Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

“Zoals met alle emoties, de angst is wat het is”

zaterdag, 3 juni 2017

Op 8 maart organiseerde AYA* het vierde AYA 4 Space symposium, het nationale ‘jong en kanker’ symposium. Debbie (lid van de expertgroep jonge vrouwen) was er bij namens BVN. Ze schreef er onderstaande ‘blog’ over die we graag hier publiceren. Het symposium is alweer even geleden, maar de blog van Debbie is actueel. Ze schrijft over angst op terugkeer van de kanker en de waarde van lotgenotencontact.

 

Het verhaal van Debbie

“Zoals met alle emoties, de angst is wat het is”

Vandaag (8 maart 2017) woon ik mijn eerste symposium bij. Dit 4de nationale AYA ‘jong & kanker’ symposium, genaamd AYA 4 Space,  woon ik bij namens de Borstkankervereniging. Sinds kort maak ik deel uit van de expertgroep jonge vrouwen met borstkanker binnen de BVN.

De eerste lezing die ik bijwoon staat in het kader van angst op terugkeer van kanker en wordt gegeven door Prof. Dr. Judith Prins, medisch psycholoog aan het RadboudUMC.  Een zeer herkenbaar “probleem” voor mijzelf. Het is een interactieve lezing waarbij AYA’s de ruimte geboden wordt om hun ervaring met deze angsten te delen. Al snel merk ik het effect van de her/erkenning met lotgenoten. Mijn handen beginnen te trillen, mijn hart slaat onregelmatig, een brok in mijn keel en tranen die achter mijn ogen drukken.

Niet eerder heb ik toenadering gezocht bij lotgenoten, het is mij niet volkomen helder waarom niet. Ook mijn ziekte heb ik alleen willen doorstaan, zoals bij alles in mijn leven. Mijn idee achter lotgenotencontact was een groepje mensen die zichzelf zielig vonden of een negatieve kijk op alles hadden. Nu merk ik eigenhandig dat het juist enorm bevrijdend is. Hier ben ik niet de uitzondering maar eerder een gelijke. Mijn  omgeving heeft altijd zijn uiterste best gedaan begrip te tonen maar eerlijk is eerlijk, ze wisten niet hoe het was om te ervaren. Net zo goed als ik niet wist hoe het was voor hen aan de zijlijn.

Hier staat Wij gelijk aan Ons en niet als Anders.

De angst voor terugkomst is een terecht en actueel “probleem”,  blijkt uit de onderzoeken van AYA. Ook de BVN heeft een onderzoek gestart waarbij er vragenlijsten zijn ingevuld over of en hoe vaak men bang is dat de kanker terugkeert. Volgens studies ervaart  31% van de algehele (ex-) kankerpatiënten de angst op terugkomst. Bij de jongere doelgroep (18-35 jaar) is dit maar liefst 62%. 

Ook bij mij heerst de angst op terugkomst met regelmaat, niet zodanig dat het mijn leven beheerst, maar ik kan toch wel zeggen er een paar keer per week aan te denken. De diagnose borstkanker is op 29 jarige leeftijd onwaarschijnlijker dan bij de risicogroep van 50+. Hierdoor is het vertrouwen in mijn lichaam minder.

Voor de diagnose heb ik niet gemerkt hoe ziek ik eigenlijk was. De enige symptomen waren de vermoeidheid die ik afschreef onder mijn drukke bestaan. Als ik nu moe ben is er direct dat waarschuwingslampje. Triggers zogenoemd, volgens de studie. Daarnaast speelt het moeder zijn van een meisje van vier ook een grote rol in de mate van mijn angst. De wil om haar op te zien groeien is zo groot dat de wetenschap dat dit bijna niet had gekund enorm beangstigend is. Te groot zelfs om bij stil te staan.

En dit is “alleen” nog maar mijn angst. De angst die mijn naasten hebben ervaren is een heel andere vorm. Voor hen was de machteloosheid om toe te kijken hoe je dierbare dodelijk ziek is hun grootste angst. Ook al lijkt het dat we voor nu gewonnen hebben, die angst blijft er altijd. Zo vertel ik mijn ouders achteraf pas dat ik weer voor een longontsteking bij de huisarts ben geweest. Omdat ik dan zelf ook weet dat het “alleen maar” een ontsteking is.

Deze angst heeft twee kanten, aan de ene kant brengt het mij bewustzijn van hoe kwetsbaar het leven is, aan de andere kant de onzekerheid en onrust van de vergrote kans op terugkeer.

