Blogs

Tijd is een kostbaar goed 

dinsdag, 2 juli 2019

Vaak kom je pas aan het verwerken van een periode toe, wanneer je deze hebt kunnen afsluiten. Ik ervaar het zelf, nu een half jaar na de laatste behandeling, wel zo. Er ontstaat een nieuw “normaal”, en hoewel er af en toe nog wel wat gepiekerd wordt, durf ik steeds meer te geloven dat het achter mij ligt. 

Een nieuwe start

woensdag, 12 juni 2019

Nooit gedacht en toch gebeurd.

Zoals je al kon lezen in mijn vorige blog ben ik verhuisd.

Het woordje 'ik' is daarbij relevant want 'mijn lief' bleef wonen waar we al 22 jaar woonden en ik ga alleen verder. Hij is nu mijn ex-lief, ook al zal ik altijd van hem blijven houden.

Dat hier een wereld vol piekeren, twijfelen, verdriet, angst, durf, pijn en hoop achter verscholen ligt, zal duidelijk zijn.

Pas op de plaats

woensdag, 5 juni 2019

Net nu ik gisteren na een heel drukke periode weer aan het wandelen ging en ik daarvan genoot, ging het mis. Ik ben recent verhuisd en de luie bank staat nu middenin de woonkamer.

Even lette ik niet op .... en dus bleef mijn teen achter een bankpoot hangen. Daarna stond-ie letterlijk dwars in plaats van recht vooruit, ik heb er een spectaculaire foto van ;) . Ik hoopte nog dat hij alleen uit de kom was, maar nee hoor. Gebroken. Weer wat gebroken dus. Vorig jaar was het mijn elleboog, nu weer een teen.

Geen vals alarm, maar ook geen paniek

zaterdag, 20 april 2019

Gisteren kreeg ik de uitslag van de scan. De scan zelf - de dag ervoor - ervoer ik als een nachtmerrie. Vaak ben ik heel koeltjes, maar sinds ik uitzaaiingen heb, zijn de scans de hel, wanneer er vooraf al stijgende markers zijn.

Nooit meer dezelfde

donderdag, 18 april 2019

Het was de afgelopen tijd volop in het nieuws: het feit dat veel (ex-)kankerpatienten na de behandeling met allerlei gezondheidsproblemen worstelen, en dat de zorg op dit gebied soms ook tekortschiet. De uitgebreide aandacht voor dit onderwerp gaat gelijk op met mijn eigen situatie. Het herstel stagneert en op sommige fronten hobbel ik voor mijn gevoel zelfs achteruit. Ik word er niet vrolijk van.

Bijna in 's-Hertogenbosch

zaterdag, 13 april 2019

Dat wandelen gaat veel sneller dan je denkt. Iedere week loop ik één of twee, en soms drie dagen. Soms is het maar 16 km maar vorige week tikte ik zomaar de 29 km aan. Nou ja, zo maar niet want de laatste kilometers waren wel echt zwaar. Toch lukte het en zo kijk ik soms verbaasd naar wat een mens met uitzaaiingen nog allemaal kan. Komende week arriveer ik in 's-Hertogenbosch en heb ik heel ruim 200 km in de benen. Als ik zo'n dag gelopen heb, dan ben ik gerust ook 's avonds weer actief. Mijn energie is dan nog lang niet op. WEIRD!

Fijne huisarts: goud waard

maandag, 18 maart 2019

Nu ik al 21 maanden iedere 4 weken bij mijn huisarts kom voor fulvestrant injecties bouwen we een fijne band op.

Deze keer vroeg hij dus niet hoe het met me ging (ik zie er heel goed uit, al zeg ik het zelf ;) ), maar hoe het met het Pelgrimspad ging.

Tof toch? Dat hij het onthouden had (of de moeite had genomen het te noteren) en dat hij ernaar vroeg en helemaal glimde toen ik vertelde hoe gemakkelijk en fijn die eerste drie dagen waren verlopen.

Namaslay! Over draken en zo.

dinsdag, 5 maart 2019

Na de roerige anderhalf jaar die wij als gezin achter de rug hebben, betrapte ik mezelf er een paar weken geleden op dat ik af en toe echt onuitstaanbaar was. Mijn man, die van nature echt de geduldigste niet is, verdroeg het voorbeeldig. Maar eigenlijk werd ik daar soms nog chagrijniger van. Want als hij mij serieus zou nemen, zoals vroeger, had hij er zeker korte metten mee gemaakt. Ik merkte ook dat hij bepaalde zorgen voor mij achterhield, omdat hij vond dat hij mij niet teveel kon belasten. Niet fijn: ook hij heeft het aardig voor zijn kiezen gehad.

Zenuwen

dinsdag, 19 februari 2019

Ineens was het geboren!

Het plan om een lange afstandswandeling te gaan maken.

Zwanger ervan was ik al extreem lang ;). Het idee om ooit in mijn leven zoiets te doen lag altijd vaag ergens op een plank, zonder dat ik er ooit maar de tijd voor had, of er prioriteit aan gaf. Altijd waren er andere dingen die nog belangrijker, leuker, interessanter waren.

Maar toch: ineens bedacht ik nu of nooit. 

De steile weg omhoog

woensdag, 13 februari 2019

7 weken na mijn laatste capecitabinekuur en een maand na het overlijden in de familie, is het min of meer gewone leven weer volop aan de gang. Ik werk, weliswaar op mijn eigen tempo met wat pauzes, bijna heel de week: af en toe bij een klant en veel vanuit mijn eigen studeerkamertje. Pak het huishouden weer verder op en werk een beetje aan mijn conditie. Voor de buitenwereld lijkt het heel wat, die stralende krullenkop en weer wat kleur op mijn gezicht. En het is waar, er zitten hele goede dagen bij. Maar ook hele slechte. Gelukkig was ik hier op voorbereid.

Pagina's