en een stapje (of 2) naar voren...en een stapje terug...

47 berichten / 0 nieuw
afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387
en een stapje (of 2) naar voren...en een stapje terug...

op vakantie geweest, heerlijk was het: een afsluiting van de bestralingen en opladen voor het nieuwe: de operatie van de eierstokken.
Ik schreef het al, ik had een dipje te pakken: ik had nl. opeens nieuwe informatie over mijn ziekte: dit stond in de info die de oncoloog naar de radioloog meegaf. Mijn aangetaste klieren zaten in het topje van de oksel. tja,wat moet je er mee? slechtere prognose dus. En ik was al niet zo optimistisch over het verloop.

Maar ik doe mijn best: stel kleine doelen. De kinderen elke dag een leuke dag meegeven.
En mijn pruik een nieuwe coupe aan laten meten.
Weer wat schmink op mijn gezicht zodat ik er voor mezelf en mannetje weer wat leuker uitzie.
Over naar een ander ziekenhuis, de VU, en eind van de maand maak ik kennis met mijn nieuwe oncoloog.
En mijn conditie op peil houden zodat ik gewoon alles mee kan bljiven doen, zoals straks weer gaan tennissen.
En ik ga weer naar verjaardagen en ik ontvang weer visite. Ik huil wat meer gedoseerd ('s avonds als de kinderen slapen) en soms zijn het de tastbare dingen die mij herinneren aan kanker; het zien hangen van mijn pruik, als ik "naar beneden"kijk en zie borsten die geen borsten meer zijn en het pakje tamoxifen in de badkamer.

Maar ik probeer terug te fluisteren zoals Devenda doet: Niet doen, vandaag is de dag.
Kortom,ik heb wat meer "stelling"genomen en ik neem altijd maar weer een voorbeeld aan de amazones hier, die ondanks heel veel ellende, door kunnen gaan. Het geeft mij in ieder geval vertrouwen. Dank jullie wel.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

dat was ik, mara

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Je omschrijft het zelf zo goed, dat ik er geen aanvulling op hoef te geven, maar ik begrijp als geen ander dat er tussen dat neerschrijven en dat gevoel te beleven nog een aantal stapjes zit. Ik ben ook weer even een stapje terug. Dat geef ik ronduit toe en ik zeg tegen mezelf, morgen is er weer een dag met nieuwe kansen en op één of andere manier blijft mijn lijfspreuk in gedachten en hou ik me daar aan vast. Het ging me zo goed af en dan ineens het gevoel geen grip te hebben op de situatie, maken dat je weer aan het wankelen gaat. Laten we elkaar die berg opduwen en met elkaar die pasjes maken. Soms eentje terug, en dat geeft niet. Als we het doel maar voor ogen houden. Met elkaar komen we er wel en kunnen we die Amazone-power blijvend omarmen.

Offline
Berichten: 496

Ook ik herken dit heel erg

net als ik denk heel goed bezig te zijn in het verwerkingsproces
ga ik emotioneel onderuit

Dat voelt wel als een big step terug op dat moment
en toch wieger ik iets als negatiefs te ervaren
ik moet (ja dwangmatig :oops: ) vanmezelf negatief altijd positief bekijken, dus ik had ook nu toch wel weer bedacht dat dit stapje achteruit eigenlijk een grote stap vooruit is
immers lekker janken lost wel wat op, namelijk dat het emotionele verwerkingsprocves eindelijk begonnen lijkt te zijn

samen staan we sterk
ga ervoor

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 191

Oh Mara...
Het is moeilijk. Dat weten we allemaal. En dat mag ook hoor. Je verdriet alleen wegstoppen, niet toestaan, dat helpt ook niet. Dan wringt het zich op een andere manier naar buiten. En het is volkomen logisch dat je schrikt. Echt... ziekenhuizen helpen me elke keer een dip in, gewoon de confrontatie is moeilijk. Zelfs als ze dingen zeggen die je al wisten waarvan je dacht dat je je ermee verzoend had. Maar die dipjes worden korter. Jij wordt sterker, elke dag een beetje. Maar hou in de gaten meisje: twintig procent, dertig procent, veertig procent... het maakt allemaal niet uit. Wat belangrijk is, is dat je nú leeft. En nú is het leven goed. Nú ben je niet ziek. :D

Dus: ga naar buiten. Sluit je ogen. Voel de zon op je vel, de wind. Hoor de vogels. Uiteindelijk is dat het. Dat vertel ik mezelf elke keer weer en het is echt waar.

Als ik mediteer, of als ik me verdrietig/bang voel, probeer ik altijd de 'helende energie' te voelen. Als je jezelf stil maakt, ontspant, dan kun je een licht, of warmte visualiseren. Bv.: je stelt jezelf een plek voor waar je eens geweest bent, die heel mooi was en ontspannen. Ik stel me voor hoe de zon op m'n vel scheen, hoe ik baadde in de zon (in mijn geval: ooit op een prachtige weide, bij een beekje in de Ardennen) Ik laat dat licht, of die warmte altijd door me heen stromen. Of, als ik ergens pijn heb, dan 'stuur' ik dat gevoel naar die zeurende plek en stel me voor dat het me schoon maakt. Dat gevoel maakt me blij, ontspannen en meer in het nu...
Je kunt jezelf aanwennen dat iedere keer te doen. Bij mijn meditatietraining noemen ze dat de 'helende energie in jezelf'. Geen idee of het me 'heelt', maar het geeft een goed gevoel. Probeer het maar eens.
Als je meer wil weten, stuur me maar een pb-tje. :wink:

Offline
Berichten: 2045

Mara, laat je steunen door de amazones hier. Vertel je verhaal en hopelijk heb je baad bij adviezen van anderen.

