het idee dat ik dat wel zou kunnen. Het lijkt bij de kapper zo makkelijk. Maar helaas voor mij ging dit niet door. Ik kon totaal niet met die schaar overweg! Eenmaal kort geknipt kwam het echt zware moment. Het volledig kaal scheren. Ik was er zo bang van dat mijn handen begonnen te trillen. Ik had het idee dat ik mijn vriendin aan het verminken was. Het voelde enorm eng. Toch wist ik me er toe te zetten en heb alles eraf geschoren. Het was vreemd om haar zo te zien. Gek genoeg viel het me zeker niet tegen! Ze leek een beetje op die zangeres, sinnead o’ connor. Of JI Jane van die film. Het werd een stoere meid zo vond ik. Zelf dacht ze daar anders over maar ik was enorm blij en opgelucht dat het zo was zoals het was. Ik kwam er ook snel achter dat ik niet van het haar hou, en niet hoe ze eruit ziet, maar dat ik van Yvette hou, kaal of niet. Ik hou van deze vrouw zoals ze hier nu is. En nu, ja nu was dat even kaal.

De kuren verdroeg ze buitengewoon goed! We konden in principe gewoon alles doen wat we deden. Soms was ze wat meer moe dan normaal, maar dat was te verwaarlozen. We gingen gewoon lekker door met ons verliefd zijn, de kanker was eigenlijk een bijzaak geworden

Na 3 maanden was de eerste CT en botscan. Dat was dan wel weer even spannend! Ze moest een goedje drinken waardoor ze het beter konden zien allemaal. Alles was opzich zo gepiept en een week later kregen we de uitlag. Spannende week was dat. Opzich ging het allemaal wel goed met Yvette, maar toch weet je niet zeker dat dat ook echt zo is. Dat gaan ze nog vertellen. Op de dag zelf was ik licht gespannen. Die spanning was snel weg toen de oncoloog vrijwel direct zij dat de scan’s er zeer goed uitzagen. Dat wil zeggen dat de afwijkingen op de lever niet tot nauwelijks meer zichtbaar waren en de botten waren stabiel en op sommige plaatsen zelfs geslonken! Tijd voor een feestje!! Dat hebben we ook wel gedaan hoor. Ik had een flesje champagne in de koeling staan. Die hebben we die avond maar soldaat gemaakt samen. Dit was toch een goed moment!?!

Nee, het ging er goed met ons. Wat ik al zei de kanker was een bijzaak. Zeker toen we hoorde dat het allemaal onder controle was hadden we het idee dat Yvette er gewoon oud met zou kunnen worden. We hadden bedacht dat er soms een kuurtje aan te pas moest komen maar dat was niet zo erg.

We leefden lekker zo, we deden leuke dingen en de kuren verdroeg ze nog steeds erg goed. Eigenlijk is er over deze periode weinig te vertellen. het ging lekker zoals het ging. We waren nu ruim tien maanden officieel samen, we hadden al een hoop samen meegemaakt vond ik. Het werd tijd voor een aanzoek! Deze relatie kon echt niet meer stuk, Ik besloot dat in Parijs te gaan doen. Daar zouden we heen gaan in het weekend. Maar er ging iets een klein beetje fout. 2 dagen voor Parijs gingen we naar een concert. Het was er gezellig en we kwamen veel bekende van ons tegen. Zo gezellig dat ik net een klein tikje teveel had gedronken. Op zich is dat natuurlijk helemaal niet erg zou je zeggen maar toch! Ik zei een vriend van mij die daar ook aanwezig was..

Moet je opletten wat er nu gebeuren gaat: Tijdens het concert ging ik op mijn knieën en vroeg Yvette met me te trouwen. Dat viel natuurlijk bij de mensen om ons heen op dus het was 1 groot feest. De tranen vloeide en we waren weer enorm gelukkig! Ja zei ze trouwens. Maar dat hadden jullie wellicht al wel verwacht.

Eenmaal thuis dacht ik: wat ben ik ook een stomme lul he! Niet even wachten tot aan Parijs. Naja, ze heeft ja gezegd en het was leuk. Dus waarom wachten. We prikte samen een datum. Het moest we zo zijn dat ze haar haar weer had. Want kaal wilde ze niet trouwen. Ik wilde graag trouwen op de verjaardag van mijn vader. Die was in 2005 overleden en dat leek mij wel een mooie datum. Haartechnisch kwam dit ook wel goed uit. We hadden dan nog ruim anderhalf jaar de tijd. De datum zou zijn 03-04-2010 mooie datum en nog genoeg tijd voor sparen etc. We hadden nog een heel jaar 2009 te gaan

Het is feestdagen tijd. Dat wil zeggen dat de kerstdagen en oudjaar van 2008 voor de deur staan. Omdat Yvette natuurlijk midden in haar kuren zat hebben we besloten het was rustig aan te doen. Kerstavond ging ik lekker koken, stoofperen, een hertenbiefstuk en uiteraard een hoop chocolade na. Daar hou ik dan weer enorm van! Daarna lekker janken bij all you need is love en dan nog een kerstfilm kijken. Echt de perfecte kerstavond! Eerste kerstdag lekker uiteten met vrienden en de 2e dag deden we de ouder ronde. Burgerlijk zou je het bijna noemen. Maar!! goed genoeg. De eerste kerstdag noemde we de kneuzen kerst. Wij waren het enige setje onder de vrienden. De rest was allemaal vrijgezel. Wij hoorde dan weer niet bij die kneuzen omdat we samen waren. Het was natuurlijk gewoon een grapje!

Ook oud en nieuw deden we lekker op de ontspannen tour, we waren gewoon bij mijn ouders. Die hebben een woning met een grote tuin. Daar kon ik dan weer mijn mannelijkheid laten zien, of eerlijk gezegd kon ik weer terug in de tijd. Ik bedoel: Oud en nieuw is vuurwerk en vuurwerk is mannen, naja eigenlijk veranderen mannen dan weer in kleine kinderen denk ik. Maar dat weerhoud mij daar absoluut niet van! Ik blijf het leuk vinden elke keer weer. Vuurtje, vuurwerkje en een drankje. Meer heb ik op zo’n moment niet nodig. Yvette was lekker binnen bij mijn moeder zusjes en nog wat mensen. Het enige wat ze deed is zo nu en dan naar buiten kijken om te zien of het allemaal wel goed gaat. Want zeg zelf. De hele combinatie maakt het er nou niet bepaald veiliger op allemaal. Maar zoals elk jaar is dit ook weer goed gegaan. Bij het slaan van 12 uur hebben Yvette en ik besloten dat het ons jaar zou worden. Een jaar vol van strijd, geluk, en liefde! Het begin al goed allemaal! We hebben het absoluut niet te gek gemaakt die nacht. Normaal gesproken was oud en nieuw voor mij een vrijbrief om totaal los te gaan en gek te doen. Dit jaar deed ik maar eens normaal. Opzich kon ik daar wel mee leven maar toen de jongens belde en ik iedereen op de achtergrond hoorde schreeuwen dacht ik.. he kut! Maar gelukkig ging dat snel over. 2009.. een nieuw jaar met nieuwe kansen!

Januari is altijd een negatieve maand. Tenminste er is nooit wat leuks vind ik. Al het leuke is geweest en het is buiten koud, donker en grauw. Nee ik wil wel weer snel door naar de lente. Yevtte verdraagt haar kuren nog steeds erg goed. De tussentijdse uitslagen zijn tot op heden erg positief dus we gaan lekker door!

Ik denk dat het ongeveer april is dat er een einde is gekomen aan haar kuren. Dat wil zeggen dat we dan nu eens gaan kijken wat het precies heeft gedaan en wat we nog gaan doen. De oncoloog is erg tevreden over het resultaat. De afwijkingen in de lever zijn niet meer zichtbaar. De botten hebben mede door de bestraling ook een goed beeld laten zien. Het besluit is geen chemo meer! Eindelijk kan er weer wat haar gaan groeien dacht ik. Yvette kreeg een soort hormoon pilletje voor regulier onderhoud. Zo zij de beste arts dat. En ze moest om de 4 weken terug komen voor APD en nog een goedje, de naam weet ik zo even niet meer. Nou als dat het is dan zijn we wederom enorm blij dat het zo gaat zoals het nu gaat. En dat is goed! Yvette gaat ook weer gewoon aan het werk, ze werkte altijd al wel door hoor, maar nu ook weer volle dagen. Van mij moest ze een dag na de kuren verplicht thuis blijven. Ik had daar de gedachten bij dat de chemo bij rust beter zijn werk kan doen. Dan kan het zich beter concentreren op de tumoren. Op zich vond ze dat onzin maar ze bleef wel mooi thuis! Dat vond ik dan we weer grappig.

Na ongeveer een maand chemo vrij begonnen de eerste haren te komen. Heel kort nog maar het begin was een feit! Ik pestte haar altijd een beetje met dat het grijs werd, dan rende ze zo ongeveer naar de spiegel om het daar keihard te ontkennen. Ik kon daar altijd hard om lachen. Het gaat ons goed zo. Je merkt wel dat Yvette snel weer meer energie krijgt dan dat ze had, wel heeft ze vaak aan het einde van de dag wat pijnen in de rug en heupen, dat is een soort van normaal geworden vond ze. Ze klaagt er echt nooit over.

Mijn ouders vonden dat het tijd was voor vakantie. Ze wilde graag met de hele familie vakantie vieren. Een echte vakantie zonder gedonder. Omdat ze redelijk goede zaken hadden gedaan hadden ze besloten dat ze dit gingen regelen. Het werd een cruise vakantie over de middellandse zee. Iedereen ging mee, mijn ouders zelf, 2 zusjes waarvan 1 met vriend en wij natuurlijk. gezellig met 7 man op vakantie, alles mocht en niks moest. Maar ja een cruise, dat was nou niet iets wat bij ons als eerst opkwam als je aan vakantie dacht. We hadden bedacht dat we wel zouden zien wat en hoe. Mocht het nou echt zijn dat het allemaal ouwe meuk was dan hadden we in ieder geval een hoop gezien in 8 dagen. Het schip was echt enorm groot! Dus altijd wel wat te doen.

De maanden naar de vakantie toe gingen erg goed. Yvette haar haar ging erg goed, Ik had al een aantal keer gezegd dat ze lekker zonder doekje naar buiten moest gaan omdat het haar haar goed stond. Yvette was nog wat onzeker, En dat mag vind ik. Het is allemaal niet niks natuurlijk. Ik heb altijd geprobeerd het Yvette zo goed mogelijk naar haar zin te maken. Ook om haar zelfvertrouwen op te krikken als dat nodig was. Yvette kon er ondanks alles onwijs goed uit zien. Met een beetje make-up en die geweldige lach kon ik gewoon de hele wereld weer aan.

