Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Troost

zondag, 22 november 2015

Als de scan achter de rug is volgt er voor mij een goede dag.

Heel even heb ik het gevoel “het zit erop, ik heb gedaan wat ik moest doen, nu krijg ik even pauze.”  Heel even heb ik ook het gevoel “ze krijgen me niet zomaar klein, en ook: ik ben nog lang niet dood.” En ik bedenk welke leuke dingen ik allemaal de komende tijd nog zal gaan doen en daar word ik dan vrolijk van ;). Ik ben beslist niet helemaal fris in mijn hoofd deze dagen.

Het rare is dat ik na het bericht dat de borstkanker terug is nog helemaal geen definitieve diagnose heb gehad. Dus ik wéét nog helemaal niet hoe goed of slecht ik ervoor sta. Of het lokaal/regionaal blijft of dat het uitgezaaid is.

Maar mijn hoofd en hart zeggen me dat de kans dat ik er deze keer weer door kom zo ongeveer nul is. Ik kan deze gedachten simpelweg niet tegenhouden.

Heel af en toe schiet er een ander scenario door mijn hoofd. Dat ze geen uitzaaiingen vinden…. Me chemo zullen geven en dat ze daarna de tumoren weg gaan opereren en bestralen en dat ik dan ook een derde keer die draak zal gaan verslaan. Against all odds….
 

De vrije vrijdag wordt gevuld met boodschappen (zodat het weekend met mijn lief vrijer is) en bezoekjes. Lieve zus luncht bij mij met tranen. Lieve vriendin drinkt thee met tranen. Later ga ik naar een andere vriendin en ook bij haar tranen. Zoveel tranen op één dag.

Iedereen zegt min of meer hetzelfde. “Heb je nu nog niet genoeg op je bord gehad? Waarom komt alles bij de één?”

Ik leg uit dat ik ook al heb ik veel pech gehad, ook heel veel geluk heb gekend en nog ken. Dat mijn leven niet alleen uit ongeluk bestaat maar dat bij mij het gevoel van geluk bijna altijd overheerst. “Zo gelukkig als ik dit jaar bijna iedere dag ben geweest, dat haalt een ander misschien wel in heel zijn leven niet.” Ze kijken naar mij en zien dat ik het meen. Wanneer ik het verdriet van anderen zie, kan ik mijn eigen verdriet sowieso niet toelaten. Troost?

Toen ik relatief rustig mijn werkgever het slechte nieuws vertelde zei hij tegen mij “Een goed leven is niet per definitie een lang leven.” Ook dat zijn woorden die in en om mij heen blijven hangen en die mij passen. Troost?

Dat wil niet zeggen dat er niet ook heel veel moeilijke momenten zijn al wachtende op de uitslag. Juist op de intieme kleine dagen, als er geen anderen bij ons zijn. Verdriet, omdat ik zóveel van het leven houd. Ik wil het nog lang niet loslaten. Het leven niet en alle lieve mensen om mij heen ook niet.

Ook verdriet om het verdriet je geliefden. Horen dat zij wel bang zijn, voor wat komt en ook voor een toekomst waarin ze denken nooit meer gelukkig te zullen zijn. Zo hebben we het soms samen zwaar, bezorgd om elkaars levensgeluk.

Ik ben niet bang. Niet voor ziek zijn en ook niet voor de dood. Ik ben dat nooit geweest. Ziek zijn is voor mij nooit een bron geweest voor ongelukkig zijn. Niet bang dus, of misschien nóg niet bang?

Nog heel even en dan weten we meer.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4234

PET – CT - Scan

donderdag, 19 november 2015

Elders logeren of toch vanuit thuis vertrekken? Dat soort simpele vragen bespreek ik nu thuis. Normaal regel ik alles zelf. Nu twijfel ik meer. Waar doe ik goed aan? Wetende dat ik thuis kans maak op een paar uurtjes slaap en op een ander nauwelijks kies ik er voor om vroeg naar bed te gaan en vroeg weer op te staan.

De dag voor de scan mag ik niet sporten, wandelen of fietsen. Dus blijft mijn lief een uurtje langer thuis om met onze hond te wandelen en komt mijn broer om twaalf uur langs om ook een uur met ons hondje uit te gaan. Zo komt ze niks tekort. Het zijn de kleine dingen die nu tellen.

Tasje klaar met ID, verzekeringsbewijs, instructie e.d.
Garmin geprogrammeerd.
CD mee voor het uur dat de radioactieve stof inwerkt.
Cdtjes mee voor in de auto.
Ontbijt voor na de scan.
Veldfles vol water.

Om kwart voor zes opgestaan, voor zes uur vertrokken. Dan kan ik alle files doorstaan en nog ruim op tijd komen. En ook: dan hoef ik pas als ik daar ben veel water te gaan drinken want anders moet ik bij ieder benzinestation onderweg stoppen ;). Wat is het druk op de weg ’s morgens om zes uur! Zonder files arriveer ik ruim op tijd.

Ik kies ervoor alleen te gaan. Dit zijn de dingen die ik gemakkelijk zelf kan. Er volgen geen ingewikkelde gesprekken vandaag. Wel moet ik opletten in de wachtkamer: ik word bijna overgeslagen. Een meneer die ruim na mij binnenkomt wordt opgehaald. Ik heb geleerd er wat van te zeggen en inderdaad: de onverwacht opgeroepen maar heel vriendelijke verpleegkundige (dat heet anders als je op de nucleaire afdeling werkt vermoed ik) heeft zich vergist. Ik mag eerst.

Ze maakt het goed met vijf dekens en vier kruiken want ik heb het steenkoud. Terwijl het radioactieve stofje gedurende een uur inwerkt val ik in slaap. Ik ben rustig en moe. De spanning blijkt alleen uit het feit dat ik het zo koud heb (en dan mislukt de scan dus dat mag niet) en uit ervaring weet ik dat ik op zo’n moment ook een lage hartslag en een lage bloeddruk heb. De scan gaat goed. Daarna mag ik wachten op de foto’s. Het magische denken is ook weer begonnen. Als ze me bij vertrek 'héél erg veel sterkte' wenst, begrijp ik daaruit dat het er bar slecht voor staat. Koffiedik... De gebrande cd-rom kan ik dan zelf afgeven bij het Monro: zo ontstaat is er geen vertraging. Maar eerst ga ik koffie drinken om de hoek bij Amazone Sanne. De koffie is sterk, het gesprek warm en goed.