Naar de Vu, wees welkom. We zullen goed voor je zorgen :wink:

Offline
Berichten: 250

Ik heb soms het gevoel dat de "omgeving" een dip meteen interpreteert als "depri", ik ga het dan niet uitleggen aan iedereen maar zolang ik zelf weet waar ik sta in het verwerkingsproces voel ik een dip niet meteen als negatief.
Ik merk dat ik op zoek ben naar rust, of berusting eigenlijk, en ik vraag me af waar ik verdrietig om ben, is dat angst / heimwee / ?
Enaf en toe komt er weer een nieuw item naar boven, waarvan ik dacht dat ik daar wel klaar mee was, of waarvan ik dacht dat dat niet zo belangrijk was zoals : geen borsten meer, een veranderd uiterlijk en wat dat betekent voor mijzelf en mijn relatie. (daar lees/hoor je niet zo veel over trouwens)
Ik lees uit jullie reacties dat een ieder zo bezig is met haar proces en dat nieuwe gebeurtenissen weer kunnen zorgen voor een "ander plan van aanpak".
En Mika: Ik verwacht je natuurijk wel aan mijn bedje deze maand,he? :wink:

Offline
Berichten: 1175

Hai Mara

Ook ik herken veel in jouw verhaal
Het huilen wordt minder en gedoseerd

En ook het denken ermee klaar zijn

Quote:
Enaf en toe komt er weer een nieuw item naar boven, waarvan ik dacht dat ik daar wel klaar mee was, of waarvan ik dacht dat dat niet zo belangrijk was zoals : geen borsten meer, een veranderd uiterlijk en wat dat betekent voor mijzelf en mijn relatie. (daar lees/hoor je niet zo veel over trouwens)

Daar ben ik ook nieuwsgierig naar
Hoe de andere Amazones hiermee omgaan

Ik zie in ene keer bij alle vrouwen twee borsten met tepelpuntjes
Ik kan dan in èèn keer janken
Bij mij heb zit er nog maar 1 :shock:
En nu met t-shirts valt het mij in èèn keer op
En nou ben ik ook twee stappen terug
zo zit ik weer met verdriet waar ik van dacht dat ik er klaar mee was

Mara ik wens je heel veel sterkte met de operatie van de eierstokken!!
Een dikke knuf Erica

afbeelding van GerdaJ
Berichten: 136

Ik wil ook zo graag dat alles nu gewoon alleen maar VOORUIT gaat , lichamelijk en geestelijk, maar dat gaat het dus niet.... Wil te snel, zoals altijd :-) Fijn bij jullie Herkenning en Erkenning te vinden, leg het een ander maar eens uit.... By the way: hebben jullie dat ook, dat jullie partner zo graag wil dat het goed gaat, zo positief is, dat je wel eens neiging hebt om je beter voor te doen dat je je voelt..?

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

ja :oops:

Offline
Berichten: 618

Ja, dat heb ik ook! :oops:
Hij wil zo graag dat het weer goed gaat! En soms voel ik me zo ellendig, en stop ik dat dus even weg! :wink:

Offline
Berichten: 1175

Ja dat herken ik ook

Offline
Berichten: 766

Hallo GerdaJ,
Dat herken ik niet zozeer.
Doordat ik zelf over het algemeen vrij positief was en al gauw de dingen deed 'als voorheen', dacht mijn echtgenoot regelmatig dat het allemaal wel goed ging. Juist dan vertelde ik hem bewust over mijn angsten en verdriet. Hij liet me weten blij te zijn dat ik dat uitsprak, want dan wist hij wat er in me omging. En dacht dan niet meer dat het alleen maar goed met me ging.
Want hoe goed je elkaar ook kent, elkaars gedachten kun je niet lezen. Misschien houden jullie het 'postitief denken' daardoor bij elkaar in stand. Jullie maken beiden een ontwikkeling door, waarvan geen handboek verkrijgbaar is. Heb je hem wel eens gezegd wat je ons nu vraagt?
Gab61

Offline
Berichten: 38

Ja Gerda,ik vind het heel herkenbaar en dat komt denk ik ook omdat ik vaak probeer zoveel mogelijk te blijven doen,mn vriend heeft op dat moment ook het idee dat het helemaal goed gaat,terwijl je je soms heel verdrietig kan voelen,en hard bezig bent om afleiding te zoeken. :oops:

Offline
Berichten: 496

tuurlijk wil mijn man ook graag dat het goed gaat
maar ik ben een open boek voor iederen die hier binnen wandelt
mijn ogen verraden me altijd
als het goed gaat en ook als het niet goed gaat

verder kan ik mijn mondje toch nooit stil houden
dus mijn man weet altijd wel hoe het met me is, lichamelijk en emotioneel
soms zelfs eerder als ik
Ik ben daar zelf wel blij mee

dus ik zou toch willen zeggen, maak alles bespreekbaar
ga er maar nooit vanuit dat die ander weet wat je voelt
(als je niet zo'n open boek bent als ik)
dat voorkomt toch misvertsnaden en negatieve emoties die er niet hoeven te zijn, kost allemala heel veel energie die weer ten koste gaat van jezelf
dat is wel het laaste wat je man wil toch

grxxtjes
mamsan

afbeelding van GerdaJ
Berichten: 136

Ik ben heel blij en trots over hoe mijn vriend en ik hier samen mee omgaan hoor. Merk alleen wel dat omdat wij een weekendrelatie hebben, de druk zo op het weekend ligt. Oftwel: die leg IK erop. Want dan wil ik het gezellig hebben en leuke dingen doen. Vaak heb ik dan na het weekend een beetje een lichamelijke en emotionele dip. En het is niet dat ik alles verborgen hou, en we hebben het er ook wel over, maar soms ben ik het ZELF zo zat :-( En dan stort ik mijn hart ook wel eens bij een vriendin uit, of hou het voor mezelf. Omdat ik vind dat hij al genoeg over zich heen heeft gehad zeg maar. Maar als hij dit zou lezen zou hij zijn hoofd schudden want hij is en wil er 100 % voor me zijn!!

