Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Second opinion

woensdag, 16 oktober 2019

Op advies van mijn behandelend oncoloog ging ik een praatje maken in Maastricht. De reis erheen was (veel te) vroeg en luchtig want gisteren bleek er een mooie daling van mijn marker en leverwaardes. Ik had me heel goed voorbereid en wist precies wat ik wilde vragen. Makkelijk praten zonder acute druk.

Maastricht is best ver, maar de arts is kwestie is top, zowel als arts, als als mens.

De trial waar ik benieuwd naar was, paste niet. Het bewuste geneesmiddel komt volgend jaar zeer waarschijnlijk op de markt, dus als ik een bepaalde factor heb kan het alsnog ingezet worden. Er loopt op dit moment een andere trial waar ik wel voor in aanmerking kom, en mogelijk nog een, dus daarover heb ik alvast meer gehoord. We hebben vooral verder gepraat over toekomstige scenario's: wat als zus, wat als zo? En wat dan daarna? Beter eerst het één of eerst het ander? Er ligt nog steeds echt wel e.e.a. op de plank en dat is natuurlijk een heel fijn gevoel.

Als je nu met je arts op zo'n punt bent dat je denkt van: wat en hoe gaan we nu verder, en je arts staat ervoor open, dan kan ik echt aanraden om een keer met een ander de mogelijke lijnen uit te zetten. Het geeft vertrouwen en houvast en zo kun je dan gewoon weer verder bij je eigen arts, behalve op de momenten dat je een trial induikt en tijdelijk elders heengaat.

Geen second opinion om de second opinion, maar wel als er vragen zijn bij jezelf, bij je arts, of bij allebei, of als er mogelijk trials zijn waarvoor je in aanmerking komt en die niet in je eigen ziekenhuis lopen. Bij uitzaaiingen van borstkanker is veel nog niet onderzocht. Het kan dan nuttig zijn om van meerdere artsen hun mening te horen, want het is niet zo dat altijd duidelijk is welke lijn in absolute zin het beste is (omdat dat nog niet uitgezocht is). Het naast elkaar zetten van de ervaring van verschillende artsen kan je dan helpen om een reëel beeld te krijgen van wat er kan en waar je kansen op een langer en kwalitatief zo goed mogelijk leven liggen.

Belangrijkste advies voor nu: ga door met je huidige lijn en haal eruit wat erin zit.

Had je trouwens de nieuwe single van mijn zoon al gehoord? Doemdenker / Wonderkind

 en hier met prachtige clip:

Vind je het mooi? Delen mag :).

En verder: vandaag is een mooie dag :) :) :), ik ben weer een happy mens :) :) :)

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Samen Beslissen

donderdag, 19 september 2019

Recent werd ik geïnterviewd voor een blad over het concept Samen Beslissen. Ik mocht mijn verhaal vanuit patiëntperspectief doen. Er is ook een oncoloog bevraagd en de BVN mocht uitleggen hoe de borstkankervereniging dat ziet. Vandaag had ik nog een fotoshoot omdat er een foto bij komt en de fotograaf had alle tijd, maakte minstens 100 foto's. Kreeg ik ze maar! er zitten beslist hele mooie bij.

Vanmiddag was zo'n moment waarop ik het concept Samen Beslissen samen met mijn oncoloog in de praktijk kon brengen en ik had toch zo'n fijn gesprek met haar. Daar kan ik dan weer tijden op teren hè.

6 Weken geleden waren de markers gedaald, maar 2 weken geleden waren ze weer omhoog en omdat we dat niet willen moest er verder gekeken worden.

Omdat de CT-scan toevallig al heel snel kon, kreeg ik tussentijds telefonisch al te horen dat er héél lichte groei in de lever is, en dat de lymfeklieren stabiel zijn. Mijn theorie is dat die lichte groei kan zijn ontstaan in de 3 maanden dat de huidige medicijnlijn nog moest inwerken, maar dat hóeft niet natuurlijk. Mijn botten waren ook totaal stabiel zo bleek vandaag. De markers stegen in de laatste 2 weken niet verder door. Dus geen paniek.