Dan door naar Bilthoven (cd-rom gedropt) en weer naar huis. Dat ik op deze dag in het ziekenhuis, als ik wacht de op foto’s, mijn beoordeling voor mijn bachelor eindopdracht binnenkrijg met een score van twee negens en een acht doet in eerste instantie alleen maar pijn. Zo zit ik te huilen in de wachtkamer. Niemand kijkt er van op. Verdrietige mensen zijn in deze wachtkamer vrij normaal.
 

Ik koos er vorig jaar voor een nieuwe start te maken: mijn tijd was nu en ik was er zo gelukkig mee. Toch maakt juist deze keuze het verlies nu des te groter. Verloren dromen, dat is wat er steeds opnieuw door mijn hoofd gaat.

Ik nam me voor ’s middags thuis wat leuks te gaan doen maar zoek toch weer de rust op. Vandaag ging goed maar ik had toch liever me met heel andere dingen bezig gehouden. De uitslag komt pas volgende week en ik weet nog niet zeker of dat maandag of toch pas later in de week zal zijn.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4234

Het Borstkankerziekenhuis

maandag, 16 november 2015

Stap 1 het regionale ziekenhuis

Ik ben vorige week donderdag, dus binnen één dag, ontvangen door mijn vertrouwde ziekenhuis en kreeg er in diezelfde dag de diagnose. Dat is echt heel fijn en we zijn daar dankbaar voor. Het wachten is immers vreselijk. Dat was 20 jaar geleden al zo en daar is niks aan veranderd.

Bij het onderzoek is een forse waarschijnlijk aan een rib vastzittende tumor geconstateerd. Daarnaast zijn er 2 lymfeklieren verdikt. Die zitten onder het sleutelbeen.
De tumoreigenschappen zijn ons lichtpuntje:100% ER-positief - voorzichtig progesteron positief - her2-negatief. Dit zijn dezelfde tumoreigenschappen als 12,5 jaar geleden. Door deze uitslag heb ik een ruime keuze uit behandelmethoden.

Na de eerste diagnose volgde afgelopen donderdagavond spoedberaad met een vertrouwde deskundige vriendin:

Wat nu? Regionaal blijven of verder kijken? De diagnose zoals die er ligt is niet bepaald rooskleurig. Het zal er vreselijk om gaan spannen, zelfs bij de best mogelijke uitslag. Een regionaal ziekenhuis voelt nu voor mij niet goed. De situatie in kaart brengen in een ziekenhuis waar dokters alleen gespecialiseerd zijn in borstkanker en dus heel veel ervaring hebben geeft me wél vertrouwen.

 

Stap 2 overstap naar het Alexander Monro Borstkankerziekenhuis

Dit is het enige borstkankerziekenhuis van Nederland. De artsen die daar werken behandelen alleen borstkanker. We krijgen daar verder onderzoek en een plan. Afhankelijk van de uitslagen en de voorgestelde behandelingen blijven we daar of schakelen we terug naar regionaal.

Vandaag waren we in dat Borstkankerziekenhuis in Bilthoven. We zijn er rustig ontvangen. Het ziekenhuis ligt in een mooie omgeving. Het gebouw is licht en vriendelijk, de mensen ook. Ik heb op vrijdag zelf mijn medisch dossier bji mijn ziekenhuis opgehaald en 's avonds hebben we het nog in Bilthoven in de brievenbus gedaan. De chirurg kent mijn casus dan ook al als we haar een hand geven.

Ze heeft me uitgebreid ondervraagd en onderzocht. Ook zij voelt geen verdikte klieren boven het sleutelbeen, wat geen garantie is dat ze er niet zijn natuurlijk, maar vooralsnog is dat fijn. Ik heb mijn oude dossiers uit 1995 en 2003 meegebracht. Daaruit worden toch nog verschillende labverslagen en brieven gekopieerd. Toch kan er op dit moment simpelweg geen zinnig woord gezegd worden over te verwachte behandelingen of prognoses. Er moet eerst een PET CT-scan gemaakt worden: er wordt gekeken of er zichtbaar uitzaaiingen op afstand zijn en ook moet duidelijker worden hoe die tumor in de oksel precies zit. Ik sluit zelf niet uit dat ook aan de voorzijde, onder mijn prothese nog wat zit. Het wringt daar, en waar dit voorheen als oedeem is afgedaan, kan hier heel goed ook een tumor zitten. Dat er nog niks te zeggen valt is geen tegenvaller, we wisten al dat het wachten nog even zal voortduren.... De secretaresse gaat rondbellen waar ik het snelst terecht kan. Daarna volgt teamoverleg en dan pas weer zullen wij verder praten met deze (vrouwelijke) chirurg. Vervolgens wordt er nog bloed geprikt en kunnen we weer naar huis. Nu wachten we op de scan afspraak. Dít wachten is vervelend.

Oncoline.nl

Daar ben ik de richtlijn voor de behandeling van borstkanker gaan lezen. Er staan ook prognoses in. Bij uitzaaiingen op afstand leeft men gemiddeld nog twee jaar maar je kunt er geen peil op trekken omdat de verschillen zo groot zijn dat het echt afwachten is. Bij lokaal recidief dat in de buurt komt van wat ik heb, is de vijfjaarsoverlevingskans zo rond de 50% begrijp ik, maar het is niet heel gedetailleerd. Zo lang echter niet duidelijk is hoever de kanker gevorderd is en niet bekend is hoe en waar de tumor in de oksel vastzit, weet ik nog niet bij welke groep ik hoor.