Offline
Berichten: 496

precies gerda
de basis is goed
dat telt en dat wilde ik ook tegen je zeggen

Offline
Berichten: 250

mijn man geeft weleens aan dat het soms lijkt op "vroeger", voor de kanker, en dat komt omdat ik behalve werken zoveel mogelijk probeer te doen. Hij zegt daarbij wel dat het dan ook wel weer eng is omdat je dondersgoed weet wat er is. Zelf heb ik dat ook: me weer lekker voelen, niet aan denken, en dan opeens KNAL! dan zit die K%&$@#kanker weer in mijn hoofd, dan denk ik OH, wat ontzettend jammer is het toch, en dan komt weer dat hele verhaal ( ontdekking bult, huisarts, uitslag enz enz enz enz) Dan is het weer een stapje terug, maar ik merk nu wel , dat ik dan even ontzettend huil ( van de week voor het eerst was ik woedend en heb ik iets kapotgesmeten, jammergenoeg tegen de kast met het rijstpapier :oops: ) en dan ga ik wel sneller verder dan voorheen. Goed teken, toch? :lol:
vandaag veel stapjes naar voren: weer een kilootje zwaarder (kan geen slagroom meer zien) / reacties van : goh,wat zie je er goed uit (komt door de kilootjes, nieuwe pruikenkapsel) de uitslag van de tumormarkers (eierstokken) waren oke / en heeel veel gedaan.

En de grap van mijn kleine grote knulletje toen mijn dochtertje zei : Oh mam, je hebt al weer wat meer haar. Hij zei: Ja, zo meteen zit het nog in de klit! (het is 1 1/2 mm)

Ik vraag me weleens af of dat "gewoon doorgaan met alles" ook een stukje verdringen is, of omdat de omgeving dan ook weer "gewoon doet"tegen je?
Mijn man en ik praten openlijk over alles, en gelukkig zitten we op 1 lijn wat die kanker betreft , ik merk nl, dat er meerdere lijnen zijn om over kanker te denken. Maar ik merk nu wel dat ik er oplet hoevaak ik het over kanker heb. Niet dat ik ga tellen ofzo maar gewoon, ik weet niet, meer gedoseerd , net als met dat huilen. Ik denk omdat ik graag ook weer een partner wil zijn die geen patient9 :?: ) is, maar ook vrouw en moeder , nou ja, ik weet niet, zoiets in ieder geval.

afbeelding van Mr.Swissy
Offline
Berichten: 5

Hallo dames,

Ik heb even getwijfeld om hier iets te schrijven hoe het is voor een partner van een Amazone. We lezen vaak wat er allemaal omgaat in het hoofd en het dagelijks leven van een Amazone, maar van de partners zelf horen we niet veel. De meeste hebben daar eigenlijk geen behoefte aan om over dit soort zaken te praten. In principe ik eigenlijk ook niet, maar ik doe het toch maar om ook eens wat van de kant van een partner te laten horen.

Vandaag voel ik me ook een beetje down. Misschien heeft het te maken met vermoeidheid en de manier van opstaan vanmorgen, maar ik voel ook dat ik een stapje terug ben. 2 jaar geleden is het al weer dat Swissy druk met behandelen bezig was. Een rollercoaster pur sang, met een hoop ups en downs. Nu twee jaar verder gaat het een heel stuk beter, maar dat wil niet zeggen dat het voorbij is. Integendeel. Borstkanker zal altijd een rol in mijn leven blijven spelen en waarschijnlijk wel tot mijn dood. Je bent er toch door getekend, of je het nu wilt of niet (ook als partner). Een ziekte die ongevraagd je pad kruist en je opzadelt met angst voor de toekomst. Angst is te onderdrukken, maar niet weg te nemen. Dus ook dat zal blijven bestaan tot een van ons komt te overleiden. Ik wil nu niet zwaarmoedig doen of een ander in de put praten, maar slechts schetsen dat angst voor de toekomst bij mij nog steeds een rol speelt. Ik ben nu 35 jaar en heb een vrouw die in de overgang is. Of het nu door de behandeling komt of niet, je krijgt alles wat bij een overgang gepaard gaat er gewoon bij. Opvliegers of niet, stemmingen of niet, het gebeurt gewoon. Soms verlang ik zo naar de periode van voor de ziekte. Naar het niet hoeven nadenken over zulke zaken als leven en dood, die wel heel dicht bij gekomen zijn.
Een jaar voordat Swissy de uitslag borstkanker kreeg, waren we verhuisd. In 2001 kochten we een huis. September 2001 kregen we de sleutel en konden we erin. Swissy was op dat moment zwanger en het huis bleek allerlei verborgen gebreken te hebben. Verbouwing duurde langer dan aanvankelijk voorzien was ( ben nu nog bezig met allerlei K*&^@t-klusjes). Het moest klaar voordat MiniSwissy kwam. Tot overmaat van ramp, verloor in mijn baan net voor de geboorte van MiniSwissy, met daaruit voortvloeiend een lange rechtzaak. Tja, het zij zo. Tijdens oud en nieuw van 2002-2003 zeiden we nog tegen elkaar, "Het kan nu niet slechter meer, alles zal nu beter worden in ons nieuwe huis, met ons gezinnetje"........
Nog geen twee maanden later. De bom sloeg in, jullie kennen het verhaal.

