het zelf regelen van mijn uitvaart

89 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

Het is bij mij allemaal nog heel erg pril in m'n koppie. Weet wel dat ik manlief niet een rijtje handenschudders aan wil doen. Niks voor hem. Beter lekker informeel. Bijvoorbeeld na afloop naar een cafe of restaurantje. En ik wil graag mooi aangeklede mensen, daar geniet ik van, niet van die zwartjakkers allemaal. Veel zingen, want daar houd ik van en een witte auto. Meer is het nog niet, maar dat komt wel.

Met manlief kan ik daar nu nog niet over praten. Is goed voor nu.
Maar ik heb al met m'n onco overlegd dat tegen de tijd dat ik aan m'n laatste stukje begin, dat wel duidelijk is, zodat ik met hem dingen kan regelen en doorspreken. Het zal toch een keer moeten gebeuren.
Toch wordt ik hier echt niet triest van hoor. Ik denk dat het gewoon goed is er nu over na te denken. Het einde komt toch een keer. Al hoop ik dat het nog een paar jaar wegblijft...

Offline
Berichten: 4268

Dees heel recent heb ik ook een prachtig afscheid mee mogen maken. Maar de crematie, daar was niemand bij. Dat zei deze mensen helemaal niks meer. Dus je kunt tegenwoordig dingen echt regelen zoals jij dat wilt.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

ellenk schreef:
Dees heel recent heb ik ook een prachtig afscheid mee mogen maken. Maar de crematie, daar was niemand bij. Dat zei deze mensen helemaal niks meer. Dus je kunt tegenwoordig dingen echt regelen zoals jij dat wilt.

Klinkt super. En heb jij het gemist dat de overledene er niet was in een kist?

(en weet je of je je dan de kosten van die kist bespaart? Kun je ook cremeren terwijl de overledene in een bodybag-achtig iets zit...... of gewoon zo als lichaam zonder kost en zonder bodybag?)

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231
Offline
Berichten: 617

Mooi dat je dat uitgevonden hebt Dees. Ik vind zo'n kist ook zonde van het geld, geld wat mijn nabestaanden voor betere dingen kunnen gebruiken.
Mijn opa wilde perse een kist met koperen beslag en hij werd gecremeerd. Toen de overige mensen wegwaren hebben wij in het crematorium nog met een boormachine alle koperen onderdelen eraf moeten halen. Achteraf hilarisch :mrgreen: (toen ook al hij is 84 geworden). Soms heb ik het beeld nog op mijn netvlies staan.
@Lydia heel goed van je om daar je gedachten eens over te laten gaan. Je komt zo down to earth over ik bewonder je daarvoor.

Offline
Berichten: 121

Het is een zonde het kost veel te veel geld, dat ga ik zelf doen, zegt mijn man al heel lang, dus wel een kist voor mij en ga ik mijn eigen kist ontwerpen, de kids helpen mee en mijn man maakt het dan.
We moeten alleen nog een opslag plaats vinden, op de boerderij van vrienden van ons, zegt hij dan, daar kan hij hopelijk jaren blijven staan!

Dus Dees ikke wel in kissie

Offline
Berichten: 617

Geertsen wat een ontzettend mooi gebaar en wat goed dat jullie dat kunnen. Dat is hier in de buurt laatst ook gebeurd en ze hadden de kist ook nog met een fiets vervoerd en iedereen fietste achter de kist aan.
Maar wat je zegt ik hoop dat die kist mooi kan verstoffen op die boerderij...
Knuffel voor jou.....

afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

@Dees, goed dat je het hebt gevonden. Ik had een keer iets gezien op tv daarover. Idd, een bodybag.
Laatst was er hier een uitvaart waarin de overledene in een zwarte koets met zwarte paarden vervoerd werd. Compleet met koetsiers e.d. Toevallig kwam ik die net tegen. Tranen met tuiten, alleen al bij het zien van die koets..... . Maar heel indrukwekkend.

Er is echt heel veel mogelijk, maar soms moet je maar net op de ideeen komen. En denk ik heel dicht bij jezelf blijven, waar je zelf (en je familie) bij op je gemak zijn. Het is toch iets persoonlijks. Eigenlijk had ik ook heel graag bij de uitzwaai van Esmuis om een hoekje willen kijken, het was zover weg helaas.

