Wat zou je doen-en wat doe je ?

32 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 119
Wat zou je doen-en wat doe je ?

Ik ben zo benieuwd hoe jullie nu je kanker hebt of hebt gehad , verandert zijn? Iemand vroeg me dit laatst en ik vraag me af of en hoe het mij verandert heeft. Het heeft enorme indruk op me gemaakt, en ik heb veel tijd om over mezelf en andere dingen na te denken. Toch heb ik niet het idee dat ik anders ben of enorme lessen heb geleerd. Als snel komen oude gewoonten en patronen weer terug. Misschien dat ik pas merk dat ik verandert ben als mijn leven weer het oude is, met werken, borsten en weer een echt kapsel?

Tevoren had ik eigenlijk verwacht dat dit veel meer (nog meer :roll: )invloed zou hebben. Gewone ruzietjes zouden totaal onbelangrijk worden en van iedere dag zou ik alleen nog maar genieten. Ik zou alles en iedereen respecteren en een evenwichtig persoon worden.

Eignelijk ben ik nu alleen maar bezig met"tijd nemen" en zo snel mogelijk weer gewoon "normaal" zijn.

Offline
Berichten: 191

Ik denk dat het ook uitmaakt hoe 'vergaand' je kanker is. Wanneer de artsen tegen je zeggen dat het weer goed komt en dat je bij wijze van spreken 95 procent kans hebt of meer om er nooit meer mee geconfronteerd te worden, ja, dan is het makkelijker om het achter je te laten, lijkt me. Tuurlijk blijft het een ingrijpend ervaring, maar toch.
Maar wanneer je nog járen op het koord moet dansen, zoals Nika dat bijvoorbeeld heeft gedaan, dan is het denk ik anders.

Ik vergelijk het soms met een linke inhaalmanoevre in de auto. Het gaat dan net goed, je zit te trillen in de auto en dan denk je: 'dit moet ik nooit meer doen'. En twee weken later doe je het weer... Maar als je een maandenlang hebt moeten revalideren na een ongeluk, is autorijden nooit meer hetzelfde.

Ik weet zeker dat ik mijn man en mijn kinderen en mijn leven nooit meer als vanzelfsprekend zal ervaren. Het gevoel dat ik nu heb, zal minder worden, maar helemaal de oude, nooit. En eigenlijk wil ik dat ook niet.

Offline
Berichten: 534

Bij mij is het nu bijna 2 jaar geleden dat ik de diagnose kanker heb gekregen. Ik denk dat ik wel ben veranderd door de ziekte.

Ik had ook het gevoel dat ik me nooit meer druk zou maken over kleine ruzies of onbelangrijke dingen, maar dat is toch niet helemaal waar. Na een tijdje betrapte ik me steeds vaker op dat soort kleine "zorgen". Wat nu wel anders is, is het feit dat ik dat soort dingen veel makkelijker achter me kan laten.

Ik trek me niets/niet veel aan van mensen, die niet goed voor me zijn. Ik geniet meer van hele kleine dingen in het leven en voel me evenwichtiger dan voorheen, rijper en een beetje wijzer (al klinkt dat raar als je dat van jezelf zegt :oops: ) Ik ben me veel meer bewust van de eindigheid van mijn bestaan. En ik heb geleerd te accepteren dat de ziekte mij is overkomen en dat de kanker ook weer terug kan keren. Er is niets wat ik daartegen kan doen (behalve mijn pilletjes trouw innemen) Het komt zoals het komt...

Het gekke is dat ik voor mijn ziekte een vrij pessimistisch mens was. Mr. Swissy was altijd de positievere pool. Nu ben ik een stuk positiever en vrolijker geworden. Het is heel raar, dat een verschrikkelijke ziekte als borstkanker dit kan bewerkstelligen.
Een jaar geleden zei Anastacia in een interview dat borstkanker voor haar ook goede dingen had gebracht. Toen verklaarde ik haar voor gek. Maar nu begin ik haar te begrijpen. Ik heb veel over mezelf, het leven en anderen geleerd in de afgelopen 2 jaar en ik betwijfel of ik dat ook zonder kanker had geleerd. Het oprichten van onze stichting bijvoorbeeld is een goede zaak, helaas voortgekomen uit een hoop angst, verdriet en ellende.

Bij mij vond dit hele proces niet in het eerste jaar na de ziekte plaats, maar pas veel later. Eigenlijk pas na het afronden van mijn reconstructie, na het plaatsen van de definitieve prothesen in april 2004.

Ik ben benieuwd of andere amazones soortgelijke ervaringen hebben. Of misschien hele andere?

Offline
Berichten: 1004

Ik mag maar een hokje stemmen hé...............

Dan moet ik er nog over nadenken, want ik heb zowel andere prioriteiten gesteld aan het leven, ik ben evenwichter geworden en anderen vinden me totaal niet veranderd!

Dus ik onthoud me nog ff van stemmen!

