Een hoopje ellende

23 berichten / 0 nieuw
afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30
Een hoopje ellende

Dat ben ik. Er is niets bijzonders gebeurd, geen nare berichten gehad, voel geen knobbel of iets anders maar ik ben een brok ellende.
Volgende week de 1e mammo na de diagnose, een jaar na dato en ik ben zo ontzettend moe en verdrietig.

Ik zie er als een berg tegenop, ik, de grote stoere meid die ik altijd ben geweest met een standaard overdosis aan trots en vechtlust.
Is het alleen de kanker? Ik denk het niet, kanker is een van de vele tegenslagen die ik heb gehad en altijd heb ik me eruit geknokt.
De keren dat ik opnieuw ben begonnen zijn niet meer te tellen, ik weet het echt niet meer.......

Vanmorgen reed ik naar mijn werk (12u per week ivm de vermoeidheid en de zenuwpijn is dat absoluut de max) en de tranen bleven stromen over mijn wangen, ik dacht nog , ik draai om maar dat heb ik niet gedaan.
Ik ben doorgereden, heb wat dingetjes afgehandeld die niet kunnen blijven liggen en mijn chef gesproken, ik heb per direct 3 weken vakantie opgenomen.
Ziekte uren kan niet want ik ben de afgelopen drie weken veel ziek geweest en dan komt de WAO toetsing er weer aan, nog zoiets, over energieslurpers gesproken, ik blijf bezwaarschriften indienen en alles vetraagt enorm.(uiteindelijk komt het wel goed want ik heb gelijk)

Energie die ik niet heb, ik zit helemaal vast, alles zit tegen en ik kan niet meer, kan niets meer met mijn trots en vechtlust, het keert zich tegen mij. Het is een groot gevecht met mezelf en ik ben de strijd meer dan moe. De situatie kan ik niet veranderen dus moet ik veranderen, zoveel is me wel duidelijk, maar hoe doe ik dat?
Als jullie tips of therapieen weten, het is meer dan welkom, ik kan het niet alleen.

Rationeel weet ik het allemaal prima op een rijtje te zetten, zie de mooie dingen ook nog om me heen (en echt, wat dat betreft ben ik nog een bofferd) maar dat gevoel komt er pas kilometers later achteraan gehobbeld, op mijn tandvlees.

Als ik het zo overlees zit ik weer te snotteren achter mijn pc, getver, als ik ergens een hekel aan heb is het wel zelfmedelijden zeg.

Hoe kom ik hier overheen?

Offline
Berichten: 766

Hallo Nimue,

Wat naar dat je je nu zo voelt. Het eerste dat me te binnen schoot was, dat ik het niet vreemd vind als iemand, zelfs na lange tijd, een terugslag krijgt.
Nimue, ik kom er zeker nog op terug. Maar ik zeg je eerlijk dat ik niet weet of ik ook een goede tip voor je heb. Ik wil eerst je verhaal nog eens goed lezen. Wil je nu wel laten weten dat ik aan je denk.
Gab61

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Bedankt voor het meedenken Gab61, dat alleen doet me al goed, hier weten jullie hoe je geraakt kan worden door die sluipschutter.

Offline
Berichten: 1768

Hallo nimue,

Zo, ik voel met je mee zeg! Ik weet hoe het is om het gevoel te hebben in gevecht te zijn met jezelf. Op een gegeven moment kun je zo erg in je eigen gedachten en redenaties verstrikt zitten dat het moeilijk is om daar weer uit te komen. Hulp zoeken lijkt me dus helemaal geen slecht idee. Er zijn zo veel mogelijkheden! Je moet dan wel eerst een beetje op een rijtje hebben wat je wilt. Heb je wel eens aan psychotherapie gedacht? Het is helemaal geen schande om hulp te zoeken. Ik heb zelf therapie gevolgd en heb daar veel aan gehad. In mijn eentje had ik er veel langer over gedaan om achter bepaalde dingen te komen.

Enne...de eerste mammo na de diagnose lijkt me trouwens sowieso al wel een reden om niet goed in je vel te zitten! Het klinkt alsof je even rust nodig hebt. Je hebt al vakantie opgenomen, dus dat begint al goed. Even goed voor jezelf zorgen en jezelf verwennen! En lichaamsbeweging nemen. Het klinkt allemaal clichématig maar het helpt echt. Het wordt er in ieder geval niet slechter door...