Ik besloot de tactische kant, ik kocht gewoon bij de plaatselijke supermarkt een flesje haarverf. Ik heb daar geen verstand van maar een beetje logisch nadenken is voor mij geen probleem. Op het doosje staan allerlei kleuren. Ik nam een beetje kastanje kleur en gaf die bij thuiskomst aan haar. Ik zei dat we dit erin gingen doen vanavond en dat ze maar moest kijken hoe ze het vond. Zo gezegd zo gedaan. Met de haarverf was net het randje eraf. Dat gaf haar voldoende zelfvertrouwen om lekker ontspannen de straat op te gaan. Ze zag er heerlijk hip uit zo. Ik hield ervan! Mijn vriendinnetje, kijk haar eens gaan! In de afgelopen maanden heeft ze nog nooit 1 kik gegeven. Nu staat ze er weer alsof er niks gebeurd is. Met 1 woord geweldig! De ziekte was stil, dus onder controle, Yvette kreeg haar eigen ik weer terug. Wat wil je nog meer? Tijd voor een vakantie. Die tijd was inmiddels ook aangebroken. Eigenlijk onze eerste vakantie. We vlogen naar noord Italië. Naar Genova om precies te zijn. 7 man sterk stapte het vliegtuig in! We zagen er enorm naar uit. Ik zelf vind vliegen altijd al leuk, dus mijn vakantie begon al letterlijk op het vliegveld. Na een kleine vertraging kwamen we aan in Genova, En wat was dat warm zeg daar! Het schip hadden we al uit het vliegtuig zien liggen. Een zwembad op het bovendek, glijbanen, we waren enorm gespannen hoe het zou zijn daar. Eenmaal de rit gehad met de bus kwamen we aan. De mensen waren enorm aardig. We kregen een pasje en en drankje als welkom. Bij de hut wachtte al iemand op ons. Die wist ons zelfs bij naam te noemen. Wat geweldig zeg! We voelde ons heerlijk. Het weer was goed, de mensen om ons heen waren leuk. Wat moet ik er nou nog van zeggen.. Niks toch. Ik kan tot in detail ingaan over deze eerste vakantie. Maar dat ga ik niet doen. Wat ik wel wil zeggen is dat we beiden verkocht waren aan de cruisevakantie. Zelfs zo erg dat we bij thuiskomst keken naar een nieuwe cruise voor het volgende jaar

 

De rest na onze vakantie is eigenlijk verder wel rustig verlopen. Yvettes haar groeide goed. De voorbereidingen voor ons huwelijk liepen voorspoedig. Yvette opperde al een paar keer dat ze graag een hond wilde hebben. Ze heeft vroeger altijd al honden gehad, ze gaf aan dat het goed voor haar was. Dan was ze lekker in beweging, zei ze. Ik was er in eerste instantie niet zo happig op. Ik zag het gewoon niet zo zitten. Ik vond het allemaal meer een soort gedoe waar je altijd rekening mee houden moet en zo. Toch ging Yvette het internet op om te kijken naar hondjes. Kijk schat.. ahh, kijk deze eens! Ja, heel leuk! Ik merkte dat Yvette daar erg veel zin in had. Aangezien ik alles doe om het mijn vriendinnetje zo goed mogelijk naar de zin te maken, besloot ik erin mee te gaan. Mijn ouders hadden een dwergpincher. Een leuk stout ras dat niet al te moeilijk is. Het formaat vind ik ook meer dan prima. Yvette was daar eigenlijk ook wel over te spreken. En we waren het eens, we hadden de hond gevonden en nu hadden we een soort dochter. Ik had me lelijk vergist in het hebben van een puppy zeg! Het was enorm heftig allemaal. Jullie snappen wel dat ik de sigaar was met uitlaten. Ook in de nachten werd ik natuurlijk wakker en Yvette sliep rustig door en hoorde niks! Leuk hoor, zij wilde een hond en ik loop er midden in de nacht mee buiten om haar zindelijk te krijgen. Poeh! Ik moet eerlijk zeggen dat ik echt enorm van dat beest ben gaan houden. Het is echt mijn beste vriend geworden. Als ik thuiskom, dan is het huis te klein en dan vliegt ze me letterlijk in de armen. Zo blij heb ik Yvette nog nooit gezien als ik thuiskom. Gekheid, maar die hond was ondanks dat ik er nu zelf mee buiten loop een zeer goede keuze! Kinderen konden we niet meer maken, dus dan was dit wel erg leuk zo.

Verder is het allemaal rustig.. het gaat goed en lekker. Daarom spring ik even een paar maanden door. Ik ga door naar de tweede april. De dag voor de grote dag.. Ik wilde het graag een beetje traditioneel houden. Yvette bleef daarom ook de avond voor het huwelijk bij haar vader slapen. Ik was die avond heerlijk alleen thuis. Ik was zo gespannen als een deur! Niet normaal meer. Ik ging die avond vroeg naar bed om lekker uitgerust de volgende dag in te gaan. Ik keek nog wat tv en bij mij ging gelukkig snel het licht uit. De volgende morgen stond mijn moedertje om 8 uur al voor de deur te springen. Ze had voor zichzelf een knalroze pakje bedacht. Echt, ik wist niet wat ik zag! Het was zo erg dat ze licht gaf in het donker. Het was absoluut wel chique hoor! Alleen persoonlijk zou ik het niet aan hebben gedaan als ik haar was. Ik ging nog even lekker douchen en moeders ving ondertussen de fotograaf op. Ook Barry, mijn beste vriend, kwam naar mijn huis toe. Hij had de taak om ons te rijden. Dat vond ik wel wat voor hem. Ik had me in de tussentijd aangekleed in een driedelig wit pak, paarse das en donkerpaarse schoenen. Heel gewaagd maar echt enorm stoer! Vanzelfsprekend wist ik niet hoe Yvette eruit zou zien. Wel wist ik dat we op elkaar waren afgestemd, want m’n moeder was zowel bij mij als bij Yvette toen we tot de aanschaf van onze kleding overgingen.

We gingen op weg om Yvette op te halen bij haar vader. Er waren daar al de nodige mensen aanwezig. Het wachten was dus op mij. Eenmaal aangekomen zei mijn moeder dat ik nog even beneden moest wachten en dat ze zou bellen als ik mocht komen. Dat kon er nog wel bij! Ik had het al niet meer. En dan nu nog ‘even’ wachten. Dat wachten werd vervelend. Het duurde erg lang. Ik besloot zelf maar even te bellen. Wat denk je.. Oh vergeten te bellen, we dachten al, waarom kom je nou niet! Ik was serieus wel een kwartier aan het wachten! Maar daar kwam ik dan eindelijk aan. Ze zag er super uit. Ze had met haarstukken haar koppie weer vol van haar doen lijken. Bovenop haar eigen haar had ze ineens de volle coupe terug. De jurk stond geweldig, het was een beeldschone dame! Toen ik binnenkwam kregen we een luid applaus van de al aanwezige gasten. Dat was niet uit te drukken hoe je je dan voelt. Gelukkig denk ik... heel erg gelukkig. We waren alle ellende van de afgelopen tijd vergeten.

We gingen op weg naar het stadhuis. Het was op zaterdag dus lekker druk in de winkelstraat. Het was niet alleen druk omdat er een hoop winkelend publiek was, maar ook omdat echt iedereen aanwezig was bij ons trouwen! Het was zelfs zo erg dat de mensen er niet allemaal in konden en buiten moesten blijven staan. Dat geeft toch wel een belangrijk en in-het-middelpuntgevoel hoor. Het was tevens heel erg spannend dat al die ogen op ons waren gericht. We hadden met de ambtenaar afgesproken dat we niet teveel geneuzel zouden doen. We kwam er niet om een verhaal over ons leven te houden maar om elkaar het jawoord te geven. Daar heeft hij zich redelijk aan gehouden. Een kleine geschiedenisles over het ontstaan van het huwelijk en het ontstaan van het pand waarin wij trouwden en we konden dan ook echt gaan beginnen. De dag was grijs en koud. Zo nu en dan wat regen. Niet echt een topdag om te trouwen. Op het moment dat wij elkaar het jawoord gingen geven, kwam er door het hoge bovenraam een zonnestraal recht op ons schijnen. Iedereen reageerde daar eigenlijk wel op. Dat was erg bijzonder! Ik denk dat de mensen die er niet meer bij konden zijn hun blijk van geluk en goedkeuring gaven of zo. Zo heb ik dat altijd maar een beetje bedacht.

Na het trouwen zelf waren er een heleboel mensen die een handje wilden schudden en hun verhaal kwijt wilden hoe mooi ze het wel niet vonden. Uiteraard werden we nog met rijst bestrooid en er wachtte nog een setje duiven op ons. Die had die roze vlek ( mijn moeder) voor ons geregeld. Die duiven stonden volgens de melker voor geluk bla bla bla. Wat een goede met die duiven. Ik had al wel eens aangegeven dat ik dat helemaal niks vond, maar moeders vond duidelijk van wel. Naja, prima, hoe meer geluk, hoe beter toch?

Er werden nog foto’s gemaakt in het park, daarna gingen we met een select gezelschap uit voor een uitgebreide warme lunch. We waren denk ik met een man of twintig. Het was erg relaxt en ongedwongen. Na de lunch was het even tijd om te ontspannen. Het was voor Yvette toch allemaal wel een hoop staan en lopen. We belandden met wat familie in het huis van mijn ouders waar we heerlijk een paar uur op de bank hebben gezeten, we bereidden ons voor op het grote feest! We zijn nu getrouwd. Is dat nou niet mooi! Getrouwd, een hond, een koophuis. We waren compleet.

 

Het feest was echt grandioos! We hadden ongeveer 150 mensen die ons kwamen feliciteren. Het was zo gezellig, ik had echt tijd te kort, Yvette was er rond een uurtje of 2 in de nacht echt goed klaar mee, terwijl ik nooit meer naar huis wilde. Geef Mike een biertje en een mic en hij wil nooit meer naar huis. Zo ook deze geweldige feestavond!

Aan alles komt een eind, zo ook aan dit feest. We hadden met familie een hotel geboekt vlakbij het feest. Dat was dan wel zo makkelijk. Yvette en ik zijn lekker de hotelkamer ingegaan, we hebben nog wat enveloppen opengemaakt, maar eigenlijk vielen we erg snel in slaap. Wat nog wel een leuk dingetje was: de volgende ochtend werd ik wakker om een uur of half tien met een enorme dorst. Ik liep naar de badkamer en zag daar twee glazen water staan, deze gooide ik in sneltreinvaart achterover. Tot zover niks bijzonders. Maarrr... Omdat ik contactlenzen draag, heb je een doosje nodig om deze in te doen.

Deze was ik vergeten. Ik heb toen mijn lenzen in die twee glazen water gedaan om ze goed te houden. En je raadt het al, deze zaten nu in mijn maag! jammer maar helaas! Ik hoor het nu natuurlijk nog. Yvette vertelt het nog graag aan iedereen die het horen wil.

De maandag na ons huwelijk moesten we meteen weer serieuze zaken doen. De week ervoor was er een CT -scan gemaakt ter controle van de ziekte. Maandag de vijfde van april hadden we daar de uitslag over. Wij gingen getrouwd en wel het ziekenhuis in om daar gewoon even een formeel gesprek te houden. Niks bijzonders... dachten we. Ik zie die kop van de oncoloog nog zo voor me. Hij riep ons binnen en die blik beviel me totaal niet. Hij begon met: “Ik zag er niet omheen draaien, er is weer activiteit gemeten in de lever, ook het bloed laat een verhoogde waarde zien.” Ho even, dat hadden we niet afgesproken!! We zijn net getrouwd en zo! Daar heeft de beste man natuurlijk geen boodschap aan. Ja, en nu? Nu had hij misschien twee oplossingen. Ja misschien, want hij wist het zelf ook niet, zei hij. De ene oplossing is dat we weer beginnen met een chemokuur, de tweede misschien-oplossing is een of andere pil, nog kleiner dan een erwt. Ik werd nogal boos. “Dus dit is wat je te bieden hebt?” zei ik. Twee ‘oplossingen’ die misschien niet eens werken? We mochten zelf kiezen met welke we wilden starten. Ja doei! Dat wil je helemaal niet. Je wil een arts die je vertelt wat het beste is. Niet iemand die zegt: “Ja, misschien dit”, of “ja, misschien dat”. Daar kan ik helemaal niks mee. We hebben overlegd dat we er nog even over na gingen denken. “We kijken wel even”, zei ik. “We komen erop terug.” Ik vond dit een goed moment om weg te gaan bij dat ziekenhuis. Ik zelf had al eerder aangegeven naar het Daniel den Hoed-ziekenhuis te willen. Daar had ik gewoon een beter gevoel over, Yvette daarentegen zei altijd: “Waarom? Het gaat toch goed zo? Waarom zouden we verhuizen naar een ander ziekenhuis?” Ja, daar had ze een punt. Maar dat had ik nu ook. Ik vind het iets te riskant om zelf even te gaan bedenken wat er beter zou zijn. Nee, als ik dat bedenken kan, dan was ik zelf wel arts geworden. Aangezien mijn beroepskeuze op dat moment echt totaal anders was, leek me dat geen goed idee.