Shitty

Offline
Berichten: 1175

Mij heeft de kanker onzeker gemaakt
Maar ik zit nog in het begin,,,,,,ik kan me voorstellen dat ik over een jaar zeg dat ik mijn oude leven weer terug wil

Maar ik kan me niet voorstellen dat ik de "" oude" weer wordt
Ik geloof wel dat het hebben van deze ziekte je verandert,,ik merk het wel aan mezelf

*Ik denk ook anders over alles,,,,,,,Heel veel dingen worden onbelangrijk terwijl andere dingen Heel belangrijk worden

Maar het maakt me onzeker dat ik niet met zekerheid kan zeggen tegen mijn kids dat Mama helemaal beter word
En deze pijn heb ik nog nooit gevoeld maar de angst dat je de kinderen niet kunt zien opgroeien veranderd mij onherroepelijk

Groetjes Erica

Offline
Berichten: 797

Ik zat 5 jaar al in de medische molen met baarmoederhalskanker. Op dat moment was dat heel beangstigend, maar na 2 ingrepen waren mijn uitstrijkjes..1 jaar verder dan, weer goed en sprong ik terug in mijn oude leventje.

Maar borstkanker geeft mij een hele andere kijk op het leven, op mezelf en vooral op sociaal gebied ben ik totaal veranderd.
Mijn geliefde en mijn kinderen staan centraal, elke dag is een nieuwe en en ik loop alleen nog warm voor mensen en dingen die me echt raken.
Doe niet meer mee aan de beleefde schone schijn. Zo kreeg ik met de kerst veel kaartjes van mensen die schreven omdat ze zich schaamden dat ze geen contact met me opgenomen hadden. Vroeger zou ik allemaal kaartjes terug gaan schrijven en dit jaar heb ik ze in de prullenbak gegooid!! Ik heb van diezelfde mensen nog steeds niets gehoord.
~Is this all there is..~

Geen illusies meer maar echt kijken en voelen.
Soms erg pijnlijk maar wel puur en echt!

Zo ben ik nu ook bezig met dialogen schrijven over borstkanker.
Ik weet niet of ik er daadwerkelijk wat mee ga doen maar het geeft me zoveel voldoening en ik schrijf lekker van me af.
Probeer 'gewoon' bij het nu te blijven zonder mezelf en anderen voorbij te lopen door teveel met later bezig te zijn...
Dat ben ik nog dagelijks aan het leren! 8)

afbeelding van Luna
Offline
Berichten: 77

Bij mij was de diagnose afgelopen maand 7 jaar geleden. De acceptatie dat de ziekte me is overkomen was er eigenlijk meteen al wel. De acceptatie dat de kanker kan terugkomen is een ander verhaal. Als ik daar bij stil sta.. :?

Nu is die angst voor terugkeer wel steeds meer naar de achtergrond verdwenen. Het risico op uitzaaiingen is natuurlijk ook kleiner dan in de eerste jaren. Maar toch. Erover nadenken dat het alsnog kan gebeuren is heftig. Ik heb wel een dochter die me heel hard nodig heeft, die ik wil zien opgroeien en waar ik het liefst nog veel langer van wil genieten... :cry: Voor alle andere mensen die dichtbij me staan zal het ook hartstikke moeilijk zijn wanneer het misgaat, maar zij zijn volwassen en redden zich wel.

Ook de acceptatie van de gevolgen van de behandeling blijft lastig. Ik denk niet dat ik ooit helemaal zal kunnen accepteren dat ik belemmerd ben in mijn functioneren door de aanhoudende vermoeidheid en het hinderlijke en pijnlijke lymfoedeem. Het gaat tijden lang goed... Totdat ik mezelf weer een keer voorbij loop en dan blijft het erg frustrerend dat je sommige dingen gewoon níet meer kunt. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven... mijn arm te sparen, maar af en toe word ik opstandig. Dan denk ik: het maakt niet uit wat ik wel of niet doe: de vermoeidheid blijft en de pijnlijke en dikke arm ook. Dan vertik ik het om als een 'oud wijf' te moeten leven en gooi ik mijn voornemen om op tijd te gaan slapen of 's middags te rusten overboord. :roll: Tsja, dan kom ik mezelf af en toe goed tegen, raak uitgeput en dan moet ik verplicht gas terugnemen.

Daar tegenover staat wel wat de andere meiden ook al schrijven... de ziekte heeft voor mij zeer zeker veel positiefs meegebracht. En ook absoluut het besef dat ik mijn handen mag dichtknijpen dat ik er na 7 jaar nog ben. :D

Ben veel evenwichtiger en wijzer dan vroeger. Geniet van alle mooie en waardevolle dingen in het leven... meer dan ooit te voren.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

mij heeft de kanker meer inzicht in mezelf gegeven.
ik was nu eenmaalhet type wat zichzelf altijd wegcijferde,en met de stroommeeging.
en nu draaide het om mij,wat heel heel veel impackt op mij gehadheeft.
ik was het niet gewend en wist me er geen raad mee,ik die gewend was om vooriedereen te zorgen,werd nu gepamperd zeg maar.
voor mezelf opkomen was wel het moelijkst, wat ik ooit hebgedaan.
ook luister ik meer naar mensen,en hoor ze dan ook echt.
ookzeg ik nu ,ik heb er geen zin in en nee dat wil ik niet.
ja ik ben wel heel erg veranderd.maar ook onzeker.
ook al gaf de chirurg mij meer als 90%
dat blijft.

