Kiezen voor geen behandeling

102 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 2045

Kiezen voor geen behandeling...
Mijns inziens een beladen maar oh zo reeel onderwerp.

Kiezen voor geen behandeling is iets anders dan ervoor kiezen om op te geven.
Kiezen voor geen behandeling betekent vaak kiezen voor geen bijwerkingen.
Kiezen voor geen behandeling soms korter leven dan met behandeling.
Kiezen voor geen behandeling betekent soms korter leven maar met meer kwaliteit leven.

Kiezen voor geen behandeling betekent soms ook precies het omgekeerde en soms betekent kiezen voor wel behandelen dat ook...

Het is dus per persoon afhankelijk, van situatie afhankelijk, van behandeling afhankelijk, van visie afhankelijk.

Ergens wel of niet voor kiezen is vaak meer dan doen of niet doen.
Er speelt zo veel meer.

Ik denk dat kwaliteit van leven de grootste factor is.
En wat kwaliteit van leven is verschilt per persoon.
Voor de een is dat tijd, voor de ander iets ondernemen, voor de derde het nog meemaken van die ene gebeurtenis en voor een vierde juist iets niet ipv wel (bijv. bijwerkingen van een behandeling).
Alleen de betreffende persoon weet hoe de weegschaal staat en waar de keuze ligt.

Maar ik weet zeker dat deze keuze voor niemand vanzelfsprekend en onoverwogen zal zijn.

Offline
Berichten: 205

...

Offline
Berichten: 581

Ik heb ook nooit gezegd dat niemand z'n eigen keuze mocht maken, alleen dat IK het nooit zou doen (zoals ik er Nu over denk tenminste). en natuurlijk mag iemand een "live"verslag doen, gelukkig is daar een eigen hoekje voor dat ik kan ontwijken en dat doe ik dan ook....dat is het enige dat ik wil zeggen.

Ik heb al eens eerder gezegd in het emo hoekje dat ik het gevoel had dat er geen ontwijken meer aan is, dat gevoel is minder, maar het is er wel nog. Vaak als ik in de kroeg kom kijk ik waar men het over heeft, en als het daarover gaat en er geklaagd wordt ben ik vertrokken, zo simpel is dat....en dat vind ik jammer: Het cafe is er om je dagelijkse dingen te vertellen en lol te maken, dat is tegen mij gezegd, en ik ben van plan dat te blijven doen.

Diegene die dan toch over iets ernstigs wil praten of iets kwijt wil mag dat gerust via PB doen :wink: ...een luisterend oor heb ik wel.....

Offline
Berichten: 586

suzanne schreef:
Ik heb ook nooit gezegd dat niemand z'n eigen keuze mocht maken, alleen dat IK het nooit zou doen (zoals ik er Nu over denk tenminste). en natuurlijk mag iemand een "live"verslag doen, gelukkig is daar een eigen hoekje voor dat ik kan ontwijken en dat doe ik dan ook....dat is het enige dat ik wil zeggen.

Dat was mij in ieder geval heel duidelijk hoor ;) En de rest ook wel denk ik... [kiss] [kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 205

suzanne schreef:
Ik heb ook nooit gezegd dat niemand z'n eigen keuze mocht maken, alleen dat IK het nooit zou doen (zoals ik er Nu over denk tenminste).

dat begreep ik hoor Suzanne [kiss]

afbeelding van Rosalinde
Berichten: 372

suzanne schreef:
Het cafe is er om je dagelijkse dingen te vertellen en lol te maken, dat is tegen mij gezegd, en ik ben van plan dat te blijven doen.

Snap ik Suzanne, maar het dagelijks leven van mensen die op dit forum zitten is vaak gerelateerd aan borstkanker, angsten enz. Dat er dan soms effe over gesproken wordt is in mijn ogen vrij normaal. Als je alleen wilt kletsen in een "cafe" en niet geconfronteerd wil worden met kanker, dan kun je eens een kijkje nemen op een ander forum wat niet over borstkanker gaat bijvoorbeeld. Dit bedoel ik niet lullig ofzo, ik wil je alleen maar zeggen dat je het op dit forum niet altijd en overal uit de weg kan gaan, het blijft helaas de kop op steken.

En dat je niet zit te wachten op een live verslag snap ik ook heel goed. Maar het is voor een aantal amadinnetje heel fijn om erover te schrijven en ook de reacties erop doen hun goed. Dat is uiteindelijk ook een beetje het doel van dit forum, mekaar steunen.

Offline
Berichten: 581

Rosalinde schreef:
Maar het is voor een aantal amadinnetje heel fijn om erover te schrijven en ook de reacties erop doen hun goed. Dat is uiteindelijk ook een beetje het doel van dit forum, mekaar steunen.

