moeilijk lange termijn plannen

14 berichten / 0 nieuw
afbeelding van goudblok
Berichten: 3539
moeilijk lange termijn plannen

Erica schreef:
Over dat piekeren
Ja sommigen gaan vuurtjes maken en sommigen gaan zware gesprekken voeren voor het slapen gaan!!
domdomdom
Afijn het ging over mijn chemotijd
En Herman zei dat het hem opviel dat ik geen langere termijnplanning meer deed
Ik kijk niet verder dan vandaag en morgen
De vakantie in augustus is ver weg voor mij
Aan de kerst durf ik nog helemaal niet te denken
Hij begreep het wel maar het zat hem dwars
En wij vrouwen moeten weer piekeren hè? 8)

Lieve Erica, Dat herken ik wel van nu maar nog meer van 4 jaar geleden toen mr. goudblok ziek was. Het komt heel langzaam en dan ineens is het er weer. En dan besef je vaak pas dat je een soort van angst had om te ver weg te plannen. Dat Herman dat nu door heeft (voor je het zelf in de gaten had) pleit voor hem. Hij kent zijn vrouwtje goed.
Dat hij zich daardoor zorgen maakt is ook niet zo gek. Het ergste voor de mannen is toch de angst om ons te verliezen. Doordat jij niet ver plant denkt Herman waarschijnlijk, "ze houd er rekening mee dat ze die datum niet haalt" en dan is het wel ineens heel dicht bij en eng.
Terwijl jij misschien niets wilt plannen omdat je denkt "ik weet helemaal niet hoe het gaat lopen, en hoe ik me dan voel". Snap je het nuance verschil?
Jij houd waarschijnlijk rekening met allerlei mogelijke dwarsliggers in je plannen. Hij denkt meteen aan de ergste.
(Ik ken jouw Herman natuurlijk niet maar zie dat bij mr. Goudblok en bij mannen van vriendinnen met borstkanker.)

Geloof me als ik je zeg dat ook dat slijt. Lees maar eens het begin van Maisa haar weblog daar haalt ze het ook een keer aan.
Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik voorzichtig en zonder het te merken dat eerste stapje al gemaakt heb. Zoals vorige week dat we een beslissing namen voor de toekomst en me dan achteraf realiseer hoe “onzeker” die nog is.
Een maand of twee terug zou ik daar meteen een paar nachten over wakker gelegen hebben.

Je bent dus niet de enige en het enige dat jij nodig hebt is tijd. Tijd om weer wat vertrouwen terug te krijgen.
Ik ben blij dat je nu weet wat je man dwars zit. En er samen over praten heeft vast ook geholpen. Samen komen jullie er wel!

Het mooie van de toekomst is, dat hij met één dag tegelijk komt.

Offline
Berichten: 191

O ja, Erica, zo herkenbaar dit...
Gedurende de behandelingen keek ik niet verder dan een week. Max. Het is ook een soort overlevingsstrategie. Je weet niet wat er gaat gebeuren, je bent onzeker, dus concentreer je je op wat je wél weet en wél aankan... Morgen, een week, da's te overzien. Verder...

Tijdens mijn bestralingen begon mijn lief onze vakantie te plannen. Wil je dit, wil je dat? Zeg het maar.... Ik wilde helemaal niks. Veel te ver weg. Hij maakte plannen om naar Costa Rica te gaan, ik kwam niet verder dan volgende week een dagje weg. Lukte gewoon niet.

Nu... nu wordt dat langzaam minder. Toen mijn eierstokken eruit waren, toen de behandelingen echt over waren, toen kon ik eindelijk beslissen over die vakantie. Ik schrok toen van mezelf: jee, dríe maanden in de toekomst... Nu betrap ik me er al op dat ik praat over 'volgend seizoen op m'n werk. Dan wil ik dit, dat... Als ik straks weer....'
Het gaat langzaam. Bij alles zit bij mij nog altijd dat vraagteken. Maar ik kan/durf weer in de toekomst te denken. Geholpen ook door mijn lief, die stug verder bouwt aan ons huis, terwijl ik soms denk: ja maar, als...

Gewoon laten komen. Als je niet verder kunt denken, dan doe je dat niet. En na een tijd merk je dat het gewoon weer gebeurt. En dan is dat goed. :D

Offline
Berichten: 1175

Tjeeeeeeee het is gewoon soms griezelig hoe jullie mij met maar een paar zinnetjes kunnen lezen !!
Ik zit hier nu te janken achter de pc
En de kids komen zo uit school!!