Offline
Berichten: 250

Ik zit hier nu, na de 4de chemo, met peperpuntjes mijn misselijkheid weg te slikken achter de computer (toch mijn bedje uitgekomen) als ik n de vraag lees of ik veranderd ben. De kanker heeft mij alleen maar onzeker en verdrietig gemaakt. Ik heb altijd heel bewust geleefd, ontzettend blij met man en kinderen. Altijd positief. Leuke baan en vrienden, kortom niets te wensen over. En nu? Ik kijk anders terug op hoe ik ben of was eigenlijk. Ik ben niet trots, vind mezelf naiief geweest, omdat ik dacht dat ik met 37 jaar op tijd was met het preventief amputeren van mijn borsten. Dat ik dit, al deze ellende voor mijzelf maar vooral voor mijn kinderen, kon voorkomen, kan ik nog steeds niet verkroppen. Ik heb in de laatste jaren veel jonge mensen verloren. Kanker heeft geen nut en geen doel.

Offline
Berichten: 119

Bedankt voor jullie verhalen en openheid, ik leer daar veel van.
Ik studeer nu HBO psychologie en samen met mijn man gaan we sinds de diagnose naar een psychologe.
Door mijn studie kom ik erachter dat ik iemand ben die leer over mezelf door te luisteren naar ervaringen van anderen. door de psychologe kom ik er achter dat ik iemand ben die me dat het erg moeilijk vind om mijn gevoelens te beschrijven. Ik ben meer van het denken en rationaliseren.
Toch heeft me dat in het begin dwars gezeten,"moest ik niet meer voelen en dieper geraakt zijn soor het feit dat ik kanker had? , "Steek ik wel goed in elkaar dat ik niet meer voel, of komt de klap later?"

Momenten dat ik naar onze meiden keek en dacht, zie ik jullie wel opgroeien, word ik later nog oma maakten me wel emotioneel. Uiteindelijk heb ik op een avond een paar glaasjes :oops: port op en zwaar klassieke muziek opgezet en eens flink gehuild.

Wel leer ik veel over vrienden en familie, en voel diepe dankbaarheid voor iedereen die in deze tijd iets voor me doet of voor me betekent.
Ook leer ik omgaan met het loslaten van controle en hulp en complimenten aanvaarden. (Ben er nog lang niet, maar toch..)

Ik mag tegenwoordig zelfs balen. Nu ik tissue expanders heb merk ik hoe blij ik ben dat mijn profiel weer klopt en hoe fijn het is dat kleren weer leuk staan. Iedereen heeft het over de 'opstijgende lijn' en hoe fijn dat is.
Vind ik ook hoor, maar stiekem baal ik soms. Want ZE voelen nu zo enorm strak. Ik heb even genoeg van iedere dag rondlopen met continu strakke borsten. Resultaat zijn heerlijke pyamadagen achter de computer.

Dat is dan weer fijn, alle tijd die ik nu voor mezelf heb, heerlijk!
En inderdaad ben ik ook wel wat directer tegen mensen geworden.

God, wat een verhaal is dit geworden. Maar het is wel lekker dat het eruit is! Bedankt voor jullie antwoorden en het luisteren.

Esther

afbeelding van nimue
Offline
Berichten: 30

Ik stem niet want mijn gevoel is nogal dubbel.
Aan de ene kant blijf ik gewoon ik, mijn persoonlijkheid is niet wezenlijk veranderd en merk ik dat ik bijv in de auto nog net zo snel geirriteerd raak als voorheen.
Maar er is ook een groeiproces, een persoonlijke ontwikkeling, een afweging waar ik vandaan kom en waar ik heen ga, dit proces was al in werking voordat ik kanker kreeg dus de invloed daarvan kan ik niet echt peilen.
Het is zoals het is, waar ik wel heel opstandig van wordt is de vermoeidheid en de aanhoudende zenuwpijn waardoor ik inmiddels gedeeltelijk"arbeidsgehandicapt"ben verklaard door het UWV.
Leuk is anders, eigenlijk stoor ik me meer aan de gevolgen van kanker dan aan de kanker zelf.
Ik kan tenslotte morgen ook een dodelijk ongeluk krijgen of iets anders.
Misschien wat cru gezegd maar een zeker risico loopt eigenlijk iedereen.

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Hoi Isthar ik moet nog even alles lezen voor ik hier mijn antwoord schrijf maar ik vind wel dat je me in een hokje duwt.
er is namelijk maar één NEE antwoord.
En als je het daar niet helemaal mee eens bent moet je dus ja antwoorden terwijl nee misschien dichter bij je staat. Snap je hem?
Ik moet er dus nog even over denken...

afbeelding van Luna
Offline
Berichten: 77

Was vanmorgen eigenlijk nog niet helemaal klaar met mijn posting: dochterlief kwam uit school, er moest even gegeten, gedronken en geschminkt worden.

