Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Tijd is een kostbaar goed 

dinsdag, 2 juli 2019

Vaak kom je pas aan het verwerken van een periode toe, wanneer je deze hebt kunnen afsluiten. Ik ervaar het zelf, nu een half jaar na de laatste behandeling, wel zo. Er ontstaat een nieuw “normaal”, en hoewel er af en toe nog wel wat gepiekerd wordt, durf ik steeds meer te geloven dat het achter mij ligt. 

Mijn moeder overleed aan borstkanker toen ik dertien was. Zij was toen 37 jaar en 11 maanden. Ik keek daarom erg uit naar mijn 38e verjaardag. Dat was voor mij een mijlpaal. Te vroeg gejuicht, bleek later. Ik was 37 jaar en 9 maanden toen er bij mij borstkanker werd geconstateerd. Maar mijn verhaal is daar gelukkig niet opgehouden. Na een lange periode van behandelingen ziet het er bij mij nu rustig en positief uit, al blijft het natuurlijk toch een beetje spannend. En ik begin mij steeds meer te realiseren hoeveel geluk ik eigenlijk heb gehad, en hoe blij ik mag zijn dat er tegenwoordig veel radicaler en uitgebreider behandeld wordt dan 30 jaar geleden. Meer tijd van leven is een luxe van onschatbare waarde voor jezelf, maar ik zie steeds meer dat het ook een noodzaak voor anderen is. Ik ervaar dit vooral in de relatie met mijn kinderen. 

Ik vind nog altijd dat ik een fijne jeugd heb gehad, omdat ik de eerste 13 jaar in een warm en liefhebbend nest ben opgegroeid. Maar mijn puberjaren waren een eenzame, verwarrende tijd, en het heeft jaren geduurd voordat ik de weg naar boven had gevonden. Ik sluit ook niet uit dat mijn leven heel anders was verlopen, als mijn moeder nog geleefd had. Mijn vader deed absoluut zijn best, maar een moeder is onvervangbaar. Daardoor geniet ik nu des te meer van de tienertijd van mijn eigen kinderen. Hoe anders staan zij in het leven dan ik op die leeftijd. Ze ondernemen van alles, durven veel, maken fouten en halen hun schouders erover op. Ze hebben een bepaalde zorgeloosheid, die ik op hun leeftijd allang kwijt was. Het leven gaat heus niet zonder kleerscheuren aan hen voorbij. Maar ze kunnen terugvallen op een basis, terwijl ze proberen uit te vinden wie ze zijn. Het feit dat ik er nog ben, en hopelijk nog heel lang, beïnvloedt hun leven en de keuzes die ze nu maken verregaand. 

Dat is wat goede behandelingen voor borstkanker dus concreet doen: ze zorgen dat de ene vrouw de tijd krijgt om het verschil kan maken in haar relatie, in haar werk en voor haar vrienden. Een ander voornamelijk voor haar gezin, voor kinderen of zelfs kleinkinderen. Tijd is een kostbaar goed. Ik gun het jullie allemaal van harte, in overvloed.

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 312

Een nieuwe start

woensdag, 12 juni 2019

Nooit gedacht en toch gebeurd.

Zoals je al kon lezen in mijn vorige blog ben ik verhuisd.

Het woordje 'ik' is daarbij relevant want 'mijn lief' bleef wonen waar we al 22 jaar woonden en ik ga alleen verder. Hij is nu mijn ex-lief, ook al zal ik altijd van hem blijven houden.

Dat hier een wereld vol piekeren, twijfelen, verdriet, angst, durf, pijn en hoop achter verscholen ligt, zal duidelijk zijn.

Onze liefde was niet voor altijd, maar slechts voor een groot deel van ons leven bestemd. Het is tijd om verder te gaan. Over het hoe en waarom zal ik hier niet schrijven. Dat gaat immers niet alleen mezelf maar ook anderen aan.

Wel wil ik hier af en toe een blog wijden aan hoe anders het is om ongeneeslijk ziek te zijn, en er 'alleen' voor te staan. Ik ben niet alleen in de zin van dat ik een geweldige familie en lieve vrienden om me heen heb, maar ik woon wel alleen en dat maakt alles anders.

Bij het nemen van de beslissing heeft de hoop het gewonnen.