 

"Machteloosheid"

Dat is het woord dat de verpleegkundige gebruikt als ze me bloed afneemt. Machteloosheid, omdat je na zoveel jaar opnieuw geconfronteerd wordt met iets waar je helemaal niks mee te maken wilt hebben. En dat is wel een goed woord. Ik merk dat ik na iedere stap even extreem moe word. Leeggezogen door de wisselende emoties van verdriet, verlies, en toch door willen gaan omdat ik nu een keer geen keus heb. Ik wil niet de hele tijd overal huilen en deed dat ook vanmiddag niet. Maar niet huilen kost bijna net zoveel energie als wel huilen. Het wachten stoort me niet eens zo erg. Nu kan ik nog heel even hopen op een kansje op genezing, straks is die hoop misschien wel weg. Ik kijk niet uit naar het vervolggesprek maar tegelijkertijd wil ik het wel weten. Juist dat heen en weer geslingerd worden maakt deze periode echt zwaar.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4234

Borstkanker deel 3

zondag, 15 november 2015

 

SLECHT NIEUWS

 

Lieve Amazones,

Zó graag had ik hier niet geschreven.
Zó graag had ik mijn liefsten, familie, vrienden en jullie ander nieuws gebracht.
Zó graag ook had ik nu mijn hart uitgestort bij Maisa en Goudblok, maar zij zijn er niet meer, niet weg want voor altijd in mijn/ons hart, maar met hen kletsen, dat gaat niet meer.
Zó graag had ik gewild dat de afstand tot de Amazones groter en groter werd totdat ik misschien wel ooit helemaal los zou kunnen laten.
Maar het is niet anders: tot ons grote afgrijzen en verdriet is voor ons ‘borstkanker deel 3’ aangebroken.

 

HISTORIE

Borstkanker 1:
1995, hoogzomer: ik ontdek een knobbel in mijn linkerborst. Ik ben dan 34 jaar oud. Na onderzoek blijkt het om borstkanker te gaan. Ons zoontje is dan twee jaar oud en de zorgen zijn groot. In mijn hoofd is geen ruimte voor 'niet genezen' want dat kan gewoonweg niet. Een borstsparende operatie, chemo en bestraling volgen. Ook drie lymfeklieren zijn aangetast: alle klieren worden verwijderd. Ik word  dood- en doodziek van de chemo maar herstel relatief snel en kan er weer vol tegen aan. Een jaar later krijgt mijn vader eveneens borstkanker. Erfelijkheidsonderzoek brengt tot ieders stomme verbazing geen aantoonbare erfelijkheid aan het licht.

Borstkanker 2:
2003, voorjaar: ons zoontje is nu 10 jaar oud. Deze keer is het de rechterborst en ook deze keer zijn er twee okselklieren aangetast. Ondanks controles is mijn tumor niet vroegtijdig ontdekt. Ik twijfel niet: een dubbelzijdige amputatie moet het worden om te voorkomen dat we nog een keer zo’n bericht zullen gaan krijgen....... Een okselkliertoilet volgt en uiteraard chemo en hormoontherapie. Twee of drie jaar later laat ik een borstreconstructie uitvoeren. En weer lijk ik de dans ontsnapt te zijn. Veel later krijgt ook mijn moeder borstkanker.

Borstkanker 3:
November 2015: ik ben nu 54. Afgelopen woensdag: ik stap in bad en al doende voel ik in mijn oksel iets heel raars. Tasten. Diep in de oksel zit een grote harde, vastzittende knobbel.

Dat ijselijke moment dat het tot je doordringt dat dit echt serieus foute boel is……
 Ik heb gebruld zoals ik nog nooit gebruld heb. Binnen een half uur kan ik bij mijn huisarts terecht en is mijn man op weg naar huis. De volgende morgen zitten we vroeg bij een regionaal ziekenhuis. Ik heb inmiddels nog een verdikking onder mijn sleutelbeen gevonden en weet zeker: ook daar zit het niet goed. Echo, biopt en punctie volgen en om vijf uur 's middags komt het definitieve bericht: de kanker is terug. Dat is dan geen verrassing meer.

 

BLOG

Ooit ben ik begonnen met bloggen op de Amazones. Je kunt al mijn verhalen hier nog teruglezen. Later ben ik overgestapt op een eigen blog buiten borstkanker om. Dat gaat over mijn studie (universiteit, rechtsgeleerdheid) waar ik helemaal enthousiast over ben. Ik schrijf daar soms ook over wat me verder in het leven bezig houdt. Op deze plaats wil ik echter gaan verhalen over wat het met mij doet, zo'n derde keer. Wat het mij brengt dat ik weet dat artsen ook maar mensen zijn en dat het maken van fouten menselijk is. Dat ik bovendien weet dat er verschil is tussen het ene ziekenhuis en het andere en dat niet in ieder ziekenhuis alle kennis en/of ervaring aanwezig is.
Ik weet soms bijna meer dan goed voor me is ook al is een deel van deze kennis ver weggezakt en verouderd. Gisteren heb ik een begin gemaakt door informatie in te winnen bij geweldig behulpzame Amazones. Ook ben ik gaan lezen over de huidige standaard voor borstkankerbehandeling. Zo hoop ik mijn kennis snel weer up-to-date te brengen.

Ik wil deze informatie graag met jullie delen in de hoop dat de enkeling die onverhoopt komt te staan waar wij nu voor staan ermee geholpen is. Afgelopen januari mocht ik als oud-bestuurslid van de Amazones bij de feestelijke samensmelting van de BVN en de AMAZONES zijn. Maisa, mede-oprichtster van de Amazones, werd er kort voor haar overlijden toegesproken met de woorden "je hebt een steen verlegd"…..
Na afloop kreeg ik een van de symbolische stenen mee naar huis met daarop het woord "DELEN". Dat is inderdaad wat de Amazones altijd voor mij betekend hebben: delen van je lot, je gevoel, je verstand, informatie. Door te delen staan we samen sterk, nu en altijd.

Weet dat ik word verwarmd door een fantastische man, die samen met mij alle stormen heeft doorstaan. Bovendien hebben we samen een lieve zoon die nu al 22 jaar oud is. Ook heb ik fijne familie en lieve vrienden en daarnaast staat er om mij heen een kring van Amazones van het eerste uur: om met mij te delen, ook in slechte tijden.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4234

“Hoe vertel je je kind dat je niet meer beter wordt?”

maandag, 9 november 2015

Roelanda (35) leeft sinds 2014 met uitgezaaide borstkanker. In een brief aan haar zoontje van toen bijna negen beschrijft ze hoe ze hem dat vertelde en wat ze doen om de tijd die ze nog hebben zo bijzonder mogelijk te maken. “We zijn nu volop speciale momenten aan het verzamelen. Niet zwaar en beladen maar fijn, spontaan en gezellig. Bijna dagelijks maken we een ‘selfie van de dag’ om de sfeer of een mooi moment vast te leggen.”