Wat ik nog wilde zeggen... Toen ik net klaar was met de behandelingen wilde ik ook niets liever dan zo snel mogelijk mijn oude leventje weer oppakken. In het begin wilde ik te snel en te veel, daarna was er een periode dat ik dacht dat ik gewoon wat meer geduld moest hebben en dat het uiteindelijk wel weer normaal zou worden. Weer wat later bleek dat ik dan tot St. Juttemis kon gaan wachten en dat mijn leven toch echt definitief anders was geworden.

De acceptatie daarvan is er de ene keer wel en de andere keer niet. Heb ook altijd gedacht dat mijn leven na die magische vijf jaar weer zo goed als normaal zou worden: zo van, dat boek is uit. Maar toen ik dacht dat ik bijna 'veilig' was, merkte mijn oncoloog op dat borstkankercellen járenlang kunnen slapen om opeens weer tot leven te komen. Dat pas na tien jaar met meer zekerheid valt te zeggen of je tot de gelukkige groep overlevenden gaat horen. Zelfs na vijftien jaar komen er sporadisch nog uitzaaiingen aan het licht. Au, weer een illusie armer. Maar goed, hoe langer het duurt voordat uitzaaiingen aan het licht komen.. hoe gunstiger. En al die jaren heb je dan toch maar mooi meegenomen. :D

Het valt me op dat veel van jullie al veel eerder na de diagnose tot inzicht kwamen dat je leven nooit meer hetzelfde gaat worden. Was ik gewoon supernaïef, kwam het doordat ik nog erg jong was of omdat de Amazones nog niet bestonden? :wink:

Denk ook dat het wel een verschil is of je wel/niet te kampen hebt met naweeën van de behandeling, of je prognose gunstig of minder gunstig was.. Maar de angst voor terugkeer en de impact van kanker op je leven geldt voor iedereen. Zoals Karin altijd zegt: je onbezorgdheid ben je kwijt.

Ik ben geloof ik een beetje warrig en erg langdradig verhaal aan het houden. Waar het op neer komt: Ja, ik ben veranderd door de kanker, na de eerste periode van behandelen en overleven wilde ik zo snel mogelijk mijn oude leven terug. Daarna gingen de andere drie mogelijkheden van de poll voor mij gelden. Kortom: ik kan niet kiezen. :roll: :oops:

afbeelding van GerdaJ
Berichten: 136

Ik kan ook niet kiezen. Ik zit nog in het begin, maandag 3e chemo. Merk dat ik wat meer bezig ben met wat hierna nog komt. De onzekerheid, de angst. Niet meer vruchtbaar? Erfelijkheidsonderzoek? Nadat mijn man overleden was dacht ik (heel positief) dat het ergste me was overkomen, ik was mijn grote liefde kwijt, kreeg mijn dochter alleen en zou haar alleen opvoeden. Het zou moeilijk worden (en dat is het nog steeds) maar het ging steeds wat beter en ik had net een leuke man ontmoet en NU zou het leven misschien weer leuk worden. Totdat ik in het ziekenhuis zat. Iedereen om me heen werd kwaad, opstandig, waarom gerda nu weer? Die had toch al genoeg mee gemaakt? Dat vind en denk ik zelf soms ook. Maar echt kwaad ben ik nog niet geweest. Ik heb al zo'n harde les gehad, dat het leven niet altijd loopt zoals je zou willen. Heb me jaren afgevraagd WAAROM? en dat heeft me alleen maar energie gekost, antwoord heb ik nog steeds niet. Ik heb al leren relativeren, ik weet al lang wie mijn echte vrienden zijn. Wat me meteen wel weer doet afvragen welke les ik in vredesnaam uit deze ziekte moet leren... Wat ik nu beter besef is dat ook ik zomaar weg kan vallen. Ben vreselijk ongerust en verdrietig om mijn dochter. Ja, als ik er goed over nadenk, maakt deze ziekte mij tot nu toe alleen maar BANG.
Het enige positieve is dat ik mag ervaren dat die leuke man ECHT om MIJ geeft, en er nog steeds voor mij, voor ons , is. Dat hij niet gaat voor dat leuke koppie en die mooie boezem die ik tot nu toe had. Dat ik tijdens deze moeilijke periode weer ware kameraadschap en liefde mag ontdekken...dat maakt me dankbaar. En is de enige reden dat ik het tot nu toe volhou zoals ik dat nu doe.

