Pijnlijke ribben en opgezet borstbeen

18 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 518
Pijnlijke ribben en opgezet borstbeen

Hallo allemaal, sinds een tijdje heb ik een behoorlijke verdikking bij het borstbeen. Het is keihard. Mijn ribben deden al langer pijn van de bestraling, dus denk niet direct aan iets engs, maar eerder aan schade. Morgen ga ik voor alle zekerheid even langs de mammapoli. Want hoe nuchter je ook wilt zijn, rare bobbels zijn toch altijd weer spannend.

Zijn er meer mensen die blijvend last hebben van ribben en borstbeen in het bestraalde gebied? En heb je er iets aan kunnen/laten doen? 

Offline
Berichten: 345

Hoi Linda, 

Ik ben nu 3 jaar verder na de diagnose. Borstbesparend geopereerd en 21 bestralingen. 

Mijn geopereerde borst is altijd gevoelig. M'n dochter kan er niet op liggen bijvoorbeeld maar het is wel aan te raken. Het voelt ook iets harder en hobbeliger aan deze kant. Ik denk van de bestraling. 

Vlak na de bestraling had ik het gevoel alsof m'n ribben heel broos waren. Alsof ze zo konden breken. Nu is dat wel wat bijgetrokken. Het is wel gevoeliger als aan de andere kant maar minder erg als in het begin.

Mijn oncoloog gaf aan dat als je na 1 jaar nog pijn hebt dat je er eigenlijk van uit kunt gaan dat het blijvend is. Maar qua bestraling heb je nog kans dat dat iets verbeterd. Toch heb ik begin dit jaar een mri gehad om uit te sluiten dat het uitzaaiingen waren. 

Ik denk dat het heel goed is dat je morgen even naar de mammapoli gaat. Gewoon om dingen uit te sluiten. Heel veel succes en ik duim dat alles oké is. 

 

Liefs Mora

Offline
Berichten: 4289

Een verdikt borstbeen is echt een reden om onmiddellijk aan de bel te trekken. Ik wil je niet in paniek brengen, maar dat klinkt gewoon niet goed.

Offline
Berichten: 345

Hallo Linda, 

Hoe was het bij de mammapoli? Ben je wat wijzer? 

Offline
Berichten: 518

Ik kon er vanochtend heel vroeg tussendoor piepen voor een echo. Het is een gevolg van de bestraling, dus ik ben gerust. Ze gaan wel bespreken of er nog even verder gekeken moet worden naar de ribben, omdat ik wel erg veel littekenweefsel lijk te hebben. Bedankt voor jullie lieve reacties!

Offline
Berichten: 345

Pff gelukkig dat het dit is. Niet dat dit pretfi6is maar we weten ook de andere kant. Fijn dat ze nog gaan kijken of ze wellicht iets met de pijn kunnen! 

Offline
Berichten: 202

Wat fijn Linda! Dat is wel een opluchting. Zou fijn zijn als er wat aan de pijn gedaan kan worden. Maar de wetenschap dat het niks ernstig is geeft vast al een hoop extra "lucht".

afbeelding van Ikbenzobang123
Offline
Berichten: 31

Gelukkig maar!

Offline
Berichten: 922

Blijft toch een opluchting he, ook al ging je er van te voren al vanuit. Ik ben blij dat het geen uitzaaiing is, en hoop dat ze wat aan de pijn kunnen doen.

Ik heb ook veel littekenweefsel, maar mijn tumor zat links van mijn borst, richting oksel al.

Offline
Berichten: 4289

LindaVB moderator schreef:

 

Ik kon er vanochtend heel vroeg tussendoor piepen voor een echo. Het is een gevolg van de bestraling, dus ik ben gerust. Ze gaan wel bespreken of er nog even verder gekeken moet worden naar de ribben, omdat ik wel erg veel littekenweefsel lijk te hebben. Bedankt voor jullie lieve reacties!

dat is fijn nieuws Linda!

Offline
Berichten: 298

Linda, dat was 1 van de redenen voor mij om de zuurstoftherapie te gaan doen. En het enige wat een beetje afgenomen is, de pijn op de ribben. 

Offline
Berichten: 518

Hoi Atalanta,

Tja, ik ga daar even over nadenken. In oktober moet ik terug voor de reguliere controle en ga ik het bespreken. Aan de ene kant vind ik dat nogal wat, zeker als ik hoor dat het niet heel veel geholpen heeft bij jou. Aan de andere kant is het wel heel hinderlijk. Ik ben er sowieso niet echt zonder kleerscheuren uitgekomen en als dit dan een beetje helpt.... 

