Wat maakt erfelijke borstkanker kapot in je gezin

9 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 534
Wat maakt erfelijke borstkanker kapot in je gezin

elena schreef:
Ik denk dat heel veel mensen op deze site vooral zelf te maken hebben met borstkanker, bij mij in de familie maakt de ziekte veel slachtoffers en ik ben één van de weinige 'gelukkigen' bij wie via genonderzoek niets is gevonden. In onze famile, of wat er van over is, speelt kanker bij vrouwen op jonge leeftijd al heel lang. Veel jong overlijden, veel boosheid
bij de achterblijvers, en verdriet uiteraard ook. Mijn moeder is vier jaar geleden overleden bij mij, bij mijn gezin, thuis. Ze was 62 en heeft 18 jaar extra tijd gekregen, de eerste keer dat zij getroffen werd was zij begin veertig. Dapper, moedig, lief en warmtevol was zij als moeder en oma. Tijdens haar ziekbed echter deden zich allerlei conflicten voor romdom haar verzorging. Mijn twee broers voelden het geven van enige zorg als belasting en misschien wel afgedwongen door mij. Mijn zusje had zelf inmiddels borstkanker gekregen op haar 29e, zij moest zoveel mogelijk worden ontzien, vond ik. En het was ook zeker zo dat het mijn beslissing was onze moeder in huis te nemen en zelf een jaar niet te werken. Ik kón haar niet in een verpleeghuis stoppen en voor zover mogelijk heeft zij haar laatste jaar hier thuis gelukkig doorgebracht. Makkelijk om te doen als je een hele hechte band met je moeder hebt, dacht ik. Het bleek veel zwaarder, ook voor mijn kinderen van destijds 17 en 4 jaar. Het duurde ook langer voordat ze ofwel opknapte, wat wij hoopten, ofwel het echte einde kwam. Maar je zit in een rijdende trein en kunt niet meer terug. Na haar overlijden en het hier thuis opgebaard zijn is er grote ruzie in onze familie ontstaan, met name met mijn twee broers en waar anders over dan over geld en spullen. Met mijn zusje heb ik daar regelmatig over gesproken en goed contact gehad. Nu echter is zij terminaal met metastasen in de hersenen en bijna niets meer kunnend. Helaas heeft ze mij, in een voor haar nog gezonde fase, nooit verteld dat ook háár erg veel dwars zat. Nu, en de afgelopen twee jaar, is ze boos, op mij. Het begon met kleine steken, die je neemt omdat iemand ziek is en terecht zich onmachtig en boos voelt; het heeft echter geleid tot een situaite waarin ik niets meer voor haar mocht doen en als climax waarin zij mij nu helemaal niet meer wil zien. Onze jongste broer, die op het moment van overlijden van onze moeder een cruise op de Nijl aan hetmaken was, wil niet bemiddelen, integendeel, hij stookt het vuurtje wat extra op. Natuurlijk ben ik niet heilig en rustig, kalm en weloverwogen geweest na de dood van onze moeder. Het is mij nooit vergeven. Nu staat mijn zusje op de rand van de dood en heeft te kennen gegeven nietsmeer met mij te maken te willen hebben, ik ben ook, dat heeft zij wel allemaal gepland, niet welkom op de begrafenis. Ik ben er wanhopig over, maar weet ook dat er geen enkele weg of opening meer is. Mijn gezin en relatie lijden eronder, mijn werk en totale functioneren eigenlijk, ik sta er mee op en ga ermee naar bed. Mijn partner, hij heeft wel contact met mijn zusje, vindt dat ik het moet laten rusten, maar dat kan ik niet. Ook mijn partner vindt dat ik domme dingen heb gedaan. Ik of wij hebben de keuze gemaakt mijn moeder in huis te nemen, klaar. De consequenties waren voor ons. Het was alleen wel míjn moeder met wie ik een hele sterke band had. Kortom ik loop op drijfzand en heb het gevoel ieder moment te kunnen wegzakken. Zou graag reacties krijgen van families die zich herkennen of van patienten die zich kunnen inleven in de gevoelens van mijn zusje.
Alvast bedankt en voor iedereen die hiermee, daarmee bedoel ik borstkanker, te maken heeft veel sterkte.
Offline
Berichten: 275

Lieve Elena,

wat een ellende...wat een moeilijke situatie waar jij in zit! Ik heb zelf geen ervaringen waar jij wat aan zou kunnen hebben. Wil je alleen laten weten dat ik aan je denk en met je meeleef. Ik wens je veel sterkte en hoop dat er wel vrouwen zijn die je kunnen helpen.

Lieve groeten,
Doinja

Offline
Berichten: 496

Lieve elena

Wat een drama, wat moet het inderdaad ontzettend moeilijk voor je zijn

Ik kan je ook niet helpen, maar wil wel laten weten dat ik je heel moedig vind.
Ik denk niet dat er hier een pasklare oplossing voor is
er is zoveel gebuerd bij jullie in het gezin en familie

Maar misschien is er begeleiding vanuit het ziekenhuis of huisarts mogelijk? Ja ik denk maar hardop een beetje mee, sorry als je er niks aan hebt.