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Dat heb ik dus ook Gerda.
Ik was al eens met mijn neus op de feiten gedrukt.
Dus dit keer heeft het me niet echt veranderd.
... hmm later meer

Offline
Berichten: 743

Tja, veranderd, dat wel, maar het proces is nog gaande. Ik herkende veel in de reacties van Devenda en van Mara o.a.
Ik wissel nog vaak van overtuiging wat dat betreft.
Ik merk dat ik nog veel te vaak woest kan worden op huisarts en andere medisch geschoolden die me bijna twee jaar lang niet serieus hebben genomen. Vaak denk ik "wat heb ik er verdorie aan gehad dat ik heel mijn volwassen leven mijn borsten in de gaten heb gehouden, want toen het erop aankwam....pech gehad". Dat is momenteel de rode draad die mijn acceptatieproces belemmert/vertraagt, geef ik zo toe.
Maar aan de andere kant ben ik niet meer de eeuwige treuzelaar gebleven, ik hak nu sneller knopen door en blijf niet te lang achterom kijken. Niet dat ik nu allemaal dingen snel nog ga doen omdat ik bang ben er geen tijd meer voor te zullen hebben, maar de betrekkelijkheid van het leven is me wel duidelijker geworden...en ik wil meer mijn best doen om intenser van allerlei dingen te genieten... en ook dat is niet een-twee-drie te veranderen...het is voor mij in ieder geval nog vallen en opstaan, op heel veel verschillende gebieden....

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

Onder andere een aandoening aan mijn oog, met ingrijpende gevolgen, en de jarenlange slopende ziekte van een naast familielid, hebben mijn gezin en mij er jaren geleden al van doordrongen dat je het leven nu moet genieten. Borstkanker heeft die mening nog eens versterkt.

Natuurlijk heb ik zo nu en dan ook de (enorme) angst dat de kanker terug komt of misschien zelfs niet weg is geweest. Maar ik geloof niet dat ik er in het algemeen onzeker door ben geworden.

Ik ben wat praktischer geworden. Ben me veel bewuster wie en wat ik werkelijk belangrijk vind. Steek geen tijd en energie meer in het andere.
Anderen leggen het misschien uit als egoïstischer.
Tijdens de behandelingen ben ik erachter gekomen dat je, als het er echt op aan komt, je het alleen moet doen. Als de radioactieve vloeistof wordt ingespoten, of de chemo, als je als gevolg daarvan dagenlang zo ziek bent, de haren op je kussen liggen, als het personeel weg loopt van het bestralingstoestel, veilig achter de dikke muren terwijl jij daar blijft liggen enz. Al heb je zoveel lieve mensen om je heen, dat onderga je alleen.
Dus kies ik nu ook veel vaker voor wat ík wil, zonder asociaal te zijn.

En welk antwoord hoort hier nu bij?

Offline
Berichten: 766

De gast hierboven ben ik. Ik was blijkbaar ineens uitgelogd.
Gab61

afbeelding van Luna
Offline
Berichten: 77

Goudblok en Gerda, kan het me helemaal voorstellen wat jullie schrijven. Jullie hebben al eerder veel ellende te verstouwen gehad. Zelf was ik altijd een totaal onbezorgd typje, was echt een broekie van 25, nog nooit échte ellende meegemaakt. Wel op mijn werk als verpleegkundige, maar dat betrok ik nooit op mezelf.

Denk dat de levenservaring die je al hebt ook een grote rol speelt in het feit hoezeer je verandert door borstkanker.

Mara wat jij zegt is helemaal waar: kanker heeft geen nut en zeker geen doel. Maar feit is wel dat kanker je leven en je inzicht erg kan veranderen. Isthar, de keuzemogelijkheden van je poll zijn idd beperkt, maar dat het veel losmaakt is te lezen. :wink:

Offline
Berichten: 144

Poeh, wat een moeilijke vraag isthar! Ik zit ook nog betrekkelijk aan het begin van dit hele proces.....Ik zit nu net voorbij de fase "ik wil zsm mijn oude leven terug" want ik weet dat mijn leven nooit meer zo zal worden als dat het was.

Men noemt mij "een knokker". Ik heb ook vrij veel vervelende dingen meegemaakt in mijn leven, zeker in de relationele sfeer, en altijd ben ik er bovenop gekomen. Ook mijn omgeving vraagt zich af: waarom nou Lucky weer???? Zelf had ik meteen zoiets van: waarom ik niet? Ik ben niets meer of minder dan een ander.

Wel ben ik mijn familie en vrienden veel meer gaan waarderen. Je neemt het zo vaak voor normaal aan, nu ben ik me veel meer bewust van hun liefde. Ik waardeer het ook zoveel meer en ben me er erg van bewust dat ik het zonder hen niet had gered. Deze ziekte kan je gewoon niet alleen verwerken.

Ook ben ik veel "opener" over mijn gevoelens sinds ik ziek ben. Ik uitte mijn gevoelens niet, kropte het altijd op, probeerde het altijd alleen te doen. Met mij ging het altijd goed! En dus zag men mij als "die knokker", de bikkel, de vrouw die bijna alles aankan en maar door blijft gaan. Ik stond ook altijd voor iedereen klaar, ook als het me niet uitkwam. Ik kon slecht nee zeggen. Nu kan ik dat wel. Nu neem ik de tijd voor mezelf en zeg weleens nee. En weet je? Als je een keertje nee zegt, gebeurt er echt niets! Haha.....men bekijkt je daarom echt niet anders. Ik doe nu de dingen die ik wil, en niet de dingen die anderen graag willen dat ik doe.