We besloten het Daniel den Hoed te bellen voor een zogenaamde second opinion. We hadden alles laten doorsturen naar het Daniel den Hoed en een week later zaten we daar om door te spreken wat zij erover dachten. Ik was eerlijk gezegd wel een beetje bang voor dat ziekenhuis, het is natuurlijk een ziekenhuis dat speciaal is ingericht voor mensen met kanker, daar kan je een hoop ellendige gevallen tegenkomen. Je wordt dan zogenaamd met je neus op de feiten gedrukt, zeg maar. Maar ook hier was het tegendeel waar. De sfeer was zeer goed en we werden goed ontvangen. Heel erg behulpzaam allemaal. Wat me wel opviel is dat je letterlijk een nummer bent als je daar loopt. Je krijgt een nummertje en je kan daar wachten tot je nummertje genoemd wordt. Het gaat lekker snel allemaal. Dat scheelt! Eenmaal het nummer te hebben gekregen, werd deze omgeroepen, we hadden nummer 601. Ding dong kamer 3. Er deed een vriendelijke vrouw de deur open en ze heette ons welkom. Ze had zich al ingelezen in Yvette haar dossier, ik had de indruk dat ze erg goed wist waar ze over praatte. Na het een en ander besproken te hebben kwamen we tot het besluit dat het beter was om zo snel mogelijk te starten met nieuwe chemokuren. “We moeten het bij de wortel aanpakken”, zei ze. We gaan ervoor je een zo goed mogelijk leven te geven. Dat is nou precies wat we wilden horen en wat wij zelf voor ogen hadden. We hadden dan ook besloten om met dit ziekenhuis in zee te gaan. Wij waren nog heel veel van plan, en als dit daar dan even tussenkwam dan was dat maar zo. Maar opgeven is geen optie! Zo gezegd, zo gedaan, een week later startten de nieuwe kuren. De afspraak was om na zes kuren te kijken wat er inmiddels allemaal gebeurd was. Nadat de eerste kuur gestart was, realiseerden we ons dat het ook weer kaalheid met zich meebracht. Ik stelde voor om dit keer eens voor een pruik te gaan. Iets waar ze bij de eerste kuren absoluut niet aan wilde. Ook deze keer was ze er niet gelukkig mee. Ik stelde voor om gewoon eens te kijken in zo’n winkel wat er allemaal mogelijk is en we moesten er maar niet op bezuinigen. Er werd ongeveer 400 euro door de verzekering vergoed, en al moest ik er 500 euro bijleggen, als Yvette er gelukkig mee is dan ben ik ook gelukkig. We kwamen aan in Leiden bij een speciale winkel vol met pruiken. De mensen namen enorm de tijd voor ons en ze heeft van alles op gehad. Zo kwamen we op een model dat enorm leek op Yvettes oude haar. Yvette was er direct over te spreken. Het was niet van echt te onderscheiden toen ze hem op had. Het wás gewoon echt. Daar zat Yvette zoals ik Yvette leerde kennen. En dat was leuk! Beiden waren we het enorm eens met deze keuze. De pruik werd besteld en een week later lag hij klaar. Dat kwam mooi uit, want haar haar viel ondertussen al enorm uit. Veel sneller dan bij de eerste keer.

Yvette kan deze kuren goed aan. Ze houdt het lekker vol en is ook gewoon lekker aan het werk. Het gaat naar omstandigheden goed, zullen we maar zeggen. Omdat we graag weer op cruise wilden, besloten we hier ook maar weer eens naar te kijken. We hadden een leuke gezien. Precies een route die we graag wilden varen, ik zat alleen met één ding, ik durfde niet zo goed samen op pad. Yvette zat toch weer aan de chemo en we gingen toch ver van huis. Omdat de relatie tussen mijn ouders en ons zeer goed is, besloten we te vragen of ze zin hadden om met ons mee te gaan. Zonder twijfel een ja! Voor ons best een geruststelling, want mocht er iets gebeuren dan hebben we hen ook nog bij ons. En niet iedereen is zo maar even in staat of heeft zin om mee te gaan op een cruise. Dit was top! Goede reisgenoten. De start was ditmaal vanaf de andere kant van Italië, namelijk Venetië. Als we dachten dat het vorig jaar leuk was, dan hadden we het mis. Dit jaar was nog mooier. We reden naar Düsseldorf, vanuit daar vlogen we, ja wat onhandig misschien, maar het was niet anders. Voor diegene die nog nooit naar Venetië is gevlogen: doe dat alsjeblieft een keertje! Vanuit de lucht is het al een geweldige stad om te zien, maar de stad zelf is nog beter. Helaas voor ons hebben we vandaag geen tijd om de stad door te gaan. Die dag staat op de terugkomst van de cruise gepland. Nu is het zaak om vanaf het vliegveld naar de boot te gaan en dan lekker in te schepen. Een mooier cruisevertrek is er denk ik niet. Het was geweldig weer, de stad kon je links en rechts zien liggen en we zaten met z’n vieren op het bovendek aan een glas champagne, gewoon omdat het kan! Onze vakantie is begonnen!! Ook over deze vakantie kan ik zoveel schrijven en vertellen, maar dan dwaal ik enorm af. Ik wil zeggen dat Yvette zich meer dan geweldig heeft gedragen! Het is niet makkelijk voor die meid. Het is warm weer, en dat met die pruik, maar ook hebben we onwijs veel gelopen. En dat is nou weer iets wat voor Yvette wel wat moeilijker wordt allemaal. Maar met soms wat pijnstilling gaat het prima en we genieten enorm van deze fantastische vakantie!!

 

Al met al gaat het goed, al merk je aan Yvette dat het wel wat lastiger wordt om normale stukken te lopen. Soms haakt ze gewoon af, dan geeft ze zelf aan dat ze het niet redt. Zoals in Athene, daar moesten we een enorm stuk naar boven klimmen om daar bij die mooie gebouwen uit te komen, Yvette zei: “Ik zie het vanaf hier ook wel, ga jij maar en maak wat foto’s dat heb ik het ook gezien.” Een beetje creatief doen en zo kom je er inderdaad ook wel.

Ondanks dat ze wat meer last heeft van haar bekken en rug, gaat de ziekte goed. Dat wil zeggen dat de tussentijdse standen goed laten zien dat ook deze chemo lekker zijn werk doet. En dat is natuurlijk weer goed nieuws en helemaal de bedoeling. Yvette heeft aangegeven parttime te willen werken, zo kan ze de andere tijd van de week invullen met leuke dingen. Tot op heden was het zo dat ze er best wel gesloopt van was en dat we dingen lieten omdat ze te moe was of geen zin meer had. Je leeft om te leven en niet om te werken. En zeker niet in haar geval. Wij gaan er overigens nog steeds van uit dat we hier oud mee gaan worden, maar dat er zo nu en dan een spoeling nodig is. Ook zouden we op een gegeven moment nieuwe heupen moeten laten monteren denk ik. Over een jaar of tien is er een pil die ervoor zorgt dat het niet meer erger wordt.

Dat is onze tactiek. Probeer gewoon even die paar jaar door te komen en dan komt er vanzelf een moment dat de dokter zegt: “Kijk, neem deze elke dag in en je zult geen last hebben van je ziekte.” Top toch! ik ben overigens nog steeds van mening dat die dag gaat komen!

Om van die vervelende pijnen in rug en bekken af te komen krijgt Yvette Ventanyl pleisters. Een pleister die een bepaalde hoeveelheid morfine afgeeft. Om de drie dagen is het wisselen geblazen en je kan er weer drie dagen tegenaan. De sterkte is 12.5 MG. Dat valt volgens ons op zich wel mee. Dus kijken we wat het doet. Yvette is er even erg misselijk en beroerd van. Twee dagen om precies te zijn. Toen was haar lichaam duidelijk gewend aan deze rare stof en het werkte erg goed. Ze had veel minder pijn. Omdat de pijn minder was, was ze vanzelfsprekend minder moe, dus hadden we weer meer energie om leuke dingen doen!

Omdat het goed gaat zo en er weinig is te melden, spring ik een aantal maanden in de tijd vooruit. Dat is dan handig dat dat op ‘papier’ kan.

Ook dit jaar doen we weer gezellige dingen met Kerstmis. De kerstavond begint met lekker eten, dat eten is natuurlijk door mij verzorgd! Een lekkere hertenrollade, uiteraard weer de stoofperen, en zoals vorig jaar veel chocolade na, omdat ik er van hou, ondanks alles moet je jezelf natuurlijk niet vergeten! Daarna weer lekker jammeren met All you need is love, gevolgd door een kerstfilm. Wederom zoals elk jaar de perfecte kerstavond! lekker samen. En omdat we echt keigelukkig zijn zo samen, is dit me echt heel veel waard.

De rest van de kerstdagen hebben we weer met vrienden en familie gevierd, ook de kneuzenkerst was weer aanwezig. Gek genoeg met nog steeds dezelfde vrijgezellen! Maar nog steeds even gezellig. Nee, ook de kerst van 2010 was erg gezellig.

Omdat echt niemand een concreet plan had voor oud en nieuw, hebben we besloten met de familie naar Het hof van Saksen in Drenthe te gaan. Iedereen had misschien wel plannen of we kunnen misschien wel dit of dat. Ik hou daar niet zo van, ik sla graag spijkers met koppen dus dan doen we het lekker zo dat al het misschien in één klap weg is. Zo zaten wij gezellig met iedereen in Drenthe. Mensen: ik doe dat nooit meer! Wat een deprimerende zooi is dat zeg. Heus zal niet iedereen het met me eens zijn, maar ik vond het verschrikkelijk. De sfeer in de huisjes was er totaal niet, het park zelf had wat vuurwerk, maar het was wat matig allemaal. We zaten op een veel te kleine bank naar een veel te kleine tv naar de oudejaarsshow te kijken. Ik vind dat als je ergens heen gaat, het beter moet zijn dan thuis. Misschien heb ik het thuis dan wel te goed hoor, dat zou goed kunnen maar dit was onder de maat vond ik. Yvette vond het allemaal wel goed. Die zat tenslotte nog aan de kuren dus die vond het wel goed zo. Ik had of heb nog steeds de Oud en nieuw-drift in me zitten, ik blijf en ben natuurlijk een man die gewoon nog zo nu en dan een klein jongetje wil zijn denk ik. Het is allemaal al zo onwijs serieus! Als ik dan dit soort avondjes mis dan vind ik dat ergens gewoon heel erg jammer en dan baal ik stiekem dat het zo moet. Ik besloot om lekker aan de champagne te gaan en dan komt het vast wel goed. Dat was ook wel zo hoor, er was een feestje op het park en daar hebben we nog wat drankjes gedaan. We lagen rond 3 uur op bed. Klaar Oud en nieuw 2010/11!

Nee, volgend jaar doe ik het anders, dat stond vast.

Eind januari 2011 zaten er bij Yvette weer negen kuren op. Het was tijd voor een gesprek en uitslag over hoe nu verder. De uitslagen waren goed. De afwijkingen in de lever waren afgenomen en bleven stabiel. Omdat Yvette wat last begon te krijgen van de kuren, besloten we voor een pauze. “Zolang het goed gaat”, zei de oncoloog.

Yvette vond het een eng idee dat er nu niks meer gebeurde om haar ziekte onder controle te houden, indirect was dat ook wel zo, maar heel veel keuze hadden we ook niet. Dit is zoals we het gingen doen. De eerste afspraak stond voor over zes maanden pas weer! Dat was wel lekker, wel moest ze natuurlijk om de vier weken terug komen voor de APD, maar dat was bijzaak.

Yvette werkt nu 15 uur in de week, dat is goed zo, ik heb een baan bij een autobedrijf en heb ondertussen een sollicitatie lopen wij de politie. Iets wat ik al erg lang wil maar doordat er altijd van alles tussenkwam is het er nog niet van gekomen. We besloten dan dat ik dat nu maar eens moest doen. Dat traject kon nog wel even duren dus wachten, testen, wachten etc.