Nu 2 jaar later denk ik nog vaak terug aan die momenten. We zijn er door en we hebben het overleefd. Maar ik had ze liever niet mee gemaakt. Ik denk niemand niet. Je moet ze verwerken en een plaats geven. Dat probeer je ook. Maar als er maar even iets tegen zit, gaan je gedachte toch terug naar die momenten. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ze niet meer zo mijn leven beheersen als toen, maar weg zijn ze niet. Ik heb vaak het huis de schuld gegeven, waarop Swissy terecht zei dat het daaraan niet ligt, maar ik moet toch iets de schuld geven. Ik kan moeilijk Swissy de schuld geven van de situatie waarin we zitten, zij heeft er ook niet om gevraagd. Dus toch maar het huis. Ik weet het, het zijn gewoon een samenloop van omstandigheden, maar toch.

Er zijn dus van die momenten dat ik eigenlijk helemaal niets meer iets met kanker te maken wil hebben, het heeft gewoon mijn geluk weg genomen. Maar ik kom er niet onderuit. Het heeft gewoon een diepe litteken op mijn ziel gekerft. Als je me nu vraagt of ik gelukkig ben, dan moet ik helaas zeggen dat ik dat niet ben. Het is dankzij die rot kanker. Het heeft zowat alles bepaald in mijn relatie en in mijn leven. Natuurlijk ben ik gelukkig over het feit dat ik Swissy nog heb en niet verloren ben aan die rot ziekte, maar dat geluk heeft wel plaats gemaakt voor een bepaalde angst, die ik daarvoor niet gekend had. Ik ben gelukkig over het kind dat we samen toch mochten krijgen, alhoewel we er graag 3 gehad hadden, maar die keuze is ons wederom door die ziekte ontnomen. Ik ben gelukkig met het dak wat we boven ons hoofd hebben en dat er brood op de plank komt elke dag. Maar al met al voel ik dat geluk niet zo. Door de ziekte is ook mij een hoop ontnomen en daar ben ik gewoon niet gelukkig over. Misschien wel mijn onschuld en mijn integriteit en daar moet ik er met mezelf zien uit te komen.

Dus ook een partner heeft zo zijn ups en downs, en nu een beetje een down voor mij, maar daar kom ik ook wel weer overheen. (Ik ben tenslotte een grote jongen :wink: ). Hiermee wilde ik binnen dit topic ook een beetje de downs van de andere wederhelft belichten. Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.

Offline
Berichten: 119

Mr Swissy,

Je gaat dit de "kanker"toch niet gunnen he? Tuurlijk voel je je soms down en dat mag ook echt. Maar.. ik schrik wel als ik lees dat je niet gelukkig bent. Misschien is het ook zo dat juist nu je in rustiger vaarwater zit en het leven weer normaal dreigt te worden je pas toekomt aan al de stukjes verwerking die je eerder hebt overgeslagen. Het leven is dan al hectisch en druk genoeg. Sommige mensen hebben dan een overlevingsmechanisme dat zegt;"niet nu, doorgaan". Dat hoeft nog niet eens bewust te gebeuren. Wanneer je dan eindelijk je muurtje af mag breken komen helaas sommige van die stukjes weer/alsnog terug.

Maar denk erom hoor, laat die klotekanker niet winnen en jou je geluk afpakken

Zo word je slachtoffer en afhankelijk. Je geluk terugvinden is OOK een overwinning op kanker.

Hoop dat je aan het "dippen" bent en je geluk weer terug vind.

Offline
Berichten: 1004

Quote:
Als je me nu vraagt of ik gelukkig ben, dan moet ik helaas zeggen dat ik dat niet ben. Het is dankzij die rot kanker.

Lieve Mr.Swissy :wink:
Het zouden mijn woorden kunnen zijn!
Het "oude" geluk is weg uit mijn leven, al sinds 2002 toen ik plotseling mijn broertje verloor, pas 45 jaar!. Daarna kreeg ik zelf kanker, daarna pasgeleden mijn zusje......Die het zoals je weet niet gewonnen heeft! Als ik de klok kon terug draaien, o wat zou ik dat graag doen. Maar helaas dat gaat niet. Maar het "oude" geluk maakt plaats voor "nieuw" een "ander" soort geluk.
Wat je schrijft....samen een kindje....een dak boven je hoofd enov.enzov.
Vandaag heb je zo'n DIPdag......en geloof me ik ken ze! Veel te goed!
Gisteren heb ik op het Topic van mijn zus een soort van afscheid brief geschreven aan haar en mijn broer, dat heeft me goed gedaan! 8 juni is zijn sterfdag, dus eerdaags. Daarna vraag ik of ze het topic willen verwijderen......Niet een slotje maar echt verwijderen....
Het begin van "nieuw....een ander " geluk.....
Ik heb een nieuw onderschrift gezocht, en gevonden.....

Er is nooit een laatste einde, er is altijd een nieuw begin!

Maak een nieuw begin. Elke dag opnieuw....en die dipdagen zullen best blijven komen, maar so what!