Verder zijn bep dingen of mensen die ik vroeger (lees voor de borstkanker) belangrijk vond, nu plots een stuk minder belangrijk. Ik steek geen tijd en energie meer in mensen of dingen waar ik het gevoel van heb dat het niet evenredig is. Aan de andere kant weet ik nu hoeveel plezier je iemand kunt doen met een kaartje of telefoontje, en dat probeer ik nu ook veel meer te doen. Ik weet nog hoe goed dat mij heeft gedaan, al die berichtjes (kaartjes, sms-jes, mailtjes, telefoontjes) en niet te vergeten al die bloemen en fruitmanden. Ik zal echt niet zo snel meer vergeten een kaartje te sturen of even te bellen als er iemand jarig of ziek is.

Ik denk niet dat de borstkanker mij echt veranderd heeft. Ik ben ik en dat zal altijd zo blijven. Maar ik denk wel dat de borstkanker mij veel bewuster heeft gemaakt!

Offline
Berichten: 191

Ik heb me vaak naïef gevoeld. En 'klein'. In de zin dat ik dacht: ik was zo tevreden over mezelf. Dacht dat ik het goed voor mekaar had. En kijk nu eens: niemand wil nú nog met me ruilen...

En toch: áls, áls ik hierdoorheen kom, dan zal ik niet zeggen 'ik wou dat het nooit gebeurd was'. Ik weet absoluut zeker dat dit een waardevolle ervaring is, met alle pijn en alle onzekerheid en meer tranen dan ik ooit gedacht had in voorraad te hebben.
De pest is: als het nou níet voorbij gaat... Wat voor waarde heeft het dan?

Offline
Berichten: 1768

Ik kan nog niet helemaal terugkijken, omdat ik nog middenin de behandelingen zit. Maar ik ben al wel meer dan een halfjaar met de borstkanker bezig.

Ik ben door de ziekte evenwichtiger geworden. Dat is dan ook het antwoord waarop ik heb gestemd. Ik kan moeilijke dingen veel beter accepteren. Ik had eerder al geleerd dat je niet altijd kunt krijgen wat je wilt, maar ik was daar vaak nog bitter of gefrustreerd over. Dat is nu eigenlijk wel voorbij. Het is veel meer: het komt zoals het komt.

Ook ben ik me veel bewuster geworden van "kleine" dingen om me heen. Vandaag fietste ik terug uit het ziekenhuis en het was echt zo'n lekkere zonnige dag met strakblauwe hemel. Ik had zelfs een beetje het gevoel dat de lente in de lucht zat! Van dat soort dingen kan ik dan helemaal genieten. Vroeger veel minder, toen was het allemaal druk en haast en stond ik daar niet zo bij stil.

Doordat ik borstkanker kreeg, heb ik het laatste zetje in de rug gekregen om moeilijke momenten en periodes met andere mensen te kunnen delen. Daar heb ik nogal wat moeite mee gehad in het verleden. Het gaat soms al bijna vanzelf. Dat zie ik allemaal als winst.

Een persoonlijkheidsverandering heb ik niet ondergaan en ik denk ook niet dat dat nog gaat gebeuren. Wel durf ik nu meer mezelf te zijn. Ik heb minder de behoefte om een façade in stand te houden.

Offline
Berichten: 119

Goudblok, misschien kun jij als moderator keuzemogelijkheden aan de poll toevoegen?

afbeelding van Luna
Offline
Berichten: 77

Devenda schreef:
De pest is: als het nou níet voorbij gaat... Wat voor waarde heeft het dan?

Dan is het zwaar oneerlijk en van geen enkele waarde?! :?

Toen ik een tijdje geleden aan iemand zat te vertellen dat het hebben van kanker en de gevolgen daarvan absoluut shit zijn, maar dat het ook veel goede dingen met zich heeft meegebracht (o.a. wat jullie ook schrijven over veel bewuster leven en meer genieten van alles), werd me gevraagd of ik er dan blij mee was dat dit me is overkomen. Nee natuurlijk niet! Het was zeer zeker een hele wijze les voor me, maar helaas wel een keiharde les. Was er liever op een mildere manier achter gekomen hoe waardevol het leven en de mensen om me heen zijn. Als dit niet was gebeurd, dan was ik vast niet meer het naïeve oppervlakkige guppie van vroeger, zou vanzelf ook volwassener en wijzer zijn geworden. Maar ik denk wel dat je bepaalde dingen pas echt leert waarderen en gaat inzien wanneer je zelf of in je naaste omgeving iets ingrijpends meemaakt.