Dat is ook juist de kracht van dit forum, en dat heb ik zelf ook als heel fijn ervaren, de herkenning en het kwijt kunnen van je frust....alleen op het gebied van het "kiezen voor geen behandeling" kan ik geen herkenning vinden en ook niet steunen daarin....(een knuffel brengen kan altijd, maar ik weet verder niet wat ik daarop moet zeggen).

afbeelding van Rosalinde
Berichten: 372

suzanne schreef:
alleen op het gebied van het "kiezen voor geen behandeling" kan ik geen herkenning vinden en ook niet steunen daarin....(een knuffel brengen kan altijd, maar ik weet verder niet wat ik daarop moet zeggen).

Het is ook niet my cup of tea, ben ook een beetje heen en weer geslingerd door emoties. Ik leg de keuze van Nachtvlinder naast me neer, heb er verder geen boodschap aan. Ik wil me daar ook absoluut niet druk over maken, het is haar keus en die heb ik te respecteren.
Waar ik haar wel in wil steunen is dat ze kan genieten met haar gezin, en niet te veel gaat lijden op haar sterfbed. En dat ze hier op dit forum gewoon kan zeggen wat ze wilt. Dat vind ik erg belangrijk.

Wat ik al heel lang roep is dat ik het belachelijk vind dat zij haar keus continue moet verdedigen. Als je wel behandelingen ondergaat heb je dat probleem niet. Das toch vreemd. Ieder doet toch wat ie wil, ook al wil je het eigenlijk niet (ziek zijn dus). Ook ik sta niet acher haar keus, maar het is toch niet aan mij om daar over te oordelen. Heb al genoeg aan mezelf.

Offline
Berichten: 4269

En dan : kiezen voor wel behandeling.

Er was een Amazone die onder heftige strijd heel snel bergafwaarts ging en vastberaden bleef zeggen dat ze niet dood zou gaan. Omdat dat gewoon niet kon, en dat was natuurlijk eigenlijk ook zo.

Ik heb toen zelf een heftige strijd met mezelf gevoerd. Ik wilde haar zó graag zeggen: 'neem de tijd voor afscheid, straks is het te laat, stop met vechten maar ben jezelf en knuffel je man en kinderen.'

Maar ik heb het niet gedaan. Want het was haar keuze om te vechten tot haar laatste snik. Maar nog steeds vind ik het erg dat ik haar niet goed genoeg kende om echt met haar te praten en te zeggen 'stop en geniet van je laatste weken, dagen uren.' Nog steeds twijfel ik of dat niet iemand had moeten doen.
Soms is het gewoon heel moeilijk en daarom, als het echt om deze keuze gaat kun je dat alleen maar zelf beslissen met jouw naasten. Uiteindelijk ligt de keuze bij degene die ervoor staat, degene die hoe dan ook een keertje aan kanker zal overlijden.

Als je hoort dat je uitzaaiingen hebt is het niet 100% vanzelfsprekend dat je voor behandelen kiest, hoewel de meeste mensen wel voor behandeling kiezen.

Ik denk nu zelf te weten dat ik me zeker zou laten behandelen zo lang er nog kansen zijn voor aanzienlijke verlenging en/of verbetering van mijn leven. Want ik hou van het leven, ik hou van mijn leven.
Als het ooit onverhoopt zo ver komt, dan is het pas echt en dan pas zal ik weten of ik dan ook echt zo zal beslissen.

Het forum is niet voor niets zo ingedeeld dat als je slecht nieuws berichten niet wilt lezen dat dat dan niet hoeft. Als je pas je diagnose hebt dan willen veel Amazones echt nog niet weten hoe het gaat als het onverhoopt mis gaat. Sommigen hebben behoefte aan goed nieuws en dat is hun goed recht. Dit forum wil er voor iedereen zijn en natuurlijk verloopt dat niet altijd zonder slag of stoot, het is tenslotte net de echte wereld en daarin wordt ook wel eens heftig gediscussieerd, het gaat ook over heel emotionele onderwerpen.
Ik hoop en denk dat het uiteindelijk toch steeds opnieuw weer in balans komt. Ik denk wel eens aan een bijenkorf, daarin gonst het en er vliegen bijen uit en in en soms is het heel druk, soms heel rustig maar samen maken die bijen dat het werkt.

Offline
Berichten: 137

Quote:
Ik denk nu zelf te weten dat ik me zeker zou laten behandelen zo lang er nog kansen zijn voor aanzienlijke verlenging en/of verbetering van mijn leven. Want ik hou van het leven, ik hou van mijn leven

zo denk ik er ook over. :(

Offline
Berichten: 2045

Ellenk, goed dat je de andere kant ook belicht.
En wat je zegt is o zo waar.