Persoonlijk denk ik dat het bewustzijn van deze angst de beste remedie is. De angst is er. Daartegen vechten heeft geen nut. Het is nu onderdeel van mij en mijn naasten. Het maakt dat we alles bewuster ervaren en dat koester ik net zo vaak als de angst zelf. 

Zoals met alle emoties, de angst is wat het is.

Vandaag was ook weer zo’n dag van bewustzijn. Ik heb ervaren, kennis kunnen vergaren en heb bijzondere mensen mogen ontmoeten. Ik blijf me inzetten voor (jonge) (ex-) patiënten als lid van de expertgroep bij de BVN en als zelfstandig coach.  

Liefs,

Debbie

 

 

* AYA’s (Adolescent & Young Adults) zijn jonge mensen (18-35 jaar) die kanker hebben of hebben gehad. Hun website: Het Nationaal AYA Jong & Kanker’ Platform

Lid geworden op: 15/05/2015 - 11:47
Offline
Berichten: 0

Inktzwart / stralend licht

dinsdag, 30 mei 2017

Als ik mijn motto hier zo op de website zie staan, dan heb ik het gevoel dat ik er iets over moet zeggen. Want in zulke grote letters, zo eruit gelicht, en zo helemaal op zichzelf vind ik 'm een beetje confronterend, neigend naar fout, staan. Het zou zelfs kunnen dat mensen er aanstoot aan nemen of gekwetst zijn. En dat is het laatste dat ik wil veroorzaken.

Vier de voordelen!

De voordelen van borstkanker. Ja doei. Die zijn er natuurlijk niet. Dat gelul van sommige mensen (die het zelf uiteraard niet hebben, dat begrijp je wel) over dat de ervaring je leven verrijkt: onverdraaglijk! Dat bedoel ik dus niet. Als ik de keus had, dan kwam er nooit borstkanker in mijn leven. Want dat is altijd beter dan wel borstkanker in je leven. Altijd. Dat zal iedereen hier beamen.

Maar mijn motto, Vier de voordelen, heeft me wel erg geholpen het afgelopen half jaar. Kijk, er was zoveel angst en verdriet en narigheid, ik kon alle tegenwicht gebruiken. Dus alle prettige bijkomstigheden heb ik echt geprobeerd heel bewust te vieren en een zo groot mogelijke plaats in mijn leven te geven. In plaats van het calvinistisch aandoende gevoel: je mag niet genieten van een gevolg van iets dat zo vreselijk slecht is. Zoals borstkanker.

Dus ik genoot er intens van dat ik eindelijk eens zoveel thuis kon zijn met de kinderen. Dat ik met ze ontbeet, lunchte en ze ook weer opwachtte na school. Van de aandacht die ik kreeg. Van alle lieve dingen die mensen tegen me zeiden en voor me deden. Van het schrijven aan mijn blog. Van het op de bank liggen terwijl mijn hele huis gestofzuigd werd. Van dat het eten vanzelf op tafel kwam, van het lezen van boeken, van de rust die ik kreeg, van het lekker in bed liggen en ademhalen terwijl ik door het open raam naar buiten keek hoe de zon scheen. Van het voor mezelf mogen zorgen. Van de medische zorg die ik kreeg. Van wat ik leerde over hoe mijn lichaam werkt. Van het eindelijk gaan sporten. Van het bewust worden van het geschenk dat het is dat ik hier ben en nog even mag blijven. Van dat ik de waarde van het leven meer voel. Van alle inzichten die ik kreeg over waar het om gaat in het leven. Van het bruisen van mijn creativiteit. Van mijn 46e verjaardag. Van de gewaarwording eindelijk weer energie en kracht te voelen toen ik een maand geleden prednison voorgeschreven kreeg. Daarvan geniet ik allemaal met volle teugen.

En niet om het verdriet, de angst, de bezoeking, de uitputting, de misère, de verschrikking en de malaise weg te maken. Want die zijn er allemaal ook. Het was een verschrikkelijke tijd die ik in mijn leven had kunnen missen als kiespijn. Maar om de mooie dingen hun rechtmatige plaats in te laten nemen. Want die zijn net zo belangrijk. Of eigenlijk belangrijker. Voor iemand als ik, die het grootste gedeelte van haar leven heeft geworsteld met depressie, zijn ze van levensbelang.