Zo blijven we doorgaan, en ik denk dat het altijd zal blijven....de angst ...de onzekerheid.....Maar ik denk niet dat jullie het toelaten om het je leven teveel te laten beinvloeden....dat zou ook zonde zijn!

Ondanks die klotekanker blijft het leven mooi, en is het het waard om er met volle teugen van te genieten!

Zoals je zelf schrijft.......

Quote:
(Ik ben tenslotte een grote jongen ).

Zo is het maar net!
Haha...ik weet dat je niet liegt, want ik heb je persoonlijk ontmoet!

Offline
Berichten: 766

Beter dan de dames hierboven kan ik het niet schrijven Mr. Swissy. En daarom ga ik het niet proberen.
Isthar en Shitty, heel goed verwoord.
Mr. Swissy, ik wil wel even laten weten dat ik het goed vind dat je dit geschreven hebt.
Gab61

Offline
Berichten: 797

Ja die Kl*&(te ziekte krijg je niet alleen. Mr Swissy, Je verhaal en gevoel is zo klaar als een klontje. Ik hoop dat je je hernieuwde gevoel van geluk zult gaan voelen. Maar voor nu dikke knuffel en alleen een dank je wel dat je zo goed kunt verwoorden wat je doorstaat als partner van...
Liefs Marieta

afbeelding van Mr.Swissy
Offline
Berichten: 5

Dames, bedankt voor jullie reacties en Swissy, jij ook bedankt voor je telefoontje. Sorry dat ik je zo heb laten schrikken.

Wat ik geschreven heb lijkt toch wat zwartgalliger dan dat ik bedoeld had, na het nog een keer terug gelezen te hebben. En natuurlijk laat ik me door die klote ziekte er niet onder krijgen. Maar wat ik duidelijk wilde maken is dat partners zo af en toe ook een OFF dag hebben, wat door die ziekte gedomineerd wordt.

Isthar, je hebt volkomen gelijk.

Isthar schreef:
Maar denk erom hoor, laat die klotekanker niet winnen en jou je geluk afpakken

Zo word je slachtoffer en afhankelijk. Je geluk terugvinden is OOK een overwinning op kanker.

Normaal gesproken zijn dit ook de dingen die ik een ander zeg. Maar het blijft moeilijk om jezelf iedere keer ervan te overtuigen. (zelfs als je in de spiegel naar jezelf kijkt :wink: )

Shitty, we begrijpen elkaar en ik deel jouw mening. In mijn jeugdige leven heb ik ook nog genoeg meegemaakt. Mijn eerste vriendinnetje die door een dronken automobilist met haar fiets werd geschept en aan haar verwondingen overleed in het ziekenhuis. Die flikker die haar dood reed kende ik ook nog. ik had wel vanalles met die man willen doen, in het slechste zin des woords, maar heb het gelukkig niet gedaan. Ook twee jeugdvrienden verloren aan drugs, door een overdosis. Mijn neef verloren door suikerziekte, hij was als een grote broer van mij. En ik heb genoeg mee gemaakt met mijn ex, die een incest slachtoffer was, van haar 6de tot aan haar 16e. Dus geloof me, ik heb mijn portie wel gehad. Iedere keer ben ikzelf er wel goed door gekomen en zo zal het nu ook wel gaan.

Shitty schreef:
Maar het "oude" geluk maakt plaats voor "nieuw" een "ander" soort geluk.

shitty, ik geloof hier heilig in. Geluk is natuurlijk ook een balans zien te vinden in wat is geweest en wat gaat komen. Hiervoor moet je je natuurlijk ergens op richten. En daar ben ik ook mee bezig.

Swissy had me direct na het plaatsen van mijn berichtje geschrokken gebeld. Gelukkig kent ze me langer dan vandaag en weet wat ik bedoelde met het:

Quote:
Als je me nu vraagt of ik gelukkig ben, dan moet ik helaas zeggen dat ik dat niet ben. Het is dankzij die rot kanker.

Ik moest hierbij eigenlijk zeggen, mede dankzij die rot kanker. Er zijn natuurlijk meerdere dingen die meespelen in iemands geluk. Het is natuurlijk ook doordat ik me niet lekker in mijn vel voel. Ik bedoelde het niet verkeerd.
Door dit (ook voor mezelf) eens goed op te schrijven worden mij toch ook een aantal zaken duidelijk. Swissy zei het al en Isthar verwoord het zo mooi,

Isthar schreef:
Misschien is het ook zo dat juist nu je in rustiger vaarwater zit en het leven weer normaal dreigt te worden je pas toekomt aan al de stukjes verwerking die je eerder hebt overgeslagen. Het leven is dan al hectisch en druk genoeg. Sommige mensen hebben dan een overlevingsmechanisme dat zegt;"niet nu, doorgaan". Dat hoeft nog niet eens bewust te gebeuren. Wanneer je dan eindelijk je muurtje af mag breken komen helaas sommige van die stukjes weer/alsnog terug.

Waarschijnlijk ben ik ook door de overlevingsdrang door gegaan en ben ik nu pas bezig met het verwerkingsproces, die Swissy voor het grootste gedeelte al achter de rug heeft. Dank je Isthar en Swissy, voor de opheldering.

Jullie zien (althans ik wel) dat ook de partners veel steun beleven aan de Amazones. Dus meiden, BEDANKT !!!