Ook ik vraag me wel eens af patienten (niet alleen amazones) zich goed realiseren dat het einde werkelijk nabij is.
Ik vraag me wel eens af of de tijd nemen voor afscheid nemen niet belangrijker is geworden dan de tijd die de behandeling kost.
Maar ook daarin kan ik mijn gedachten hebben maar kan ik geen uitspraak doen.
Mijn afwegingen zijn de mijne en niet die van de ander.
Wie zegt me dat de ander die afwegingen niet gemaakt heeft maar bewust kiest voor een andere weg...
Ik blijf het een heel moeilijk dilemma vinden.

ellenk schreef:
Als je hoort dat je uitzaaiingen hebt is het niet 100% vanzelfsprekend dat je voor behandelen kiest, hoewel de meeste mensen wel voor behandeling kiezen.

Ja, inderdaad veel patienten kiezen voor behandeling maar ook een behoorlijk deel kiest daar niet voor.
Of kiest er voor om te stoppen.
Als je kijkt naar de amazones (jonge vrouwen met borstkanker) is dat misschien niet een doorsnede van de gemiddelde oncologie patient.
Afzien van behandeling komt echt best geregeld voor.

ellenk schreef:
Ik denk nu zelf te weten dat ik me zeker zou laten behandelen zo lang er nog kansen zijn voor aanzienlijke verlenging en/of verbetering van mijn leven. Want ik hou van het leven, ik hou van mijn leven.

Om die reden zijn er ook mensen die afzien van behandeling.
Het één hoeft het ander niet uit te sluiten.

Even voor alle duidelijkheid.
Ik promoot NIET het afzien van behandelen.
Ik probeer een beeld te schetsen van wat ik zie in mijn vak.
En of iemand kiest voor wel of geen behandeling.
Beiden kan ik soms invoelen en soms helemaal niet.
Zo zie je maar weer hoe persoonlijk het is.

Laten we hopen dat velen van ons de keuze nooit hoeven te maken.

Offline
Berichten: 4269

Ja Mika, dat is ook waar. Amazones zijn geen doorsnee patienten.
Gemiddeld zijn ze bijvoorbeeld veel jonger. Als je zo veel bij ons rondfietst vergeet je dat wel eens.
Thnx.

Offline
Berichten: 1113

Mijn dilemma,

hoewel ik gelukkig niet voor de keuze sta, heb ik me het al dikwijls afgevraagd, wat doe ik als.........................
Mijn eerste reactie, dan ga ik naar Mr. Ikkes, so be it :| . Geen behandeling voor mij, iig geen chemo meer. Want als die 5 FEC kuren de kanker niet weg hebben kunnen werken, dan heb ik er weinig vertrouwen in dat een ander chemo cocktailtje wel een goed resultaat gaat geven. Bij Mr. Ikkes heb ik heel wat cocktails zijn aderen in zien lopen, met allemaal een verdomd bedroevend resultaat. Geen ruk heeft het opgeschoten!
Dus nee voor mij geen chemo meer, maar aan de andere kant........... ik had er eigenlijk niet zoveel last van. Okay een dag of 3 niet top fit, maar daarna ging het wel weer. Dus waarom niet toch nog een keer proberen.

Bestraling, eigenlijk hetzelfde verhaal,
Als het uitgezaaid is heeft dat zijn werk dus ook niet gedaan, maar ook dit zal ik nooit uitsluiten, want dat was voor mij pas echt een eitje en een dwarslaesie is ook niet alles.

Kortom, ik weet het niet, de tijd zal het leren............. maar ik heb het al eens eerder ergens geschreven: de overlevingsdrang van een moeder met jonge kinderen is anders als die van een weduwe zonder kinderen :?

Iedereen die voor deze keuze staat of komt te staan wens ik veel wijsheid toe!

Offline
Berichten: 18

Als je te horen krijgt dat je 'niet meer te genezen bent', dan komt dat als een mokerslag aan. Maar ook diabetespatiënten, of mensen met diagnose reuma zijn niet meer te genezen.
Ik bedoel daarmee te zeggen dat zo'n 'vonnis' niet per definitie in hoeft te houden dat je nog maar heel kort te leven hebt.
Er zijn genoeg vrouwen met uitgezaaide borstkanker die nog vele jaren leven, soms met perioden dat het zwaar is vanwege de behandelingen, maar ook met lange perioden dat het weer goed gaat en dat de ziekte stabiel gehouden kan worden.

Hoewel uitgezaaide borstkanker nog geen chronische ziekte genoemd kan worden (net als reuma en andere aandoeningen), heb ik begrepen dat dat omslagpunt niet zo heel ver meer weg is.
Misschien koester ik voor mezelf daarmee valse hoop, maar ik houd mede door dat gegeven wél de moed erin :)

Rian

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik zou zelf ook doorvechten omdat ik wil dat mijn man en dochtertje zo lang mogelijk van me kunnen genieten, maar.... als het echt een lijdensweg wordt, weet ik niet of ze nog wel zo van me zouden genieten.