Ik hoor van mijn dochter ook wel eens dingen waarvan ik denk dat een 'normaal' meisje van tien ze nooit zou zeggen. Om een voorbeeld te noemen: laatst zaten een paar vriendinnetjes van haar te mijmeren wat ze allemaal zouden willen als ze álles van hun ouders zouden krijgen of wanneer ze later rijk zouden zijn. Hoor ik dochterlief heel wijsneuzerig tegen ze zeggen: 'Ach weet je, je bent pas rijk als je gelukkig en gezond bent!' Haar vriendinnen keken dochterlief aan alsof ze van Mars kwam :shock: . Ook merk ik bij haar de angst voor borstkanker. Ze kwam een aantal weken geleden nogal overstuur bij me, met een bang gezichtje beurde ze haar T-shirtje op en wees de plek aan waar volgens haar een tumor zat. Ik keek: bleek ze gewoon aan een zijde een beginnende borstontwikkeling te hebben. Had natuurlijk ook niets ergs verwacht, maar ik schrok er wel van dat ze daar nu al bang voor was. Ze vertelt sindsdien regelmatig dat ze bang is dat zij later ook borstkanker gaat krijgen.

Als je mij vraagt wat kanker opbrengt.. dan zeg ik in de eerste plaats vooral heel veel ellende, onzekerheid, angst en ongemak door naweeën.. en desondanks toch veel goeds. Wat een rare ziekte hebben we toch.

Jee, sorry ladies.. ik ben wel heel erg aan het doorzagen. Bezorg jullie leesvoer, ga volgens mij vreselijk offtopic.. maar ben mijn ei wel kwijt geraakt vandaag. En jullie kunnen gewoon scrollen. :wink:

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Isthar ik kan keuzemogelijkheden toevoegen ja, jij ook denk ik.

Maar sommige vrouwen hebben nu al gestemd en dan krijg je misschien een vertekend beeld als je nu mogelijkheden toevoegt.

Offline
Berichten: 1004

Ik kan niet echt een hokje invullen hoor! Daar zou ik dan niet voor de 100% achter staan! Dus onthoud ik me van mijn stem!
Ik ben meer van het leven gaan genieten da's waar.
Maar twee jaar geleden toen mijn lievelingsbroertje plotseling overleed aan een hartinfarct, 45 jaar jong, toen dacht ik.....snotver....we MOETEN leven, leuk leven iedere dag. Dat was in 2002. Langzamerhand vervlakt dat weer, en mopper je weer als er een auto te lang bij het rode stoplicht stilstaat! En dat soort onbenulligheden, waarvan ik me had voorgenomen NOOIT meer zo te reageren! Hoe bedoel je relativeren? Maar goed, ik maakte me, na een tijdje toch weer "druk ' om dat soort domme dingen .

Toen ik in 2003 zelf borstkanker kreeg, dacht ik.....jezus wat nou? Kan ik nog wel leven? Dus veranderde mijn instelling weer naar ik WIL leven, leuk leven.....Geopereerd en de hele heisa er omheen, en weer denk je, goed we krijgen weer zicht op beter. Maar ik ging het anders doen nu, dat wist ik zeker! Ja ja, ik steek geen energie meer in mensen met eenrichtingsverkeer. Dus dat veranderd je, sommige mensen konden daar niet mee omgaan, en vonden me egoistisch! Fijn voor hun! Tis mijn leven.
De angst dat het terug komt blijft....bij ieder controle zit je met klutsende oksels in het zh, wachtend op die ene zin. Het is goed hoor! Kom over een half jaartje maar weer terug!
Begin 2004, wordt mijn zus ernstig ziek, darmkanker met metasthasen blijkt later! Wel verd$%^^e, denk je, niet weer hé!
Ze vecht als een tijger, heeft 15 :!: chemo's gehad, en nog zit die but ziekte in haar lijf! Hoe bedoel je onzeker?

En dat ik mijn oude leven terug wil.......JA GRAAG! maar dan voor juni 2002, toen alles nog gewoon was, en iedereen gezond!

Dus moet ik eigenlijk alle vier de hokjes invullen! Maar dat kan niet, dus helaas ik kan niet stemmen! Er is er ook geen eentje bij waarvan ik denk, die komt het dichtste bij! Want op bepaalde perioden in je leven, zou de ene stelling meer waarheid kunnen zijn dan de andere!

Tjeemig wat een epistel.....en waarschijnlijk erg Of Topic....maar ik wilde het even uitleggen waarom!

Dus voor mij een blanco stem, kan dat ook?

Wel een goede poll, ondanks ik geen leuze kan maken, je ziet wat het bij iedereen losmaakt!

Liefs Shitty

Offline
Berichten: 1113

Tuurlijk verander je door kanker.
:arrow: De onbezonnenheid die je vroeger had, komt nooit meer terug.
:arrow: Je leert je vrienden en familieleden erg goed kennen en dat is niet altijd even positief.
:arrow: Feest- en verjaardagen, er zit altijd een extra emotie bij.
:arrow: Stress voor "uitslagen", je bent toch weer een paar dagen uit je gewone doen.
:arrow: Probeer eens een verzekeringen af te sluiten, dan wordt je ook weer met de neus op de feiten gedrukt.
:arrow: Dan hebben we het nog niet over werkgevers en WAO.

Alle bovenstaande veranderingen zijn bij mij begonnen toen mijn man twee jaar geleden de diagnose kreeg.
Nu ikzelf ook in het schuitje zit, probeer ik ons leven niet nog meer op zijn kop te zetten en blijf zolang mogelijk werken en sporten.

