Losgelaten tijdens je chemo...

1 bericht / 0 nieuw
afbeelding van Alex26
Offline
Berichten: 158
Losgelaten tijdens je chemo...

Deze zal wel verplaatst moeten worden, maar hier toch iets wat ik even van mijn hart wil..

Goed; er word letterlijk out of the blue kanker geconstateerd, vanaf dat moment heb je eigenlijk voor je gevoel gesprekken met iedere afdeling van het ziekenhuis. Opeens stap je in de wereld van chirurgen, radiologen, internisten, (oncologie)verpleegkundigen, doktoren en huisartsen. Je spreekt iedereen, en je zoekt overal info. Bijna 24-7 is het uitzoeken wat het nu is, terwijl ze eigenlijk niets weten, maar goed, overal onderzoek... bloed, urine, MRI's, andersoortige scans, van alles gebeurt en zodoende komt er dagelijks nieuwe verdere informatie vrij. Na zo een intens en hectisch proces komt er uiteindelijk een andere uitslag, namelijk je vorm van behandeling; Chemo. (en voor daarna verschillende scenario's, maar feitelijk, zal je nu beginnen met chemo, en is pas DAARNA weer een dergelijke beslissingsprocedure van pas)

Wel, logisch, er is zoveel over je heen gekomen, en je weet misschien dan van niets, maar 1 ding weet je wel; kanker moet weg. Dus je begint met de chemo, met als mindset; dat moet sowieso.

Maar in je chemo word je eigenlijk 'losgelaten', want je moet je richten op de kuren, en inderdaad, ook hierin komt er weer veel op je af. En feitelijk is dit ook zo. Maar ik wil het toch ook wel erg graag over 'na de chemo' hebben, en dan vooral 'WAT WE DAN GAAN DOEN?!!!'

Dont get me wrong; ik heb ontzettend vriendelijke behandelend artsen en verpleegkundigen, maar zij nemen mij hierin niet serieus. Ik krijg nonstop een sussende 'ja dat zien we dan wel'-houding. Wat ik BEGRIJP, maar wel moe van word, want ik vraag ze niet om in hun glazen bol te kijken en me te vertellen wat er gebeurt, Neen, ik vraag om wat de verschillende opties zouden kunnen zijn zodat ik strax niet precies hetzelfde als eerst kreeg. (je krijgt een diagnose en een keuze, en dan dien je in 1x te weten wat 'het beste' is) Ofwel; ik bereid me het liefst goed voor.

En ik snap dat er ontzettend veel if's, but's & maybe's aan zitten, en ik snap ook dat het zo ontzettend 'individueel' is ingesteld. Maar let's face it; het is best handig om ver vantevoren te weten of het veel uitmaakt of je een amputatie het liefst in 1x dubbelzijdig doet, of eenzijdig (zowel fysiek qua operatie, als voor je reconstructiemogelijkheden) En ja hierover zijn de meningen verdeeld; ik hoor toch graag je mening!! (vd arts welteverstaan... of nee, eigenlijk ook van jullie en die heb ik hier dan ook uitvoerig gelezen in de diverse topics)

En ook qua je eileiders; ze zeggen 'ervan uit te gaan' dat ik het BRCA1-gen heb, zo ja, wil ik die gen-test dus ASAP afleggen zodat ik dat 'zeker' heb. En die dus ook het liefst in 1x deruit haal. Maar wat ik niet begrijp is dat zij dan geen haast met die test hebben (zal vast een goede reden voor zijn hoor, dont get me wrong)

Eigenlijk.. wat ik wil zeggen. Is natuurlijk leuk zo een chemo :? , maarruh sinds wanneer betekend dat, dat je nu niet meer over dergelijke zaken kan praten? Ik krijg letterlijk een 'maak je nou maar niet druk ', en ook al doet de toon van deze tekst wellicht anders vermoeden, ik doe dat niet in die mate dat ik aan mijn bloeddruk moet denken, maar tuurlijk denk ik er wel over na :?... hoe kan ik dat NIET doen??
Ja. ik voel me losgelaten. En het lijkt me juist tijdens de chemo, niet de bedoeling je patient los te laten. Of ben ik nu even zwaar ah overdrijven? (zoja, hoor ik het ook graag hoor ;))