Offline
Berichten: 91

ik maakte een uitvaart mee met inderdaad een door echtgenoot gemaakte kist die door een vriendin beschilderd was. De schilderingen beeldden uit waar degene die gestorven was zo van hield en dat vond ik mooi!!

Ook maakte ik ooit een herdenking mee nadat de crematie al een poosje was geweest. Er stonden veel foto's- spullen die belangrijk waren voor degene die er niet meer was(bv de trouwhoed) en een dia-voorstelling die doorliep. Dat allemaal in een hoek van de ruimte die afgeschermd werd door mooie doeken.
Ook kregen we allemaal een cd met muziek die door de overledene(rotwoord) was gekozen. Dat vond ik echt heel mooi- de plek was mooi en symbolisch- het met elkaar praten veel gemakkelijker en er werd uiteindelijk ook veel met elkaar gepraat over war je ....van had gekend etc...

Offline
Berichten: 85

Een jaar geleden is mijn vriendin gestorven op 47 jarige leeftijd, ze stond opgebaard in de woonkamer en op de tafel van de eethoek stond de kist. Nou ja een echte kist was het niet of hoe leg ik dat uit. Gewoon zes (planken). Jaren heeft zij pleegkinderen in huis gehad ze was echt superdol op alle kinderen. Dus in de tijd dat zei thuis in de kamer lag hebben alle kinderen iets op de kist getekend, gekleurd, foto's geplakt. Ook het bidprentje was beschreven, (beklad), door haar (pleeg)kinderen, twee, vijf en acht jaar oud. Crematie stond in het teken van kinderen, alle kinderen moesten naar voren komen en kregen rozeblaadjes om op de kist te leggen. Er werd zoveel gehuild op dat moment....het was door haarzelf geregeld en had zo'n enorme impact het was werkelijk prachtig, alhoewel ik liever had dat ze er nog was. :cry: Mijn vriendin sinds 30 jaar. Ik wil hier alleen maar mee zeggen als je het zelf regelt kun je het op je eigen manier doen en invullen zoals dat jou het beste lijkt. Voor haar was dit een fijn gevoel en de kinderen hadden het idee dat ze het haar nog naar de zin maakten.

afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

Oh, wat een mooie verhalen hebben jullie! Gek he, maar dat doet echt goed.

Offline
Berichten: 362

[troost] Lydia wat fijn dat je veel hebt aan de verhalen die hier worden geschreven. Xxfozzy

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Lydia63 schreef:
Oh, wat een mooie verhalen hebben jullie! Gek he, maar dat doet echt goed.

Ik hoop echt dat het een beetje minder eenzaam is. Met wie kun je nou praten over je begrafenis/afscheid als je weet dat dat moment geen 50 jaar in de toekomst ligt...?

Ik brainstorm graag met je mee.....

Offline
Berichten: 617

Bij een vriend van ons die 2 jaar geleden gestorven is hebben we na de crematie een Italiaans buffet gehad in de buitenlucht bij zijn geboortehuis waar toevallig ook nog een kleine kapel in de buurt staat het was heel mooi weer en een paar weken later op zijn verjaardag kregen we allemaal een cd met de muziek die tijdens het afscheid gedraaid is. Deze cd wordt hier nog vaak gedraaid.

Lieve Lydia [troost]

afbeelding van gipsy
Offline
Berichten: 109

Bij de crematie van een vriend had iedereen een dikke kaars meegenomen die een ieder zelf op de kist zette en aanstak.
Ik vond dat heel bijzonder, de "doodse" kist werd hierdoor een bron van licht en warmte tijdens de bijeenkomst.

Offline
Berichten: 365

@Gipsy: Wat een mooi idee zeg! Dat zou ik ook wel willen als het zover is...
Ik hou hem in gedachten, hopelijk nog een jaartje of 40...

afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

@Dees, ik ben zo blij met jullie ideeen! Ik heb wel mensen om me heen waar ik dit soort dingen mee kan bespreken. Ik ben nogal makkelijk en open, zonder somber te zijn kan ik zo'n zwaar onderwerp toch wel ter sprake brengen. In het verleden heb ik al gemerkt dat mensen er gewoon voor me zijn als ik dat nodig heb. Daar waar ik vaak hoor dat men je snel in de steek laat als het moeilijk wordt, ervaar ik gelukkig het tegenovergestelde.