Als de dood onvermijdelijk is, dan is dat feit vooral heel erg verdrietig en het is de vraag of de extra maanden of jaren die je krijgt, ook het verdriet van je nabestaanden verzachten. Misschien is de aftakeling wel traumatisch voor ze.

Ik word wel getroffen door hetgeen Ellen verteld over het lotgenootje dat door bleef vechten omdat ze zich er niet bij neer kon leggen dat ze dood zou gaan. Persoonlijk hoop ik dat ik in zo'n situatie berusting vind en alles zo goed mogelijk kan achterlaten voor mijn dochtertje en man (en ouders, zusje, broertje, familie en vrienden). Daar hebben ze mijns inziens meer aan dan aan een moeder die tegen wil en dank door blijft vechten. Dat lijkt me een enorme belasting voor ze.

Ik wil graag geloven dat uitgezaaide kanker op een gegeven moment een chronische ziekte wordt, maar dat is nu nog niet zo. Bij uitgezaaide borstkanker, bij de huidige stand van de wetenschap, is de dood onvermijdelijk. Niemand weet wanneer en ook niemand weet of er de komende jaren nog een subliem middel komt waardoor je toch nog van de dood gered kan worden. Ik hoop het natuurlijk. Wel vind ik dat je de realiteit niet uit het oog moet verliezen. Daar doe je namelijk helemaal niemand een plezier mee.

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Tja toen ik te horen kreeg dat ik niet meer te genezen ben en me het voorstel werd gedaan om te proberen de kanker te stoppen, een levensverlengende behandeling heb ik die kans gepakt. Ik heb bij me zelf gedacht toen ik er voor stond, waarom niet, wie weet hoe het zal gaan. Als ik niets doe weet ik zeker dat het snel afgelopen is. Zo stond het er voor.
En ik heb die kans gepakt en het heeft me 2 jaar verder gebracht. Ik was en ben ook nu nog steeds zo dat ik alles aanpak wat er me aangeboden word door m'n onco. Ik wil zover mogelijk door. Voor me zelf , m'n mannetje en m'n kids, met ook kwaliteit van leven.
Wat ik zou doen als het moment van behandelen me slechter zou maken dan afzien behandelen, tja moeilijk. Maar daar is ook binnen het gezin over gesproken.
Ik heb m'n moeder gezien, hoe ze haar keuze toch maakte op haar einde, 'n zware pijn bestrijding beseffend wat dat inhield. Zo'n rust straalde ze uit. M'n tante die toen ik haar zag tot het eind gevochten heeft. Het heeft me veel aan het denken gezet. Twee uitersten.
Als het moment daar is hoop ik dat ik dan ook de juiste beslissing met m'n man en kinders kan nemen.
Voor nu sta ik nog volop in het leven en geniet. Voor hoelang......elke dag extra is er een.

Offline
Berichten: 4231

Als je een gezin hebt dan kan ik me voorstellen dat je daar je motivatie uit haalt om door te blijven behandelen voor extra tijd. Je kinderen zijn afhankelijk van jou, maar voelen je pijn niet (ze kunnen die misschien invoelen, maar da's wat anders). Dan doe je het voor een groot stuk voor hen.

Als alleenstaande zou ik het allemaal voor mijzelf moeten doen. Komt bij dat trip-neg minder en belastender behandelmogelijkheden heeft. En ja, je mist wel wat als je doodgaat, maar dat weet je dan zelf toch niet meer (ik geloof niet).

Ik heb iemand gekend die aan het begin zei niet te gaan voor behandelingen die maar weinig kans op verbetering gaven, maar uiteindelijk heeft ie alles aangepakt en ziek, zwak en missleijk zijn laatste jaren geleefd. Sja, is dat het dan?

Ik hoop dat ik een juiste keuze zou kunnen maken.

Offline
Berichten: 37

Moeilijk om iets te zeggen over een keuze die een ander maakt over wel of niet behandelen. Met een borstamputatie en vier positieve klieren heb ik voor behandeling gekozen, maar dat is een ander verhaal. Ik kan wel iets vertellen over iemand in mijn naaste omgeving (nu 52 jaar) , met een eerste diagnose van een uitgezaaid carcinoom. Ze had klachten met spieren en gewrichten. Na veel onderzoeken bleek het borstkanker met uitzaaiingen te zijn. Uitzaaiingen in botten en lever. De oncoloog heeft een behandeling voorgesteld en dat heeft ze gedaan, nu drie jaar later gaat het redelijk goed met haar. De uitzaaiingen zijn teruggedrongen en haar overlevingskans van toendertijd 3 maanden is nu niet meer in tijd uit te drukken volgens de oncoloog.
Natuurlijk zegt dit waarschijnlijk niets over hoe het bij iemand anders kan gaan, want er spelen zoveel factoren een rol. Toch vergeet ik het moment nooit van het verdriet dat zij nog maar zo kort te leven had, en dat je nu jaren later er anders over denkt, doordat een behandeling toch z'n werk heeft gedaan. Het blijft moeilijk, omdat ik me zeker bewust ben van het feit dat iedere diagnose anders is.