Maar het is een lastige. Ik denk dat we in onze westerse maatschappij niet zo goed zijn in die twee kanten van de medaille. Dat het allebei naast elkaar bestaat, het inktzwarte en het stralende licht. Dus als ik dat licht op de voorgrond zette, dan liep ik wel het risico dat mensen dachten: Zoho, die maakt er een lekker feestje van. Lekker niet werken, lekker luieren, lekker wentelen in de aandacht. Het gaat wel weer met haar zeker, het valt allemaal wel mee, die borstkanker. En daarmee ben je ook beeldvormend bezig voor een hele groep borstkankerpatiënten. Ik wil niet bijdragen aan bagatellisering van de ziekte borstkanker. Integendeel, ik wil bijdragen aan bewustwording. Geen voedingsbodem zijn voor akelige positiviteitsidioten, de ideeën van de orenmaffia en kwakdenkers*

Dus misschien vervang ik mijn motto hier op de website wel door mijn andere motto: Pluk de dag. Minder gevoelig voor misinterpretatie en net zo mooi en waar. Mijn Vier de voordelen draag ik dan wel uit door mijn manier van leven, en door de dingen die ik zeg en doe.

* De woorden `orenmaffia` en `kwakdenker` zijn bedacht door Karin Spaink, zelf borstkanker- en MS-patiënt, en verwijzen naar ideeën over het veroorzaken van ziekte door negatieve gedachten en gevoelens. Daarmee wordt de patiënt zelf verantwoordelijk gehouden voor haar eigen ziekte en schuldig aan het eigen leed. Ideaal voor mensen die zich van de ellende van anderen willen distantiëren, perfect passend bij calvinistische denkbeelden van boete en schuld. www.spaink.net

 

Amazone
Lid geworden op: 09/05/2017 - 18:57
Offline
Berichten: 493

Daar doe ik het voor

dinsdag, 2 mei 2017

Kuur vier zit er in en hij hakt erin.

Een woord komt steeds de eerste dagen na de kuur op. Afgrijzen. Afgrijselijk. Een combinatie van afzien, grijs zijn, afgrijselijk voelen.

Het klinkt heel dramatisch maar in mijn hoofd blijft zich een oorlog afspelen. Wil ik dit echt? Heb ik dit er allemaal voor over? Waar doe ik het voor? Ik voel me werkelijk zó beroerd dat ik soms helemaal wanhopig ben. Zo 'n in- en in-ziek gevoel. Dan denk ik, is het middel niet erger dan de kwaal? En raak ik ineens in paniek door te denken dat ik aan de chemo zal overlijden, lang voordat de kanker dat alsnog gedaan zou hebben. Mijn lever doet dan zo zeer en ik denk dan ineens dat hij het helemaal niet meer trekt en dat ik ter plekke dood zal neervallen. Of bedenk ik dat meteen nadat de chemo stopt de markers weer omhoog zullen vliegen en dat ik dit akelige half jaar alleen maar doorstaan heb om daarna alsnog in een mum van tijd dood te gaan. Was het dat dan waard?

En natuurlijk is het mooi om positief te zijn, en dat ben ik gewoonlijk ook, maar direct na toediening van het spul stort dat als een kaartenhuis in elkaar. De eerste dag slaap ik, of eigenlijk is het meer een soort van coma. De tweede ben ik even wakker maar slaap ik ook. Dag drie en vier slaap ik iets minder en ben ik me zoveel te meer bewust van het feit dat ik me zo verschrikkelijk ziek voel.

Vandaag is dag vijf. Ik eet en drink keurig. Ik wandel wat. Maar ik voel me ellendig.

Toch bleken de tumormarkers ook na kuur drie gedaald. Had ik fijne dagen, zeker in week drie van die kuur en was er hoop. De oncoloog is heel tevreden. De twee laatste kuren staan al gepland, de ct-scan ook, evenals de dag van de uitslag.  Dus hebben we wat om naar uit te kijken: een zomer zonder chemo. Alleen maar tamoxifen lijkt nu het plan. Dat slikte ik 13-8 jaar geleden 4,5 jaar lang, en dat is voor mij een heel lichte behandeling. Een vakantie met mijn lief, een zeilvakantie met vrienden, allemaal fijne dingen om naar uit te kijken.

Maar, dat is in de zomer. Nu is het pas lente en zijn er nog twee te gaan. Het is zwaar. 22Jaar geleden was ik ook dood- en doodziek van de chemo. Maar toen gloorde de hoop van volledige genezing. Dat die hoop er nu niet is doet nare dingen met mijn brein.