Yvette heeft nu geen kuren, helaas kreeg Yvette na twee maanden wel klachten, met name misselijkheid en meer pijnklachten. Op verzoek van de huisarts gingen we weer richting ziekenhuis om het een en ander te laten onderzoeken. Haar bloed liet niks geks zien. En ze konden zo één-twee-drie niks vinden wat zou moeten lijken op toename van de ziekte. Oke, een hele geruststelling voor ons. Wel zaten we met het feit dat er misselijkheid en pijnen aanwezig waren. Omdat de klachten aan bleven houden, wilde de oncoloog na twee weken toch een CT-scan laten maken om de lever na te laten kijken, een week later kregen we daar de uitslag van.

De avond voor de uitslag hadden we het erover, wat nou als het toch weer terug is en zo. We konden het ons niet voorstellen dat dit zo was. Het klopte gewoon niet dat de ziekte zo snel weer haar eigen weg koos. We stopten het dan ook maar snel weg, het was immers toch niet zo.

We hadden in de middag de afspraak bij de oncoloog. Je krijgt dan weer keurig een nummer en je wacht, net als bij de groenteboer tot je nummer op het bord verschijnt. Ding dong, ons nummer. De oncoloog deed de deur open, en Ik zag een blik die ik eerder een keer had gezien, maar die blik had ik bij haar nog niet gezien. Het was dezelfde blik als bij de oncoloog van het vorige ziekenhuis maar dan in de vrouwelijke vorm We gingen zitten, dan krijg je de vraag van en hoe is het? Ja kom nou maar met je verhaal dacht ik. En die kwam, en die was onverbiddelijk! Tekst, uitleg, en plaatje kregen we gepresenteerd, Yvette het ziet er niet goed uit. Er is een bom ontploft in de lever. Dit is de scan en die laat en heel duidelijk beeld zien van hoe het er nu voor staat. Waar er bij de vorige scans allemaal een plekje was te zien was nu een lever vol met kanker zichtbaar. Hier hoefde je niet voor gestudeerd te hebben om te weten dat dit niet goed was. Het was een verschrikkelijk gezicht. Hoe kon dit nou zo zijn ineens? Er was totaal geen verklaring voor... we waren lam geslagen.. Ik kon daar ter plekken neervallen..Alles wat in me zat voelde ik uit me glijden. Dit kon niet waar zijn. En nu, vroeg ik? Nu moeten we iets doen anders ben ik bang dat het niet lang meer gaat duren. Godver-D zeg. Dit was weer niet de bedoeling. Er was nog een andere soort chemo beschikbaar die Yvette nog niet gehad had. Hij was wat scherper dan de vorige maar we konden kijken wat hij deed. De oncoloog gaf het en goede kans dat het wat zou doen. Ze deelde mede dat het hier echt om levensverlenging ging. Ze kon ons niet vertellen voor hoe of wat. Misschien ook wel goed. We gingen er weer voor hadden we bedankt. Het liep anders dan we ons hadden voorgesteld maar ook deze keer laten wij ( en met name mijn Yvette) ons niet uit het veld slaan. Niemand is sterker dan wij. Ook niet als je kanker heet! Kom op nou zeg!

Het plan was om eerst te starten met 3 kuren, om vervolgens een scan te maken van de lever om te kijken of het wat ging doen. Er kon direct worden gestart met de kuur. Dat voordeel biedt het Daniel den Hoed dan weer, opzich kan alles snel gerealiseerd worden. Hoe gek is dat, je komt voor een uitslag, je hebt voor ogen dat die gewoon goed is en je vertrekt aan het einde van de dag met een nieuwe chemokuur in de lijf.

 

De volgende morgen was Yvette niet vooruit de branden! De kuur viel erg zwaar. Ze was niet direct ziek maar meer sloom enzo. Ook kreeg ze erg last van haar slijmvliezen. Vooral in de mond was erg pijnlijk allemaal. Eten en drinken ging daardoor wat lastig. Door de tabletten prednison had ze enorme trek, maar door de kuur en met name de bijwerkingen in haar mond kon ze niet lekker eten waar ze trek ik had. Dat was lastig, zeker als ik weer een lekker broodje bakte of iets. Want met haar neus was immers niks mis! Nee die eerste week na de kuur beviel Yvette totaal niet. Zoals je hebt kunnen lezen is Yvette totaal geen zeur maar deze kuur was niet leuk! Na de eerste week volgde 2 goede weken. Dat waren ook echt goede weken, de slijmvliezen herstelde goed en haar doen en laten verbeterde.

De pijnen in de rug en bekken veranderde niet waardoor de pleisters werden verhoogd naar 25 MG. Dit had weer als resultaat dat ze er even 2 dagen aan wennen moest, overgeven, duizelig. Nee niet leuk. Maar 2 dagen later was ze wel nagenoeg pijnvrij. En dat was de bedoeling natuurlijk. In tegenstelling tot de laatste chemo hadden we dit keer niet gekozen om weer een pruik te dragen. Of eigenlijk Yvette had daar niet voor gekozen, ze vond het wel prima, doekje en klaar. Geen gedoe!

Zoals je eerder hebt kunnen lezen waren we na onze eerste cruise vakantie aardig verkocht. Omdat we niet wisten hoe het lopen ging besloten we om weer samen met mijn ouders, en dit keer mijn jongste zusje, een cruise te maken. We realiseerde ons dat het wel eens lastig kon worden gezien de chemo kuren maar dat hadden we er voor over. een beetje creatief plannen doet wonderen. Deze keer hadden we noord Europa gekozen, we wilde altijd al richting Noorwegen en dat kwam dan nu mooi uit.

Niet onbelangrijk, ik ben inmiddels aangenomen bij de politie en ben sinds april aan de slag. Een slechtere timing maar het lukte allemaal aardig.

Goed, politieman in opleiding, mijn vrouw is weer keihard aan het knokken tegen kanker, opzich zijn we weer lekker bezig, er gebeurd genoeg om over te blijven schrijven.

Na de eerste 3 kuren volgde er een tussenstand en een gesprek met onze oncoloog. Voor de tussenstand nog even de boel snel scannen en het bloed afnemen en we konden weer het wel bekende nummertje trekken. Dit keer waren we erg zeker dat het goed zat. Waarom niet? Nou misschien omdat het eerder ook niet klopte wat we dachten? Dit keer gelukkig wel. de afwijkingen waren met ongeveer 15% gekrompen, dan heb je het over succes! Daar waren we het allemaal over eens. Wat ik al eerder zei is dat Yvette erg last had van deze kuur. Wat konden we hiermee? Simpel, de oncoloog stelde voor om omdat het goed werkt vanaf nu 75 % van de huidige kuur toe te dienen. Dat kan net dat randje eraf halen zei ze.

Zo gezegd zo gedaan. 75 % van de kuren en nu hopen dat het allemaal net zo goed werkte als de afgelopen kuren. De afspraak was weer 3 kuren en kijken hoe het is allemaal. De kuren nu waren absoluut beter dan voorheen. Het randje was er inderdaad vanaf.

Met die 75 % gingen we ook onze vakantie in. Omdat Yvette niet zo lekker meer is met vliegen enzo wilde we dit keer een cruise die vanuit Nederland vertrok en wee terugkwam. Gelukkig konden we dat met de Cruise noord Europa waarmaken. De start was lekker vanuit de havens van Amsterdam. Veel beter konden we het niet hebben. Yvette was tijdens de vakantie erg wankel, de pijnen in haar lijf zijn wat erger, ook door de kuren, al waren die nu 75 %, was haar conditie niet opperbest. We besloten ook om lekker een rolstoel mee te nemen. Naja, we.. ik besloot. Yvette wilde absoluut niet in een rolstoel zitten. Ik snap het wel.. het is een emotionele stap terug natuurlijk. Ik snap dat helemaal..Maar als zei niet van het schip af kan omdat ze teveel last heeft van rug en heupen dan heeft ze daar niet alleen haar zelf mee natuurlijk. En ga niet de boot af zonder Yvette. Zo zijn we natuurlijk niet getrouwd.

Na een hoop vijven en zessen ging Yvette toch overstag. En het was echt een hele uitkomst. Na ongeveer 500 meter zag ze toch in hoe relaxt het wel niet was. Gelukkig maar want het was voor ons allemaal makkelijk en echt geen probleem om haar een zetje te geven.. Met alle liefde uiteraard! Ondanks dat dat allemaal goed geregeld was was deze vakantie anders dan de andere. Dit had eigenlijk te maken met het onwijs slechte weer dat we in Nederland al gehad hebben. Als je dan richting noord Europa gaat dan kan je er vanuit gaan dat het er niet beter op word. En een cruise met slecht weer is gewoon niet leuk. Alles is dan anders. Je moet het zo ziet dat het een varend dorp is waar alles op aanwezig is. Op het moment dat het weer slecht is is dat hele dorp minder vrolijk, binnen is het druk en dan krijg je irritaties. Zeker als je met een rolstoel door dat drukke dorp gaat, mensen staan in de weg, mensen gaan niet opzij of zien je niet aankomen. Heel irritant en vervelend. Los van die dingen maken we ook hier weer wat leuks van! Tenslotte zijn we op vakantie toch?! De steden die we aandoen zijn erg leuk. Nu komen we er toch weer achter dat die rolstoel zo gek nog niet was hoor. Dit had Yvette nooit getrokken allemaal. Ik, als gezonde jongeman was zelfs na zo’n dag wandelen goed klaar! Ondanks het weer en de enorme drukte op het schip, hebben we ons vermaakt en laten verwennen!

Bij thuiskomst moet ik direct aan de slag. Ik moet na 3 maanden politieacademie het klaar gaan maken in de praktijk, best wel spannend want we gaan de straat op. Ik zit over het algemeen vol zelfvertrouwen en voel me na de afgelopen jaren erg sterk worden. Met name m’n zelfkennis en kijk op het leven is er enorm door gegroeid, iets wat ik in deze beroepskeuze prima kan gebruiken denk ik. Ik maak me nu eenmaal niet zo snel druk meer, tenminste tot een bepaalde hoogte, ik heb een enorm eigen wil en ben zeer principieel, maar ga een flinke discussie ook echt niet uit de weg. Daarom denk ik dat ik ook goed heb gedaan om dit werk te gaan doen. Ik weet dat ik met deze keuze een heleboel emoties tegen kan gaan komen. Ik ben voor al die emoties niet meer bang, ik weet er vaak mee om te gaan. Ik zie dat als een voordeel voor mezelf.

Met Yvette gaat het redelijk goed, er heeft inmiddels weer een tussentijdse scan plaats gevonden waar we vanmiddag de uitslag van krijgen. Met mijn werk heb ik dit goed kunnen regelen. Die steunen me gelukkig waar ze kunnen en ik krijg de vrijheid om er voor Yvette te zijn als dit nodig is. Dat maakt me gezien de situatie er gelukkig.

Goed, opweg naar het Daniel den Hoed, waar we heb bekende nummertje weer krijgen, dan wachten we op het bekende bord die aangeeft wanneer we aan de beurt zijn. En daar gaan we dan! Hoe gaat het wordt er altijd als eerst gevraagd.. bla bla bla.. nou de scan laat een heel goed beeld zien. Er is een afname van de ziekte van ongeveer 20 %. Kijk! dat is nou nog eens wat je zegt relaxt. Het besluit is om ondanks de zwaarte van de kuur toch nog een 3 keer een boost te geven. Het maximale eruit halen wat erin zit. Dat maximale vergt helaas ook het maximale van het kunnen van Yvette, ze heeft er meer en meer moeite mee om de kuren te verdragen. In de weken dat het normaal goed moet gaan is het nu allemaal wat matig. Ze eet niet zo goed, ze is moe, en zo nu en dan nog misselijk. Omdat het zo goed geholpen heeft weet Yvette zich ertoe te zetten om te reeks uit te zitten. Na die 3 lange kuren moesten we weer bij de oncoloog komen om de bloed en ct uitslag te bespreken. Jawel, nummertje, wachten wachten.. en ding dong!