Maar als wij niet al zoveel samen meegemaakt hadden, dan zat hier nu een hele andere Ikkes te typen. Kanker verandert je en maakt je sterk. Verschillende keren heb ik gedacht, als het nu weer niet goed is dan stort ik compleet in. Maar als je dan weer een slechte uitslag krijgt dan kun je die slag ook weer verwerken, je moet wel!

Soms heb ik zelfs het gevoel dat het makkelijker is als patiënt dan als partner. Maar dat kan ook aan de diagnose/prognose liggen.
Ik wil zo snel mogelijk mijn oude leven terug! Het liefst nog dat van voor mijn man's diagnose :wink:
Maar ik weet ook dat het nooit meer hetzelfde zal zijn en dat hoeft ook niet.

Offline
Berichten: 250

ik bedoel met het "het heeft geen zin en geen doel" dat ik niet een waarom vraag hoef te stellen. om de doodeenvoudige reden dat er geen antwoord is. er is niemand die bepaalt wie wie kanker krijgt of dat er een zeebeving komt in Azie. Ik krijg veel kaartjes waarin staat: blijf vechten, je hebt twee kleine kinderen (alsof ik dat zelf niet weet) en ik weet zeker dat je dit gevecht aan kan. Ik weet dan niet wat ik moet denken: wat denken mensen dan wat kanker is, een tegenstander die je kan verslaan als je maar sterk bent? de enige die kanker kan verslaan is de wetenschap. En als het nou verkeerd afloopt, ben ik dan een vechter geweest. Natuurlijk moet je vechten, tegen de lichamelijke pijn maar bij mij is het vooral een psychische strijd.
En als ik dan lees bij jullie over ziektes van jullie man, zus of broer, en overledenen, dan denk ik alleen maar dat het verschrikkelijk jammer en verdrietig is dat dat is gebeurd.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Ook ik onthoud me van stemming. Eigenlijk moet ik namelijk alle hokjes aankruisen: in de afgelopen drie jaar zijn ze allemaal wel op me van toepassing geweest...

:arrow: Nee, mijn doel is zo snel mogelijk weer mijn oude leven terug.
Natuurlijk wilde ik zo snel mogelijk mijn oude leven terug. En wakker worden uit de boze droom van diagnose-borstkanker. En soms wil ik dat nog wel.

:arrow: Ja, ik ben als persoon veel evenwichtiger geworden.
Ik laat me minder afleiden door onbenulligheden en ben ook minder snel van slag. Uiteindelijk ben ik veel stabieler geworden.

:arrow: Ja, het hebben van kanker heeft me erg onzeker gemaakt.
In de eerste anderhalf jaar na de diagnose gold dit zeker voor mij. Als ik een zere knie had dacht ik al dat de kanker terug was. Bij ieder pijntje en ieder raar gevoel werd ik onzeker en dacht ik dat ik uitzaaiingen had. Nu gaat dat veel beter, hoewel de angst voor lymfe-oedeem af en toe nog de kop opsteekt.

:arrow: Ja, ik merk dat ik andere normen en waarden heb gekregen.
Sorry, ik ben niet van het CDA 8) en 'wormen en naarden' doen mij aan Balkenende denken... Ik heb niet echt andere opvattingen gekregen, maar ik durf wel meer uit te komen voor de opvattingen die ik al had.

afbeelding van bolmieke
Offline
Berichten: 50

Wat mij betreft blijf ik dezelfde. Iedere ingrijpende gebeurtenis in je leven is van invloed op hoe je in het leven staat maar wat dat aangaat ben ik al jaren eerder tot de bodem van het bestaan gegaan toen m'n eerste kind z'n geboorte niet overleefde en heb al geleerd met heel weinig in het leven tevreden te zijn.
De diagnose borstkanker was een slag maar ik ga er op mijn nogal eigengereide manier mee om en heb het gevoel dat ik er goed uit ga komen. In juni ben ik klaar met chemo en dan wil ik weer op de tennisbaan staan en aan het werk zijn.
Maar ik moet nog beginnen met chemo dus ik piep mischien wel een toontje lager straks maar dat zie ik dan wel weer.

Offline
Berichten: 191

Mara schreef:
Natuurlijk moet je vechten, tegen de lichamelijke pijn maar bij mij is het vooral een psychische strijd.

Helemaal mee eens, Mara... Ik merk het nu pas. De eerste 'maanden' was het makkelijk. Ja, ik was bang, paniekerig, verdrietig... Maar een deel van mij had ook vertrouwen en ik kon me daar overheen zetten. Nu heb ik pas écht het gevoel dat ik moet vechten. Niet vechten om beter te worden/zijn, wat andere je vertellen, maar vechten om niet te stoppen met leven, met plezier hebben. Vechten om je niet te laten opvreten door de angst. Dat is volgens mij het echte gevecht.

Die kanker raak ik nooit meer kwijt, dat weet ik zeker. Hopelijk wordt het minder. Maar helemaal 'terug' kan ik niet meer.

Offline
Berichten: 797

Topic omhoog voor Marieke :)
Groetjes Marieta