Maar toch: wat ga ik wel halen?

 

- a.s. vrijdag in Amsterdam het Bevrijdingsfestival (Vrije Westen) waar onze zoon met zijn band zal optreden.

- in mei, mijn 56e verjaardag en moederdag en de verjaardag van onze zoon.

- ons 25-jarig huwelijk in juni, ook al is de chemo dan nog in volle gang.

en hopelijk dus ook die mooie zomer zonder chemo en met zon, water, liefde en vrienden.

 

Nog twee kuren te gaan. Pfffff.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Op de helft

zaterdag, 8 april 2017

Gisteren kreeg ik kuur 3. Ik ben meteen onderuit gegaan om 13 uur 's middags en heb voornamelijk geslapen op een paar wakkere (vrij beroerde) half uurtjes na.

Het feit dat ik nu ff blog geeft aan dat dat slapen me goed heeft gedaan. Ik heb al ontbeten en ben even op. Straks slaap ik rustig weer verder :).

Het bloedonderzoek voor kuur 3 gaf aan dat de waardes maar amper voldoende hersteld waren om door te kunnen kuren. Ik houd stiekem al rekening met een extra pauzeweek voor kuur 4. Fijn is dat niet maar als het nodig is dan moet het maar.

Het onderzoek gaf ook aan dat de tumormarker nu gedaald is van 160 naar 130. Als er bij iedere kuur 30 afgaat dan eindig ik op 40 en dat is bijna een normale waarde ;). Voor nu was ik natuurlijk al heel blij met dit nieuws. Bovendien is de megagrote knobbel in mijn oksel geslonken tot ongeveer 1,5 cm voor zover dat zo precies te voelen is. Dat zou dan meer dan een halvering zijn. Ik had het zelf ook al gevoeld. Duidelijk is nu dat de kuur echt aanslaat.

Deze week is het dan weer doorploeteren en daarna gaan we kijken wat we in de volgende pauzeweken voor leuke dingen gaan doen. Afgelopen weekend brachten we door op Texel. We waren er al vaker en wat is het een heerlijk eiland en wat hadden we mooi weer.

Ik heb het samen met broers en zus verder erg druk met het regelen van heel veel zaken rondom de verhuizing van mijn vergeetachtige moedertje. Ze gaat naar een beschermd wonen concept maar wel met haar eigen appartement. Ze vindt het vreselijk maar de zorg is inmiddels zo zwaar dat we het niet langer meer zo kunnen opvangen. Alternatief was een verpleeghuis maar dat konden we niet over ons hart verkrijgen. Gelukkig zijn we met ons vieren en doet iedereen wat die kan.

Ook voor mij staan ze steeds klaar als dat nodig is. Een fijne familie is echt wel een zegen. For better and for worse. Mijn man is ook helemaal top! Wat heeft hij al met me meegemaakt? En nog steeds doet hij altijd alles wat hij maar kan om mij te helpen de moeilijke tijden door te komen. Ik lees ook wel eens anders dus ja echt: ik ben een gezegend mens.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Lente = hoop

dinsdag, 14 maart 2017

Terwijl mijn hoofd als een herfstige boom steeds meer haar loslaat hebben wij een lenteachtige bestemming voor dat haar bedacht.

Ik drop bosjes en plukjes haar door de hele tuin. De vogels kunnen dit haar heel goed gebruiken voor het bouwen van hun nestjes. Dat deden ze immers ook altijd met het haar van onze vorige hond.

Ik word echt vrolijk bij die gedachte. Zo heeft mijn verloren haar ineens een mooi doel en biedt het een zacht kussen voor nieuw leven in onze tuin. Zo is er ineens niet alleen verlies maar ook rijkdom.

Vandaag op deze prachtige lentedag werd ik verder in het ziekenhuis verwacht voor de controle vóór kuur 2.
Doel 1: bepalen of mijn bloed voldoende hersteld is van kuur 1. Bepaalde waardes mogen  niet te laag zijn. Als dat wel zo is, wordt de kuur namelijk gevaarlijker dan de kanker en wordt de kuur uitgesteld. De waardes waren prima! Kuur 2 gaat door, a.s. vrijdag.
Doel 2: het bepalen van de tumormarker. De oncoloog had de vorige keer uitgelegd dat ze graag het hoogste punt van deze marker wilde weten. De laatste keer dat geprikt was, was immers 3 weken voor kuur 1 en de verwachting was dat de waardes zeker zouden zijn gestegen. Pas na kuur 2 mochten we enig resultaat van de chemo verwachten.
Maar wat bleek? De tumormarkers waren exact even hoog als 3 weken voor kuur 1. Dit betekent, aldus de oncoloog, dat de kuur zéker aanslaat. Zo snel hadden we nog geen goed nieuws verwacht!