Maar we maken hier toch wel vaker uitvaarten mee, denk ik. In de afgelopen twee jaar ben ik meer op begraafplaatsen etc. geweest dan in m'n hele leven..... .

En het zijn juist de bijzondere dingen die blijven hangen, zodat nabestaanden daar misschien nog wat aan hebben.

Ik ben wel van plan om voor mijn mannen, voor elk een map te maken en daar dingen in op te schrijven in de komende periode, dingen van vroeger, dingen van nu. Van m'n dochter had ik het boek "Mam, vertel eens" gekregen, een hele klus om in te vullen hoor!

Foto's heb ik amper, die zijn in een vorig leven achter gebleven, helaas. Zal ik het op een andere manier moeten invullen.

Offline
Berichten: 846

Mooi boek is dat Lydia. Ik heb hem ook. Inderdaad; wat een klus :lol: Maar dan heb je ook wel wat.

Ik vind het mooi als de kist 'persoonlijk' gemaakt wordt. Door mooie schilderingen erop aan te brengen ofzo. En die kaarsen... wow wat mooi!!! Kippevel!!!!

Ik zou ook wel zo'n mooie mand willen.....maar dan moet ik wel eerst afvallen anders ga ik door de bodem heen. :mrgreen:

Offline
Berichten: 71

:mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

afbeelding van Kaat
Berichten: 141

Misschien is dit ook een idee:
3 jaar geleden overleed mijn moeder na een ziekbed van 4 maanden. 2 weken voor haar overlijden kregen we van haar een familiekaars en een persoonlijke kaars. De familiekaars branden we op bijzondere dagen, zodat mams er 'bij' is. Mijn eigen kaars brand ik als ik daar behoefte aan heb.....zoals mam zei toen ze me de kaars gaf: als het om je heen donker is, kan ik op deze manier toch nog wat licht brengen in je leventje. Ik brand de kaars niet alleen als ik mijn moeder mis of als ik verdrietig ben maar juist ook op leuke dagen....dan is mams het stralend middelpunt ;-)

Deze kaarsen hebben tijdens de uitvaart haar verlicht.....
X

Offline
Berichten: 846

Prachtig Kaat! Wat een liefde!!! Dat je moeder daar nog aan dacht. Wat een bijzondere vrouw was jouw moeder!!!!

afbeelding van Kaat
Berichten: 141

Dat klopt! [kiss]

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Heel mooi idee, van die kaarsen, Kaat, zeker voor familie en goede vrienden! Ik ben ook al een tijdje bezig met mijn uitvaart, ook omdat ik een 'regelneef' ben en mijn man er niet aan wilt denken....Ook ik schrijf in het boek 'mam, vertel eens, waar ik een kopietje van moet maken, want om het nog een keer voor mijn zoontje te schrijven..... Ik wil ook schatkistjes maken, met een DVD speciaal voor mijn zoon en dochter apart, waarin ik ze het een en ander wil vertellen. Daar stop ik ook andere spulletjes in. Foto's zat, nu nog in een mooi fotoboek voor ze maken (anders blijven ze maar op die computer staan....) Verder heb ik mijn uitvaart al een beetje uitgewerkt, ben naar de begraafplaats geweest, zodat ik weet waar ik ongeveer kom te liggen. Daar vertelde ze me, dat als de tijd daar is, ik een plaatsje uit mag komen zoeken.
Weet je wat het ingewikkelde is, waar haal ik soms de tijd vandaan in dit jonge gezin, om hiermee bezig te zijn. Ik wil niet dat mijn kinderen zien dat ik hiermee bezig ben. Ik wil ook iemand thuis laten komen om het een en ander door te spreken, maar dan moeten de kinderen maar uit logeren. Zoonlief van 3,5 jr ligt keurig om 19.00 uur in bed, maar dochterlief van 12 jaar maakt het later.... Fijn dat dit topic weer actief is....... lieve groet, Annelies

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Annelies1969 schreef:
Ik wil niet dat mijn kinderen zien dat ik hiermee bezig ben. Ik wil ook iemand thuis laten komen om het een en ander door te spreken, maar dan moeten de kinderen maar uit logeren.