Lief vriendje,

Ik was 26 en jij net 2 jaar toen ik een knobbel  voelde in mijn borst. Het hele circus werd in gang gezet:                 twee operaties, bestralingen, chemo en herceptin. Ik was bang voor de indrukken die je hiervan zou krijgen, je was nog zo klein, maar zo wijs. Er werd me verteld dat je er later vrijwel geen herinneringen aan zou hebben, omdat je daarvoor te klein was. Hoe bijzonder is het dan dat je acht jaar later nog precies weet dat er door andere kinderen op straat aan me gevraagd werd waarom mijn haar zo kort was, of dat je een ijsje kreeg als je bij me op bezoek was in het ziekenhuis. Ondank alle ellende en het ziekzijn tijdens de chemo ging het erg goed met je en was en ben je een vrolijk, bijzonder en open kind. Je gaf me zoveel liefde en blijheid.

Door de kenmerken van de kanker werd me in het ziekenhuis  al direct verteld dat opnieuw zwanger worden geen optie was en een broertje of zusje dus niet mogelijk zou zijn. Dat was iets wat me ontzettend  pijn deed. Ik had het je zo gegund.

De jaren erna had ik tweemaal per jaar controle en je wist dat de dokter dan ging kijken of de kanker nog weg was.

De kanker is terug

Helaas voelde ik  vorig jaar zo’n zes weken na mijn jaarlijkse APK een bult bij mijn sleutelbeen. Foute boel! Binnen een paar dagen was duidelijk dat de kanker terug was. We hebben meteen open kaart gespeeld met je. Dit was ook teveel voor ons om voor je te verbergen. Iedereen was verdrietig, er was veel spanning en ik moest bijna dagelijks naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Precies een week later kwam het vernietigende bericht dat het was uitgezaaid naar botten en lymfeklieren. Ongeneeslijk dus..

Wanneer je die dag thuiskomt uit school staan we voor het moeilijkste in ons leven: hoe gaan we je vertellen dat ik ongeneeslijk ziek ben en dus op den duur zal overlijden. Dat laatste is nu nog niet aan de orde en hoeven we nog niet direct te vertellen maar ik ken je goed genoeg om te weten dat we beter open en eerlijk kunnen zijn. Je weet al veel over kanker en als ik je te weinig vertel zal je zelf het ontbrekende deel in gaan vullen en dat wil ik graag voorkomen.

Niet meer beter

Hoe vertel je je kind dat je niet meer beter wordt? Standaard woorden zijn daar niet voor. Ik heb je op schoot genomen en stevig vastgehouden, papa zat er ook bij. Met dikke ogen en een brok in onze keel vertelden we samen heel rustig dat de kanker naar zoveel plaatsen in mijn lichaam was gegaan dat de dokters me niet meer beter kunnen maken. Je bent ontroostbaar en kruipt nog dichter tegen me aan. Van binnen breek ik maar ik blijf naar jou rustig.

Aangezien je een binnenvetter bent en geen broertjes of zusjes hebt waar je steun aan kunt hebben, vertellen we dat je van ons een hondje krijgt. Daar dachten we al langer over na, maar we wilden het nog niet doen, aangezien papa en ik veel werken. Maar dat zou bij mij nu veranderen. Nu leek een mooi moment en dat is echt een goede beslissing geweest. Onze Friese Stabij Puck is een echt maatje voor je geworden waar je veel troost bij vindt.

We legden ook meteen uit dat de tijd die we nog hebben heel bijzonder zal zijn en dat we veel leuke en mooie dingen gaan doen. Hoe flexibel je als kind kan zijn en hoe positief je alles kan benaderen bleek wel op momenten dat anderen met je in gesprek gingen. De eerste weken reageerde je met: ‘Mama wordt niet meer beter maar we gaan heeeel veel leuk dingen doen en nu hebben we Puck..’

Speciale momenten verzamelen

In overleg met onze huisarts heb je een soort bucketlist gemaakt. We weten natuurlijk niet hoe lang ik er nog zal zijn maar op deze manier heb je wel de gelegenheid nog speciale dingen met ons te doen. Hierop schreef je  geen materiële zaken maar juist mooie dingen om herinneringen mee te verzamelen: de Eiffeltoren zien in Parijs, chique uit eten, de Alpe duZes fietsen of samen sterren kijken. Ook gaf je aan regelmatig mee naar het ziekenhuis te willen om te zien wat er allemaal gebeurt tijdens behandelingen en onderzoeken. Je snapte heel goed de essentie van deze lijst.

We zijn nu volop speciale momenten aan het verzamelen. Niet zwaar en beladen maar fijn, spontaan en gezellig. Bijna dagelijks maken we een ‘selfie van de dag’ om de sfeer of een mooi moment vast te leggen. In de woonkamer staat een mooie opbergkist waarin we kleine herinneringen doen.  Ook bijvoorbeeld sieraden, boeken die ik graag las of muziek die ik mooi vind liggen erin. Daarnaast een aantal cadeautjes voor later als je bijvoorbeeld gaat trouwen of  vader wordt. Hierdoor hoop ik dat je me nooit vergeet…

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Voor mijn kinderen ben ik hun mama, daaraan verandert de borstkanker niets!”

zondag, 8 november 2015

Zangeres72 (41) had nooit kunnen denken dat zij ooit aan haar kinderen zou moeten vertellen dat zij borstkanker had. Alles ging eigenlijk net weer lekker. “Kanker overkwam anderen, niet mij.”

Bijna twee jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik ooit aan mijn kinderen zou moeten vertellen dat ik borstkanker had. Ik had net een boel dingen op orde, was flink afgevallen, had er een baan bijgenomen, deed opruimklussen als coach, had weer een complete band en maakte grote plannen!

Mijn jongste dochter was vier en zat happy in groep één. De oudste was twaalf en iets minder happy, maar het ging wel beter met haar na een moeilijke periode.