Ineens gaan we deze lente heel anders in. Als de kuren aanslaan kunnen we al gauw een periode tegemoet zien tot en met de werking van kuur 6. Dat wil zeggen dat we in beginsel hoop mogen hebben op een mooie zomer. Wat een onverwacht cadeau.

Mijn hoofd is moe maar de lente dartelt er toch heel licht doorheen. Ook al zijn de kuren zwaar, er staan gelukkig goede weken tegenover, met ruimte voor familie, vrienden en muziek. We blijven dus de dagen nog plukken en daarvoor zijn we heel dankbaar.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Leuke dingen

zondag, 5 maart 2017

Na de dreun van de diagnose en de opvolgende klap van de chemo droogde ik op dag 7 ongelooflijk snel op. Over dag 1 t/m 6 zullen we het maar niet hebben. Die slaan we over ;).

Maar op dag 7 ging ik onverwacht toch naar een erg leuk concert in Muziekgebouw Eindhoven.

Op dag 8 bedacht ik dat gourmetten echt mijn ding is en 's avonds zaten we gezellig aan tafel met zoonlief en een al heel oude supergoede vriendin van hem. Ik droom er nog steeds van (al vanaf dat ze 15 waren) dat zij ooit iets samen zullen krijgen ;).

Op dag 9 volgde een heerlijke boswandeling.

Juist door te bewegen verdwijnt iedere morgen het akelige gevoel in mijn lijf, dus ik volg keurig de adviezen van het ziekenhuis door tenminste 30 minuten per dag stevig te bewegen. (dag 1 en 2 hoeft dat niet, daarna waagde ik wel pogingen maar die bleven erg beperkt door misselijkheid en slecht weer!). Maar nu gaat dat dus weer goed. Ook mijn eetlust is goed, ik kan weer vrolijk zijn en droom alweer van 'wat als de chemo zijn werk goed doet en ik daarna nog wel tijd zou krijgen op tamoxifen of faslodex met palbociclib'.

Na eerste gedachten van 'zo hoeft het van mij niet meer',  wint nu de zin in het leven het dik.

Ik sluit mijn ogen niet voor de realiteit, maar mijn motto was altijd geloof, hoop en liefde, dus hoort hoop ook bij mij.

Daarom draai ik dagelijks het liedje van zoonlief "We hebben nog even, dus kijk je ogen uit".

Daarom ook staan er komende week weer enkele hele leuke dingen op onze agenda, waaronder een concert van Spinvis en een etentje met bijzonder geliefde vrienden.

Groetjes van een opgeluchte en ook wel blije ellenk

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Explosie - slecht nieuws

zaterdag, 25 februari 2017

Waar zal ik beginnen? Bij een standaardcontrole bleken de tumormarkers plots fors gestegen, 7 februari was dat, geloof ik. De arts zei duidelijk 'dit is niet goed' en gaf opdracht voor nieuwe scans. De PET-CT scan was pas net twee maanden geleden. Nu wilde ze gescheiden scans die meer details zouden geven, en een biopt om opnieuw de tumoreigenschappen te bepalen. Binnen anderhalve week zaten we weer bij haar. Nu was haar ongerustheid ronduit confronterend. ' Het is helemaal niet goed.' Sinds de vorige scan die juist heel erg goed was blijken de uitzaaiingen geëxplodeerd. Waar ik voorheen botuitzaaiingen had en aangetaste lymfeklieren zitten de uitzaaiingen nu overal. Heel veel meer botten, veel plaatsen in de lever, gigantische lymfeklieren o.a. in de longen. Ronduit schokkend. Zelfs voor de arts. Zó snel, zó veel. Chemo is de enige optie in de hoop dat die aanslaat. Maar het ziet er echt slecht uit. Gisteren zijn we begonnen met een serie van zes AC-kuren. Kytril, dexa en emend konden niet voorkomen dat ik gisterenavond doodziek werd. Ook vandaag is het waardeloos al neemt de Zofran iets van de misselijkheid weg. Nu is het hopen en bidden dat de ellende die de kuren met zich mee brengen niet voor niks is en ik nog wat kostbare tijd krijg met meer kwaliteit dan ik nu heb.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Krijgt iedereen dat een keertje, dat wat jij had?