En Shitty, "Elke dag is er weer 1" [kiss]

Offline
Berichten: 275

Lieve Mr Swissy,

met tranen in mijn ogen lees ik nu pas je bericht. Je verwoordt het precies zoals het is en inderdaad....we staan er misschien niet altijd genoeg bij stil dat ook de partner na verloop van tijd nog dipdagen heeft door de ziekte van zijn vrouw/vriendin. Ook als is het dan wat langer geleden....
Ik heb niet zulke mooie woorden als sommige andere meiden, maar ik ben ook heel erg blij dat jij deze reactie geplaatst hebt. Ik zal hem ook zeker aan mijn vriend laten lezen.
En nu zit ik zelfs een flink potje te janken...maar dat geeft niet. Het lucht ook weer even op!

Dikke knuffel en kop op.
Doinja

Offline
Berichten: 1768

Lieve Mr Swissy, ook ik ben blij dat je dit hebt geschreven!
Misschien kwam het er allemaal wat zwartgalliger uit dan je had bedoeld maar dat neemt niet weg dat je gevoelens reëel zijn. Ik denk ook zeker dat Ishtar gelijk heeft dat je er nu pas aan toekomt om bepaalde dingen te verwerken: hiervoor was het gewoon een kwestie van alle ballen in de lucht zien te houden. Dat herken ik ook bij mijn eigen vriend. Er zijn overigens raakvlakken genoeg: ook wij hadden net een huis gekocht waaraan nog veel moest gebeuren, ook mijn vriend raakte zijn werk kwijt (in zijn geval achter elkaar allebei zijn parttime banen). Er was niet echt tijd om bij de dingen stil te staan........ en als die tijd er opeens wel is dan kan dat heel moeilijk zijn. Jullie zijn al veel verder dan wij en ik kan je dan ook geen goede raad geven. Maar ik wil je wel veel sterkte toewensen en ik hoop dat je doorgaat met het posten van je partnerervaringen.

Liefs van naia

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Ik lees je verhaal nu ook pas. Geschrokken en verbaasd door wat je schrijft maar gerustgesteld door je motivatie een paar berichten later. Dat is meer de mr. Swissy die ik denk te kennen.

Voor mij is het als "de partner van" heel anders geweest. Toen bleek dat mr. goudblok het ging overleven kon ik zo intens van het leven genieten. Als een kind naar dingen kijken. Ik kan me nog herinneren (ik heb het hier al eens ergens geschreven) dat ik in de tuin aan het werk was en een vlinder zag. Als een kind zo blij heb ik gekeken naar dit wonderlijke beestje. Met die fragiele vleugeltjes maar zo sterk, van een kleine onopvallende rups getransformeerd in zo'n prachtig schepseltje.
Het ging voorbij. Langzaam verdween de kanker naar de achtergrond om alleen nog maar naar voren te komen bij een bezoek aan het AVL. Of als je iets "vreemds" voelt natuurlijk. Langzaam werd het minder aanwezig in ons dagelijks leven en langzaam ga je je weer druk maken om kleine onbelangrijke dingen. Ik vond dat wel zonde maar was er ook blij mee. We wilde niet leven met constante angst. Mr. goudblok zou het liefst vergeten dat hij ooit ziek is geweest en ik waardeerde het leven meer sinds die tijd.

Nu is het anders. Nu gaat het om mij. Ik kan het niet wegstoppen en doen alsof het nooit is geweest. Dat zit niet in de aard van het beestje.
Maar ik kan wel weer met andere ogen naar het leven kijken. Soms lukt dat niet dan overschaduwd de kanker mijn zonnige blik, maar met het afnemen van de bijwerkingen van de behandelingen merk ik dat ik steeds meer zon zie en steeds minder wolken. Ik hoop dat ik de wolken ooit achter me kan laten. Ik weet dat er Amazones zijn die dat niet kunnen, het nooit hebben gekund maar het lukt me steeds vaker dus ik heb goede hoop.
Ik hoop ook dat jij mr. Swissy uit die schaduw kan komen. Swissy is het al gelukt nu jij nog. En misschien is het een verlaat verwerkingsdeel maar verdorie! Ik schop je zo de zon in :wink: Genieten! Verwerken! En nog meer genieten.

Offline
Berichten: 534

Wat een lieve reacties allemaal. Met tranen in mijn ogen zit ik alles te lezen.

Zelf heb ik het hoofdstuk kanker grotendeels al achter me kunnen laten. Het heeft een plekje gekregen. Ik zie meer dan voor de diagnose de mooie en leuke dingen om me heen en heb geleerd meer te genieten van de zonnige kanten van het leven. De schaduwmomenten worden inderdaad steeds minder.
Mr. Swissy heeft zich vooral het eerste jaar na mijn diagnose heel sterk gehouden, voor mij en voor Miniswissy. Ik denk dat het verwerken van alle ellende bij hem dan ook wat later is begonnen. En we weten allemaal dat het proces van verwerken een weg is met up's en down's. Vandaag een down-dag, maar morgen hopenlijk weer een up-dag. En anders helpt Goudblok me wel, Mr. Swissy naar de zonnige kant te schoppen :wink:

Offline
Berichten: 618

Lieve mr.Swissy,

:cry: :cry: :cry: :cry: wat is het soms oneerlijk. En waarom kennen sommige mensen zoveel leed?? Ik weet het niet, en kan het me blijven afvragen.......Ik heb net weer wat tranen moeten wegvegen.......en dan die reacties..... :cry:

Ook ik zal je verhaal aan mijn Stampertje laten lezen.......fijn dat je het geplaatst hebt! Vele partners zuller er (jammer genoeg) toch herkenning in vinden..