De uitslag was wederom goed. Helaas niet in procenten uit te drukken afname maar een stabilisatie van de ziekte. Ook goed, Yvette was allang blij dat ze weer een pauze mocht nemen om een beetje op te knappen! We vierde eigenlijk weer een soort van feestje. Het is dan midden oktober van dit jaar. Er staat pas een nieuwe afspraak gepland in het nieuwe jaar. Dat is dus pas 2012! En dat is lekker ver weg. Nu kunnen we ons concentreren op de aankomende feestdagen enzo. We plannen leuke dingen in de aankomende maanden. Mede met de gedachte dat het over een maandje of 6 misschien wel weer kuren tijd zou zijn. Voor zover alles lekker. Tenminste, dat denken we... Yvette komt maar niet uit dat lome gevoel. Ze blijft wat moe en weinig zin om dingen te ondernemen. We plannen een boel maar alles wordt dan ook keihard weer afgeblazen als het moment daar is. Als het dan begin november is gaan we toch even langs de huisarts. Yvette vind namelijk dat ze ook wel eens iets kan hebben wat ‘normale’ mensen ook hebben. Ze heeft telkens een vol gevoel, last met de ontlasting en zo nu en dan misselijk. Dat was niet bepaald het idee wat we bij het plaatje hadden van de aankomende 6 maanden. De huisarts weet niet zo direct te benoemen wat het is en stuurt ons door naar het ziekenhuis. Even een aantal maanden eerder dan verwacht gaan we weer naar Het Daniel den Hoed om de buik na te laten kijken. Er wordt echter helemaal niks gevonden! Het zal wel en nasleep zijn van de lange kuren die ze gehad heeft.

We gaan door en Yvette slikt zo nu en dan een pilletje tegen de misselijkheid. Dat werkt wel, alleen het lome gevoel is nog niks beter. Integendeel. Het lijkt erger te worden.. Ik besluit om toch maar het ziekenhuis te benaderen om nogmaals een goed onderzoek te laten doen. Het is dan vrijdagochtend 18 november 2011 half 9. Haar oncoloog vertrouwd het ook niet helemaal en dreigt met een opname. Of we direct kunnen komen om dat meteen met echo’s en dergelijke te starten.

Eenmaal aangekomen kregen we een kamer toegewezen. Ze werd ingevoerd in de computer en werd eigenlijk warm ontvangen. Er kwam meteen een arts langs om de klachten te bespreken, daarom volgde een klein onderzoekje en het wachten was dan echt begonnen!! Eerst kwam na een uur de mevrouw van het bloed, die tapte 2 buisjes af.. dan mag je weer inde wachtstand. Het geluk is dat ik mijn laptop bij me heb, wachten is immers niet mijn beste kant! Weer een uurtje laten mogen we naar beneden om een foto van de buik te laten maken. En dan moet je weer enorm geduld hebben om op de arts te wachten, deze heeft de uitlag van deze 2 dingen als het goed is gezien en daar moet dan een behandeling uit zien te komen.

OKe... dan eindelijk om half 4 is de arts er weer. Die gaat zitten en verteld dat er ontlasting te zien is die er niet uit wil. Dat is best goed nieuws want dat betekend dat er niet iets anders aan het rommelen is in de buik. Het besluit van de arts is om direct een klysma te geven zodat alles eruit kan wat er vast zit. Wel beste lezers.. wat ik hier gezien heb dat is werkelijk het ergste wat ik tot nu toe heb gezien bij mijn meisje...

Klysma inbrengen.. oke prima, dan wachten tot die leeg is en de vloeistof volledig in haar zit. dat ging ook nog wel.. maar toen gebeurde er ineens iets..ze kreeg enorme pijn in de buik en schreeuwde het bijna uit. Ze werd door de verpleging naar het toilet geholpen en daar heeft ze zich helemaal overgegeven.. letterlijk.. aan alle kanten kwam het eruit. Ze moest overgeven, het kwam er vanonder uit. Het was de hel op aarde in die badkamer.. in de tussentijd werden de buikpijnen zo erg dat ze niet meer in staat was zelfstandig te staan. Het was een grote bende in die badkamer. Yvette werd geholpen met douchen in een speciale stoel. Eenmaal schoon werd ze naar bed geholpen door de verpleegkundige. Er kwam een in elkaar gedoken mensje de badkamer uit, Ze was de schaamte totaal voorbij, ze liep zonder haar muts op in een luier richting het bed.. of eigenlijk strompelde. Ze was helemaal kapot en had geen energie meer over. Dit was mijn strijdlustige vrouw..Er was helemaal niks meer van over.. Verschrikkelijk om dit zo te zien.. Ik probeer nog even met haar te praten maar ze had zelfs daar geen energie meer voor. Ik ga maar even naar beneden om wat mensen terug te bellen en een broodje te eten. Het is dan inmiddels een uur of 7 denk ik. Een heel lange dag die zeer ingrijpend is geweest. Ik blijf bij haar zitten en zit wat te werken op m;n laptop, rond half tien wordt ze wakker en krijgt weer langzaam wat praatjes. Als Yvette praatjes krijgt dan gaat ze de goede kant weer op. Ze verteld dat ze dit nooit meer wil meemaken. Het was het ergste ooit! Dat zegt veel denk ik. Ik kan me het totaal niet voorstellen. Maar voor wat ik heb gezien geloof ik dat direct!

De verpleging komt erbij en we praten er wat over na. Ze vertelde dat als ze zich goed genoeg voelt dat ze met mij mee naar huis mag om dat vervolgens maandag weer retour te zijn om verder onderzoek te doen. Het duurt dan nog zeker een uur voor we naar huis gaan. Om 11 uur s’avonds waren we thuis.

Wat een enorme dag... Het best was los.. en wat ik toen nog niet wist.. dit was nog maar het begin.. Het beest was nu echt los..

Eenmaal thuis was ging Yvette meteen haar bed in om vervolgens de klok rond te slapen. Het hele weekend is haar buikstreek enorm van slag geweest. Ze kon al niet lekker eten maar nu was het er niet beter op geworden. De misselijkheid bleef eigenlijk, evenals de ‘dikke’ buik. Die was wel wat afgenomen maar toch was het niet normaal zoals het hoorde. De maandag gingen we terug naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Naja onderzoek. Ze hebben alleen maar bloed afgenomen en dat was het. Daar hadden we dan even 80 kilometer voor gereden. Beetje jammer! Het moest vanzelf beter gaan werd er gezegd. Wel waren er bepaalde lever activiteiten gemeten maar dat kon door het slechte eten komen dus werd daar weinig aandacht aan geschonken. Weet je, je gaat er vanuit dat ze het wel weten. Dus vertrouw je erop dat het in de komende week beter moet gaan. Wat Yvette nog mee kreeg was een laxeermiddel, zo konden nieuwe verstoppingen voorkomen worden. Yvette nam deze dan ook elke dag trouw!

Het gaat alles behalve beter in de aankomende week. Ze heeft vaak last van diaree en misselijkheid. Omdat het niet over gaat besluiten we de huisarts maar weer te bellen. Die heeft de klachten doorgegeven aan haar behandelend oncoloog met als resultaat dat we ons per direct weer moesten melden in het ziekenhuis. Het is nu vrijdag 25 november. precies een week later..

Er werd opnieuw een CT gemaakt van de buik. Daarbij werden er diverse buisjes bloed afgenomen om het een en ander weer te bekijken. De uitslag volgde de volgende week. Dan ben je zomaar weer een week verder. In de tussentijd gaat het voor de duidelijkheid nog geen cent beter met mijn vrouw! Op woensdag 30 november.. de uitslag van de scan en bloed. Voor dat we naar de arts gingen moesten we eerst weer bloed afgeven. Zo konden ze nog iets duidelijker zien hadden ze gezegd.

Yvette lag in de dagopname op een bed toen er een voor ons onbekende vrouwelijke arts langs kwam. Ze klopte nog wat op de buik, en begon uiteraard zoals altijd.. hoe voel je je nu? Ik zal het maar meteen vertellen... We hebben de scan bekeken, ook het bloed laat het zien. Het ziet er niet goed uit.. Niet goed wil zeggen echt niet goed. De klachten die er nu zijn heeft alles te maken met je ziekte..Wat krijgen we nou toch weer? De voorgaande weken was er niks aan de hand met haar ziekte.. en nu ineens is het wel zo? Mijn wereldje begon te stoppen met draaien.. ik was totaal maar dan ook echt totaal lam geslagen.. Ik ben altijd redelijk rap van tong, en weet wat ik vragen moet.. maar nu? Ik kon wel door de grond gaan en keihard janken.. Ik vermande me en luisterde aandachtig naar wat de arts allemaal te vertellen had. Als klap op de vuurpeil vertelde ze dat het zo danig slecht was dat er niks meer voor haar gedaan kon worden en dat ze hier aan zal overlijden. Ik hoor haar nog zeggen.. We hebben het niet meer over maanden.. eerder weken.. Daar sta je dan... Wat er toen door me heen ging..Dit zegt alles over hoe ik me toen voelde.. Ik hoop dat hij goed overkomt.. wellicht bij de meeste wel bekend..

Goed, ik heb even moed moeten verzamelen om weer door te gaan met typen. Ik heb de afgelopen week zoveel geschreven dat ik het even niet meer zo goed wist.

We hebben nog een gesprek met onze eigen oncoloog, daar is het wachten dus even op. Ze was sneller dan we dachten, voor we weg gingen wilde ze ons perse nog even spreken. Zo konden we ook op ons gemak nog wat vragen stellen. Omdat Yvette elke keer heel veel last heeft van haar buik gaf ze het advies om niet meer te eten. Niet meer eten?? Hoe kan je nou niet meer eten, Yvette had zelf nog niet het gevoel en idee om niet meer te eten. Zo ver was ze nog niet. De oncoloog gaf aan dat de kanker nu zo snel groeit dat ze best morgen wakker zou kunnen worden met het idee dat ze er geen zin meer in had en dat het klaar was. Dat was nog eens duidelijke taal. Het kon dus eigenlijk elk moment klaar zijn. Dit was keihard! Maar toch ook was er een gevoel van duidelijkheid, en duidelijkheid dat hadden we in de afgelopen jaren niet zo goed meer gehoord als deze avond.

Ik dacht op dat moment alleen maar..Het is niet eerlijk! We moesten nog een hoop doen met kerstmis enzo. Ook zouden we nog een kerstmarkt meepakken in Winterberg waar mij ouders dit jaar een appartement hebben gekocht. Oud en nieuw vieren met vrienden. Wederom lam geslagen, het was een enorm triest moment. Tegelijk blijft die klote telefoon maar maar ringen omdat iedereen wil weten hoe het nu allemaal gaat. Nou, die telefoon die kon ik wel even tegen de muur smijten! Pleur op met dat gezeik en laat me even met rust. Dusss uit en de mazzel. De rest komt morgen wel weer.

De weg terug naar huis hebben we samen in de auto met wat ongeloof tegen elkaar gesproken, er waren een hoop stille momenten.. het was raar.. een heel raar idee dat mijn vrouw Yvette er op een wel heel korte termijn niet meer zou zijn.

Wat ging het snel allemaal.. Emotioneel gezien was ik een wankel object maar hield me staande tegenover Yvette. Het was de realiteit helaas. De hond, die bij mijn moeder was hebben thuis laten brengen door mijn moeder. We hadden even geen zin in geneuzel om ons heen. Thuis belde Yvette een aantal mensen om de stand van zaken door te geven, het waren meestal emotionele gesprekken. Ik probeer zo goed als het kan te leren dealen met mijn gevoel, want dat gevoel is ineens in een bizarre toestand gebracht dat ik nauwelijks onder controle heb. Bij het minste schieten er al tranen in mijn ogen en heb ik een brok in mijn keel die ik nauwelijks kan bedwingen. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn maatje zal verliezen. Alleen de gedachten al die maken we er niet bepaald vrolijker van. Het weekend komen er veel mensen langs, gewoon omdat ze ook geschrokken zijn natuurlijk. Yvette houdt zich echt onwijs goed en geeft ook aan nergens bang voor te zijn. Het is een enorm sterke vrouw, een vrouw die zich echt niet zomaar gewonnen geeft en dat laat ze zien ook.