Toch peinzen we al even over een trial in Maastricht. Mijn oncoloog had nu bedacht dat dit een goed moment is, om daar alvast eens te gaan praten en met de betreffende prof. daar af te wegen of we die trial (als de kanker bij mij een bepaalde tumoreigenschap heeft) nu toch al gaan inzetten, of dat we wachten tot het betreffende medicijn - hopelijk volgend jaar - op de markt komt. Die had ik zelf nog niet bedacht maar ik vond het een steengoed plan.

Het is steeds de afweging maken van zo lang mogelijk met een bepaalde lijn doen, maar even goed voorkomen dat je te laat bent en dan acuut aan zwaardere chemo moet.

Ik voel me overigens topfit, zaterdagavond op een knalfeest danste ik het langst van allemaal en ik fietste deze week al 3 keer naar de stad waar mijn ziekenhuis ligt en dat is een retourtje van 30 km*. Dus zo, vanuit een positie zonder paniek, kan ik heel relaxed dat gesprek met de prof aangaan.

Samen beslissen is voor mij echt de winst van de laatste jaren. Meer info vind je hier: https://borstkanker.nl/nl/samen-beslissen

 

* nee ik heb geen elektrische fiets ;)

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Het 'gewone' leven

woensdag, 11 september 2019

En ineens is het september en is de zomer voorbij.

Ik ben erg druk geweest deze zomer, met het wonen op verschillende plekken (passen op andermans huis), en daarnaast had ik één weekje vakantie met een grote groep vrienden en één weekje helemaal alleen. Beide vakanties waren fijn, maar toch vond ik het eind augustus wel mooi geweest.

Nu is mijn vrijwilligerswerk voor de Borstkankervereniging weer begonnen. Ik ontleen daar zoveel plezier en voldoening aan. Het geeft nut aan mijn leven en ik voel me nu een keer graag nuttig. Ik ontmoet bovendien allemaal leuke mensen, we praten over zinnige dingen en af en toe verzetten we bergen.

De zorg voor mijn dementerende moedertje gaat gewoon door. Het wandelen heb ik voorzichtig weer opgepakt al zorgt de everolimus voor erg veel spierpijn.

Mijn nieuwe huis is steeds meer mijn thuis en het is echt mooi geworden. Het alleen zijn gaat op zich goed, en daar was ik ook niet bang voor. Ik ben sowieso oké met mij ;)  ook al is de pijn om alles wat er mis ging beslist niet in één keer voorbij. Gelukkig weet ik steeds wanneer ik door een dip ga, dat het de volgende dag weer beter gaat. Het gekke is, dat er nu ook ruimte is voor het verdriet om het feit dat ik ongeneeslijk ziek ben. Eerder kon ik die ruimte niet vinden. En ik voel dat dat goed is.

En verder heb ik wel zin in de herfst :) .Een regenbuitje vind ik totaal niet erg. Juist de afwisseling in het Nederlandse klimaat vind ik erg fijn. Straks weer mooie herfstige boswandelingen, er is altijd wel weer wat moois te zien. Dit najaar komt ook de eerste single van zoons nieuwe album uit. Ik heb het nummer natuurlijk al lang gehoord en het is mooi (zei ze volkomen onbevooroordeeld ;) ). Genoeg om naar uit te kijken terwijl ook de dag van vandaag oké is.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Zomerse zomer

zaterdag, 27 juli 2019

Even een zomerse update, om bij te praten ;) .

In mijn nieuwe huisje heb ik het naar mijn zin. Het is een fijne plek en omdat het een appartement is, biedt het me ook de gelegenheid om er lekker veel opuit te gaan. Ik hoef immers niet veel te doen om het op orde te houden.

Deze zomer vult zich met leuke tripjes naar mijn favoriete steden (Utrecht en Amsterdam), nadat ik een oproep had geplaatst dat ik best op iemands huis wil passen ;),. Ik hou van in een stad wonen, maar het beter is om in mijn huidige dorp te blijven voor een rustige thuisbasis, dichtbij familie en vrienden, nu en in de toekomst.  De aanbiedingen kwamen snel en binnenkort ben ik even een paar dagen in Amsterdam. Ik bezoek dan musea, vrienden, en af en toe een concert, maar vind het ook heerlijk om gewoon door de stad te fietsen. Je bent er dan veel echter dan wanneer je een dagtripje doet.