Heel veel sterkte nimue,

liefs,

naia

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Hoi, heb je verhaal nog niet uitgebreid gelezen maar je uitspraak over 'al meer mee gemaakt' en 'zo vaak opnieuw begonnen' raakt me, en ik wil je veel sterkte wensen nu je er zo doorheen zit!!!!!

afbeelding van asmas
Berichten: 118

Lekker toegeven aan alles wat in je opkomt! Laat je tranen gaan, klaag lekker even! Schop ergens tegenaan! En zoek een manier om te ontspannen! (Heb ook ernstig gezocht de afgelopen tijd!!)

Mooie rustige muziek bv van enya, wat yoga oefeningen? En wat denk je van de stad in en iets moois kopen voor jezelf! Naar de kapper toe en lekker uiteten gaan? Ik denk dat de rust weer terug is na je mammo!

Sterkte!
asmas

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Lief van je naia!

Ik sta ook helemaal niet negatief tegenover psychotherapie, misschien is dat de juiste weg, net zoals ik niet negatief ben over evt andere alternatieve therapieen, ik weet niet eens wat er allemaal is op dat gebied.

Het liefst iets wat niet te lang duurt, (ja ik ben ook nog ongeduldig) zo van grote slagen snel thuis?
Intens en diep schrikt mij niet af, dat er een hoop bagger in me zit weet ik wel en dat moet weg!

Offline
Berichten: 1768

In dat geval zou je aan hypnotherapie kunnen denken bij een erkend psychotherapeut. Maar grote slagen snel thuis...dat weet ik niet hoor! Je moet het namelijk nog steeds wel zelf doen. Zo'n hulpverlener verleent inderdaad alleen hulp bij het proces...

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Dank je wel Gast

En asmas, zou dat allemaal door die controlemammo komen?
Uit eten: geprobeerd, wel lekker gegeten en door die vermoeidheid dagen voor geboet.........iets nieuws kopen: altijd goed! Kapper geweest, ander kleur haar genomen.
Pffff, Clannad geluisterd.
Ik hoop dat je gelijk hebt en dat na de mammo de rust weerkeert in mijn hoofd.

Naia, ik ga even googlen op hypnotherapie, misschien is het wat voor mij.

Meiden, bedankt

Offline
Berichten: 1768

Succes ermee nimue!

En als je meer wilt weten, kun je me altijd een pb'tje sturen (heb niet zo'n zin om al die verhalen hier op de site neer te gooien).

groetjes van naia

Offline
Berichten: 1175

Hoi nimue

Misschien moet je gewoon eventjes stoppen met vechten en ff lekker zelfmedelijden hebben zonder je schuldig te voelen!!
En die eerste mammo na de diagnose ,dat je daarvan helemaal door de war raakt kan ik me heel goed voorstellen
Wij weten allemaal wat daarmee op het spel staat !!

Ik zou je veel meer goede raad willen geven maar ik zit zelf in het begin van het traject,,,,,,,maar ik weet wel dat met diagnose borstkanker wat we hier allemaal hebben meer emoties in mij loskomen dan dat ik dacht dat ik er had :oops: en dan bedoel ik goede en slechte :!:

Maar ik kan me heel goed voorstellen dat ja bij het vechten voor je leven terug zoals je het had voor de diagnose je op een bepaald punt uitgeput raakt en dan eventjes gas terug moet nemen en inderdaad hulp zoeken

Ik wil je heel veel sterkte wensen Nimue
Dikke knuffel Erica

Offline
Berichten: 797

Lieve Nimue,
Wat slopend voor je dat je zo moe blijft...hoe lang kun dan je vrolijk en sterk zijn ...idd je gevoelens verwerken met proffesionele hulp is altijd een aanrader. Als de oncoloog een brief naar je verzekering schrijft krijg je het ook vergoed( ff praktische tip) En wat Erica al zei misschien even niet vechten en aan je verdriet, zelfmedelijden en ook rouw toegeven..soms als je jezelf al die ruimte geeft klaart de boel geleidelijk op!
Maaar die 7 mijls laarzen bestaan alleen in sprookjes ben ik bang....een proces kost tijd en liefde..ooo voor een ander is het altijd makkelijker om dit te vertellen zeg ik je nu Nimue...ik weet heel goed als ik in zo'n dip zit ik de zwaarte soms ook niet toegeef hoor....maar als je het kan kom je er wel lichter uit,
Dus veel sterkte,
Marieta

Offline
Berichten: 250

Hallo Nimue,
Wat vervelend voor je dat je in zo'n dip zit. Misschien even afwachten of de ontlading komt na de eerste controle. Het kan ook al helpen om, zoals je nu doet, het even voor jezelf te bevestigen dat je het gevoel hebt door het "ons" te schrijven. Je mag deze gevoelens hebben, al zitten ze in de weg.
Ikzelf vind het wel prettig om zo af en toe met een psycholoog te praten en heb hier om gevraagd aan de oncoloogverpleegkundige. Deze psycholoog is wel iemand die verbonden is met de oncologie afdeling dus veel ervaring met de gevoelens die kankerpatienten hebben.
veel sterkte!