Het meeste is door de dames voor mij al verteld.
En dat je dip dagen hebt lijkt me heel normaal, als je het nog niet verwerkt hebt vooral. Je verteld dat Swissy dat zelf voor het grotendeel wel al heeft gedaan.......is het niet dat jij het gevoel had er die tijd voor haar te zijn, en je eigen gevoel op de achtergrond hebt geplaatst? En dat het er nu uit komt......
Het geeft niet, laat het toe, eerst die wolken wegwerken voordat de zon weer kan gaan schijnen!!
Ik hoop dat dat snel gebeurd!!!! :wink:

Hele dikke knuffel van Bambie

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Bambie schreef:
Ook ik zal je verhaal aan mijn Stampertje laten lezen.......fijn dat je het geplaatst hebt! Vele partners zuller er (jammer genoeg) toch herkenning in vinden..

Ik zet een link in het partnertopic!

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

MR. Swissy,

Quote:
Soms verlang ik zo naar de periode van voor de ziekte. Naar het niet hoeven nadenken over zulke zaken als leven en dood, die wel heel dicht bij gekomen zijn.

Ze kunnen alles afnemen,behalve mijn verlangen

Quote:
Als je me nu vraagt of ik gelukkig ben, dan moet ik helaas zeggen dat ik dat niet ben. Het is dankzij die rot kanker. Het heeft zowat alles bepaald in mijn relatie en in mijn leven.

Dit mag je best zeggen, hoor. Het lijkt soms of dat niet mag, maar ik vind het alleen maar eerlijk. En herkenbaar. Het wil niet zeggen dat je altijd ongelukkig bent, maar dat voldane geluksgevoel van vroeger, dat ontbreekt dan.

[i]Dank dat je zo open bent, ook dat is iets om trots op te zijn,

Liefs Mara[/i]

Offline
Berichten: 534

Engeltje schreef:
Ich bi sprachlos ab dine Wort, au ich ha Träne i de Auge.

Obwohl en Schwöster nid i de Position vome Partner isch, het sich au mis (üses) Lebe veränderet. Es isch nümm wie vorher...

Au wenns schwer isch wett ich Der säge, dass ich minere Schwöster kei bessere Maa chönt wünsche :-) Danke für alles

Ich schick der ganz liebi Grüess us de Berge und hoff, dass gli wieder en bessere Tag chunnt.

Engeltje

Offline
Berichten: 534

Swissy schreef:
Ik zal even de ondertiteling eronder zetten voor de niet-Zwitsers:

Ik weet even niet wat ik moet zeggen, ook ik heb tranen in mijn ogen.

Ook al is de positie van een zus niet dezelfde als die van een partner, ook mijn (ons) leven is veranderd. Het is niet meer zo als vroeger...

Ook als het moeilijk is, ik wil je zeggen dat ik voor mijn zus geen betere man had kunnen wensen. Bedankt voor alles.

Ik stuur je veel lieve groetjes uit de bergen en hoop dat er snel weer een betere dag komt.

Engeltje

afbeelding van Mr.Swissy
Offline
Berichten: 5

Engeltje, Merci vielmal...

Mara, jij ook bedankt.

Goudblok, ook bedankt. Die zon komt wel weer, maar nu als ik naar buiten kijk is er een beetje een zondvloed. Het wordt nu wel heel donker en het begint ook te waaien. Maar dat heeft niets met mijn stemming te maken.

Offline
Berichten: 119

Ik krijg ineens een beeld voor me met allerlei achteraf kamertjes (daar zit ik nl. zelf met de computer) waar allemaal snotterende Amazones en partners zitten! :D :wink:

dikke kussen voor jullie allemaal.

Offline
Berichten: 1175

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen
Herman houdt nog steeds afstand van dit forum
Maar als hij eraan toe laat ik hem dit lezen

Wat ik hier uit leer is samen lachen en samen huilen

Knuf Erica

Offline
Berichten: 38

Beste Mr Swissy

Ik kruip net achter de computer en lees nu dus pas je bericht.
Heb met diepe bewondering je verhaal gelezen en vind het heel knap van je dat je je gevoel zo wil uiten.
Er zijn heel veel partners die zich in jou verhaal zullen herkennen maar daar niet over kunnen of durven te vertellen.
Ook ik zou graag willen dat mijn vriend dit zou lezen zodat hij ziet dat hij niet als enige met deze gevoelens kampt en met een jonge (soms zeer) opvliegende vrouw te maken heeft.Op dit moment heeft hij er nog geen behoefte aan.
Ik zou heel graag je angsten weg willen nemen maar helaas is dat niet mogelijk. Ik kan me goed voorstellen dat je ook je downs hebt,mijn vrtiend heeft ook hele moeilijke momenten en dat is haertstikke normaal.
Want je hebt de ziekte niet alleen,het is voor de partner ook hartstiike zwaar.En wij hebben het en jullie staan machteloos,heel moeilijk allemaal.
Wat ik je wel wil zeggen is dat je een supervrouw hebt en ik het geweldig vind dat je zo achter haar staat.
Geniet zoveel mogelijk van de mooie momenten die jullie als gezin hebben.Want je mag je gelukkig prijzen met zo n gezin.

Ik wil jullie samen alle goeds en heel veel geluk toewensen.
Stuur zonnestraaltjes jullie kant op. 8) 8) 8) 8) 8) 8)
Veel liefs Miranda

Offline
Berichten: 990

MR. Swissy, wat kun je het prachtig verwoorden, las vanmiddag al je reactie maar kreeg alleen maar van die vochtige ogen :( . Het klopt helemaal wat je zegt, jammergenoeg komt die zorgeloze tijd nooit meer terug maar wel een nieuwe tijd met heel veel goeds en wijsheid door alles wat jullie meegemaakt hebben. Hele dikke knuffel voor jullie alledrie.