Een tweejaarslijkse zeilvakantie met zoonlief en een grote groep vrienden volgt daarna. (Dan op controle, ik wil er nog even niet aan denken), en dan hop weer een weekje Utrecht. Eind augustus ga ik proberen nog wat verder gas terug te nemen en met hopelijk mooi weer aan de Schevenings boulevard een stapel boeken lezen :). Ik vind zelf dat ik vrij goed bezig ben ;).

Vanaf september vult mijn agenda zich dan met vergaderingen, borstkankercongressen (all over the world!) en ik start met een prachtige opleiding patient advocate geneesmiddelen bij EUPATI, allemaal voor de BVN. Ik voel me een gezegend mens.

Gelukkig wilde mijn zusje nog met mij op vakantie en dus gaan we begin oktober samen een weekje naar de zon. Het is echt 25 jaar geleden dat we dat deden en ik heb er nu al zin in.

Het gaat goed met mij, ik voel me fit. Ook met hogere (conform richtlijn) dosering everolimus heb ik eigenlijk nauwelijks bijwerkingen. Ik ben vrolijker dan ik lang ben geweest. Niet áltijd, maar wel véél vaker. Of de markers dat goede gevoel straks zullen bevestigen? Daarvoor mogen ze niet verder doorstijgen, stabiliteit is al prachtig. Dus het wordt best spannende de volgende keer, maar we zien wel, eerst even nog heel veel leuke dingen doen. Ik heb eigenlijk ook geen tijd om ziek te zijn.

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Tijd is een kostbaar goed 

dinsdag, 2 juli 2019

Vaak kom je pas aan het verwerken van een periode toe, wanneer je deze hebt kunnen afsluiten. Ik ervaar het zelf, nu een half jaar na de laatste behandeling, wel zo. Er ontstaat een nieuw “normaal”, en hoewel er af en toe nog wel wat gepiekerd wordt, durf ik steeds meer te geloven dat het achter mij ligt. 

Mijn moeder overleed aan borstkanker toen ik dertien was. Zij was toen 37 jaar en 11 maanden. Ik keek daarom erg uit naar mijn 38e verjaardag. Dat was voor mij een mijlpaal. Te vroeg gejuicht, bleek later. Ik was 37 jaar en 9 maanden toen er bij mij borstkanker werd geconstateerd. Maar mijn verhaal is daar gelukkig niet opgehouden. Na een lange periode van behandelingen ziet het er bij mij nu rustig en positief uit, al blijft het natuurlijk toch een beetje spannend. En ik begin mij steeds meer te realiseren hoeveel geluk ik eigenlijk heb gehad, en hoe blij ik mag zijn dat er tegenwoordig veel radicaler en uitgebreider behandeld wordt dan 30 jaar geleden. Meer tijd van leven is een luxe van onschatbare waarde voor jezelf, maar ik zie steeds meer dat het ook een noodzaak voor anderen is. Ik ervaar dit vooral in de relatie met mijn kinderen. 

Ik vind nog altijd dat ik een fijne jeugd heb gehad, omdat ik de eerste 13 jaar in een warm en liefhebbend nest ben opgegroeid. Maar mijn puberjaren waren een eenzame, verwarrende tijd, en het heeft jaren geduurd voordat ik de weg naar boven had gevonden. Ik sluit ook niet uit dat mijn leven heel anders was verlopen, als mijn moeder nog geleefd had. Mijn vader deed absoluut zijn best, maar een moeder is onvervangbaar. Daardoor geniet ik nu des te meer van de tienertijd van mijn eigen kinderen. Hoe anders staan zij in het leven dan ik op die leeftijd. Ze ondernemen van alles, durven veel, maken fouten en halen hun schouders erover op. Ze hebben een bepaalde zorgeloosheid, die ik op hun leeftijd allang kwijt was. Het leven gaat heus niet zonder kleerscheuren aan hen voorbij. Maar ze kunnen terugvallen op een basis, terwijl ze proberen uit te vinden wie ze zijn. Het feit dat ik er nog ben, en hopelijk nog heel lang, beïnvloedt hun leven en de keuzes die ze nu maken verregaand. 