Twee jaar eerder was haar vriendinnetje hier bijna dagelijks. Haar moeder had borstkanker en moest vaak naar het ziekenhuis, had doktersgesprekken of was te ziek om haar dochter om haar heen te hebben. Vriendinnetje was kind aan huis. Bij het sterfbed van haar moeder heb ik gedacht hoe vreselijk het moet zijn te weten dat je afscheid van je kind moet nemen. Ik beloofde haar goed voor haar dochter te zorgen. Maar ik had nooit gedacht zelf ziek te worden. Kanker overkwam anderen, niet mij.

De diagnose loog er niet om: mijn tumor was kwaadaardig, groot en agressief. En de artsen vonden me jong.

Stapje voor stapje uitleggen

Ik benadrukte tegenover de oudste dat ik NIET dood zou gaan, en dat ik er alles aan zou doen om beter te worden. Maar ik zei ook eerlijk dat we een heftig jaar tegemoet zouden gaan. Ik had geen briefje met tips en adviezen hoe je zoiets moet aanpakken. Ik bedacht zelf dat eerlijkheid goed is, maar dat ik wilde proberen het stapje voor stapje uit te leggen. Hen zelf de vragen laten stellen. Goed of fout? Geen idee...Ik deed het op mijn manier.

De jongste snapte het niet zo goed. Ik vertelde dat ik medicijnen nodig had en daar kaal en ziek van zou worden. Toen ik vertelde dat ik kuren ging krijgen dacht ze dat het antibioticakuren waren. Die heeft ze zelf al vaker gehad en dat noemen we vaak gewoon een “kuur". Dat bleek dus verwarrend.... beginnersfoutje... Het toen gekochte boekje "Mijn mama heeft bloot haar" hebben we vaak gelezen. 

Troost en verdriet

Jongste mocht als troost bij papa in bed slapen als ik in het ziekenhuis lag. In tijden van kuren en operaties kon ik haar niet brengen en ophalen van school. Ze werd door veel verschillende mensen gebracht en gehaald en was steeds verrast met: Wie komt er nu weer!? Als ik nu iets te laat ben, en ze ziet me niet staan tussen de andere ouders, dan is ze meteen van slag, en vraagt zich af waar mama is. 

De oudste daarentegen leed in stilte. Tijdens het bed opmaken zat het hele bed onder de gebruikte zakdoekjes met hier en daar wat mascararesten... Zij wilde mij niet ook nog eens belasten met haar verdriet, vertelde ze mij later. Hartverscheurend... Op dat soort momenten ben ik zo verschrikkelijk boos op die kl..te kanker. Nu weet ik...hun verdriet komt niet door mij,  maar door mijn ziekte!

Ervaringen van andere vrouwen

Ik heb veel aan de website van de Amazones gehad! Met een mond vol aften na mijn eerste chemo, en de wetenschap dat ik op een dag kaal zou zijn, zocht ik naar informatie. Ervaringen van andere vrouwen, net als ik. Ik merkte dat deze ervaringen behoorlijk verschilden van wat de arts mij vertelde.

Het topic over het kaal worden, bijvoorbeeld, hoe ga je het je kinderen vertellen, en hoe ga je er zelf mee om, daar heb ik veel aan gehad. Daar ben ik nog zo dankbaar voor! Ik heb mijn kinderen mijn haar laten afknippen. Ik heb er foto's van. Ik zou er zelf nooit op gekomen zijn om dat moment vast te leggen...Ik wist ook niet dat er boekjes bestaan, gerangschikt op leeftijd, om ze te kunnen uitleggen wat er aan de hand is.

Foto’s

Mijn nicht (toen net ontslagen) bracht en haalde mijn kinderen vaak, kookte, haalde boodschappen en speelde met ze. Hoe extreem dankbaar kun je zijn...!

Zij heeft een heleboel foto's gemaakt... Op alle denkbare momenten. Op veel foto's staan mijn kids, meestal met mij. Ze maakt er een boek van, ter herinnering. Ik heb een paar foto’s gezien. Ze gaan door merg en been...Mooi, maar zo pijnlijk.

Nog steeds hun mama

En nu? Ik ben twee amputaties verder en wat lymfeklieren armer, mijn eierstokken zijn er uit, ik heb een hoop littekens. Mijn haar is weer terug, mijn gewicht ook...Ik zit in de overgang en heb twee nepborsten, waarvan eentje deels necrotisch. Mijn conditie is matig, ik ben wat labiel en dus niet meer de altijd vrolijke, gekke, drukke Zangeres die ik vroeger was...

Maar mijn kinderen maakt dat allemaal niet uit. Ze houden van me zoals ik ben! Namelijk hun mama, daaraan verandert de borstkanker niets! Hoe mooi is dat...!

 

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Ik hoop dat ik nog een hele tijd bij mijn dochter en partner mag blijven, het leven is veel te mooi!”

vrijdag, 6 november 2015

Paula (36) begint net weer op te krabbelen na haar borstkankerbehandelingen als er uitzaaiingen worden gevonden. Opnieuw krabbelt ze op en het gaat nu goed.  Maar het is moeilijk om te gaan met de vragen van haar dochter.  “Omdat mijn dochter niet lekker in haar vel zat hebben we een vertrouwenspersoon geregeld op school. En we gebruiken een schriftje, waarin ik kan schrijven hoe het gaat. Mijn dochter heeft hier veel aan.”

 

Februari 2011: ik ben 31 als ik onder de douche een streng voel in mijn borst. Mijn dochter is dan twee. Ik werk als tandartsassistente, heb een lieve vriend en we zijn helemaal gelukkig. Wel ben ik al een tijdje moe en prikkelbaar. Ik vraag me af of ik zwanger ben of een burn-out heb.

Dan ineens staat mijn wereld op zijn kop, ik heb borstkanker! Er volgt een hele heftige tijd, van amputatie, chemo, bestraling en hormoontherapie. En daarnaast raak ik mijn baan kwijt, omdat ik ziek ben. Onze dochter is nog erg jong. We vertellen wel dat ik ziek ben, maar oppervlakkig.

Mijn leven probeer ik weer op te pakken. Mijn partner en dochter houden me op de been. En ook familie en vrienden steunen me. Wel 300 kaarten heb ik gekregen. Ik ga weer wat vrijwilligerswerk doen waar ik voldoening uithaal en doe veel leuke dingen.