KarinP

afbeelding van mirenstijn
Berichten: 143

Bergamot schreef:
Als je een gezin hebt dan kan ik me voorstellen dat je daar je motivatie uit haalt om door te blijven behandelen voor extra tijd. Je kinderen zijn afhankelijk van jou, maar voelen je pijn niet (ze kunnen die misschien invoelen, maar da's wat anders). Dan doe je het voor een groot stuk voor hen.

Als alleenstaande zou ik het allemaal voor mijzelf moeten doen. Komt bij dat trip-neg minder en belastender behandelmogelijkheden heeft. En ja, je mist wel wat als je doodgaat, maar dat weet je dan zelf toch niet meer (ik geloof niet).

Ik heb iemand gekend die aan het begin zei niet te gaan voor behandelingen die maar weinig kans op verbetering gaven, maar uiteindelijk heeft ie alles aangepakt en ziek, zwak en missleijk zijn laatste jaren geleefd. Sja, is dat het dan?

Ik hoop dat ik een juiste keuze zou kunnen maken.

Ik had vorige week een gesprek met een lieve vriendin, over wat er voor behandelingen nog voor me zijn. Ik zei dat ik natuurlijk alles aan zou pakken, maar toch.... Inderdaad, ziek, zwak en misselijk zijn met weinig tot geen resultaat, wil ik dat wel??? En nog belangrijker, wil ik wel dat mijn kinderen zich dat van mij herinneren? Ik denk dat ik m'n resterende tijd met hen graag zo 'goed' mogelijk door wil brengen. Met m'n mooie bos krullen, met een redelijke conditie en niet moe en ziek hangend op de bank.....

Godzijdank is het nu nog niet nodig om daar over na te denken. Maar waarom doe ik het dan wel???

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Om te discussiëren over wel/niet kiezen voor behandeling kun je in dit topic terecht.

Offline
Berichten: 565

Ik denk dat je pas ´weet´ wat je moet doen, als je voor de beslissing wel of niet behandelen staat. Anders kun je er volgens mij geen zinnig woord over zeggen. Misschien kun je je er een voorstelling van maken, maar als het moment daar is denk je er waarschijnlijk toch anders over.

Jaren terug heb ik een artikel gelezen over twee vrouwen met uitzaaiingen. Eén van de vrouwen ging voor behandelingen met chemo en heeft volgens haar echtgenoot weinig kwaliteit meer gehad omdat ze steeds zo ziek was. Ze heeft nog maar een jaar geleefd. De ander ging verder zonder behandelingen en had volgens haar echtgenoot wel kwaliteit van leven. Ook zij heeft nog maar een jaar geleefd. Toen ik dat artikel las was het voor mij wel duidelijk, ik zou ook voor kwaliteit gaan mocht de situatie zich voordoen (dus geen behandelingen).

Jaren later kwam de diagnose: uitzaaiingen in botten en wervelkolom. Ik kreeg veel pijn en zakte al door mijn linkerbeen heen (zat geen kracht meer in). Toen ben ik toch voor behandelingen gegaan, de kwaliteit van leven was op dat moment in ieder geval ook ver te zoeken. Na bestralingen krijg ik op dit moment hormoontherapie en reageer daar gelukkig goed op. Nog steeds kan ik niet alles (niet goed op mijn rug liggen of met mijn onderrug tegen een stoel zitten, bukken is ook lastig) maar de kwaliteit is in ieder geval weer terug. Want veel dingen kan ik wel weer en ik zak niet meer door mijn been heen.

´k hoop nog jaren zo mee te gaan. Aan mijn wil zal het in ieder geval niet liggen.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Linnie, ik bewonder je ontzettend wijze woorden. Food for thought !!!! Dank je wel !!

Pop
Offline
Berichten: 332

Linnie schreef:
Ik denk dat je pas ´weet´ wat je moet doen, als je voor de beslissing wel of niet behandelen staat. Anders kun je er volgens mij geen zinnig woord over zeggen. Misschien kun je je er een voorstelling van maken, maar als het moment daar is denk je er waarschijnlijk toch anders over.

Dat denk ik ook. Ik heb destijds de 'Sylvia-Millecam'-methode besproken. Die is me MET redenen uit het hoofd gepraat: Ziek worden, en kwantiteit die het in combinatie met kwaliteit niet kan winnen. Nooit.

Het was zwaar. Ik heb er kwaliteit en kwantiteit EN het mooiste in mijn leven voor terug gekregen.

Ik sta weer voor de keuze... Ik bid en smeek voor (extra) behandeling. Gelukkig...ik kan nog kiezen....

Keuzes zijn altijd moeilijk. Voor ieders keuze moet je respect hebben. Dat is voor mij zo klaar als een klontje. Maar moet je als lotgenoot ieders keuze respecteren en steunen?