Het advies van het ziekenhuis was om niet meer te eten, dat vonden ze daar niet belangrijk. Yvette daarin tegen dacht daar heel anders over. Ze zei, ik weet niet wat ze denken maar ik ga gewoon eten hoor. Ik ben daar niet aan toe om niet te eten, ik heb gewoon honger.. haha ja hoor schat wat jij wil. Maar toch weet ze hier ook haar eigen dingetje in te vinden. Ze bekijkt goed wat ze wel en niet kan eten. Als het maar licht verteerbaar is.

Op het moment dat Yvette wakker wordt is ze misselijk. Die misselijkheid duurt een 10 tot 15 minuten. Dan is het weg en dan kan ze redelijk normaal haar dingetje doen. Ik ben vanaf het moment dat we dit nieuws hoorde gewoon lekker thuis. Ik heb het goed kunnen regelen met mijn werk gelukkig, dus daar hoef ik me niet druk om te maken. Er komen een hoop mensen langs, tante’s en nichtjes noem het maar en het komt langs. Je merkt wel dat het Yvette een hoop energie kost. Want zodra ze weg zijn valt Yvette meestal een uurtje in slaap. Als Yvette even slaapt doe ik meestal even de boodschappen of ga er even op uit. Zo deden we dat een paar weken geleden nog samen, nu is dat gewoon niet mogelijk, mede door de misselijkheid die ze elke keer heeft na een inspanning.

De week van 12 december gaat ineens erg goed! Yvette slaapt lekker en de misselijkheid lijkt minder te worden. Heel raar.. de vorige week ging het duidelijk minder. Nu lijkt het beter te gaan. Ze is lekker bij en hoeft veel minder te slapen. Ook eet ze lekker met me mee, niet zoveel als ik maar wel wat ik eet. Dat is dan toch ook wel weer gezellig! Verder gebeurd er weinig.. dat wil zeggen geen veranderingen, ik ben nog steeds thuis en er komt veel bezoek.

Vanaf donderdag de 15e gaat het ineens met een hele grote sprong achteruit. Yvette slaapt ineens 20 uur van de 24 uur die er in een dag zitten. De afgelopen dagen lijkt dat absoluut niet beter te worden. Ik heb nu echt het gevoel dat ik Yvette aan het verliezen ben. En dat doet pijn! Vanmiddag liep ik in de supermarkt waar het erg druk was. Ik deed daar de boodschappen.. niet voor ons.. maar voor mij, voor mij alleen.. Ook al is Yvette nog bij me, ze gebruikt niks.. Ook de croissantjes die we elke zondag eten zal ik mogen ochtend voor mezelf maken..

De bewuste zondag morgen de 18e van december, Yvette werd om half 11 wakker, naja wakker, ze wilde verder liggen op de bank in de woonkamer. Ik heb haar begeleid naar de bank alwaar we even hebben gekletst over hoe we geslapen hebben enzo. Ik heb inderdaad mijn croissantjes met kaas in de oven gedaan en vroeg Yvette nog of ze er misschien nog 1 wilde. Nee dankje zei ze. En eigenlijk daarna viel ze weer in slaap op de bank. Ik heb die dag een beetje in huis gerommeld. Dat wil zeggen dat ik overal een beetje heb huis gehouden. Yvette was zo nu en dan even wakker en goed aanspreekbaar, we hebben toen ook nog wel leuke gesprekjes gehad, eigenlijk zoals we die altijd wel hadden. Ze wilde graag dat het slapen minder werd zodat ze weer een beetje bij de mensen was overdag. Zeker voor de volgende week. Dan was het immers kerst, en wilde graag onze kerstavond vieren zoals we dat al de vorige jaren hadden gedaan. Wel met iets minder eten zei ze. Maar dat was natuurlijk geen probleem.

Beiden geloofde we er absoluut in dat deze dagen van slapen een moment was en dat ze vanzelf wel weer zou opknappen. Daar gingen we dan ook voor natuurlijk. De avond naderde en ik had voor mezelf een lekker Indisch hapje in de magnetron gedaan. Voor Yvette had ik een soepje en een broodje als ze wilde. Maar ze sliep en had er niet veel behoefte aan. In de avond werd ze toch wel redelijk wakker. Het was nu zondagavond, dat betekend dat Winston voorde deur kan staan met een gouden koffer. Miljoenenjacht vonden we dan ook altijd wel leuk om te kijken. We deden dan altijd mee vanaf de bank en voelde enorm mee met diegene die daar op de stoel zat. Ook deze avond was dit het geval, Yvette was redelijk wakker en we speelde het spel dan ook vrolijk mee vanaf de bank. Na de aflevering en de enorme teleurstelling dat Winston weer niet voor onze deur stond zijn we lekker naar bed gegaan. Yvette sliep al heel erg snel. Eigenlijk veel te snel naar mijn zin. Normaal gesproken hadden we elke avond wel weer een gesprek. Ging meestal over wat we de dag hadden gezien/gehoord etc. Maar nu was ze ineens weg. Haar ademhaling was erg zwaar en zo nu en dan hikte ze in haar slaap. Ik kon daar niet lekker op slapen. Ik maakte me een beetje ongerust en was een beetje bang geworden dat ze per ongelijk zou stoppen met ademhalen. Ik sliep niet tot erg onrustig, bij het minste was ik klaar wakker om te kijken hoe het ging met Yvette. Het was een enorm lange nacht die nacht. Om half 8 werd Yvette wakker en dacht op eigen houtje het bed uit te klimmen. Ik vond dat niet zo’n goed idee en hielp haar met uit bed komen. Ze zei niet lekker meer te liggen en wilde op het verpleegbed liggen dat in de huiskamer stond. Die kon ze afstellen op gewenste hoogte etc.

Meteen toen ze op bed lag sliep ze verder. Ik heb ook even terug gegaan naar bed, mede omdat ik een enorm slechte nacht had gehad had ik nog wel behoefte aan een uurtje slapen, helaas voor mij ging hem dat niet worden. Ik was te onrustig. Ik ben er om half tien dan ook maar uitgegaan en keek naar Yvette die daar op het bed lag. Ze lag in een zeer diepe slaap rustig te slapen. Ze hoorde me ineens en keek me aan en vroeg zoals gewoonlijk of ik lekker had geslapen. Voor de vorm zei ik maar ja, het antwoord hoorde ze niet eens meer omdat ze toen alweer sliep.

Het zal ongeveer een half uurtje later zijn denk ik. Yvette komt ineens omhoog en geeft aan dat ze het zat is te slapen en ze wil douchen. Ik zette de kruk in de douche en heb alles kaar gezet zodat ze lekker ontspannen kan douchen. Ik heb haar begeleid naar de douche en heb haar lekker laten gaan daar. Na 5 minuten riep ze me al dat ze klaar was en eruit wilde. Dat was snel! Normaal gesproken bleef ze wel wat langer zitten dan nu. Evengoed hielp ik Yvette de douche uit, droogde haar af en kleedde haar aan. Haar ‘lievelings’ huispakje had ik net in de was zitten dus die was nog niet droog. Ze trok dan ook een shirtje aan die ze eigenlijk niet zo lekker vond, helaas was het even niet anders. Ze vroeg of ik bij de Hema een nieuwe kon kopen. Die met die groene streep zei ze. Die is fijn. Omdat mijn moeder die had gekocht voor haar belde ik haar op en vroeg of ze deze weer wilde kopen. Zij wist immers hoe en wat, en als ik bij de Hema ga kijken naar vrouwen shirtjes dan kan je er donder op zeggen dat ik met het verkeerde thuis kom. Yvette ligt inmiddels lekker op de bank op haar favoriete plekje. Ze vroeg me wanneer m’n moeder kwam zodat ze nog even kon slapen, ze was na haar douche actie enorm uitgeput. Ik zei: die komt pas over een uurtje denk ik. Maar ik had het nog niet gezegd en ze stond voor de deur. Met broekjes en shirts. Precies wat Yvette graag wilde..

M’n moeder besloot te blijven, ze heeft vroeger in de zorg gewerkt en had daardoor veel ervaring die ik dan weer gebruiken kon. Zo kon ik ook even de deur uit om boodschappen te halen enzo. De dag was raar en anders dan normaal. Yvette sliep heel veel en ook redelijk vast, soms werd ze even wakker en dan keek ze even rond, soms keek ze me aan en zei wat en soms keek ze heel wazig voor zich uit. Het was een heel raar iets om je vrouw zo wazig naar je te zien staren. Ze kon me aankijken met een blik die onbeschrijflijk was. Een soort door me heen kijkend ofzo. Het was naar om te zien. Het andere moment vroeg ze weer hoe het ging en wat ik ging doen. Ik gaf haar een kus en zei dat ik van haar hield. Ik ook van jou mop kreeg ik altijd terug. Het is fijn als er iemand van je houdt!

 

Die maandagmiddag de 19e van december ben ik even weg geweest en weer thuis, mijn moeder bleef lekker bij haar op de bank zitten. Dat gaf mij die vrijheid om even weg te zijn. Yvette sliep wel, maar maakte alles mee. Dat bleek uit dat ze vertelde wat we hadden gezegd toen ze even ‘wakker’ was.

Het is half 6 dat er een goede vriendin van Yvette aan de deur staat. Yvette slaap eigenlijk nog maar ik laat haar binnen. Yvette wordt een beetje wakker en kijkt wat suf om zich heen, in de eerste instantie had ze niet eens door dat ze er was. Ze leek ook weer verder te willen gaan slapen, toch werd ze wakker en ging ze ineens een soort van actief doen. Ze wilde zitten en begon ook wat te praten. Ook wilde ze graag wat drinken. Opzich goed nieuws tot zover. Aan alles was te merken dat Yvette eigenlijk geen zin had in sociaal doen. Ze was moe en zwak, ze praatte wel, maar heel erg wazig. Er kwam niet echt klare taal uit, hoewel ze dat absoluut wel probeerde. Omdat ze zich geen houding kon geven zeiden we dat ze lekker in het bed moest gaan liggen, dan zou ik hem hoog zetten zodat ze de tv en ons goed kon zien. Ook kon ze op alle manieren van dien het bed bedienen dat ze lekker zat of lag. Ik hielp haar het bed op.. en toen, toen begon eigenlijk het moment waarop al het slechte echt begon. Ze zat nog maar net en greep naar de groene emmer die naast haar stond. Ze was spontaan misselijk geworden. Dit had ze vaker, zeker als ze even een inspanning had gedaan. Nu kwam er een rode vloeistof uit haar mond. In de eerste instantie dacht ik aan de cassis en aanmaaklimonade die ze net daarvoor had gedronken. Niks geks zou je denken. De misselijkheid was een soort normaal geworden in de afgelopen weken, en dat het nu toevallig rood is was ook logisch.