Dat is wat goede behandelingen voor borstkanker dus concreet doen: ze zorgen dat de ene vrouw de tijd krijgt om het verschil kan maken in haar relatie, in haar werk en voor haar vrienden. Een ander voornamelijk voor haar gezin, voor kinderen of zelfs kleinkinderen. Tijd is een kostbaar goed. Ik gun het jullie allemaal van harte, in overvloed.

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 350

Een nieuwe start

woensdag, 12 juni 2019

Nooit gedacht en toch gebeurd.

Zoals je al kon lezen in mijn vorige blog ben ik verhuisd.

Het woordje 'ik' is daarbij relevant want 'mijn lief' bleef wonen waar we al 22 jaar woonden en ik ga alleen verder. Hij is nu mijn ex-lief, ook al zal ik altijd van hem blijven houden.

Dat hier een wereld vol piekeren, twijfelen, verdriet, angst, durf, pijn en hoop achter verscholen ligt, zal duidelijk zijn.

Onze liefde was niet voor altijd, maar slechts voor een groot deel van ons leven bestemd. Het is tijd om verder te gaan. Over het hoe en waarom zal ik hier niet schrijven. Dat gaat immers niet alleen mezelf maar ook anderen aan.

Wel wil ik hier af en toe een blog wijden aan hoe anders het is om ongeneeslijk ziek te zijn, en er 'alleen' voor te staan. Ik ben niet alleen in de zin van dat ik een geweldige familie en lieve vrienden om me heen heb, maar ik woon wel alleen en dat maakt alles anders.

Bij het nemen van de beslissing heeft de hoop het gewonnen.

  • hoop dat ik nog wel even heb
  • hoop dat het alleen beter is dan samen
  • hoop dat ik nog veel mooie dingen mag beleven
  • hoop op een nieuw-ander leven
  • hoop dat er een toekomst is die lichter en vrolijker is.

Dit wil niet zeggen dat er geen wanhoop is. En vooral ook meer angst dan voorheen voor de periode dat ik aan mijn allerlaatste tijd zal moeten beginnen. Af en aan bevliegt me die angst en met in een ver verleden aangeleerde ademhalingstechnieken bestrijd ik de ergste momenten. Ook het weten dat het de volgende dag er al weer anders uit ziet helpt me enorm.

Voor nu kijk ik daarom vaak hoopvol vooruit en probeer ik daarnaast met liefde en zonder bitterheid achterom te zien. Het mooie, lieve en goede te onthouden en alle andere herinneringen weg te laten sijpelen door de kieren van vergetelheid.

Dus: nooit gedacht en toch gebeurd.

Ik pluk mijn dagen, geniet van de mooie dingen en omarm de pijn die bij dit afscheid hoort. Hij is mooi omdat hij aangeeft hoeveel liefde er altijd is geweest.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Pas op de plaats

woensdag, 5 juni 2019

Net nu ik gisteren na een heel drukke periode weer aan het wandelen ging en ik daarvan genoot, ging het mis. Ik ben recent verhuisd en de luie bank staat nu middenin de woonkamer.

Even lette ik niet op .... en dus bleef mijn teen achter een bankpoot hangen. Daarna stond-ie letterlijk dwars in plaats van recht vooruit, ik heb er een spectaculaire foto van ;) . Ik hoopte nog dat hij alleen uit de kom was, maar nee hoor. Gebroken. Weer wat gebroken dus. Vorig jaar was het mijn elleboog, nu weer een teen.

Omdat ik laatst aan een onderzoek mee deed naar de gevolgen van het jong verwijderen van de eierstokken (ik was 43) weet ik dat ik osteoporose heb. Dan kom je dus op de EHBO in het ziekenhuis aan en moet je zeggen: "ja ik heb uitgezaaide kanker, met botuitzaaiingen, voor zover ik weet niet in mijn tenen, en trouwens ook osteoporose. Dus doen jullie wel een beetje rustig aan?" En dat alles doe ik dan heel vrolijk want ja het is niet anders en ze moeten het wel weten. Ze waren allemaal zo lief en ik werd snel geholpen. Applausje voor het Eerst Hulp-team van het JBZ en voor mijn neef die in de buurt was en me naar het ziekenhuis en weer thuis bracht en me daar vergezelde.