Ieder voor zich vecht tegen deze k%$#t-ziekte. De een staat er nog dichtbij, of WEER heel dichtbij. De ander -gelukkig- wat verder vanaf.

Maar voor ieder van ons.....graag respect. Vooral voor elkaar.

Offline
Berichten: 453

Pop schreef:
Ieder voor zich vecht tegen deze k%$#t-ziekte. De een staat er nog dichtbij, of WEER heel dichtbij. De ander -gelukkig- wat verder vanaf.

Maar voor ieder van ons.....graag respect. Vooral voor elkaar.

Mooie woorden Pop. Dank je wel [kiss]

Offline
Berichten: 1004

Quote:
Maar voor ieder van ons.....graag respect. Vooral voor elkaar.

...en zo issut maar net.

respect komt, net als de rest, van TWEE kanten....
[kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 434

Shitty schreef:
Quote:
Maar voor ieder van ons.....graag respect. Vooral voor elkaar.

...en zo issut maar net.

respect komt, net als de rest, van TWEE kanten....
[kiss] [kiss]

[kiss]

afbeelding van starfleet
Berichten: 38

Ik heb zelf wel voor nog een keer behandeling gekozen, maar ik zal nooit tot het uiterste gaan, geen chemo na chemo om te kijken of er dan misschien een is die wél aan zal slaan. Wel kan ik me oh zo goed voorstellen dat er mensen zijn die dat wel doen, die denken: misschien dit hele kleine kansje.

Echt iets wat ieder voor zich zal moeten bepalen. Ik vind dat na een tijd zware chemo's er maar weinig kwaliteit nog over is en zou het niet kunnen opbrengen dan gelijk erachteraan nog weer andere chemo's te proberen. Ik denk zelf ook dat dat heel weinig zin heeft, zeker als je voor de rest al heel ziek bent, maar ook dat is eigen keuze, samen met de behandelend arts.

Helemaal niet behandelen, ook geen chemo waarvan eigenlijk de prognose is dat die nog goede kwaliteitstijd kan brengen, de kansen reëel dat die aan zal slaan, een redelijk snelle scan om te zien of er resultaat is, die kans heb ik wel gegrepen en zou ik ook altijd weer doen.

Maar het blijft een persoonlijke en vaak ook gevoelsmatige keuze. Ik denk dat je minder snel spijt van keuzes krijgt als je er gevoelsmatig ook echt achter kan staan. En als dat niet behandelen is, dan is dat ook goed.

Wel vind ik het jammer als die niet behandelen keuze voorkomt uit angst voor de bijwerkingen van de chemo. Die zijn uiteindelijk tijdelijk en als je daarna maanden of zelfs jaren nog een goede tijd hebt, er nog kunt zijn voor je kinderen ook, dan is het dat toch wel heel erg waard. Ik had bijvoorbeeld pijnklachten die heel erg afgenomen zijn door de chemo, geweldig.Je kan altijd nog kiezen voor stoppen met behandelen als de bijwerkingen je te zwaar vallen.

Anne

Offline
Berichten: 565

starfleet schreef:
Maar het blijft een persoonlijke en vaak ook gevoelsmatige keuze. Ik denk dat je minder snel spijt van keuzes krijgt als je er gevoelsmatig ook echt achter kan staan. En als dat niet behandelen is, dan is dat ook goed.

Precies, dàt is de clou, je moet er met je gevoel achter staan. Je eerst goed laten informeren en dan je ´eigen´ gevoel volgen. Als je toch voor behandelingen gaat omdat bijvoorbeeld je omgeving dat van je verwacht, terwijl je eigen gevoel iets anders zegt, ben je niet goed bezig.

Dat gevoel is natuurlijk voor iedereen anders. En dan is het nog de vraag hoe kom je erachter wat je ècht wilt. Het is toch kiezen tussen twee kwaden. Ik heb gemerkt dat je als je naar jezelf luistert je het op een gegeven moment wel ´weet´. Je kunt het jezelf op een stil moment ook vragen. Dan zal het altijd een juiste keuze zijn (misschien niet voor je omgeving, maar wel voor jou) of je nu voor behandelingen gaat of niet.

afbeelding van tanja_4226
Offline
Berichten: 8

Rosalinde schreef:
suzanne schreef:
Het cafe is er om je dagelijkse dingen te vertellen en lol te maken, dat is tegen mij gezegd, en ik ben van plan dat te blijven doen.

Snap ik Suzanne, maar het dagelijks leven van mensen die op dit forum zitten is vaak gerelateerd aan borstkanker, angsten enz. Dat er dan soms effe over gesproken wordt is in mijn ogen vrij normaal. Als je alleen wilt kletsen in een "cafe" en niet geconfronteerd wil worden met kanker, dan kun je eens een kijkje nemen op een ander forum wat niet over borstkanker gaat bijvoorbeeld. Dit bedoel ik niet lullig ofzo, ik wil je alleen maar zeggen dat je het op dit forum niet altijd en overal uit de weg kan gaan, het blijft helaas de kop op steken.