  • hoop dat ik nog wel even heb
  • hoop dat het alleen beter is dan samen
  • hoop dat ik nog veel mooie dingen mag beleven
  • hoop op een nieuw-ander leven
  • hoop dat er een toekomst is die lichter en vrolijker is.

Dit wil niet zeggen dat er geen wanhoop is. En vooral ook meer angst dan voorheen voor de periode dat ik aan mijn allerlaatste tijd zal moeten beginnen. Af en aan bevliegt me die angst en met in een ver verleden aangeleerde ademhalingstechnieken bestrijd ik de ergste momenten. Ook het weten dat het de volgende dag er al weer anders uit ziet helpt me enorm.

Voor nu kijk ik daarom vaak hoopvol vooruit en probeer ik daarnaast met liefde en zonder bitterheid achterom te zien. Het mooie, lieve en goede te onthouden en alle andere herinneringen weg te laten sijpelen door de kieren van vergetelheid.

Dus: nooit gedacht en toch gebeurd.

Ik pluk mijn dagen, geniet van de mooie dingen en omarm de pijn die bij dit afscheid hoort. Hij is mooi omdat hij aangeeft hoeveel liefde er altijd is geweest.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

Pas op de plaats

woensdag, 5 juni 2019

Net nu ik gisteren na een heel drukke periode weer aan het wandelen ging en ik daarvan genoot, ging het mis. Ik ben recent verhuisd en de luie bank staat nu middenin de woonkamer.

Even lette ik niet op .... en dus bleef mijn teen achter een bankpoot hangen. Daarna stond-ie letterlijk dwars in plaats van recht vooruit, ik heb er een spectaculaire foto van ;) . Ik hoopte nog dat hij alleen uit de kom was, maar nee hoor. Gebroken. Weer wat gebroken dus. Vorig jaar was het mijn elleboog, nu weer een teen.

Omdat ik laatst aan een onderzoek mee deed naar de gevolgen van het jong verwijderen van de eierstokken (ik was 43) weet ik dat ik osteoporose heb. Dan kom je dus op de EHBO in het ziekenhuis aan en moet je zeggen: "ja ik heb uitgezaaide kanker, met botuitzaaiingen, voor zover ik weet niet in mijn tenen, en trouwens ook osteoporose. Dus doen jullie wel een beetje rustig aan?" En dat alles doe ik dan heel vrolijk want ja het is niet anders en ze moeten het wel weten. Ze waren allemaal zo lief en ik werd snel geholpen. Applausje voor het Eerst Hulp-team van het JBZ en voor mijn neef die in de buurt was en me naar het ziekenhuis en weer thuis bracht en me daar vergezelde.

Het weer rechtzetten viel enorm mee!  In ziekenhuisseries zie je daar altijd afgrijselijke dingen van, maar het was 1 seconde en toen zat hij al weer goed. Een mooie 'schone' breuk. Nauwelijks pijn. Vandaag ietsje meer maar dat is vooral door het vocht en dat trekt wel weer weg.

Maar ik baal er dus enorm van dat ik nu niet kan gaan wandelen. Het is een goede reden om hier in mijn nieuwe appartement de laatste dozen uit te ruimen, dus dan is dat ook maar gebeurd, maar eigenlijk had ik daar dus totaal geen zin in :( .

Dus daarom: pas op de plaats, een week of 3 a 4 en dan ga ik weer op pad. Eens kijken waar mijn voeten me dan weer zullen brengen :) .

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

Geen vals alarm, maar ook geen paniek

zaterdag, 20 april 2019

Gisteren kreeg ik de uitslag van de scan. De scan zelf - de dag ervoor - ervoer ik als een nachtmerrie. Vaak ben ik heel koeltjes, maar sinds ik uitzaaiingen heb, zijn de scans de hel, wanneer er vooraf al stijgende markers zijn.

Ik lig daar dan maar iedereen gerust te stellen (misprikken, stagiaires, nieuw personeel, nog een extra scan) maar zelf moet ik met man en macht mijn ademhaling bedwingen, al mijn 100 jaar geleden aangeleerde technieken van actief ontspannen voor stottertherapie (ik was logopediste) toepassen, en eisen van mezelf dat ik niet keihard weg ren. Na het circus ben ik echt moe, maar gelukkig is er een lotgenote die me tijdens het wachten gezelschap houdt. Ze is toevallig ook in het ziekenhuis. Later hou ik nog even bij haar de wacht. Zo zijn we elkaar onverwacht tot steun. Een cadeautje op zo'n moeilijke dag.