Het weer rechtzetten viel enorm mee!  In ziekenhuisseries zie je daar altijd afgrijselijke dingen van, maar het was 1 seconde en toen zat hij al weer goed. Een mooie 'schone' breuk. Nauwelijks pijn. Vandaag ietsje meer maar dat is vooral door het vocht en dat trekt wel weer weg.

Maar ik baal er dus enorm van dat ik nu niet kan gaan wandelen. Het is een goede reden om hier in mijn nieuwe appartement de laatste dozen uit te ruimen, dus dan is dat ook maar gebeurd, maar eigenlijk had ik daar dus totaal geen zin in :( .

Dus daarom: pas op de plaats, een week of 3 a 4 en dan ga ik weer op pad. Eens kijken waar mijn voeten me dan weer zullen brengen :) .

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Geen vals alarm, maar ook geen paniek

zaterdag, 20 april 2019

Gisteren kreeg ik de uitslag van de scan. De scan zelf - de dag ervoor - ervoer ik als een nachtmerrie. Vaak ben ik heel koeltjes, maar sinds ik uitzaaiingen heb, zijn de scans de hel, wanneer er vooraf al stijgende markers zijn.

Ik lig daar dan maar iedereen gerust te stellen (misprikken, stagiaires, nieuw personeel, nog een extra scan) maar zelf moet ik met man en macht mijn ademhaling bedwingen, al mijn 100 jaar geleden aangeleerde technieken van actief ontspannen voor stottertherapie (ik was logopediste) toepassen, en eisen van mezelf dat ik niet keihard weg ren. Na het circus ben ik echt moe, maar gelukkig is er een lotgenote die me tijdens het wachten gezelschap houdt. Ze is toevallig ook in het ziekenhuis. Later hou ik nog even bij haar de wacht. Zo zijn we elkaar onverwacht tot steun. Een cadeautje op zo'n moeilijke dag.

De uitslag is teleurstellend. Ik had zó gehoopt dat de markers dit keer geen signaal van slecht nieuws zouden zijn, maar dat zijn ze wel. Hoewel mijn lymfeklieren en botten prachtig rustig zijn, is er weer gedonder in mijn lever. Vorig jaar zomer waren daar de uitzaaiingen nauwelijks nog te zien. Nu zijn ze er wel: groter en veel dichter. Er is nog ruim voldoende gezonde lever over. Mijn leverwaardes zijn prachtig. Maar toch:

medicijnwissel is noodzakelijk. Door naar de volgende lijn. Dit zal zijn exemestaan met everolimus. Naar verwachting levert deze combi wel wat meer bijwerkingen op maar het kan meevallen (hoop ik!!!!!!).

Over een maand of drie a vier zal duidelijk zijn of de combinatie werkt. Die tijd is er wel nu mijn hele lichaam verder zo fit als een hoentje is, dus geen paniek. Vandaag ben ik met de exemestaan begonnen (dat mag gewoon terwijl de fulvestrant nog in mijn lijf zit én ik slik ook de palbociclib nog twee weken tot ze op zijn. Er zijn zelfs trials lopende die erop duiden dat de combi goed zou werken). En begin mei start dan de everolimus.

Ik was van het nieuwe pilletje licht misselijk, maar ik weet uit ervaring dat ik snel zal wennen. Ik heb vanmorgen even goed 13 km gewandeld, om hoofd en hart meer in balans te krijgen. Maar eigenlijk was ik gisterenavond alweer kalm. Het is wat het is. Voor nu ga ik gewoon denken dat ik ook met deze combi wel weer een tijdje vooruit kan, tenminste tot het tegendeel is bewezen.

Het weer is prachtig, het is hier nog 25 graden buiten, in de schaduw, en ondanks dat dit een klimaatding schijnt te zijn, geniet ik er heel erg van. Morgenvroeg staat er een vroege paaswandeling gepland en daarna gezinsdingen. Altijd fijn.

Fijne Pasen allemaal!

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Nooit meer dezelfde

donderdag, 18 april 2019

Het was de afgelopen tijd volop in het nieuws: het feit dat veel (ex-)kankerpatienten na de behandeling met allerlei gezondheidsproblemen worstelen, en dat de zorg op dit gebied soms ook tekortschiet. De uitgebreide aandacht voor dit onderwerp gaat gelijk op met mijn eigen situatie. Het herstel stagneert en op sommige fronten hobbel ik voor mijn gevoel zelfs achteruit. Ik word er niet vrolijk van.