Pfffft ja Goudblok en Devenda jullie schrijven het precies zoals ik het voel
Ook door Asmas is er bij mij een angst gekomen zo van,,ja het kan met een paar maanden gebeurd zijn,,maar ook daar tegenover dat ik over 20 jaar nog gewoon gelukkig kan leven!!
Ik probeer heel positief te blijven maar termijnplanning vind ik de goden verzoeken ,ik ben de grond onder mijn voeten kwijt maar ben wel heel gelukkig in het hier en nu waar ik mag leven ach ik zit het uit te leggen en dat hoeft bij jullie helemaal niet!!

Ik ben zo blij met jullie!! [kiss]

Offline
Berichten: 4

Erica,

Ook ik, Adonis, wil je wat zeggen. Ik kan natuurlijk niet spreken als een Amazone, ik ben verre van het krijgshaftige vrouwenvolk. Maar ik kan wel iets zeggen over plannen, en toekomst, als een normaal "door"denkend mens.

Als er niets met je aan de hand is doe je dingen zonder er echt bij na te denken. Je plant dingen in de vere toekomst, zoals reizen, vakantie, het kopen van een huis (of bungalow :wink: ) en andere dingen. Je staat er niet bij stil dat er in de tussentijd iets gebeurt. Je hebt vertrouwen in het leven, want tenslotte gaat het toch goed met je.
Maar, nu gebeurt er wel iets, wat een drastische wending in je leven teweeg brengt. In jouw geval is het kanker. Op dat moment staat de wereld stil of beter gezegd, stort JOUW wereld in en je vertrouwen in de toekomst krijgt een knauw of ligt misschien ook wel aan diggelen. Op zo'n moment wordt je met je neus op de feiten gedrukt. Je leeft nu en je leeft hier. En het besef komt dat het leven wel heel erg vergankelijk is en de dood eigenlijk wel heel erg dichtbij is. Elke dag balanceren we op de scheidslijn van leven en dood, maar omdat we daar in principe niet bij stil staan zien we die scheidslijn vaak niet (gelukkig maar). Maar nu ben je je heel erg bewust van die scheidslijn geworden (gedwongen zou ik haast zeggen).
Dat vertrouwen, zoals Goudblok dat zo mooi kan zeggen, daar moet eerst weer aan gewerkt worden. Dat werd je ontnomen bij de diagnose borstkanker. Niet alleen vertrouwen in het leven voor de toekomst, maar ook vertrouwen in jezelf. We dachten dat we alles zo in de hand hadden, dat we konden beslissen over dingen en beslissingen konden maken voor de toekomst. Wat komen we op zo'n moment bedrogen uit als blijkt dat we niets in de hand hebben en dingen gebeuren zoals ze gebeuren (soms op onverklaarbare wijze). Dit gegeven 'moeten' we een plekje gaan geven. Doen we dat niet dan bestaat die mogelijkheid om er aan onderdoor te gaan. Ook Devenda komt met de opmerking over het "Overlevingsmeganisme". Dat klopt als een zwerende vinger... Dit meganisme zorgt er o.a. ook voor dat we het een plekje gaan geven, zodat we doorgaan met waar we gebleven zijn.

Het belangrijkste is dat je er eerst zelf weer bovenop komt. Als je midden in behandelingen zit kun je je slechts alleen nog maar daar op focussen. De enige planning is dan de volgende behandeling. Verjaardagen in de toekomst zijn even niet belangrijk, want dat stoppen we weg, vanwege de angst of we dat wel halen of niet. Of we er nog wel zijn. Deze angst zorgt er op dit moment ook voor dat je niet te ver kijkt. Het maakt ook deel uit van het overlevingsmeganisme om jezelf niet te vergalloperen in de toekomst, maar op een realistische manier om te gaan met de situatie waarin je zit.
En logisch is het dat die angst wordt versterkt bij een bericht als Asmas of anderen, die een andere afslag krijgen voorgeschoteld in die donkere tunnel waarin je je begeeft. Maar gebruik deze angst positief en zet het om naar kracht. Er is een cliché dat zegt dat Rome niet in één dag is gebouwd, maar dat cliché is wel waar. Erica, bouw aan jezelf, samen met jouw Herman. Praat over jullie angsten, jullie dromen en de dingen waarin jullie geloven. Probeer te genieten op de dingen die nu spelen, de kids, jullie relatie, je familie etc. Focus je daar op. De toekomst komt wel weer als daar weer ruimte voor is, maar neem nu vooral de tijd voor jezelf om samen met Herman aan jou (en ook aan hem) te bouwen. Niet in één dag, maar in de toekomst die zeker nog zal komen.

Ik hoop dat je met mijn bescheiden opmerking ook iets kunt aanvangen, opweg naar vertrouwen in jezelf en in de toekomst.