Uitgezaaide borstkanker

Tot ik heel veel pijn krijg in mijn nek en rug. Het is in inmiddels oktober 2012. Ik kan niets meer, lig veel op de bank en op bed en ben aan huis gekluisterd. De diagnose: uitgezaaide borstkanker! De hormoontherapie wordt stopgezet en er volgen verschillende chemo’s en ziekenhuisopnames, onder andere vanwege een dubbele longembolie (die ik wonder boven wonder overleefd heb), dubbel zien en zeer heftige rugpijn waardoor ik bijna niet meer kan lopen.

Mijn dochter komt thuis met de woorden: "Ga jij dood?" Slik! Kinderen van school hadden dat gezegd. Ik heb uitgelegd dat ik heel ziek ben. Ik  voer gesprekjes met haar in kindertaal en ben eerlijk bij elk ziekenhuisbezoek of opname. Het is haast niet uit te leggen hoe heftig dit allemaal is.

Mijn dochter pakt het gelukkig goed op... Ze troost me vaak. Dat er thuiszorg komt om me te douchen vindt ze wel gezellig: iedere dag iemand anders (ik vind dat iets minder...). Dat de huisarts onverwachts komt, er huishoudelijke hulp is of de trombosedienst langskomt voelt al haast gewoon. Door een 'powerbestraling' en een nieuwe chemo die aanslaat krabbel ik weer op.

Vragen van mijn dochter

Oktober 2015: Mijn dochter, die inmiddels zeven is, vraagt heel veel en dat doet pijn. Ze komt thuis met het verhaal dat kinderen hebben gezegd: "Is je moeder nu nog niet overleden?" En dat kinderen  vragen waarom ik de ene keer op een scootmobiel zit en een andere keer weer gewoon loop. Dat ze zich schaamt! Terwijl we altijd heel veel lol hebben op de scootmobiel, dus dat is het niet, het is eerder de onwetendheid van mensen...

Omdat mijn dochter niet lekker in haar vel zat hebben we een vertrouwenspersoon geregeld op school. Hier gaat ze één keer per week naartoe om op een laagdrempelige manier te praten tijdens een spelletje of andere activiteit. Een beetje zoals in het programma 'Taarten van Abel'. En we gebruiken een schriftje, waarin ik kan schrijven hoe het gaat. Mijn dochter heeft hier veel aan.

Het leven is veel te mooi

Het doet ontzettend veel pijn deze ziekte te hebben. Geestelijk nog veel meer dan lichamelijk. Ik moet er niet aan denken dat ik er over een poosje niet meer ben. Het verschil tussen het begin van mijn ziekte en nu met uitgezaaide borstkanker is dat ik nu amper nog een kaartje krijg en weinig mensen zie. Het gaat nu heel goed met me, maar ik voel me alleen...

Voor mijn dochter proberen we zo normaal mogelijk te leven: kinderfeestjes, vriendinnetjes die komen spelen en als het lukt breng ik haar naar school. En natuurlijk verwennen we haar wat meer. Maar dat kan ook, ze is alleen... Ik hou ontzettend veel van haar en mijn partner, en ik hoop dat ik nog een hele lange tijd bij ze mag blijven, het leven is veel te mooi!!

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Stiekem hoop ik dat ik over een aantal jaren toch de kans krijg om moeder te worden”

donderdag, 5 november 2015

Nicole (32) kreeg borstkanker in 2015. Ze heeft geen kinderen, maar wel een kinderwens. Voorafgaand aan haar behandelingen onderging ze een spoed IVF procedure. Nu de behandelingen zijn afgerond worstelt ze met de vraag of ze nog moeder durft te worden:  “Ik wil met liefde een kindje op de wereld wil zetten, maar wil ik mijn kindje, in het ergste geval, achterlaten zonder moeder?”

In december 2014 voelde ik in mijn linkerborst iets hards. Ik schrok. Bij mijn zus van 39 was dat jaar borstkanker vastgesteld. Een erfelijkheidsonderzoek had niets opgeleverd. Toch dacht ik niet meteen aan kanker.  Ik dacht, misschien is het een melkklier, of een cyste. Ik wacht even mijn cyclus af en dan zal het wel verdwijnen. Maar de harde plek  bleef.

In februari 2015, kort na mijn 32ste verjaardag ging ik naar de huisarts, die me doorstuurde voor een mammografie en echo. Ik had nog steeds de hoop dat het wel oké zou zijn. Totdat de mammacareverpleegkundige me vertelde dat de radioloog een tumor had gezien. Er moest een biopt genomen worden.

Kinderwens

Daar zat ik dan, samen met mijn vriend. Ik voelde lichte paniek. De chirurg kwam er bij. Of ik kinderen had, wilde hij weten. ‘Nee, ik heb nog geen kinderen’. Of ik een kinderwens had. ‘Ja, maar daar ben ik op dit moment nog niet zo mee bezig. Ik weet wel dat ik in de toekomst kinderen wil.’ We kregen direct een doorverwijzing voor een IVF-traject.

Nu raakte ik echt in paniek. Ik begon te huilen en vroeg me af hoe ik dit aan mijn ouders moest vertellen. Zij hadden al zo’n zwaar jaar achter de rug met mijn zus. Het was vreselijk. Je zit meteen in een rollercoaster, het overkomt je allemaal.

Het biopt bevestigde dat ik een kwaadaardige tumor in mijn linkerborst had met uitzaaiingen in mijn oksel, onder het sleutelbeen en bij mijn borstbeen. Na het weekend zaten we weer in het ziekenhuis. ’s Ochtends voor overleg met de artsen, en dezelfde middag in de fertiliteitskliniek voor het gesprek rondom de IVF.

Geen tijd om na te denken

Heb ik tijd om na te denken? Nee, helemaal niet, het overkomt me en ik laat het maar gebeuren.

Ik moet in megakorte tijd keuzes maken over dingen waar ik nog helemaal niet over na wil denken. Er vloeien veel tranen in die periode, maar ik voel ook kracht om het allemaal te doorstaan. Je gaat door, want je wilt de strijd tegen kanker winnen. En je wilt dat alles mogelijk blijft.