De uitslag is teleurstellend. Ik had zó gehoopt dat de markers dit keer geen signaal van slecht nieuws zouden zijn, maar dat zijn ze wel. Hoewel mijn lymfeklieren en botten prachtig rustig zijn, is er weer gedonder in mijn lever. Vorig jaar zomer waren daar de uitzaaiingen nauwelijks nog te zien. Nu zijn ze er wel: groter en veel dichter. Er is nog ruim voldoende gezonde lever over. Mijn leverwaardes zijn prachtig. Maar toch:

medicijnwissel is noodzakelijk. Door naar de volgende lijn. Dit zal zijn exemestaan met everolimus. Naar verwachting levert deze combi wel wat meer bijwerkingen op maar het kan meevallen (hoop ik!!!!!!).

Over een maand of drie a vier zal duidelijk zijn of de combinatie werkt. Die tijd is er wel nu mijn hele lichaam verder zo fit als een hoentje is, dus geen paniek. Vandaag ben ik met de exemestaan begonnen (dat mag gewoon terwijl de fulvestrant nog in mijn lijf zit én ik slik ook de palbociclib nog twee weken tot ze op zijn. Er zijn zelfs trials lopende die erop duiden dat de combi goed zou werken). En begin mei start dan de everolimus.

Ik was van het nieuwe pilletje licht misselijk, maar ik weet uit ervaring dat ik snel zal wennen. Ik heb vanmorgen even goed 13 km gewandeld, om hoofd en hart meer in balans te krijgen. Maar eigenlijk was ik gisterenavond alweer kalm. Het is wat het is. Voor nu ga ik gewoon denken dat ik ook met deze combi wel weer een tijdje vooruit kan, tenminste tot het tegendeel is bewezen.

Het weer is prachtig, het is hier nog 25 graden buiten, in de schaduw, en ondanks dat dit een klimaatding schijnt te zijn, geniet ik er heel erg van. Morgenvroeg staat er een vroege paaswandeling gepland en daarna gezinsdingen. Altijd fijn.

Fijne Pasen allemaal!

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

Nooit meer dezelfde

donderdag, 18 april 2019

Het was de afgelopen tijd volop in het nieuws: het feit dat veel (ex-)kankerpatienten na de behandeling met allerlei gezondheidsproblemen worstelen, en dat de zorg op dit gebied soms ook tekortschiet. De uitgebreide aandacht voor dit onderwerp gaat gelijk op met mijn eigen situatie. Het herstel stagneert en op sommige fronten hobbel ik voor mijn gevoel zelfs achteruit. Ik word er niet vrolijk van.

Ik mag en wil zeker niet klagen over de zorg op medisch gebied. Mijn klachten worden serieus genomen en omdat ik nog niet zo lang klaar ben met het hele traject, mag ik hopen dat het nog wel verbetert. Maar dat maakt het dagelijks leven op dit moment niet makkelijker. De hele wereld, buiten het ziekenhuis dan, is ingericht op gezonde, energieke mensen. Logisch ook. Maar het is pijnlijk als je daar op je 39ste niet meer bijhoort en waarschijnlijk nooit meer helemaal bij zult horen. Tegelijkertijd kan je er, buiten je eigen gezin, ook nooit eens lekker over klagen. Je bent er toch nog? Op goede dagen ben ik het daar helemaal mee eens, vooral wanneer je je realiseert dat zoveel mensen dit geluk niet hebben. Op slechte dagen, wanneer ik weer voortdurend naar adem zit te happen, denk ik er weleens achteraan: Jazeker, ik ben er nog. Maar vraag niet hoe. Ik vergis mij nog dagelijks in wat ik wel en niet kan: het contrast met mijn leven voor de kanker is te groot. Soms denk ik zelfs dat ik mij aanstel: zijn er niet ook mensen die super herstellen? Dat zou ik toch ook moeten kunnen. Ik negeer dan een dag of twee dagen mijn extra rustmomenten. Daar word ik vervolgens weer keihard voor afgestraft: het laat zich niet lang negeren. Twee dagen doordouwen betekent een dag helemaal niets meer kunnen, dus misschien toch maar niet meer doen dan.