Vraag mij af of er ook genetische factoren zijn waardoor mensen slechter herstellen. Mijn tante is ook erg slecht uit de chemo en bestraling gekomen. Bestralingspneumonitis en longfibrose en ze is deels invalide door neuropathie, heeft scootmobiel etc. Ik sta er veel beter voor maar heb ook longschade en blijvende neuropathie. En die ribben dus. Als ik dan zie hoe andere mensen de draad oppakken, voel ik me wel een beetje een pieperd. Maar het is er ook écht. En wij zijn zeker de enigen niet als ik het zo lees. Toch hoor je er niet zoveel over. 

Offline
Berichten: 922

Er zijn altijd mensen die het beter doen en slechter hebben. Jezelf vergelijken heeft nooit zoveel zin vind ik. Je bent alleen een pieperd als je zelf weet dat je het erger voordoet dan het is, en zo te horen is het eerder andersom. Het is zoals het is, toch?

Offline
Berichten: 518

Je hebt gelijk hoor Lucky! Vergelijken heeft inderdaad weinig zin. Toch doe je dat ongemerkt, is mensen eigen denk ik. 

Offline
Berichten: 298

Heel herkenbaar, het is niet zozeer dat de een wel of niet een pieperd is, maar ik vraag me ook af waarom de een zoveel meer restschade heeft dan de ander. En zo anders reageert op de behandelingen. Het is gewoon iets wat je fysiek aantoonbaar hebt en een ander niet. Zoals mijn lieve lotje zei nog vlak voor ze overleed, bij mij heeft de kanker vier jaar lang nooit meer op de voorgrond gestaan, het was helemaal weg en jij wordt er elke dag mee geconfronteerd. Vervolgens sloeg de behandeling vanwege de uitzaaiingen bij haar tegen alle verwachtingen in niet aan. In de zuurstoftank zaten vrouwen bij wie de therapie fantastisch werk heeft gedaan. Bij mij minimaal. Tja... Weet je wat ik er wel fijn aan vond? De rust van helemaal nergens heen kunnen en boeken uit kunnen lezen, misschien kwam ik er tussen de oren wel meer van tot rust. Moet je je wel goed kunnen afsluiten voor anderen, want de meeste mensen kijken film, maar voor mij was dat best rustgevend...

Offline
Berichten: 518

Hi Atalanta, 

Ik vind het eigenlijk wel opvallend dat je zegt dat juist dát je goed deed, de gedwongen rust. Heel veel nazorg op het gebied van kanker is gericht op activeren - sport, werk etc. Voor sommige mensen zal dat ongetwijfeld heel goed zijn - bij mij heeft dat blijven werken averechts gewerkt. Ik ben nu drie jaar na diagnose, maar het enige dat mij werkelijk goed heeft gedaan is leren om op tijd te rusten. Wanneer ik dat niet doe, kom ik in de problemen. Ik denk dat het een fijn lijntje is tussen op tijd je rust pakken en jezelf toch wel blijven uitdagen en proberen te herpakken. En voor iedereen zal dat anders liggen: je moet goed naar je eigen lijf blijven luisteren. 

Hartelijke groet, 

Linda

 

Offline
Berichten: 202

Ik herken dat wel wat Atalanta schrijft. Ik heb ook echt moeten leren onthaasten. En leren genieten van gewoon niets doen - of iets "nutteloos" doen zoals een legpuzzel.

Daarnaast beweeg ik genoeg. Sporten kan ik niet met mijn verregaande artrose. Vorig jaar nog teruggefloten door een nekhernia. Maar ik loop elke ochtend een uur en elke middag een half uur. En vooral als ik minder loop, omdat b.v. het weer erg slecht is, dan doe ik wat oefeningen in huis. Zoals 20 x met rechte knieën met handen voeten aanraken.

Na een uur of 14 stort ik in en dara geef ik aan toe. Lekker filmpje kijken.

 

Offline
Berichten: 298

Hi Linda,

ja dat klopt. Ik heb erg moeten leren te ontspannen, juist niet zo actief te zijn en mezelf voorbij rennen. Rust te mogen pakken en niet teveel van mezelf te vragen. Mijn bedrijfsarts en de fysio zijn me alleen maar aan het afremmen geweest. Maar daarnaast probeer ik juist veel lichamelijk actief te zijn, dat werkt dan wel weer goed op de stijfheid van de hormoontherapie. Balans is het toverwoord, maar het is voor mij ook wel goed om een soort van excuses te hebben even rustig aan te mogen doen. Dat is waarom ik treinreizen bijvoorbeeld ook zo prettig vond, even nergens anders heen kunnen dan daar te zitten.