Omdat de artsen zo snel mogelijk met chemo wilden starten, had ik maar een korte periode voor de  IVF-procedure. In no time zat ik aan de hormoonspuiten. Binnen een week moesten de eitjes in de vriezer.

De hormoonbehandeling moet ervoor zorgen dat je follikels (blaasje waar de eicel in rijpt)  zo snel mogelijk groeien, maar ook voorkomen dat er een eisprong plaatsvindt voor de follikelpunctie. Maar op het eind had ik het gevoel dat het niet goed ging. Ik vroeg aan de verpleegkundige of het schema wel klopte zo, maar ze zei van wel en ik volgde het. De volgende dag voelde ik mijn eisprong, voordat ik de follikelpunctie had. Bij de echo zagen ze maar één volgroeide follikel. Uiteindelijk hebben ze één eitje in de vriezer kunnen plaatsen.

Na de behandeling kwam een verpleegkundige naar mij toe. Ze zei dat ze een fout hadden gemaakt in het spuitschema. ‘Ik wist het, ik wist het’, zei ik, maar mijn hoofd zat zo vol informatie en emoties, dat ik me er bij heb neergelegd. Ik moest  door naar het volgende,  de chemo’s.

Rust en ‘hoe nu verder’

Na zes chemokuren, een borstamputatie en 28 bestralingen, kreeg ik rust. Rust die me tot nadenken bracht over  wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en hoe het nu verder moet.

Mijn vriendinnen zijn allemaal moeder. Ze zijn net bevallen of in verwachting van een tweede of derde kindje. En zo blij als ik voor ze ben, zoveel verdriet heb ik ervan, dat mijn kans op moeder worden klein is.

Maar ook spookt door mijn  hoofd: ‘Wil ik nog wel moeder worden?’ Ik heb een verhoogd risico op kanker en mijn tumor is hormoongevoelig. Ik moet nog vijf jaar aan de hormoontabletten.  En dan?

Misschien blijf ik schoon en zet ik met volle gezondheid een kindje op de wereld. Maar er spookt ook iets anders door mijn hoofd:  ik wil met liefde een kindje op de wereld wil zetten, maar wil ik mijn kindje, in het ergste geval, achterlaten zonder moeder?

Met mijn omgeving praat ik er wel over, ze luisteren naar me, maar begrijpen hoe het is voor mij is lastig voor ze. Mijn vriend, die ik in september vorig jaar heb leren kennen, is mijn steun en toeverlaat. Hij luistert naar me, is er voor me tijdens mijn verdriet en probeert mij te begrijpen. Hij is al papa van twee prachtige kinderen, maar mocht het toch zover komen, dan wil hij de vader van ons kindje worden.

Je leven staat op zijn kop, er is zoveel om over na te denken. En soms wil je er niet over nadenken, wil je doorgaan zoals het voorheen was en er gewoon even niet aan denken.

Hoop

Dat gaat redelijk, met ups en downs. Ik geniet van alle leuke dingen, mooie dingen, kinderen om mij heen. En tussen de leuke dingen, komt er weleens een traan. Stiekem hoop ik dat het over een aantal jaren goed met mij gaat en ik toch de kans krijg om moeder te worden.

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

Sprookjes bestaan niet

dinsdag, 3 november 2015

Esther was 39 toen de diagnose borstkanker werd gesteld. Haar dochter was toen elf en haar zoon negen jaar oud. “Ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen dat ik deze ziekte heb gekregen, tegenover mijn kinderen voel ik me daar soms schuldig over.”

Welke ouder wil zijn kinderen nu geen onbezorgde jeugd geven? Mijn man en ik doen er jaren ons best voor. Samen met onze kinderen, ons koningspaar, vormden we tot voor kort een harmonisch modelgezin: we waren gezond en gelukkig, hadden genoeg inkomen, een kat en een hamster, een mooi huis met een lekkere tuin en veel familie en vrienden om ons heen.

Het sprookje verstoord

Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. Borstkanker heeft ons sprookje ruw verstoord. En ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen dat ik deze ziekte heb gekregen, tegenover mijn kinderen voel ik me daar soms schuldig over.

Het onbezorgde leventje van mijn kinderen was plotsklaps voorbij. Ineens moest hun moeder veel naar het ziekenhuis. Ze zagen hoe hun ouders van slag waren. En er was de angst dat hun moeder dood kon gaan. Maar ze klampten zich ook snel vast aan de woorden van de dokter: mama kan genezen.

Van de ene achtbaan in de andere

Tijdens de behandelingen stappen we als gezin van de ene achtbaan in de andere. Van maanden chemo, naar operatie en direct door naar weken met bestraling. Soms ben ik bang dat we uit de baan vliegen. Ik probeer maar niet te ver vooruit te kijken. Dan zie ik al die enge loopings tenminste niet.

Tussen de behandelingen door gaan we met de kinderen naar ons favoriete attractiepark. Zij maken zij zich vooral druk over de vraag in welke achtbanen ik al dan niet kan. Zelf vraag mij alleen af of ik mijn haarstuk niet zal verliezen in de achtbaan. Tijdens deze eindeloze ritjes heb ik ongegeneerd al mijn frustratie eruit gegooid. Aaaah. Wat lucht dat op zeg!

Een schaduw van mezelf

Vaak voel ik me slechts een schaduw van mijzelf. Ik kan niet degene zijn die ik wil zijn: die leuke partner, die energieke moeder, die bevlogen medewerker. De behandelingen eisen hun tol.

Zo treedt na de borstamputatie een infectie op. Met spoed word ik opgenomen in het ziekenhuis. Daar moet ik minimaal 48 uur blijven, zodat de antibiotica via het infuus zijn werk kan doen. Dat betekent dat ik op de tiende verjaardag van mijn zoon niet thuis kan zijn. Zijn zus nam het initiatief tot een live reportage, zodat ik op afstand toch het feest kon volgen. Het was nog een hele kunst om met twee gespalkte armen (door de infusen) mijn mobieltje te bedienen en te reageren op de stroom berichtjes.