Het is mooi als er meer aandacht komt voor nazorg, want op eigen houtje revalideren valt niet mee, ervaar ik. Maar nog mooier zou het zijn als er betere medicijnen zouden komen, die niet met een atoombom op een paar gemene muggen hoeven te schieten.

Dit is geen opbeurend verhaal geworden. Het is ook niet het hele verhaal. Er is veel licht, liefde en geluk in mijn leven, ik kijk uit naar de zomer. Maar het hoort er wel bij.

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 312

Bijna in 's-Hertogenbosch

zaterdag, 13 april 2019

Dat wandelen gaat veel sneller dan je denkt. Iedere week loop ik één of twee, en soms drie dagen. Soms is het maar 16 km maar vorige week tikte ik zomaar de 29 km aan. Nou ja, zo maar niet want de laatste kilometers waren wel echt zwaar. Toch lukte het en zo kijk ik soms verbaasd naar wat een mens met uitzaaiingen nog allemaal kan. Komende week arriveer ik in 's-Hertogenbosch en heb ik heel ruim 200 km in de benen. Als ik zo'n dag gelopen heb, dan ben ik gerust ook 's avonds weer actief. Mijn energie is dan nog lang niet op. WEIRD!

Dat de Ca15.3 tumormarker fors gestegen was kwam dan ook als een complete verrassing. De oncoloog vertelde erbij dat juist bij mijn huidige medicatie (palbociclib (familie van ribociclib en abemaciclib)) de markers soms een heel raar vals alarm afgeven en dat er dus echt niet per se iets aan de hand hoeft te zijn.

De komende week volgen er dan ook onderzoeken. Gewoon om te kijken hoe het er voor staat. Ik voel me goed, mijn bloed is heel goed op die éne beruchte borstkankermarker na, en de scans moeten dus duidelijkheid geven. Is de kanker weer actief? Of geeft de palbociclib een verstoring in mijn marker en kunnen we rustig nog even op de ingeslagen weg doorgaan. Ik hoop natuurlijk heel heel heel erg op dat laatste.

Voor Pasen weten we het. Ik ben niet héél zenuwachtig. Ik voel me immers geweldig goed. Toch baal ik gruwelijk van dit soort onrust en de eerste halve dag na het bericht was ik echt geschrokken.

Want weet je: ik zou zo graag gewoon weer helemaal gezond zijn. Leven zonder altijd maar die dreiging van de uitzaaiingen die tot mijn dood zullen leiden. Het feit dat dat niet zo is, maakt me soms wel heel verdrietig.

Maar nu is het weer oké.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

Fijne huisarts: goud waard

maandag, 18 maart 2019

Nu ik al 21 maanden iedere 4 weken bij mijn huisarts kom voor fulvestrant injecties bouwen we een fijne band op.

Deze keer vroeg hij dus niet hoe het met me ging (ik zie er heel goed uit, al zeg ik het zelf ;) ), maar hoe het met het Pelgrimspad ging.

Tof toch? Dat hij het onthouden had (of de moeite had genomen het te noteren) en dat hij ernaar vroeg en helemaal glimde toen ik vertelde hoe gemakkelijk en fijn die eerste drie dagen waren verlopen.

We wisselden uit dat je moet pauzeren bij het lopen (dat leerde ik van mijn wandelmaatje) en hoe gemakkelijk je daardoor 20 km op een dag loopt. Hij is een fietser en wist het niet.

Tussendoor nog drie zinnen over wel of niet scannen, en wel of geen pijn in mijn botten, en wandelen tegen depressie en wellicht ook tegen kanker, en toen was het al weer klaar. Ik vergat zelfs het goede nieuws te vertellen dat de afgelopen week mijn marker gedaald bleek te zijn, een beetje maar, maar toch :) ..

En hij zei me voor vertrek nog dat hij zo benieuwd is naar mijn wandelkilometers op onze volgende afspraak over 4 weken. Niet uit routine, maar echt uit belangstelling.

Zo'n date met je huisarts iedere 4 weken, als je uitzaaiingen hebt, is echt wel een goed idee, misschien kan het wat minder vaak als het goed met je gaat, maar even goed zorgt regelmatig contact ervoor dat je feeling met elkaar houdt, en dat geeft steun in goede én slechte tijden.

