reacties van de kinderen

3 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 119
reacties van de kinderen

:roll: :lol: Mijn dochter van 5 vraagt aan sinterklaas "hoofddoekjes" omdat mama die ook draagt. en als de laatste chemo achter de rug is(nog 1 1/2 week) dan willen de meiden naa Ikea om het te vieren. Want in Smolland is een ballenbak en bij Mc. donalds straks niet meer want die zijn onhygienisch. HEERLIJK, daar kan ik zo van genieten! Het is misschien wel is zwaar om in deze periode jonge kinderen te hebben maar het maakt wel dat je makkelijker relativeert. Ook hun reacties op mijn borstamputaties en het geen haar meer hebben na de chemo zijn echt geweldig. (Mam, je tepels zijn nu wel erg klein hoor. Wanneer groeien je borsten dan weer terug?)
Vandaag genieten van alweer een goede dag, lekker met de meiden en manlief naar het bos en warme choco drinken. Soms maakt het ook werkelijk niks uit wat er gebeurt en is het gewoon goed!

Offline
Berichten: 191

Fijn, als je kinderen zo makkelijk erover doen. :D Mijn jongste (bijna 4) blijft vragen waar mijn borst is gebleven en 'waarom'. En allebei vinden ze het duidelijk naar om naar de wond te kijken. In het begin hield ik het een beetje verborgen, ze hoeven niet álles te zien, maar ja. Ik slaap mijn hele leven al in mijn blote lijf en het wordt gewoon wárm met kleding aan. Dus ja, nu zien ze het wel. De oudste weet nu dat ik het niet echt leuk vindt als ze 'brrr' zegt oid. Maar ik weet onderhand wel wat ze denkt. :?

Tja... De chirurg heeft bij mij ook veel huid laten zitten voor eventuele reconstructie. Dat is fijn, maar betekent wel dat er een soort rare, afgeknipte, bobbelige bult op de plek van mijn borst zit tegenwoordig. :roll:

Offline
Berichten: 119

:evil: Moeilijk inderdaad om de goede bewoordingen te vinden om alles juist op die leeftijd uit te leggen. Ik heb onze meiden verteld dat er een knobbeltje in mijn borst zat (en geen bultje, anders natuurlijk paniek bij iedere muggenbult). De dokter heeft dat knobbeltje samen met mijn borsten weggehaald om te zorgen dat ik niet ziek word. Als je een meisje bent en je word groter krijg je borsten en de meeste meisjes vinden dat erg leuk. Daarom zijn papa en mama nu soms wel eens verdrietig. Maar als we verdrietig zijn kunnen we elkaar gelukkig altijd troosten.
Ik merk dat ze dit letterlijk navertellen. Verder heb ik geprobeert vanaf het begin zoals altijd in mijn blootje te slapen en ook gewoon in mijn blootje naar de badkamer te lopen e.d. voor mezelf om door de zure appel heen te bijten en voor de kinderen en mijn lief om er ook maar zo snel mogelijk aan te wennen.
Ook ik heb "rare flapjes" i.v.m. de reconstructie die nog komt. De meiden weten dat ik nieuwe borsten krijg en dat de dokter die gaat maken. Ze willen dan ook persee een keer mee, en dat lijkt mij ook een goed idee.

Hopelijk heb je hier wat aan Devenda. Het lijkt me moeilijk als jezelf je best moet doen om je lijf te accepteren, en dan tegelijkertijd je kinderen en partner daar ook bij te moeten helpen.