Offline
Berichten: 1175

Adonis ,, [kiss] wat heb je dat mooi beschreven
Jullie leggen echt de vinger op de zere plek
ik heb even geen woorden meer

Ik vind het nog moeilijker om met Herman,s angst om te gaan dan mijn eigen angst
Maar ik ben wel blij dat hij eindelijk praat over zijn angsten want dat wou hij eerst niet
En Goudblok ,,jij hebt ook gelijk dat je zegt dat Herman mij beter kent dan ik mijzelf want zelf dacht ik dat ik al een heel eind was met de verwerking,,,,,,,,,,maar als je me nu ziet zitten :oops:

Knuf Erica

Offline
Berichten: 797

Dikke knuffel voor Erica [troost]
Erkenning is het goede begin nietwaar!!!
Komt helemaal goed met jullie Erica.
Liefs Marieta

Offline
Berichten: 1768

Erica schreef:
zelf dacht ik dat ik al een heel eind was met de verwerking,,,,,,,,,,maar als je me nu ziet zitten :oops:

Dit hoort ook bij de verwerking Erica...... dat je hier nu mee bezig bent.
Ik heb geen wijze woorden om je tot steun te zijn.... ik ben zelf met soortgelijke dingen bezig op dit moment....
Ik ben wel heel blij dat jij en Herman nu over deze dingen kunnen praten. Wat marieta al schreef: erkenning is de eerste belangrijke stap.

Knuffel van naia [troost]

Offline
Berichten: 496

`Hoi erica

Ook ik herken het heel erg
Ik ben heel positief begrijp me niet verkeerd, maar iedere avond als ik de kids nog onder stop kan ik het toch niet laten om te denken of ik ze ooit het huis uit zie gaan, belachelijk natuurlijk, ze zijn 4 en 3 jaar en 9 maanden :?
Ook mijn eerste gedachte van het blad pink ribbon was iets in de trand van, als ik er ooit niet meer ben, is er voor de kids iets tastbaars.

Dit zijn van die gedachtes die door je hoofd flitsen

Toch merk ik dat ik wel weer aan lange termijn planning doe
en dan heb ik het over een termijn van zo'n 3 maanden
Ik kan me nog heel goed herrinneren dat die termijn veel korter was.

weet je van de andere kant probeer ik die gedachtes ook maar zo te zien dat ze me scherp houden. Scherp houden op mijn lijf
en scherp houden om me te richten op het ware geluk !!!!!
een gedachte met een negatief klankje toch maar weer omzetten in iets positiefs.

Jullie komen er samen wel, herman en erica
jullie letten goed op elkaar

grxxtjes
mamsan

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Hoi Erica,

Veel is al geschreven... Ook ik keek meestal niet verder dan tot de volgende controle, plande niets vooruit, geen vakanties. Tot bij mij toch de omslag kwam: ik leef nu, plan nu en als het misgaat, dan regelen we wel weer wat. Zie ook mijn ervaringsverhaal en weblog.

Inmiddels heb ik een opleiding gevolgd en een andere baan aangenomen. Dat had ik drie jaar geleden niet kunnen bedenken (toen ben ik ook voor deze baan benaderd en heb ik geweigerd).

Liefs, Maisa

afbeelding van Gwennie
Offline
Berichten: 9

hoi hoi,
tja, klinkt langs de ene kant heel bekend, maar langs de andere kant, moet ik zeggen dat ik bewust wel probeer om op langere termijn te plannen (halfjaarlijks bijvoorbeeld), eerder onder het motto van: mij krijgen ze niet zo maar klein hoor!
Hoewel ik als het over echt lange termijn gaat (bijvoorbeeld proclamatie kids, kleinkinderen (hoor mij, mijn oudste wordt binnen 3 wkn 2 en de jongste is amper 4 maanden, haha), etc.. ) toch wel vaak met bijna tranen in de ogen me afvraag of ik dat haal. Maar ik verplicht me ook om na elk zo'n gedachte steeds weer de bedenking te maken: met iedereen kan het van vandaag op morgen afgelopen zijn, alleen worden wij er jammer genoeg meer mee geconfronteerd dan anderen.
Weet je dat ik ook elke dag bewust tegen mezelf zeg: het feit dat jij heel goed beseft dat het heel snel gedaan kan zijn, wil ook zeggen dat je veel bewuster elke dag, elk moment zelfs beleeft! Die grote levensvreugde is je nu ondanks alles toegekomen, en dat op zich is een enorme rijkdom, niet?
Altijd positief denken, dat is voortaan mijn motto, want: gedachten zijn krachten!!!
Maar inderdaad, alles wat hier gezegd is klopt als een bus en hoort nu eenmaal bij de normale verwerking denk ik....
Ach misschien ben ik gewoon in een euforische stemming omdat ik maandag de laatste chemo kreeg en dus sinds vandaag verlost ben van de ergste naweeen daarvan!!! [champie]