Een fijne huisarts: goud waard! 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

Namaslay! Over draken en zo.

dinsdag, 5 maart 2019

Na de roerige anderhalf jaar die wij als gezin achter de rug hebben, betrapte ik mezelf er een paar weken geleden op dat ik af en toe echt onuitstaanbaar was. Mijn man, die van nature echt de geduldigste niet is, verdroeg het voorbeeldig. Maar eigenlijk werd ik daar soms nog chagrijniger van. Want als hij mij serieus zou nemen, zoals vroeger, had hij er zeker korte metten mee gemaakt. Ik merkte ook dat hij bepaalde zorgen voor mij achterhield, omdat hij vond dat hij mij niet teveel kon belasten. Niet fijn: ook hij heeft het aardig voor zijn kiezen gehad. Ik wil dat hij ook het gevoel heeft dat hij bij mij terecht kan.

DRAAK

Tijdens een stevig gesprek moest ik ook wel toegeven dat ik af en toe simpelweg een enorme DRAAK was. Sinds dat gesprek gaat het beter: als ik dreig de fout in te gaan, kan hij DRAAK zeggen als stopwoord. En dat helpt, want ik kan mezelf dan wel weer relativeren. Alleen al het idee dat ik een groot groen stuk chagrijn ben, brengt weer een lach en wat luchtigheid terug. Ik ben niet meer zo in de fout gegaan sinds die tijd, al kan het natuurlijk altijd een keertje gebeuren. Ik weet niet of dat herkenbaar is, maar ik ervaar dat je als (ex-)patiënt vooral in gevecht bent met jezelf. Met je angsten, je vermoeidheid en pijnklachten. Verschillende gemoedstoestanden strijden om voorrang. Aan de ene kant pak je stoer de draad op en probeer je zo ontspannen en positief mogelijk in het leven te staan. En aan de andere kant is er ook duisternis, rouw en soms zelfs verongelijktheid, omdat het leven toch even iets anders uitpakt dan je eerder voor je zag.

Namaslay!

Ik roep tegenwoordig maar heel eigentijds Namaslay, heerlijk, zo’n fijne foute instagram uitdrukking waar ik anders jeuk van zou krijgen. Voor mij betekent het nu zoiets als: Ik erken de draak, het is logisch dat die draak er is en dat ‘ie baalt. Dat mag! Maar dat ontslaat mij niet van de verplichting om tegen de draak te strijden. Wat de toekomst ook brengt, niemand zit op een draak als huisdier te wachten. Volgens mij lukt het niet om de draak zijn kop af te hakken: die kop groeit gewoon weer aan. Maar als je ‘m aan het lachen krijgt, druipt ‘ie hopelijk wel weer even af naar zijn hol.

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 312

Zenuwen

dinsdag, 19 februari 2019

Ineens was het geboren!

Het plan om een lange afstandswandeling te gaan maken.

Zwanger ervan was ik al extreem lang ;). Het idee om ooit in mijn leven zoiets te doen lag altijd vaag ergens op een plank, zonder dat ik er ooit maar de tijd voor had, of er prioriteit aan gaf. Altijd waren er andere dingen die nog belangrijker, leuker, interessanter waren.

Maar toch: ineens bedacht ik nu of nooit. 

Ik doe dat dan vrij ondoordacht. Kies - bijna willekeurig - een mooie route door Nederland, er zijn er zoveel en ik weet toch niet welke de mooiste is. En daarna prik ik alle data in mijn agenda aan, die tussen ziekenhuisbezoeken, concerten en verjaardagen passen en ineens is er dan een echt serieus plan.  Daarna moet ik dan natuurlijk nog van alles regelen. Zo werd deze best al wel drukke week ook nog eens een regelweek en ...... 

ga ik volgende week drie dagen lopen om te testen hoe het gaat. Ik wil steeds een paar dagen lopen en dan weer naar huis. Weken achter elkaar lopen brengt heel andere dingen waaronder veel bagage met zich mee, en dat zie ik mezelf echt nog niet doen.

Ik heb mijn plannetje gedeeld en nu al krijg ik hier en daar een fijne slaapplek aangeboden en nog veel fijner gezelschap wat dan een dag met me meewandelt. Kun je je voorstellen hoe leuk ik dat vind? Ik huppel door mijn dagen heen. Als het mislukt heb ik in ieder geval de voorpret gehad ;).