Offline
Berichten: 766

Hallo Nimue,
Asmas en Erica zouden wel eens gelijk kunnen hebben w.b. de mammografie. En dat je je daarna misschien al wat beter zult voelen.
Verder denk ik dat je nog steeds een stoere meid bent met vechtlust.

Een bokser wint niet zomaar een wedstrijd. Hij moet goed voor zichzelf zorgen, goed eten, voldoende rust nemen. En een goede trainer hebben die hem het juiste trainingsprogramma biedt. En hij moet natuurlijk de tegenstander leren kennen. Misschien lukt het niet meteen in de eerste ronde. Maar er komt een ronde waarin hij de tegenstander knock out slaat!

Gab61

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Hoi Nimeu,

Valt dat even tegen! denk je het "gewone" leven weer aardig opgepakt te hebben, gaat er ineens zo'n duiveltje op je schouder zitten.
Tja het is een bekend probleem. Vooral als je nog niet alles verwerkt hebt dat je hebt meegemaakt. De datum van je controle afspraak komt dichterbij en ineens is niets meer zeker. En ineens lijkt de grond waarop je vorige week nog zo stevig kon staan wel drijfzand en ineens lijk je opgeslikt te worden door onzekerheid en vermoeidheid.

Echt na de controle gaat het beter. Blijkt de hele boel een stuk beter te behappen. En met de juiste richtingaanwijzers (misschien wat hulp van buitenaf) ga je dan vanzelf weer de goede kant op. En je zult zien, de volgende keer is het gat maar half zo diep!

Sterkte!
En wij zijn hier om je een touw toe te werpen hoor! Leun maar op ons.

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Jullie zijn lieverds en wat een geweldige beeldspraak!
Echt hoe kom je erop, ik heb zelfs weer zitten lachen.
Net twee uur telefonisch met een goede vriendin gesproken, ik heb er een rode oor van.
Ze vond het wel een mijlpaal, dat ik kon zeggen dat ik haar nodig had.
Ze is ook altijd erg goed met praktische tips en kent me natuurlijk door en door.

Ik ga van de week even naar de huisarts of zij iemand weet of wellicht de mammacareverpleegkundige en voor de rest eens even niets.
Dat heilige moeten van mij ook altijd kan ik nu toch ook niks mee.

Echt heel erg bedankt voor alle reacties, voelt alweer een stukje beter.

Offline
Berichten: 230

hai nimue
Wat een toestand hè, waar je dan in verzeild raakt. Ik heb hetzelfde gehad, ongeveer 2 jaar geleden. Zo van de een op de andere dag (Dat leek zo, was achteraf niet zo) kon ik alleen maar huilen en ik had geen idee waarvan. Ik ben toen naar een psycholoog gestapt, want ik snapte er geen snars van, en daar heb ik een heleboel geleerd.
Een aantal dingen die je moet doen, maar ik kan je helaas niet vertellen hoe, is stoppen met het gevecht met jezelf. Het is goed om dat te doen, om te overleven, maar je gaat aan jezelf voorbij en het gevolg zijn lichamelijke klachten als hoofdpijn en zere schouders.
Probeer je verdriet dus te omarmen, hoezeer je ook liever blij bent. Het is een emotie die een weg naar buiten zoekt en je in staat stelt om de situatie te gaan accepteren. Het is altijd makkelijker om je masker op te zetten en te zeggen: het valt wel mee en het gaat goed hoor! Maar eigenlijk verloochen je dan jezelf, want het gaat niet goed. Je hebt verdriet en dat is gewoon zo. Niets meer, maar zeker ook niets minder.
Zeg dat maar tegen jezelf:
Ik heb verdriet en dat is zo!
Ik ben moe en dat is zo!
En noem nog maar meer op, kijk in jezelf.
Op een gegeven moment helpt dit je (het zijn mantra's) bij het accepteren van de situatie.
Ik heb 4 jaar lang niet kunnen huilen en ging verder met zoiets van: volgende keer beter en nu omarm ik mijn verdriet. Het lukt zeker niet altijd en als het goed gaat en het overkomt me ineens ga ik er zeker nog aan voorbij, maar ik probeer mezelf het verdriet toe te staan, zodat ik niet nog eens in dezelfde situatie terecht kom en ik moet zeggen, ondanks de chemo heb ik meer energie, dan de afgelopen 4 jaar!
Meditatie en ontspanningscd's helpen goed om je te leren ontspannen en jezelf toe te staan naar waarom je nu werkelijk verdriet hebt. Is het angst voor het onderzoek, is het (of ook) verwerking/rouw. Dit alles kan je ook helpen te achterhalen bij een psycholoog, maar je moet je er wel vrij voelen.
Sterkte meis en probeer het toe te staan, blijkbaar mag je nu huilen en is er ruimte om verdriet te hebben en echt ook hier komt een eind aan!