Zo trots als een pauw

Door de behandelingen kan ik sowieso minder vaak mee naar school of sportwedstrijden. Ik moet vaker mijn rust pakken. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er niets meer kan. De meeste feestjes laat ik aan mij voorbij gaan. Maar dat geldt uiteraard niet voor de afscheidsmusical van groep acht van onze dochter. Daar zat ik zo trots als een pauw in de zaal.

Ook ben ik trots op mijn zoon. Zo jong is al hij is, steunt hij mij in de strijd tegen de kanker. Als ik tijdens een gesprek met de oncoloog aangeef dat ik opzie tegen nog meer injecties, zegt mijn zoon dat het voor het goede doel is: beter worden. Ja, dat is wat ik voor ogen moet houden!

Nog lang en gelukkig

Laatst las ik ergens dat onderzoek heeft aangetoond dat mensen na een lastige jeugd als volwassenen gezonder met stress omgaan en vaak gelukkiger zijn dan mensen die een modeljeugd hebben gehad. Die gedachte doet me goed. Ons sprookje werd door de borstkanker ruw verstoord. Langzaam maar zeker begin ik weer in ons sprookje te geloven. Met zelfs de hoop op een heuse sprookjesafloop: ze leefden nog lang en gelukkig.

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Ik ben een drakenvechtende prinses!”

maandag, 2 november 2015

Carla (41) is geboren en getogen in Noord-Limburg, maar woont sinds circa tien jaar in Australië. Ze is getrouwd met een Australiër en ik heeft drie jonge kinderen.

In december 2013 kreeg ik op kerstavond te horen dat ik borstkanker had. Mijn kinderen waren toen twee, drie en vijf. Een heel behandeltraject volgde: borstsparende operatie, daarna amputatie (op de eerste schooldag van mijn oudste kind!), chemo, bestralingen en herceptin. Het waren vijftien zware maanden, en vooral de chemotherapie viel me zwaar. De chemo maakte dat ik me een half jaar ziek, zwak en misselijk voelde.

In die periode kon ik niet zelf mijn gezin draaiende houden. Mijn ouders (die met pensioen zijn) vlogen twee weken na de diagnose naar Australië en kwamen zes maanden lang bij ons in huis wonen om voor mij en mijn gezin te zorgen. Dat was hartstikke fijn. Maar er waren vele donkere dagen in die periode. In maart van dit jaar was ik eindelijk klaar met de behandeling en in mei werd mijn port-a-cath verwijderd.

Ik heb mijn kinderen verteld dat ik borstkanker had en wat de behandeling inhield. Bij iedere nieuwe fase in de behandeling vertelde ik hen wat er ging gebeuren, en waarom dat ging gebeuren. Ik vertelde dat de chirurg mijn rechterborst ging amputeren omdat daar kankercellen in zaten. Dat de chemotherapie een medicijn was dat alle snel groeiende cellen vernietigt, zoals die stomme kankercellen, maar dat die ook gezonde snelgroeiende cellen, zoals haarcellen, vernietigt. Daarom was ik kaal. Bestraling had als doel om alle kanker die nog in het borstgebied zat te vernietigen.

De kinderen begrepen heel veel van de uitleg over kanker. Ik heb geprobeerd ervoor te zorgen dat de kinderen altijd overal van op de hoogte waren, zodat ze nooit tijdens een gesprek met vrienden of familie informatie zouden opvangen die nieuw voor ze was.

Drakenvechtende prinses

Maar ik vertelde mijn kinderen ook een verhaal dat ik zelf had verzonnen. Dat verhaal ging over hoe op een nacht een vogeltje op mijn raam tikte. Het vogeltje vertelde me over een gevaarlijke draak die gesignaleerd was, en vroeg mijn hulp om de draak te verjagen. Ik pakte mijn zwaard en ging op zoek.

De draak was groot en heel eng! Een ultiem gevecht begon. De draak probeerde mij te krassen met z'n scherpe klauwen. Au! Hij kraste mijn rechterborst eraf! Vervolgens spoog hij vuur en brandde daarmee al het haar van mijn hoofd. Uiteindelijk verwondde ik de draak met mijn zwaard. Hij werd bang en vloog weg. Hopelijk komt hij nooit meer terug! Mijn kale kop, en het litteken op de plaats waar eerst mijn rechter borst zat, zijn het bewijs dat ik niet zomaar een moeder ben, maar een Dragon Fighting Warrior Princess. Een drakenvechtende prinses!

Mijn jongens zijn dol op draken en vechten en zwaarden. Mijn dochter is dol op prinsessen en jurken. Mijn kinderen vonden het alle drie een heerlijk verhaal. Ik dacht altijd dat ik dit verhaal voor mijn kinderen had verzonnen. Maar na een tijdje realiseerde ik me hoeveel steun dit ook mij biedt. Als ik ’s morgens na het douchen in de spiegel kijk zie ik soms een vrouw die aan borstkanker een borst heeft verloren. Maar meestal zie ik een drakenvechtende prinses.

Toen de behandeling eindelijk klaar was vond ik het heel moeilijk om met de angst voor uitzaaiingen om te gaan. Volgens mijn oncoloog is er een reële kans dat de kanker terugkomt (25%). Ook had ik het gevoel dat mijn omgeving niet altijd begreep hoe ingrijpend de diagnose borstkanker voor mij was en nog steeds is.

Filmpje

In de afgelopen schoolvakantie heb ik met mijn gezin een filmpje gemaakt, waarin we terugkijken op de afgelopen twee jaar. Het was heel fijn om hier samen als gezin aan te werken. We maakten tekeningen en schilderijen van vogeltjes en draken en klauwen en vuur. Ik kocht een prinsessenjurk voor een prikje bij de tweedehandswinkel om de hoek. We kochten hout bij de doe-het-zelf-zaak en maakten hier zelf zwaarden van die we vervolgens gingen schilderen. Ik zocht foto’s uit voor het filmpje. Tenslotte maakten we video-opnamen bij een oud kasteeltje in de buurt. Het resultaat is het onderstaande filmpje. Het was een geweldige manier om te helpen met alles te verwerken. Ook heb ik het gevoel dat mensen die het filmpje gezien hebben mij beter begrijpen.

https://youtu.be/fBkFMQrohd4

(Filmpje duurt circa 3 minuten.)

 

Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

Pagina's

Webloggers