Ik vind het heel heftig wat je allemaal schrijft
heel veel sterkte

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 743

lieve Elena,

ik heb er eigenlijk geen woorden voor, ook omdat ik hier ook wel eens heb gemopperd over familieleden, en nu ik jouw ervaringen lees valt mijn ervaring in het niet....

ik kan je alleen maaar ontzettend veel sterkte wensen en je misschien het volgende meegeven...zolang jij voor jezelf weet dat je oprecht heb gehandeld in bepaalde situaties, hoef je anderen niet koste wat het kost daarvan te overtuigen....zij zien hun waarheid door hun eigen bril, en die zul je toch nooit kunnen vervangen......

jij hebt gedaan wat je op bepaalde momenten dacht wat goed was, en meer dan je best kun je niet doen

het is vreselijk dat je op deze voet moet staan op dit moment in dit stadium van de ziekte van je zus, maar misschien zijn er andere wegen...een brief meegeven als je man wel contact met haar heeft, daarin begrip tonend voor haar en haar gevoel en zeggen hoe erg je het voor haar vindt?

ik hoop dat jullie er nog uit kunnen komen.....

Offline
Berichten: 990

Elena, wat een moeilijke situatie. Ik heb laatst een prof. psycholoog horen spreken en hij adviseerde met klem om in dit soort moeilijke situaties, ALTIJD professionele hulp in te roepen!!!!!! Ik hoop dat jullie er toch nog uitkomen.

afbeelding van sterre38
Offline
Berichten: 150

wens je heel veel sterkte ,en de hoop dat het nog goed komt.
ieder zijn of haar beleving is anders,de een vat het zwaar op,de ander stapt zo over dezelvde opmerking heen.
je partner heeft nog contakt met je zus,ik zou proberen haar een mooie lange brief te schrijven.leg uit wat er allemaal speelt,waarom je reageerde zo als je deed,en dat je er nooit op uit waas om iemand te kwetsen.
mijn schoonmoeder,verzorgde jaren haar moeder na een herseninfarckt.ze leevde daarna nog 13 jaar of zo.de fam was zich altijd met alles aan het bemeoien,maar mijn schoonmoeder kon het wel opknappen.ik weet niet,wat mensen denken,ieder mens maakt fouten ,of schat de dingen anders in,het is je eigen beleving je emotie,ik hoop dat jullie gehoor kunnen geven aan elkaar.
sterkte ing

Offline
Berichten: 2045

Elena, wat een nare situatie!
Wat moet dit pijnlijk voor je zijn.
Mijn ervaring is dat in dit soort (geescaleerde) familieproblemen een psycholoog die hier kennis en kunde in heeft veel kan betekenen.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt.

Ik wens je heel veel sterkte!

Offline
Berichten: 1004

Elena....wat een nare situatie.
Ik, onze familie, hebben het zelfde meegemaakt als jij nu. Alleen waren wij zeg maar de andere kant waar jij nu in zit. Ook met een zus, waar ik sinds 3 jaar geen contact meer meeheb. Vorige maand is er een andere zus van mij overleden, een de-niet-contact-zus zal ik maar zeggen was ook niet welkom bij de uitvaart. Er waren allerlei dingen gebeurd, waar ik hier niet teveel over kwijt wil. Maar neem van mij aan, het ware hele erge dingen, anders kom je niet tot deze welafgewogen conclusie om een fam.lid te weigeren. Mijn advies aan jou is......Laat het zo zoals het nu is. Ga geen brieven schrijven, komt bij de andere familieleden verkeerd over. Hun gedachtengang zal zijn......waarom nu een brief? Waarom niet een jaar eerder.....? Omdat je zusje nu terminaal is komt de brief eigenlijk te laat. Wanneer het zover is dat je zusje is overleden, neem afscheid van haar in het uitvaartcentrum. Of blijft ze, net als je moeder thuis? Als dat zo is zit er niets anders voor je op dan het te aanvaarden. Ik weet het klinkt hard....maar ik weet uit ervaring dat het, van alleen maar de slechte oplossingen de minst slechtse is.

Verder schrijf je..........

Quote:
Het was alleen wel míjn moeder met wie ik een hele sterke band had.

.....en je zusje dan? Het is ook haar moeder die toen overleden is......Hoe was haar band met je moeder?

en..........

Quote:
Ik ben er wanhopig over, maar weet ook dat er geen enkele weg of opening meer is. Mijn gezin en relatie lijden eronder, mijn werk en totale functioneren eigenlijk, ik sta er mee op en ga ermee naar bed. Mijn partner, hij heeft wel contact met mijn zusje, vindt dat ik het moet laten rusten, maar dat kan ik niet. Ook mijn partner vindt dat ik domme dingen heb gedaan.

Je partner kan misschien wel jouw gevoelens overbrengen naar je zusje toe. Maar laat het nou je leven niet verder beinvloeden. Het is moeilijk....ik weet het.....maar je MOET toch door. Het is duidelijk dat aan de situatie niets veranderd kan worden.....

Ik wens je heel veel sterkte.....moed, want dat heb je nodig om het "los te laten".....en wijsheid.....
Neem mijn advies ter harte......ga voor je eigen gezin en je eigen leven en dat van je vriend en je kinderen.

Heel veel sterkte voor nu en in de toekomst......
Wil je meer weten.....stuur me maar een pb-tje.....Ik zeg niet dat ik overal een antwoord op heb voor je.......maar er over praten helpt misschien..............

Offline
Berichten: 496

je blijft een beetje in mijn gedachte hangen
hoe gaat het verder met je

ik hoop dat je veel stuen hebt en advies van hier krijgt
of van andere lieve mensen in je omgeveing

grxxtjes en heel veel sterkte
mamsan