Nu ineens vind ik het ook kei-spannend. Ik word er behoorlijk nerveus van. Zal het allemaal wel goed gaan? Voel ik niet hier een pijntje en daar ook? Worden mijn uitzaaiingen niet ineens heel actief? Kan ik het überhaupt wel? Wat als? Wat als?

Maar mijn marker was afgelopen week goed, geen stijging deze laatste keer, en de oncoloog was heel positief. Ze hoopte op weer nieuwe stabiliteit.

Of dat een garantie is voor mooie wandeldagen? Geen idee, garanties bestaan niet, en ik moet mijn gewoonte om alles strak te plannen uiteraard laten varen, en gewoon maar zien. Een nieuwe training in loslaten, genieten van wat de dag brengt en slapen waar mijn voeten me brengen.

Jullie horen ervan.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4099

De steile weg omhoog

woensdag, 13 februari 2019

7 weken na mijn laatste capecitabinekuur en een maand na het overlijden in de familie, is het min of meer gewone leven weer volop aan de gang. Ik werk, weliswaar op mijn eigen tempo met wat pauzes, bijna heel de week: af en toe bij een klant en veel vanuit mijn eigen studeerkamertje. Pak het huishouden weer verder op en werk een beetje aan mijn conditie. Voor de buitenwereld lijkt het heel wat, die stralende krullenkop en weer wat kleur op mijn gezicht. En het is waar, er zitten hele goede dagen bij. Maar ook hele slechte. Gelukkig was ik hier op voorbereid. Ga er maar aan staan: hoe vind je de balans tussen je eigen stoerigheid en de behoeften van je lichaam, dat toch heel wat te verduren heeft gehad? Er zijn mensen die nooit meer de oude worden en zelfs min of meer arbeidsongeschikt blijven na een kankerbehandeling. Er zijn ook mensen die beweren dat ze er sterker en fitter uitkomen, omdat ze nu veel beter naar hun lichaam luisteren en gezonder zijn gaan leven. Waar ik zit op dat spectrum, kan ik nog niet beoordelen. Ik neem het meer zoals het komt en doe gewoon mijn best. Ik merk wel dat ik tegen twee dingen aanloop, die ik ook herken uit verhalen van anderen.

Grenzen stellen

Een van de lastigste dingen vind ik het stellen van grenzen: voor anderen en voor jezelf. De grens is namelijk fluide: de ene dag kan je meer doen en hebben dan de andere. En vaak merk je het pas, wanneer je erover heen bent gegaan. Anderzijds is dit juist een goed leermoment. Hoewel ik dit natuurlijk niet kan staven, voel ik dat mijn grenzeloosheid heeft bijgedragen aan het ontstaan van kanker. Het is een uitstekende, en noodzakelijke leerschool: tegen de stroom van druk-druk-druk inroeien en vaststellen wat ik persoonlijk wel of niet kan hebben, onafhankelijk van wat anderen doen, kunnen of vinden.

Toekomstperspectief

Het tweede thema wat ik lastig vind, is het toekomstperspectief. Plannen maken is lastig. Blijf ik een beetje freelancen zoals nu en probeer ik zoveel mogelijk buiten werk om te genieten, ga ik terug naar mijn studie waar ik zoveel plezier in had maar die mij ook heel veel kostte? Laat je een reconstructie doen? Waar ben je over een jaar, twee jaar, drie jaar? Het kan voor iedereen zomaar afgelopen zijn. Maar met borstkanker en de kansen die niet echt in je voordeel zijn, is dit veel meer een realiteit. Je wordt gedwongen om in het moment te leven: verder dan deze zomer kijk ik nog even niet. Iemand schreef op het forum dat ze het ziekteproces vaak als eenzaam ervaart. Zelfs met lieve mensen om mij heen, en in mijn geval de kans op genezing, voel ik dat af en toe ook zo. Die twee thema’s zijn moeilijk te delen met anderen, die nog wel ver vooruit denken en aardig kunnen inschatten wat ze wel en niet kunnen doen. Ik vind het nu een steile weg omhoog, maar wel een weg waar je als persoon veel van leert en waar veel te beleven is. Wat er achter de berg ligt, is nog niet te zien. Maar ik ben wel blij dat ik ‘m mag lopen nu. :-)

Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 312

Pagina's

Webloggers