In mijn welkomstpb (wat een ieder ontvangt) stond onderstaand:
In Café Amazonia praten we over van alles en nog wat. Meestal dingen die niet met kanker te maken hebben. Maar ook vieren we daar het goede nieuws als iemand bijvoorbeeld een controle heeft gehad of een goede uitslag. Praten over serieuze dingen kan daar natuurlijk ook, maar stel vragen liever in de “vraag maar raak” omdat het in de kroeg anders “ondersneeuwt” tussen de andere berichtjes.

Dus kan ik Suzanne haar mening hierover delen en m.i. hoeft zij dan ook niet op zoek te gaan naar een ander forum :shock:

afbeelding van Rosalinde
Berichten: 372

Wordt het toch nog verkeerd opgevat :cry: . Ik bedoelde dus te zeggen, als het onderwerp kanker, uitslag o.i.d. helemaal niet gewenst is dan is het misschien een optie om ook op een ander forum te kletsen. En nogmaals...dit bedoel ik niet vervelend. Ik wilde alleen maar aangeven dat het onderwerp in het Amazonecafe moeilijk te vermijden is. Hoe klein dan ook. Als er bijvoorbeeld gefeest wordt over een goede uitslag, dan heb je het er al over. Das al.....

je zegt het zelf ook: Meestal dingen die niet met kanker te maken hebben.

Maar nu wordt het een beetje off topic denk ik :oops:

afbeelding van Chipolata
Berichten: -41

Toen ik borstkanker kreeg, wilde ik absoluut geen chemo en hormoon- therapie en ik heb het toch 6 jaar zonder uitgehouden

Nu ik toch uitzaaiingen heb, is nog niet zeker of dit van de borstkanker is of van longkanker, maar ik heb geen spijt van mijn beslissing destijds

Wel overweeg ik nu opnieuw chemo en merk dat ik er nu wel voor opensta, al ben ik er nog altijd huiverig voor en heb ik er nog altijd geen hoge verwachtingen van

Ik ben er nog niet uit wat ik zal doen :wink:

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Omhoog voor Estherlaura, ook al gaat dit topic meer over kiezen voor geen behandeling bij uitzaaiingen.

afbeelding van Chipolata
Berichten: -41

Chipolata schreef:
Toen ik borstkanker kreeg, wilde ik absoluut geen chemo en hormoon- therapie en ik heb het toch 6 jaar zonder uitgehouden

Nu ik toch uitzaaiingen heb, is nog niet zeker of dit van de borstkanker is of van longkanker, maar ik heb geen spijt van mijn beslissing destijds

Wel overweeg ik nu opnieuw chemo en merk dat ik er nu wel voor opensta, al ben ik er nog altijd huiverig voor en heb ik er nog altijd geen hoge verwachtingen van

Ik ben er nog niet uit wat ik zal doen :wink:

Ik heb besloten tegen behandeling. Heb geen zin in het hele proces, ben tegen chemo en niets trekt me over de streep...

Het is wel raar om te weten dat ik uiteindelijk het leven zal laten en ik ben erg onzeker hoe het ziekteverloop zal zijn. Ik ben wel bang voor pijn en ongemakken, maar het verandert mijn beslissing niet :(

Offline
Berichten: 5

ik heb respect voor je chipolata!!
sterkte
[kiss]

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Keuzes maken. Niemand wil het. Maar soms komt er een moment in je leven dat je op dat punt komt.
Doorgaan met een behandeling die je lichamelijk afbreekt, of stoppen.
Het doorgaan was voor mij het vasthouden aan een strohalm geworden. Niemand kan zo’n strohalm zomaar loslaten. Ook ik kon dat heel lang niet. Dus heb ik gevochten tegen de kanker, tegen de uitzaaiingen. De tijger in mij losgelaten en gevochten voor wat ik waard was. Het heeft me vanaf oktober 2005 heel ver gebracht.
Gisteren was het punt bereikt van kiezen. Het was een keuze geworden tussen twee kwaaie. De ene is de kanker en de andere was de chemo. Het gif.
Chemo’s die ik zóveel gehad heb het afgelopen jaar, dat ze me nu lichamelijk verwoesten.
De afgelopen Pinksterdagen zijn zo beroerd geweest dat ik niet meer om de keuze heen kon. Het was glas helder voor me.
De kanker kan ik er niet meer uitgooien, die gaat door in mijn lijf, maar de chemo’s wel. De chemo’s er uit om te proberen nog een groot stuk kwaliteit van leven terug te krijgen.
Kiezen voor geen behandeling meer met chemo’s. Dat is wat ik gedaan heb. Voor sommige zal dit onbegrijpelijk zijn. Andere zullen het begrijpen en respecteren.
Het is voor mij genoeg zo. Nu verder met een goede pijnbestrijding. Ik ga voor de goede dagen, voor de goede momenten. Ik weet dat het kan. Ik voel dat ik in mijn lijf nog reserve heb.
Die reserve ga ik niet meer weg laten vreten door de chemo’s. Die gebruik ik nu voor het goede wat nog kan.
Linnie schreef in haar reactie in mijn hoekje. Luisteren naar je lijf, visualiseren, mediteren enz. Ik ben daar altijd wel mee bezig. Het geeft me rust en een goed gevoel in mijn hoofd en lijf. Het werkt voor mij heel goed.
En eindelijk heb ik vannacht rustig kunnen slapen. Eindelijk is de onrust van de afgelopen weken er uit bij me.
Ik ga door, maar op een andere manier. Een nieuw pad ga ik op en daarin zullen zeker weten mooie en goede stukken liggen voor me.
En daar ga ik vol mee aan de slag.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Lieve Phineke, wat een moeilijk, maar dapper besluit [kiss]

