Gevoel

9 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Moos
Berichten: 7
Gevoel

Niet echt een vraag heb ik, meer een gevoel wat ik graag wil delen met jullie. In mei 2004 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Ik voelde me sterk, de grond zakte niet onder mij weg. Ik nam beslissingen, deed wat voor mij goed voelde. Ook de chemo's heb ik ondergaan en probeerde in contact te blijven met mijn gevoel. En dat lukte goed.

Ook toen ik wegloopneigingen kreeg ivm de chemo. Maar bovenal voelde ik me sterk. De vermoeidheid was erg, maar na de laatste chemo in november 2004 voelde ik de krachten weer terugstromen in mijn lijf.
Al die tijd had ik op de bank of achter de computer doorgebracht, nu ging ik weer leven. En nu ik weer wil gaan leven, haalt het verdriet mij in.

De boosheid en het verdriet slaat nu toe. Juist nu ik eindelijk weer wil gaan genieten van het leven, waar ik ruim een half jaar voor heb gevochten. Ik wil niet NU alles verwerken, ik wil het al verwerkt hebben. Ik wil verder met mijn leven. Niet nu in een zwart gat vallen. En toch heb ik geen keus. Het duurt nog een paar maanden voor ik met Herstel en Balans kan beginnen (april). Duurt het echt nog zo lang, voordat ik weer 'gewoon' mezelf mag zijn en deze ziekte achter me kan laten??
Of zal ik het nooit achter me kunnen laten?

Ik ben 'gewoon' verdrietig,
Moos

Offline
Berichten: 275

Hoi Moos,

klinkt heel herkenbaar! Ik kreeg de diagnose december 2003 en heb het idee dat ik ook nu pas met het verwerken bezig ben. En inderdaad, we willen niets liever dan alles achter ons laten en net doen alsof er niets verandert is. Maar dat is natuurlijk wel zo. Het is niet niets wat we meegemaakt hebben. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Daar is tijd voor nodig. En die moeten we onszelf dan ook maar gunnen. Maar het zit hier ook in de aard van het beestje om vooruit te gaan. Niet blijven hangen, maar weer LEVEN! Begin echter wel hoe langer hoe meer te beseffen dat het zo niet werkt.
Probeer het nu ook over me heen te laten komen als ik eens een k@#-dag heb. Dan doe ik gewoon niets, kruip op de bank of in bed en dan is er morgen weer een dag..... kost nog wel moeite, maar het gaat steeds beter. En ik merk wel, dat dat soort dagen steeds minder wordt. Er is dus nog hoop!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
Doinja

Offline
Berichten: 797

Lieve Moos,
Als je midden in dat gevoel zit lijkt het eindeloos, dat herken ik. Het zal tijd kosten. En hoe je er mee omgaat is persoonlijk. Maar mezelf als voorbeeld nemende kan ik zeggen dat lief zijn voor mezelf, zacht blijven voor dat verdiet, uiteindelijk wel oplucht.

Niks moeten, maar dat het er maar even mogen zijn; de wereld draait toch wel door, werd een beetje mijn levensmotto.
En natuurlijk wil je weer vollop in het leven staan en door en dat komt uiteindelijk ook. Alleen is het weer een proces...met kleine stapje..
Lees maar eens "opnieuw vertrouwen krijgen" het gedicht van Goudblok van de tao van Poeh
En bij erg veel ongeduld en onmacht ga ik altijd tegen die boksbal aan trappen die in het hoekje van de kroeg staat..het moet er toch uit hè 8)

Veel liefs Marieta

afbeelding van Loesje1
Offline
Berichten: 70

Lieve Moos,

ik ging in dec 03 naar de huisarts, op 27 febr 04 had ik de uitslag, borstkanker. Ook ik heb tot zo ongeveer half nov niets van negatief gedoe willen weten, ook tijdens de chemo niet, zoals jij ook zegt. Maar in nov, vlak nadat ik me hierbij had aangemeld, kwam de man met de hamer(s) langs.... ik heb ook dezelfde dingen gezegd als jij nu......
Ik ga volgende week weer therapeutisch twee uurtjes per week aan de slag, en het gesprek met mijn werkgever ging prima gisteren. Alleen moet ik dan toch slikken bij zinnen als "bedenk wel, het is dan wel therapeutisch, maar niet vrijblijvend hoor...." Mijn fantasie gaat dan aan de haal met "heb ik er ooit aanleiding toe gegeven dat ik dat zo beschouw?" En ik vraag me af of ik het gewoon ga trekken, weer dat oude leven oppikken, wat voor mij totaal is veranderd. Ik heb het gevoel dat ik me weer totaal moet aanpassen. Nee, zegt mijn man, je moet het gewoon zien als 're-setten'. Alsof ik een computer ben, zucht.....maar hij heeft wel gelijk.... je moet opnieuw een ander soort draai zien te vinden. En dat is ook verdomd moeilijk, en zal best een hele tijd duren.
Moos, helaas ben je niet de enige, en veel echte steun kan ik je niet extra geven, maar daardoor ben je juist niet alleen, we doen het met z'n allen, okee?