Ik mag en wil zeker niet klagen over de zorg op medisch gebied. Mijn klachten worden serieus genomen en omdat ik nog niet zo lang klaar ben met het hele traject, mag ik hopen dat het nog wel verbetert. Maar dat maakt het dagelijks leven op dit moment niet makkelijker. De hele wereld, buiten het ziekenhuis dan, is ingericht op gezonde, energieke mensen. Logisch ook. Maar het is pijnlijk als je daar op je 39ste niet meer bijhoort en waarschijnlijk nooit meer helemaal bij zult horen. Tegelijkertijd kan je er, buiten je eigen gezin, ook nooit eens lekker over klagen. Je bent er toch nog? Op goede dagen ben ik het daar helemaal mee eens, vooral wanneer je je realiseert dat zoveel mensen dit geluk niet hebben. Op slechte dagen, wanneer ik weer voortdurend naar adem zit te happen, denk ik er weleens achteraan: Jazeker, ik ben er nog. Maar vraag niet hoe. Ik vergis mij nog dagelijks in wat ik wel en niet kan: het contrast met mijn leven voor de kanker is te groot. Soms denk ik zelfs dat ik mij aanstel: zijn er niet ook mensen die super herstellen? Dat zou ik toch ook moeten kunnen. Ik negeer dan een dag of twee dagen mijn extra rustmomenten. Daar word ik vervolgens weer keihard voor afgestraft: het laat zich niet lang negeren. Twee dagen doordouwen betekent een dag helemaal niets meer kunnen, dus misschien toch maar niet meer doen dan.

Het is mooi als er meer aandacht komt voor nazorg, want op eigen houtje revalideren valt niet mee, ervaar ik. Maar nog mooier zou het zijn als er betere medicijnen zouden komen, die niet met een atoombom op een paar gemene muggen hoeven te schieten.

Dit is geen opbeurend verhaal geworden. Het is ook niet het hele verhaal. Er is veel licht, liefde en geluk in mijn leven, ik kijk uit naar de zomer. Maar het hoort er wel bij.

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 350

Bijna in 's-Hertogenbosch

zaterdag, 13 april 2019

Dat wandelen gaat veel sneller dan je denkt. Iedere week loop ik één of twee, en soms drie dagen. Soms is het maar 16 km maar vorige week tikte ik zomaar de 29 km aan. Nou ja, zo maar niet want de laatste kilometers waren wel echt zwaar. Toch lukte het en zo kijk ik soms verbaasd naar wat een mens met uitzaaiingen nog allemaal kan. Komende week arriveer ik in 's-Hertogenbosch en heb ik heel ruim 200 km in de benen. Als ik zo'n dag gelopen heb, dan ben ik gerust ook 's avonds weer actief. Mijn energie is dan nog lang niet op. WEIRD!

Dat de Ca15.3 tumormarker fors gestegen was kwam dan ook als een complete verrassing. De oncoloog vertelde erbij dat juist bij mijn huidige medicatie (palbociclib (familie van ribociclib en abemaciclib)) de markers soms een heel raar vals alarm afgeven en dat er dus echt niet per se iets aan de hand hoeft te zijn.

De komende week volgen er dan ook onderzoeken. Gewoon om te kijken hoe het er voor staat. Ik voel me goed, mijn bloed is heel goed op die éne beruchte borstkankermarker na, en de scans moeten dus duidelijkheid geven. Is de kanker weer actief? Of geeft de palbociclib een verstoring in mijn marker en kunnen we rustig nog even op de ingeslagen weg doorgaan. Ik hoop natuurlijk heel heel heel erg op dat laatste.

Voor Pasen weten we het. Ik ben niet héél zenuwachtig. Ik voel me immers geweldig goed. Toch baal ik gruwelijk van dit soort onrust en de eerste halve dag na het bericht was ik echt geschrokken.

Want weet je: ik zou zo graag gewoon weer helemaal gezond zijn. Leven zonder altijd maar die dreiging van de uitzaaiingen die tot mijn dood zullen leiden. Het feit dat dat niet zo is, maakt me soms wel heel verdrietig.

Maar nu is het weer oké.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Pagina's

Webloggers