Offline
Berichten: 142

RESPECT Phineke,

Gelukkig ben je zelf baas over je eigen lijf en kan en mag je het zelf beslissen.. absoluut geen makkelijk besluit maar zolang jij hem met je hart en hersens heb genomen altijd de goede.

Grappig om te lezen dta je zegt ; de kanker krijg ik niet uit mijn lijf de chemo wel.. Mijn schoonmoeder zei exact hetzelfde. Volgens de onco had ze minder dan 20 % kans dat de chemo enige rek zou geven ,waarop zij zei.. Ach de kanker krijg jij er niet uit, maar die rotzooi krijg je er niet in!!

Sterkte meid met deze dappere beslissing en dat je nog een heel scala aan mooie waardevolle dagen mag beleven!!

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

Phineke, je omschrijft het zo helder, en ik vind het zó knap dat je deze keuze voor jezelf maakt en je gevoel volgt.
Ik wens je heel veel kwalitijd!
[kiss]

Offline
Berichten: 788

Phineke, 't is natuurlijk zwaar k*t dat je überhaupt deze keuze moet maken.
En ja, ik kan alleen maar respect hebben voor je keuze.
Ik hoop op goeie pijnbestrijding en natuurlijk heel veel mooie momenten.
[kiss]

Offline
Berichten: 113

Lieve dappere phineke, geniet jij maar van alles om je heen zoveel als je kunt,en heerlijk eindelijk die rust in je hoofd en (voor een deel) je lijf. Ik hoop dat je reserves je nog een lange mooie tijd bezorgen!!!

Veel liefs live_is [kiss]

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Phineke, je hebt een bewuste keuze gemaakt en ik begrijp je. Het zal niet gemakkelijk zijn geweest om los te laten. Ik hoop dat je veel geniettijd ervoor terug krijgt !!!

Offline
Berichten: 565

Phineke schreef:
Ik ga door, maar op een andere manier. Een nieuw pad ga ik op en daarin zullen zeker weten mooie en goede stukken liggen voor me.
En daar ga ik vol mee aan de slag.

Dat is wat ik bedoel lieffie :D . Ik wist wel dat je het zou begrijpen. Go for it.

afbeelding van Anma
Berichten: 33

Ik kan niets anders zeggen dan RESPECT.
[kiss]

afbeelding van Ariane
Berichten: 620

Phineke, ook ik heb diep respect voor je beslissing.
Ik hoop dat je nog heel lang van mooie momenten mag genieten.
[kiss]

Offline
Berichten: 377

Ook hier meer dan begrip voor je beslissing, Phineke.
Ik wens je veel kwali-tijd toe. [-o

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Phinneke ... wat een moeilijke keuze heb je moeten maken.Ik heb enorm veel respect voor jou. [kiss]

Offline
Berichten: 438

Phinneke, ik kan ook alleen maar zeggen dat ik veel respect voor je heb en het dapper vind dat je tot deze beslissing bent gekomen. Ik hoop [-o

Offline
Berichten: 581

Genoeg is genoeg meid..... [kiss] [kiss]

Suzanne

Offline
Berichten: 4269

Kieze voor geen behandeling, maar na hoe ontzettend veel behandelingen?
Eigenlijk kies je niet voor geen behandeling maar voor klaar met behandelen. Als de behandelen meer kwaad dan goed doet dan heb je genoeg gestreden. Hoe moeilijk dat ook is.
Phineke, je bent een dappere vrouw die tot het naadje is gegaan. [kiss]

Offline
Berichten: 1175

Ik ben het ook met ellen eens
Ik duim voor kwaliteit voor jou en heel veel tijd en heel weinig pijn
verder vind ik jou ook een heel lief dapper mens [kiss]

Pagina's