Offline
Berichten: 990

Nimue, als ik voor controle moet, ben ik al helemaal kapot, neem dus altijd vrij en ik heb niet eens iets gehad. Laat staan hoe ik zou zijn als ik, net als jij borstkanker zou hebben gehad. Laat het gebeuren.

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Bedankt monique en mamacass, voel me een stuk minder alleen met mijn gevoel.
Geweldig dit forum!

Offline
Berichten: 1004

Hoi Nimue.................ja ik herken je verhaal direct.
Het is denk ik toch voor iedereen hetzelfde, alleen maakt de een het heftiger door dan de ander! Ik had het zelf vorig jaar, de eerst mammo ná de amputatie, psies hetzelfde! Balen, huilen, lachen, sjagerijnen en hyper vrolijk...alles tegelijk, en hoe meer 1 sept. in beeld kwam, hoe rotter ik me ging voelen! Dan nog weer wachten op de uitslag, ook zo zenuwslopend............... :cry: dan zijn ze je hele dossier kwijt! Welja, wat geeft 't? Ik ben maar een patient met borstkanker........Na drie weken! hoorde ik dat het goed was. Mijn "dip" nam met de dag af! Ik denk echt dat als je de eerste mammo hebt gehad, je je toch een stuk beter zal voelen! Ups en downs blijven toch wel, maar wie heeft die niet? :wink:
Ik moet nu zelf weer 1 maart terug, en als ik er zo af en toe aan denk......tis tenslotte alweer 1 febr..........dan krijg ff zo'n "eng"gevoel, hoe meer het naar 1 maart gaat, hoe meer dat gevoel om de hoek komt kijken! Wat ik van anderen hoor, is dat bij heel veel meiden zo! Ik hoop ook dat dat gevoel ook minder gaat worden, want het zijn echt een paar kut(excuse) weken!
Ik hoop voor je, met heel met hart, dat dit verhaal bij jou voorkomt als : Hé...........gelukkig ik ben niet de enige met dit "verschijnsel"......want dat ben je zeker niet!
Ziekenhuizen zijn mooi gebouwen, zeg ik altijd, maar om er voor bij te rijden................is nog veel mooier!
Nou meis, sterkte er mee!
Dikke hug van Shitty

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

hoi nim.
heel herkenbaar wat jij schrijft.
zelf heb ik ik begin jan de eerste ,mammo na de kanker gehad,ik was niet echt zenuwachtig,tenminste dat dacht ik.
maar nadat de radioloog zie dat alles oke was,ben ik pas gaan merken hoe moe ik was,van de spanning.een ontlading toch wel,kun je zeggen,en ik was helemaal leeg weer.
vorig jaar een maand of 2 na de operatie,had ik vreselijke kiespijn,dus naar de tandarts.
hij wilde een foto maken.
ik nam plaats,achter een muurtje voor de foto,plaatje in de mond enz.
toen brak ik letterlijk,de tandarts wist niet wat aan hem was.
ik begon vreselijk te huilen.
alleen maar door die foto,werd ik terug geworpen.
zo raar
sterkte en leifs ing38

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Bedankt Shitty, ik voel me alweer wat meer gerustgesteld.
Kan het wat meer plaatsen nu, en inderdaad, mooie gebouwen, vooral als je er langs rijdt.
Wat ik nu ook bedenk: misschien wordt het ook allemaal nog eens versterkt door de zoladex, ik ben tenslotte heftig in de overgang.
Nou, nieuwe dag, nieuwe kansen, ik ga eens kijken naar een -therapeut die me verder helpen kan, ik moet hier wel wat mee.

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Ing38, de herkenning doet me zo goed. Voelde me gisteren helemaal Remi in mijn gevoel en dat is in ieder geval weg.