Offline
Berichten: 1446

Hoi Erica,

Het klinkt mij ook allemaal heel erg bekend in de oren. Ik leefde ook eerst alleen maar naar de volgende behandeling of controle toe, en dan langzaam aan ga je wat verder kijken. Ik kijk op dit moment niet veel verder dan een half jaar vooruit. Ik heb ook van die gedachten die anderen omschrijven, zo van als ik mijn kind maar naar school kan brengen op zijn eerste schooldag (over 2 maanden) en meer van die dingen. Ik heb een cursus gedaan om over de ergste ellende van de kanker en de behandelingen heen te komen en daar heb ik erg veel aan gehad. Ik leef erg bewust in het nu en op de een of andere manier ontvouwen de dingen die moeten gebeuren zich vanzelf wel. Vakantie plannen vind ik ook nog erg moeilijk, maar meer vanuit de angst dat ik me tegen die tijd misschien niet goed genoeg voel. Verder ben ik misschien niet helemaal representatief, omdat mijn man mij 5 weken geleden ook nog eens in de steek heeft gelaten voor een jonger en gezonder exemplaar, maar volgens mij heb ik wel die amazone power waar jullie het vaak over hebben, want veel vriendinnen zeggen: als mij dit allemaal zou gebeuren, kon je me bij elkaar vegen. Ze kunnen zich niet voorstellen waar ik de kracht vandaan haal om op de been te blijven, ik soms ook niet, maar misschien komt het juist wel uit het zeer bewust in het nu te leven en me niet gek te laten maken door gedachten over wat er allemaal wel of niet zou kunnen gebeuren. Volgens mij zijn het vooral die gedachten die je gek maken, ik probeer met yoga en meditatie in te zien dat gedachten helemaal niet waar hoeven te zijn. Sterker nog, vaak zijn ze gewoon helemaal niet waar. Nou Erica. misschien een beetje warrig allemaal aan het eind, maar doe gewoon wat goed voelt voor jou en... pluk de dag!

Groetjes, Roosje

Offline
Berichten: 1004

Quote:
maar volgens mij heb ik wel die amazone power waar jullie het vaak over hebben,

....nou dat weet ik wel zeker dat je die hebt.
Succes Roosje...... [kiss]

Offline
Berichten: 743

pff na al die wijze woorden en overdenkingen kan ik alleen maar beamen dat de zin om dingen op langere termijn te overdenken en te plannen ook weer terugkomt....toen ik in maart tekende voor een super de luxe nieuwe keuken zei ik buiten ook direct tegen mijn man...dit is nou echt symbolisch voor mijn vertrouwen in de toekomst....want ik ga hier echt lang, heel lang van genieten hoor...!! En intussen wordt er momenteel druk gesloopt en verbouwd.....

Offline
Berichten: 44

Dit klinkt mij ook allemaal zo bekend in de oren. Ik durfde het eerste jaar ook geen agenda voor het nieuwe jaar te kopen, stom he? Dat is me ook echt bijgebeleven. Dat gaf zo'n naar gevoel. Vaak had ik ook het gevoel als we dingen deden voor ons in de toekomst of b.v. iets nieuws in of om ons huis, dat ik dat niet voor mijzelf deed, maar voor mijn man en de kids. Het slijt, dat gevoel!

Ik krijg nu naar 3 jaar steeds meer vertrouwen, en sta niet altijd meer stil bij dit soort gevoelens. Helemaal over is het nog niet.

Af en toe heb ik nog zo'n vaag naar gevoel.

Wat ik ook herken, is vooral de dingen die ik hoop nog met mijn kinderen te doen. In het begin, dacht ik als ik ze naar school bracht, hoe vaak mag ik hier nog lopen? Of ik hoop maar dat ik mag meemaken dat ze mogen afzwemmen. Nu naar 3 jaar heb ik al weer zoveel met ze mogen doen. Ik ben daar erg dankbaar voor.

Echt ik heb maar 1 les uit dit alles getrokken, zover als dat kan, en dat is GENIET!

Geniet van alles wat je leuk vind en fijn vind en vooral ook van de kleine dingen, zoals het zonnetje, mijn man en de kids en de mensen om me heen. Dat houd me op de been.

Ik wens jullie allemaal veel sterkte, het kost tijd, heel veel tijd.

O ja, nog 1 ding, mijn vader zei altijd, wat er ook gebeurt in de toekomst, het heeft geen zin om daar het NU mee te verpesten, het verandert daar niets aan. Je leeft nu, en je moet nu proberen te genieten. Makkelijk gezegt he?, maar ik probeer daar wel wat mee te doen, want hij heeft wel gelijk. Dus wanneer ik me rot voel of angstig ben, denk ik bij mezelf, kan ik daar nu wat mee? en als het antwoord nee is probeer ik het los te laten. Dat heb ik wel moeten oefenen, maar het helpt mij wel,

Liefs,

Karin