Offline
Berichten: 35

Best mr. Swissy,

Goed dat je je verhaal hier opgeschreven hebt! Zó vreselijk herkenbaar voor mijn vriend (en mij).
Ook mijn vriend zei onlangs dat hij nooit meer écht gelukkig was. En hoe kan dat ook? Je kunt immers niet meer onbevangen naar het leven kijken.
Ik lees en hoor vaak dat wij nog moeten genieten van de tijd die ons rest. En dat is niet zo lang meer. Maar werkelijk, genieten gaat acuut gepaard met de idee 'is dit de laatste keer?', 'doen/zien we dit ooit nog?', hoe gaat het verder, op welke manier en hoe lang?
Dat bedoel ik met de onbevangenheid die weg is.
Voor mij is er duidelijk een eindpunt, maar mijn vriend moet daarna verder. En dat speelt altijd en overal mee in alles wat we doen, of we willen of niet.
Als ik het goed begrepen heb, hebben jullie samen nog wél een toekomst. Maar die is getekend. Je bent immers vaker de keiharde realiteit tegengekomen en hebt geleerd dat zekerheden helemaal niet zo zeker zijn.

Ik wil je bedanken voor je verhaal. Het geeft herkenning en stemt tot nadenken hier.

Jullie veel sterkte!

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Mooi verwoord, Mr. Swissy, en inderdaad voor veel partners herkenbaar, denk ik. Het meeste is hierboven al geschreven... Ik vind het heel erg voor je dat je zoveel ellende hebt meegemaakt, maar ik ken je ook persoonlijk en weet hoe sterk je bent. Ik wens je voor nu heel veel kracht toe en hoop dat je snel weer de zonkant kunt zien!

Offline
Berichten: 137

Verdriet,

Daar wordt eigenlijk heel weinig over geschreven. Steeds proberen om je hoofd hoog te houden, grote tegenslagen te accepteren daar gaat het meestal over op fora..... Maar je verdriet echt toelaten en proberen daar een weg in te vinden daar lees je niet zoveel over. Op geen één forum waar mensen als lotgenoten steun zoeken en vinden bij elkaar.
Moeten we dan steeds doen alsof dat verdriet er niet is?
Het gevoel dat je stikt in je emoties? Waarom en voor wie?

Ik vind het héél sterk van je Mr. Swissy dat je je verhaal op deze manier kan en wil doen.

Je verdriet is een wezenlijk onderdeel van alles wat je doormaakt, als Amazone EN als partner. Als je borstkanker hebt (gehad? zeg ik heel voorzichtig) treft dat je relatie en heel je gezin.
Ik heb niet veel mooie woorden voor je Mr. Swissy maar het gevoel hebben dat je stikt en daardoor geen een zonnestraaltje meer ziet dat ken ik maar al te goed.
Verwerken doet iedereen op zijn manier, dat heeft tijd nodig. De een schrijft een stuk in een forum, en mijn maat zaagt álle bomen om in de tuin.

En toch, toch komen er ook mooie dagen....... ook al zie je het af en toe even niet

Offline
Berichten: 95

Ik probeer mijn verdriet om te zetten naar iets positiefs: ik persoonlijk kan niet lang stil staan bij negatieve dingen en veranderen kan ik ze ook niet (anders waren ze niet eens gebeurd) dus ga ik door....
Maar ik ga wel door met een ervaring rijker en ookal zie ik soms door mijn verdriet niet waarom die ervaring mij weer moet overkomen...daar komt vanzelf een antwoord op: ik geloof echt dat ook (of juist) de slechte dingen gebeuren met een reden. Ik heb heel veel verdriet van mijn kanker en het verlies van mijn borsten maar het geeft me wel weer ervaringen: wie zijn mijn echte vrienden, waar maakte ik me voorheen eigenlijk druk om, wie kan ik helpen in mijn omgeving etc. Het klinkt misschien heel cru maar mijn kanker is op het juiste moment gekomen en ik ga der ervaringen eruit halen door er het beste van maken!

Offline
Berichten: 5

Mr. Swissy,

Wat je schreef is een blauwdruk van ons leven.

Ongelukkig over wat ons gezinnetje is overkomen.
Angst wat ons misschien nog te wachten staat. En laten we hopen dat we het NOOIT meer mee hoeven te maken.
Blij om het dak boven ons hoofd en het brood op de plank.
Gelukkig om te zien hoe onze kleine meid zo groot word.
Verdrietig om het feit dat we niet meer van die hummels mogen krijgen.
Kwaad omdat andere je soms niet begrijpen wat je mee maakt.
en ga zo maar door....

Zal het ooit slijten...

Offline
Berichten: 496

Quote:
Geluk is natuurlijk ook een balans zien te vinden in wat is geweest en wat gaat komen

Wat een zin
wat een waarheid
wat pakt dit me
hier moet ik lang over nadenken

dank je wel, mr swissy

Offline
Berichten: 496

mr swissy

ik vind het fijn en knap wat je hier allemaal schrijft
het is goed om het is van de partners kant te bekijken
en ja die onbezorgdheid zijn we voorgoed kwijt
dat vind ik zelf en mijn partner ook heel moeilijk

toch hoop ik en denk ik dat voor ons en voor jullie de blijde goede dagen snel de overhand zullen krijgen

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 2045

Mara, Ik denk aan je vandaag.
Je keuze is gemaakt maar nu moet je er echt aan geloven :cry:
Heel veel kracht toegewenst!

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

en ook deze maar even omhoog!