Ik snap dat het voor je zoontje van 3,5 nog niet te bevatten is, maar je dochter van 12? Wat gebeurt er als je dingen wel met haar bespreekt of wel doet als zij nog op is? Natuurlijk wil je haar niet met zoiets zwaars opzadelen, maar zou het niet minder zwaar worden, voor jullie allebei, als jullie samen kunnen voorbereiden en kunnen praten?

Of zeg ik nou iets heel raars?

(ik zeg het omdat ik wel eens dat soort gesprekken met mijn dochter van 7 heb...... en ik verbaas me er iedere keer over hoe relaxed ze kan praten over de dood...)

Offline
Berichten: 362

Ik kan me voorstellen dat kinderen die aanvankelijk relaxed over de dood praten, dit niet meer doen als het reëel wordt. Mijn kinderen zijn 6 en 8 en ze praten wel eens over de dood maar dan meer in de zin van: mama als jij later dood gaat mag ik dan als ik dood ben naast je komen liggen? En kunnen we dan in onze dromen nog met elkaar praten?
@Annelies volgens mij had ik bij jou eens gelezen dat je dochter ook hulp krijgt toch? Ik heb grote bewondering voor de manier waarop jij met de situatie omgaat. [troost] Fozzy

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

fozzybear schreef:
Ik kan me voorstellen dat kinderen die aanvankelijk relaxed over de dood praten, dit niet meer doen als het reëel wordt.

Natuurlijk, buiten kijf. Ik bedoel ook niet dat het gemakkelijk is.....

Mijn vraag is wel of het gemakkelijker zou worden om er niks over te zeggen en ze dan op een dag te confronteren met de dood die ineens heel aanstaande is geworden..... Of zou het uiteindelijk toch gemakkelijker voor kinderen zijn als ze langer de tijd hebben om eraan te wennen, door er samen over te praten, er samen om te huilen....? Of zou dat gewoon van kind tot kind heel verschillend zijn?

(omdat doodgaan voor mij een meer dan reëel scenario was, heb ik er wel vaak over nagedacht. Wij zijn altijd overal heel open over geweest, ook over mijn kanker en over de mogelijke foute afloop.....)

afbeelding van Kate
Berichten: 407

Annelies, wat loodzwaar... ik ben ook met al deze dingen bezig geweest afgelopen zomer, inderhaast zo'n boekje gekocht (Mama vertelt), enzovoorts... Ik heb toen ook aan de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis gevraagd hoe we daar het beste mee om konden gaan met de kinderen. Ze vertelde me dat je het beste zo eerlijk en duidelijk mogelijk kunt zijn, wel op het niveau van het kind natuurlijk. Voor een twaalfjarige is dat iets heel anders dan voor een driejarige... (wij hebben hier kinderen van inmiddels 4, 11 en 14).

Offline
Berichten: 362

@Annelies en Kate [troost]. Ik denk zeker dat het uitmaakt hoe oud je kind is, maar ook hoe is je kind qua karakter. De ene vier jarige is heel reëel, de andere zit nog middenin het magische denken. En denkt daardoor misschien dat hij door eigen handelen en gedachten de situatie kan beïnvloeden. Ik heb een boekenserie gevonden - Als ik er niet meer ben. Ik weet niet of ik dat hier mag noemen ivm reclame? ISBN 9025955754. In die serie heb je ook nog het boek Als jij er niet meer bent. Dit boek is bedoeld voor denk ik iets oudere kinderen en behandeld alle vragen waar je als kind mee zit als je ouder ziek is en dood gaat. ISBN 9025955819.