woensdag, 8 februari 2017

Op een vroege woensdagochtend, om 06.30 uur om precies te zijn, liggen Doris en ik in bed te kletsen en knuffelen. Ik moet voor mijn werk 2 nachten naar Groningen en daar gaat ons gesprek over. “Mam, ik vind het niet leuk dat ik je pas vrijdag weer zie. Waarom mag ik niet met je mee?” Ik leg uit dat ze toch echt naar school moet en dat ik niet veel tijd zal hebben om iets leuks te doen in Groningen, maar voornamelijk moet werken.

Vorig jaar zagen we de voorstelling De Gelaarsde Poes van het Ro Theater. Erg grappig! Zo ook de slotscène waar alle acteurs en actrices met elkaar gaan tongen. Doris heeft dat moment nog niet losgelaten en stelt een jaar later nog regelmatig voor om tijdens het knuffelen en kletsen te grote-mensen-zoenen. Tuurlijk, joh! #oefeningbaartkunst

We babbelen verder over de spulletjes die ik mee neem in m’n koffer en de knuffel die ik van haar mee krijg. Ik heb geluk, want ik mag een glitteroogje uitzoeken (ik zal niet verder in gaan op deze pluche ellende). De wekker gaat en ik duik de douche in. Na 5 minuten komt Doris de badkamer binnenstormen; “Ik heb een supergoed idee, mam! Je zegt gewoon tegen je werk dat je ziek bent!” Het is inderdaad een geniaal plan. “Nou, lieverd, ik vind eigenlijk dat ik wel genoeg ziek ben geweest, dus ik vrees dat ik toch gewoon naar Groningen ga.” Ze geeft me een verontwaardigde blik en gaat verder met aankleden.

Eenmaal aan het ontbijt gaat het gesprek verder; “Krijgt iedereen dat een keertje, dat wat jij had? Die ziekte? Het is natuurlijk echt niet leuk met al die spuiten enzo, maar je mag dan wel lekker veel televisie kijken.”
“Gelukkig worden er een heleboel mensen niet ziek. Je hebt het helaas niet zelf in de hand. Mama had gewoon een beetje pech”; leg ik voorzichtig uit.
“Ja, en ik heb pech dat ik niet zelf mag bepalen wanneer ik televisie kijk”; is haar reactie. Amen!

Mocht je meer willen lezen, kijk dan op mijn blog;

https://today-we-live-as-a-lion.com

 

Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

Blij

zaterdag, 4 februari 2017

Weet je waar ik echt heel blij mee ben?

 

Niet met het feit dat de site ineen in het Engels is ;) maar wel dat de snelheid van de website www.de-amazones.nl ineens vertienvoudigd is. Dat ik na iedere klik gewoon binnen een fractie van een seconde op de volgende pagina zit. Nu kan ik weer lekker snel door de site heen huppen en overal even bijlezen. Het begin van een heleboel digitale veranderingen maar als de snelheid zo blijft dan ben ik al super happy :)))))))
 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Wereldkankerdag

vrijdag, 27 januari 2017

4 Februari is het wereldkankerdag.
Wat nu?

Moet ik dan een feestje bouwen?
Hoi hoi HOI! Ik hoor bij de club!
Kom je gezellig taartjes eten?
Wij, een rondedansje samen?
Zingen we een vrolijk lied?

4 Februari is het wereldkankerdag.
Wat nu?

Moet ik nu in zak en as?
Kut kut KUT! Ik hoor bij de club!
Kom je mij dan heel lief troosten?
Beur mij op met jouw verhaal?
Sla je armen om me heen?

4 Februari is het wereldkankerdag.
Wat nu?

Moet ik lotgenoten treffen?
Sjonge meisje JONGE! Ik hoor bij de club!
Zal ik rennen, kop in 't zand?
Vluchten ver weg, kanker weg!
Moet ik onder ogen zien?

4 Februari is het wereldkankerdag.
Wat nu?

Moet ik zo lang van tevoren?
Lezen lezen LEZEN! Steeds opnieuw!
Niet vergeten kankerfeestje
Niet mijn strot en wel mijn neus uit.
Wirwar denken even OUT.

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4133

Pagina's

Webloggers