Totdat ze weer begon te braken. Dit keer een grotere hoeveelheid, het zal denk ik een ruim halve liter geweest zijn denk ik. Het was knalrood, ze lekte na en depte het met een wc rol. Dit was duidelijk bloed. Dat kon een kind van 3 ook zo herkennen. Wat was dit nu weer??? Dit had ik nergens gelezen dat het kon gebeuren. Ik dacht dat ik op een hoop voorbereid was maar dit sloeg alles. Mijn moeder en haar vriendin waren erbij, we hadden kort overleg met elkaar en besloten om een dokter te laten komen. Ik probeerde de dokterslijn maar zoals gewoonlijk krijg je dan niemand te pakken, zelfs al bel je het zogenaamde noodnummer dan heb je een probleem, er is dan geen gehoor. Goed 112 dan maar! Het was immers spoed. Ik belde 112 en vertelde de situatie. Ze stuurde een ambulance onze richting uit die ongeveer tien minuten later arriveerde. Ik wilde graag weten wat ik eraan moest doen en wat zij ervan vonden. Ze reageerde zeer kalm, meten haar bloeddruk, deze was enorm laag, als ik me niet vergis 60/40 andersom kan ook, dat ben ik even kwijt. Ze vroegen ons wat we wilde aangezien Yvette terminaal is. Ze vertelde dat ze er waarschijnlijk niks aan konden doen omdat dit bij het ziekte proces hoort. Ook overleg met een arts bleek op hetzelfde uit te komen. In de eerste instantie vertrouwde ik het voor geen meter en ik wilde graag dat ze mee naar het ziekenhuis ging. Yvette zelf dacht daar anders over. Ze wilde niet. Want daar zitten we dan de hele avond te wachten en puntje bij paaltje doen ze morgen pas echt wat. En dan nog weten we niet of ze me daaraan nog wel helpen kunnen. Yvette had daar een punt, daarbij moest ik haar mening ook respecteren. De ambulance broeders zeiden dat ze hieraan goed kan overlijden, dat kan hier thuis of anders in het ziekenhuis, maar dat het gebeurd staat vast, alleen niemand weet wat er nog gaat gebeuren de komende dagen. We dachten zeker aan dagen aangezien Yvette ineens toch wel erg aanspreekbaar was geworden. Op dat moment was er een dokter met zijn chauffeur, en 2 mensen van de ambulance. Het was lekker vol bij ons in huis, mijn moeder en de vriendin van Yvette waren er immers ook nog.

Het was duidelijk, Yvette bleef thuis, mocht het zo zijn dat het uit de hand loopt zou ik weer de dokterstelefoon bellen om hulp te krijgen. Wat de dokter wel in werking zette was de thuiszorg voor de nacht. Dat klonk mij prima in de oren. De bedoeling was dat er dezelfde avond nog iemand zou komen om te bespreken wat er mogelijk is voor de nachten. Het was natuurlijk mogelijk dat Yvette in de nachten zorg nodig zou hebben en dat niet alles op mij aan zou komen. We waren het er allemaal mee eens. Vriendin ging weg, en het hele arsenaal aan dokteren en broeders ook. De rust was weer wedergekeerd.

Yvette wilde graag op de bank liggen en ik ging de hond even uitlaten. Mijn moeder zorgde dat Yvette lekker kon liggen op de bank en maakte het haar naar haar zin. Ik liet ondertussen de hond uit en belde met haar zus om de laatste stand van zaken door te geven. Omdat ik van de emoties niet meer uit mijn woorden kon komen spring ze direct in de auto. Ik heb gelopen en gehuild, wat kwam het dichtbij zeg.. ongelooflijk. Toen ik weer binnenkwam zei mijn moeder even naar huis te gaan en nam onze hond mee. Zo hadden wij de tijd even met elkaar en konden we ook even met haar zus zijn. De tijd die we samen even hadden was misschien een half uurtje, ik huilde en zei dat ik het allemaal niet zo wilde. Ik vond het verschrikkelijk om haar zo te zien. Yvette vond het niet zo erg allemaal, ze reageerde mee als: het hoort erbij, morgen zal het wel weer wat beter gaan. Ze was suf en erg moe maar gaf aan heerlijk te liggen en was blij dat de drukte om haar heen weg was. Ik kon me er wel wat bij voorstellen.. Want het was allemaal heel ingrijpend wat er gebeurde. Een half uurtje later rond 20.30 uur kwam haar zus binnen. Yvette werd weer wakker en we begonnen eigenlijk het verhaal met wat er gebeurd was. Ook zus was onder de indruk van alles en gaf aan niet meer weg te gaan. Yvette vond het onzin en niet nodig, nou we zien wel wat er gebeurd zei ik. Straks komt ook de thuiszorg voor een gesprek en dan zien we wel wat daaruit komt. Er werd wat gepraat enzo, het was niet zo spannend. Alles verliep rustig.. Eigenlijk sneller dan verwacht kwam daar de thuiszorg mevrouw al aan. Rond half tien was het. Een vriendelijke mevrouw die enorme rust uitstraalde. Ze vertelde hoe ze werkte en wat we van hen konden verwachten. Ook vroeg ze of het per direct al nodig was, Yvette schudde meteen van nee, ik dacht nog even na en besloot samen met zus dat het deze nacht inderdaad nog niet nodig was. Gelukkig maar want het was ook wat lastig realiseerbaar, alles kan zei de mevrouw, maar dan moet er nu vanalles uit de kast worden getrokken. We besloten het aan te zien en er morgen verder contact over te hebben. Ik had indien het nodig was een telefoonnummer gekregen die ik kon bellen gedurende de nacht als dat nodig was.

Eigenlijk was het nu wel gebeurd, we wisten wie we moesten benaderen als het uit de hand liep, En Yvette was inmiddels best relaxt en besloot te gaan slapen.

Helaas was dit de bekende stilte voor de storm..

Ik heb Yvette op het ziekenhuis bed begeleid en ze doet vrijwel direct haar ogen dicht om te gaan slapen. Haar zus en ik zitten dan op de bank en praatte wat. Ik kwam erachter dat ik door de hele toestand vergeten wat te eten. Ik denk dat het even voor tien uur is. Ik heb eigenlijk geen trek, maar doe toch mijn Indische maaltje in de pling. (de magnetron) Ik eet wat maar kon snel tot de conclusie dat eten niet mijn hobby is op het moment. Integendeel, normaal gesproken hou ik er enorm van, vanavond het ik net even teveel gezien denk ik. Ik maakte me uiteraard zorgen om wat er nog komen zou. Hoewel Yvette nu rustig op bed was moesten we nog maar zien hoe we de nacht zouden meemaken en de volgende dag. Dat het er slechter op zou worden was een feit, alleen niemand kon duidelijk vertellen wat de volgende stappen zouden zijn.

Eigenlijk werd het al snel duidelijk, Yvette werd langzaam onrustig, ze draaide wilde weer zitten en dan weer liggen. Het leek erop of ze sliep en dan ineens opende ze haar ogen wijdt open en keen ons aan of de kamer in. Ze gaf aan niet te kunnen slapen, ze wilde naar de wc. Hoe raar ook, ze was helemaal niet meer in staat om ook maar op haarzelf naar de wc te kunnen. Ze was ineens onwijs zwak geworden. Ik moest haar meer dan naar de badkamer begeleiden, ze moest half getild worden. Ze deed nog wel wat met haar benen maar meer dan dat was het ook niet. Ik had bedacht dat ze gewoon heel erg moe was en dat ze morgen wel weer aangesterkt zou zijn. Yvette was inmiddels op de wc, ze had haar ding gedaan en gaf aan weer naar bed te willen. Ik kreeg haar met geen mogelijkheid van de wc af. Ze had zelf totaal geen kracht meer om nog enigszins mee te werken. Ze zei: laat me maar zitten, ik kruip wel, dat was natuurlijk ook geen goed idee. Ik besloot om de rolstoel van beneden te halen en die bij de badkamerdeur te zetten, dan hoefde ik haar maar een klein stukje te tillen, dat zou me wel lukken. Hoewel dat stukje maar hooguit 2 meter ver was, was het enorm moeilijk om haar goed van de wc af te krijgen, de ruimte was klein, Yvette kon niet meewerken, zelfs haar arm kon ze niet om me heen leggen voor houvast. Ik moest het zelf gaan bedenken. Ik besloot haar te klemmen tussen mijn armen en mijn borstkas in. Ik was me bewust dat dit niet de meest comfortabele manier was voor beiden maar wel effectief.

Het werkte en kreeg haar slepend en tillend de rolstoel in. Pffff het was gelukt. Nu kon ik haar naar haar bed rijden en zo kon ik haar makkelijk haar bed in brengen. Missie geslaagd. Ik dacht dat ze nu lekker ging slapen omdat ze echt doodop was. Ze kon zichzelf niet eens meer in bed omdraaien. Ze had er de kracht niet meer voor. Ik hielp haar met rechts of links liggen. Zeg het maar mop. Zo goed, nee, toch weer anders. Na een hoop gesteggel en gedoe heb ik haar in een goede positie gekregen. Het was enorm intensief, nogmaals, ze kon helemaal niks dus meewerken lukte haar niet. Het was zwaar om Yvette zo te zien. Wat was er nou nog helemaal van over... Ongelooflijk...

Ik dacht dat ze nu wel lekker kon gaan slapen. Helaas.. Des te meer helaas voor haar, zij was enorm onrustig, ik vond het heel erg naar.. ik wilde niks liever dan dat ze lekker slapen ging. Het onmogelijke was dat ze weer naar de wc moest. Ik moest de hele toestand van zonet herhalen. Nu moest ze met mijn kracht naar de wc en er weer af. Zij wilde dus ik doe dat. Hoe dan ook! Hoe ik dit heb geflikt mag Joost weten, maar het is gelukt. Mede door het begeleiden van haar zus hebben we het gered. Het heeft Yvette heel erg veel krachten gekost, met de nadruk op heel erg veel. Nu was ze nog meer kracht verloren, waar ik dacht dat ze al krachtloos was geworden had ze nu echt niks meer over. Ik heb haar wederom op bed gelegd met de hoop dat ze nu echt wel ging slapen. Maar helaas, vooral helaas voor Yvette, ze was zo verschrikkelijk onrustig, ze kon zelf niet meer op of om. Ze wilde wel slapen maar kon het niet. Ze kon niet lekker liggen, dan wilde ze weer links liggen dan weer rechts, toch weer zitten en dan toch maar liggen.

Ze wilde toch weer graag op de bank omdat ze dacht dat het daar beter was. Natuurlijk leg ik je op de bank, met alle liefde! Hoe onmogelijk het ook bijna was, hebben we het toch weer geflikt om haar op de bank te leggen. Even leek het erop dat ze nu eindelijk de rust vond en ging slapen.. Helaas ook nu poging mislukt! Weer wist ze geen raad met zichzelf. In overleg met haar zus en een klein beetje Yvette zelf heb ik de arts geraadpleegd, ik wilde graag dat hij iets kon toedienen zodat Yvette rustig kon gaan slapen. Gelukkig was de arts enorm snel ter plaatse. Echt binnen 10 minuten kwam er een arts met zijn chauffeur boven. De dokter vroeg een aantal dingen en kwam snel tot het besluit om een middel toe te dienen wat haar rustig zou maken. Het was maar een heel kleine hoeveelheid, omdat ze al zo zwak was had ze niet veel nodig om lekker te kunnen slapen zei de dokter. Er was wel 1 maar.. Hij vertelde dat ze kon stikken. De kans was enorm klein maar het was mogelijk. Dit omdat ze in zo’n diepe slaap kon komen dat ze kon stikken in haar eigen speeksel of tong. Ik besloot dat dat natuurlijk niet ging gebeuren. Ik zou het wel in de gaten houden en haar zo leggen dat dat haast onmogelijk was. De dokter was het daar wel mee eens dat als we zouden opletten dat dat de kans nog kleiner zou maken.

De injectie werd toegediend en die zou binnen tien minuten zijn werk moeten gaan doen. We namen afscheid van elkaar en hij ging weg. Ik zei tegen Yvette dat ze beter in bed kon gaan liggen,zo kon ik haar beter begeleiden enzo. Yvette wilde straks pas.. nu even chillen zei ze.. Hoe kom je erop..ze was zo slecht en dan zeggen even chillen.. dat was dan wel de humor van Yvette.. Maar het was ook Yvette.. Yvette zou nooit in de never ook maar ergens over klagen.. Want ze vond immers dat ze hoe dan ook een leuk leven had.