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Hallo Moos,
Ik ben van naam veranderd. Had een vraag gesteld onder Mvandermeer maar heet nu Mara. Ik herken die overvloed van verdriet hebben zo goed. Ik heb het alleen meteen gekregen en nu ik bezig ben met de chemo's is dat niet echt handig maar helaas niets aan te doen. Ik probeer echt, zoals iedereen adviseert, in stapjes te leven, maar een strategie hoe ik dat ga doen heb ik nog niet gevonden. Vooral het verdriet dat het gewoon gebeurd is, en de heimwee naar het oude leventje spelen centraal. Dan sta ik bij het schoolplein mijn kleintjes op te halen en zie andere ouders staan zoals ik zelf ook weer zou willen: gewoon, "zorgeloos", zonder kanker.
Andere mensen om mij heen doen ook zo positief terwijl ik mij dan tekort vind schieten omdat ik het zo moeilijk vind om positief te zijn. Terwijl het alleen maar logisch is dat je zoveel over je heen krijgt in deze situatie,
het is nogal niet wat. Ik zou je graag willen helpen maar dat doe ik dan door je sterkte te wensen!
liefs Mara

Offline
Berichten: 766

Hallo Moos,
November 2004. Dat is slechts twee maanden geleden! Ik begrijp heel goed dat je graag weer je leven op wilt pakken. En volgens mij kun je daar, voor zover dat mogelijk is, nu al mee beginnen.
Echter, gun jezelf ook de tijd en de ervaring om alles dat je is overkomen te verwerken. Het hoeft niet het één of het ander te zijn.

Zelf heb ik gedurende de behandelingen al zoveel mogelijk 'gewoon mijn leven geleid', zonder mijn kop in het zand te steken. De ene keer ging het makkelijker dan de andere keer.
Nu, ruim een jaar na de laatste behandeling, ben ik nog steeds aan het verwerken. Iets waar jij momenteel waarschijnlijk helemaal niet aan wilt denken.

Ik vind het verklaarbaar dat je je voelt zoals nu. Maar hoop dat je ook je gevoelens kunt nemen zoals ze komen. En dat je beseft dat als je alles stap voor stap neemt, je er op de lange termijn profijt van zult hebben.
En het eens goed zat zijn hoort daat ook gewoon bij.
Zet hem op Moos!
Gab61

afbeelding van Moos
Berichten: 7

Bedankt voor jullie reacties. De ene dag gaat het inderdaad beter en makkelijker dan de andere dag. Het is alleen zo, dat ik op die 'mindere' dagen eigenlijk niet was voorbereid. Wilde gewoon doorgaan en dat werkt dus niet.

Nu wil ik toch wat meer rust inlassen, al doe ik voor mijn gevoel al zo weinig.

Bedankt dat jullie ook zo open reageren!

Groetjes,
Moos

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Hoi Moos, april is nog wel erg ver weg. Kun je niet nu al, misschien met iemand samen, kijken wat de opties zijn om er nu al aan te werken dat je je wat beter gaat voelen. Heb je iemand in je omgeving met wie je af en toe iets kunt ondernemen? En dan bedoel ik echt heel basale dingen, zoals door de stad lopen of door de duinen of zo. Ben je bij de huisarts geweest?

Dat je in een soort 'gat' valt na de behandelingen is normaal. Dat heeft vrijwel iedereen gehad. Als je vaak naar het ziekenhuis moet, kijk je uit naar het moment dat dat niet meer hoeft. En als het dan zover is, denkt iedereen 'maar wat moet ik nu dan? Ze laten me vallen!'

Probeer toch een beetje regelmaat in je leven te krijgen. Op tijd opstaan, gordijnen open, gewoon ontbijten en iedere dag naar buiten. Herstel&Balans is meer fitness, maar je kunt ook aan je conditie en aan jezelf werken door te wandelen, te fietsen of te zwemmen. Als je beweegt, maakt je lichaam een stof aan (endorfine?) waardoor je je beter voelt. Een soort natuurlijke 'drug'. Probeer maar :D .

(En anders kom je maar in Amazonia een borrel drinken. Virtuele alcohol kan geen kwaad...)

afbeelding van Moos
Berichten: 7

Hoi Maisa,

Stom misschien, maar ik heb een hond 'genomen'. Voor mijn kind moet ik zo wie zo er al uit om naar school te brengen, maar nu hebben we ook (na 14 jaar) eindelijk een hond, zodat ik gedwongen word om naar buiten te gaan. Afgezien natuurlijk van alle overige redenen om een hond te willen, maar nu zie ik ten minste dat ik de tijd ervoor heb en het is inderdaad goed voor mijn conditie.

Het is eigenlijk eerder zo, dat ik ook door mijn vrijwilligerswerk eerder de neiging heb om teveel hooi op mijn vork te nemen ipv te weinig en juist daardoor kan ik soms moeilijk balans vinden tussen niets en iets doen.

Het gaat nu wel beter, de grenzen moeten bewaakt worden, dan komt alles wel op zijn pootjes terecht..... :lol:

Bedankt,
Moos