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Helaas lees ik inmiddels ook maar mee bij dit topic. Ik vind het een hele moeilijke, die kinderen. Wat Annelies beschrijft 'doe' ik ook allemaal, Mam vertel 's invullen, doosjes maken, herinneringen opschrijven voor ze, fotoboekje maken, ik heb kinderboeken voor ze ingesproken zodat ik ze nog kan voorlezen via de Ipod... Maar wanneer en wat moet je ze vertellen. Ze zijn 3 en 5, zo klein...ik houd het het liefst nog ver van ze vandaan. En intussen denk ik dan vast mijn uitvaart uit want inderdaad, als je een regelneef bent wil je alles alvast klaar hebben liggen.
Ik vind kinderen die de kist beschilderen wel een heel mooi idee. Ik was laatste op een uitvaart en daar was live muziek, dat was heel bijzonder en intiem en ook nog 'leuk'.

Offline
Berichten: 362

[troost] Choc wat een zware taak. Een mooi idee zeg voorlezen via de iPod, die had ik hier nog niet gelezen. Als je niet zo goed weet wat en wanneer te vertellen is het misschien een idee daar professionele hulp bij in te schakelen? Ik kan me voorstellen dat op de leeftijd van je kinderen, ze meer aan de hand van tekenen/knutselen hun gevoelens kunnen uiten. Xfozzy

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Dees, met mijn dochter van 12 praat ik wel over mijn ziekzijn. Ze weet waar de kanker zit en dat de laatste chemo niet meer werkte. Toch, het "mama gaat binnenkort dood" komt nog niet over mijn lippen. Bijna 4 jaar geleden kreeg ik een tip van een therapeute nadat mijn dochter van toen 8 jaar een maagzweer had opgelopen van alle spanningen. 'Maak een afspraak met je dochter dat je het haar zegt wanneer je dood gaat' Dan weet ze dat ze 'door kan leven' zonder iedere dag in spanning te zitten. Dat klinkt nu bizar, maar ook de oncologen geven mij nog een beetje hoop door nog chemo's aan te bieden, als hij zegt dat ze niets meer voor mij kunnen betekenen of ik wil het niet meer, dan zeg ik het haar. Oooohh, je wilt je kinderen dit zoooooo besparen!

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Oja, ik weet het weer..... Annelies, ik heb zo'n respect voor je. Niemand wil in je schoenen staan en met dit vreselijke dilemma moeten dealen.... Big hug.... XXX

afbeelding van Kate
Berichten: 407

[troost]

Offline
Berichten: 433

@Dees, al gekeken op http://www.kartonnenkist.nl/

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Ha goede tip Kamasta!

afbeelding van Kate
Berichten: 407

Tja, ik weet niet hoe we hier nou weer op komen, maar nu we toch bezig zijn...:
http://www.greencoffins.nl/

Edit: O, ik snap 'm, tekenen en schilderen... dat kan niet op wilgentenen. Ik zat meer aan het milieuaspect te denken. Heb het altijd onzin gevonden, zo'n houten kist, zeker als je gecremeerd wordt zoals ik.
Mijn hemel, wat een onderwerp. :?

Offline
Berichten: 433

In Dees haar geval ging het gewoon om de centen, niets geen milieu overwegingen.( Alleen vind ik dan wel dat er niet zo heel veel valt te besparen op het skippen van een kist, tenminste zo'n heel groot verschil in prijs zit er niet tussen deze kartonnen of de goedkoopste spaanplaat/gefineerde kist)

Zelf vond ik die kartonnen kist gewoon heel mooi, juist omdat je hem zo goed kunt beschilderen en/of volplakken ed. Heb begrepen dat ze er tegenwoordig dan ook weer een laklaag op aan kunnen brengen, waardoor het minder snel ontvlambaar is. Dus ook weer geschikt voor een crematie.( Tsja, het is indd al een oemf onderwerp en dan moeten we ook nog denken aan dingen als veiligheid voor de crematorium medewerkers.)

afbeelding van Lydia63
Berichten: 183

Ja, Annelies, ik kan me voorstellen dat je het praten over de tijd dat jij er niet meer bent wat uitstelt. De tip die je gaf om het tegen je kinderen te zeggen dat je dood gaat als je aan je laatste stukje begint, is me goed bij gebleven. In mijn mannenhuishouding willen ze er niet over praten, liever de kop in 't zand.... Het komt wel, dat praten, maar nu nog even niet. Omdertussen ben ik zelf wel over allerlei aan het nadenken. Heel nuchter, ik word daar (nog) niet verdrietig van. Meer mijn praktische inslag, denk ik.

Pagina's