Toen we dachten dat ze sliep zei ze ineens dat ze op bed wilde liggen. Maar natuurlijk dacht ik.. nu wel ineens.. Yvette was slap en kon zelf niks meer, ik tilde haar op en legde haar op het ziekenhuis bed in de woonkamer. Ze rolde in een soort feutus houding en sliep meteen. Weg was ze! Nog even zei ze iets van hehe.. en dat was hem.. in een diepe slaap vertrokken. Haar ademhaling was snel. Beetje te snel als je het mij vraagt maar het feit was dat ze nu rustig lag en dat ze sliep

Inmiddels is het rond 12 uur en Yvette ligt te slapen. ik zit met haar zus de ‘wacht’ te houden. We hebben het over de gang van zaken. Hoe het ineens zo snel en zo ver kan komen. Hoe en wat kunnen we van de aankomende uren en dagen verwachten. Ik zei tegen haar dat het beter zou zijn als ze niet meer wakker zou worden. Dit was voor haar echt geen doen en het was echt niet Yvette. Dit wilde ze niet, dat wist ik zeker. Gelukkig was ze het met me eens.

Na bijna 2 uur gepraat te hebben besloot ik even op bed te gaan liggen. Haar zus bleef op en indien nodig zou ze me wekken als er iets was. Ik lag op bed en hoorde Yvette ademen. Heel zwaar, heel snel...Ik vond het een vervelend geluid, ik zette de tv net een tikje harder zodat ik het net niet kon horen, maar net zo dat als er iets anders klonk ik het wel kon horen. Ik keek het nieuws, en weer het nieuws en nog wel een keer. Echt slapen kon ik niet. Ik dutte wat in en werd weer wakker. En ineens stond haar zus naast me. Mike Mike! Het gaat niet goed! Er komt bloed uit haar mond en ze stikt.

Godver! wat nu! Wat moet ik nu doen? Wat moeten we doen? Ik stond vol vragen, tegelijk schoot ik in de kleren en pakte haar hoofd en deed hem naar achter om de luchtweg vrij te krijgen. Opzich lukte dat maar het bloed kwam van binnen.. ik kon niks meer doen dan kijken en wachten.. met haar praten.. of tegen haar praten..ze was al zover weg.. er zat haast geen leven meer in. Ze voelde koud aan en was enorm slap. Ze ademde snel en maakte een hikkend geluid. Het was heel erg naar om te zien en te horen. Ik ben naast haar gaan liggen en heb haar gezegd dat ze mocht gaan.. ze moest gaan en nu aan haarzelf denken. Ik denk dat dit allemaal een aantal minuten duurde. Haar ademhaling ging langzamer, langzamer, en langzamer.. Het leek erop dat ze wachtte tot ik er was. Tot ik haar de laatste kusjes gaf.. Ze ademde met kleine stootjes en de pauzes ertussen werden langer.. de laatste ademstoot was om 03.55 uur.. Dit was Yvette.. gestreden tot te laatste seconden. Wat een geweldige vrouw heb ik hier zonet laten gaan.

Mijn moeder was in de tussentijd gebeld en kwam een paar minuten later. Daarop volgde haar andere zus met haar vriend en tevens goede vriend van Yvette. Het was over.. Yvette is nu eindelijk verlost van dit slopende einde. Hoe onwerkelijk is dit zeg.. Het is ongelooflijk snel gegaan.. Ik kan het niet bevatten.. Iedereen die er op dat moment was was het met me eens.. Daar lag ze.. levenloos in een feutushouding.. Het is klaar.. het is verschrikkelijk..

We zijn nu twee jaar verder

 

Hoe is het nu met je? Dat is een vraag die ik regelmatig gehad heb tussen de hoofdstukken door. Bij deze..

Het is twee nu twee jaar gelden dat het verhaal wat ik heb geschreven is geëindigd. 20 december 2011 kwam er een einde aan het leven van Mike en Yvette. Vanaf dat moment is de wereld voor Yvette opgehouden met bestaan, mijn wereld stond echter stil en leek ook niet meer te bestaan. Ik wist totaal niet wat me allemaal nog te wachten stond. Tegelijkertijd had ik te maken met verdriet, gemist, boosheid en rouw. Allemaal emoties die ik wel eerder een keer had gezien en gevoeld maar nooit zo dicht bij elkaar en door elkaar heen. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar mensen die dit ervaren hebben zullen het denk ik beamen. 

Na de crematie van Yvette heb ik vier maanden bij mijn ouders en zusje in huis gewoond. Zij hebben mij gesteund en het gevoel gegeven van warmte en liefde. Alles hebben zij gedaan om mij er doorheen te helpen. In de tussentijd heb ik het huis, waar Yvette en ik woonde totaal verbouwd. Ik kon niet verder in wat wij samen hadden. Wat wij hadden was immers dood en bestond niet meer. Alleen in mijn herinnering.. 

 

Na een maand ben ik weer full time aan het werk gegaan. Ik deed daar goed aan dacht ik. Ik voelde me op m;n werk op mijn gemak en kon afleiding vinden. Echter hield ik er geen rekening mee dat ik ook dingen kon tegenkomen die mij konden raken. Zo ook deze keer een reanimatie van een jonge vrouw welke het niet heeft gered. De melding was reanimatie, maar in feite was ze al overleden toen wij ter plaatsen kwamen. Na precies een maand werd ik weer geconfronteerd met een dood persoon en dat riep mij even terug.. Ik voelde dat ik totaal niet toe was aan m'n werk en ben naar huis gegaan waar ik mij volledig op mijn verbouwing heb gestort. Dit was een geweldige uitlaatklep. Ik heb staan hakken en breken waar ik woede kwijt kon. Ik heb rustig aan de dingen weer opgebouwd waar ik de dingen op mijn gemak kon overdenken. Soms met de radio aan, soms met de radio uit. Maar eigenlijk altijd alleen.

De afgelopen twee jaren zijn met heel veel downs en ups verlopen, ik had weer een relatie, ik kon weer lachten ik kreeg de zin van het leven weer terug. De relatie die ik had was moeizaam en bracht een hoop teweeg. Er was denk ik te weinig begrip van beide kanten af. Jammer is dat maar het was eenmaal zo. Achteraf gezien bleek dat we echt totaal niet bij elkaar paste, en het voor mij waarschijnlijk ook een soort rebount was. Na deze relatie heb ik voor mezelf de rust erin gehouden en ben ik gewoon lekker gaan leven en opnieuw ontdekken. Ik heb mijn eigen plan getrokken en lekker gaan doen waar ik echt zelf zin in had. Zonder tussenkomst van relaties of mensen van buiten af. Ik heb weer een tijd gezien van veel uit gaan en lol trappen, ik ben veel onder de mensen geweest maar ook gewoon lekker alleen avonden lekker op de bank met een LP of goede film. Gewoon mezelf en m’n eigen ikke terug vinden. Dat is het afgelopen half jaar echt heel goed gelukt. Waar ik al snel zei dat het goed met me ging, zo oprecht kan ik nu zeggen dat het echt goed met me gaat. Ik heb enorme zin in het leven wat me nog te wachten staat. Ik ben net 30 jaar geworden, en als ik kijk naar mijn voorouders, die allemaal respectievelijk in de eind 90 geworden zijn, en mijn opa met 95 jaar nog steeds fit op de fiets zit, dan heb ik nog heel wat jaren te gaan waar ik nog en weer heel veel leuke dingen in wil en kan doen en nieuwe dingen in starten kan. Ik kijk vooruit want daar is het leven, als ik terug kijk kijk ik terug op een goede tijd, een mooie tijd en ben ik blij dat ik deze tijd heb kunnen geven aan Yvette. Ik weet zeker dat ze ervan heeft genoten.

Ik heb met Yvette wel een aantal keren gehad over wat ik moest doen als zij er niet meer zou zijn. Yvette had weinig wensen, wel wilde ze dat ik mijn leven weer op zou pakken en gelukkig zou zijn en gewoon mijn ding ging doen. Het is een weg geweest waar ik makkelijker over dacht dan dat die daadwerkelijk ook ging. Telkens als ik dacht dat het goed ging kreeg ik weer een klap voor m’n bek en viel ik in een diep dal. Dat heeft mij voorzichtig opnieuw doen leren lopen waarna ik weer, op het juiste moment, ben gaan rennen. Ik kan nu weer rennen en springen en ik weet wanneer ik mijn rust moet pakken. Dat is een enorm gegeven sinds ik dat heb terug gevonden. 

Een aantal weken geleden ontmoete ik iemand, (die overigens het hele verhaal met jullie heeft meegelezen) Ik kreeg een enorm fijn en goed gevoel toen ik haar zag. Het was een donder een bliksem.. Zomaar zonder dat ik er mee bezig was kwam zij mijn leven inlopen.. Het mooie van het verhaal is dat wij nu een goed en leuk contact hebben, We zijn inmiddels 2 dates, een kus en een een nieuwe date op de planning verder. Het is nieuw en spannend. Maar ik heb er zin in en sta er wagenwijd voor open. Hoe het loopt weet natuurlijk niemand. Maar ik kijk er naar uit...

Ik heb ondanks de ziekte van Yvette en alles wat daar uit voortkwam een te gekke tijd gehad met haar. Ik heb veel dingen gezien, veel dingen ervaren, ontzettend veel gelachen en heel veel genoten. Ik heb geleerd meer uit het leven te halen dan dat er standaard in zit. Ik heb geleerd niet zo veel en zo vaak vooruit te kijken maar leef hier en nu want daar gaat het tenslotte om. Ook heb ik geleerd om van de kleine dingen al een feestje te maken. Er zijn altijd zat redenen voor een feestje, echter benoemen wij deze te weinig denk ik en staan we er te weinig bij stil. Ik heb geleerd om heel veel van iemand te houden en daar onvoorwaardelijk voor te gaan. Ik heb geleerd om voor iemand te zorgen en te verzorgen. Ik heb ervaren hoe het is om iemand te verliezen waarvan je houdt. Ik heb geleerd mijn verantwoordelijkheid te nemen. Echter ben in nooit mezelf verloren en dat heeft mij enorm op de been gehouden. Nieuwe vriendschappen zijn er gesloten en echte vrienden heb ik leren kennen. 

Ik heb mensen tegen me horen zeggen dat ze het allemaal zo knap van me vinden wat ik gedaan heb. En dat ik zo lief ben geweest.. Ik vind het absoluut niet knap, ik ben niet overdreven lief geweest.

Ik heb mijn ding gedaan, gewoon mijn ding en meer niet. Dat doe je toch als je om iemand geeft? Ik kan me niet voorstellen dat je dat niet zou doen... Ik zou het niet anders gedaan hebben en zou het zo weer doen als dat nodig zou zijn. 

Hoe dan ook. Om de veel gestelde vraag: Hoe is het nou met jou? Met mij gaat het goed! Ik kijk vooruit, en kijk terug met een lach. Ik kijk terug met het gevoel dat ik het goed heb gedaan met wat ik heb gedaan. En dat ik denk ik het belangrijkst..

 

 

 

 

 

Offline
Berichten: 4292

Mike, ik heb destijds jouw verhalen gelezen. Inmiddels heb ik zelf al 5 jaar uitzaaiingen en probeer ik me voor te bereiden op wat onherroepelijk komt. Ook al blijkt ook uit jouw verhaal dat je nooit weet hoe het precies zal gaan. Ook dat is voor mij goed om te weten. Dus dank je dat ik nogmaals je verhaal kon lezen.  Wat heb je het goed gedaan. Je bent een liefdevolle echtgenoot voor je vrouw geweest. Ik wens je nog een machtig mooi leven toe maar dat komt wel goed.

Offline
Berichten: 160

Wauw, wat een heftig verhaal! Wat fijn ook dat Yvette zich gesteund heeft mogen voelen en dat jullie samen deze liefde voor elkaar hebben gevoeld en ervaren. Ook als partner zal dit niet altijd gemakkelijk geweest zijn, maar jij was er wel voor je vrouw door dik en dun en dat kan ik alleen maar respecteren. 

Wens jou een hele mooie toekomst toe en veel liefde! 

 

Offline
Berichten: 39

Beste Mike, ik vindt veel herkenning in je verhaal als partner. Je hebt alles gedaan binnen je vermogen en haar gesteund tot het eind. Respect man!! Ook mijn partner heb ik een jaar geleden verloren. Ik lees in je verhaal de fases waar je doorheen gaat. Uiteindelijk pakken we het leven weer op zonder haar te vergeten. Ik wens je alle goeds voor de toekomst.