Blogs

Er was eens.........

woensdag, 9 februari 2011

Kers op de taart

donderdag, 13 september 2018

Hahahaha, ik weet nog zo goed dat elf jaar geleden een tweede plastische chirurg (naast de mijne) het daarover had. Eerst de reconstructie, dan tepels maken en dan nog een tepelhoftatoeage. Dat was dan de kers op de taart.

Helemaal blij was ik nooit met mijn reconstructie maar ik was altijd drukdrukdruk. Te druk voor een hersteloperatie (nu denk ik WTF, waarom nam ik die tijd niet gewoon?). Maar goed die kers, daar had ik dus helemaal geen zin in omdat de borsten ook niet helemaal naar mijn zin waren.

vragen

zaterdag, 7 juli 2018

Afgelopen week had ik na een jaar weer een CT-scan. Ik verwachtte geen ernstige zaken omdat ik fit ben en mijn markers al tijden oké. Maar in de aanloop is er toch altijd die onrust.

Al kijkend in de spiegel leken soms de klieren bij mijn jukbeenderen weer gegroeid t.o.v. bijvoorbeeld drie maanden geleden. Ik had ik niet wat meer last in de leverstreek sinds een maand of twee?

De uitslag was oké maar laat ook vragen open.

De marker is licht gestegen naar het niveau van het voorjaar. Dat is jammer na een daling vanaf september, maar kan een schommeling zijn.

Eindelijk af

maandag, 18 juni 2018

Vorige week was het eindelijk zo ver: de tattoo op mijn borst is afgemaakt. Door allerlei omstandigheden zat er ruime tijd tussen de verschillende sessies, terwijl het tatoeëren eigenlijk in een reeks met tussenpozen van 6 weken afgemaakt kan worden. Dan had het met 4 sessies binnen een half jaar klaar kunnen zijn. Nu heb ik er zeker 2 jaar over gedaan. Erg is dat niet, want hierdoor heb ik ook mijn tijd kunnen nemen om er goed over na te denken en het te gebruiken voor de verwerking van mijn verlies.

Vacuüm

vrijdag, 25 mei 2018

Lekker weertje, in de tuin werken, in de tuin luieren, beetje poetsen, tripje naar een mooie stad in Europa gedaan, wat lezen (mijn chemo brein is enorm verbeterd, ik kan weer zo een boek van 500 blz lezen, heel fijn), feestje gegeven, wat wandelen met mijn moedertje....

Het leven kabbelt door. Wat een rare tijd is dit. Een jaar geleden leek ik aan mijn laatste periode begonnen en nu dalen de markers gestaag, tot een bijna normaal niveau nu. Over een week of wat een 'jaarlijkse' scan om te zien of de beelden net zo mooi zijn als de bloedwaardes.

Een tatoeage als alternatief voor borstreconstructie

woensdag, 9 mei 2018

Daar sta ik dan voor de spiegel. Twee littekens, vurig en gezwollen van het wondvocht, op m’n platte borstbeen. Ze herinneren aan de plaats waar eerst mijn borsten zaten, zacht en blank, die behoren tot de voltooid verleden tijd. Die borsten die me vrouwelijk en verleidelijk konden laten voelen, die mijn kinderen hebben gevoed, die hun eigen rol speelden in het spel der erotiek. Okee, ze waren niet meer zo parmantig als ze ooit geweest waren, maar daarom niet minder dierbaar. Wat nu te doen?

Knutselen voor gevorderden; lymfevaten operatie in Maastricht

dinsdag, 20 maart 2018

Om 5.30 gaat de wekker. Ik ben meteen klaarwakker, want vandaag moet ik me om 8.30u melden in Maastricht voor de langverwachte ingreep aan mijn pols. De plastisch chirurg gaat een poging doen om lymfevaten met de bloedvaten te verbinden. Door een sneeuwerig Brabant rijden we zuidwaarts, morgen begint de lente, maar er is nog weinig van te merken. In het ziekenhuis neem ik plaats in de wachtkamer, nu bekruipt me toch wel een beetje een zenuwachtig gevoel. Ik wordt binnengeroepen en mijn liefde moet 1,5 uur zichzelf vermaken in het restaurant van het ziekenhuis.

Verwend

dinsdag, 13 maart 2018

Vorig weekend bracht ik door in het steen- en steenkoude Noord-Friesland. In logement Doosje werd ik met 9 lotgenoten (vrouwen met uitzaaiingen van borstkanker) opgewacht door de oprichter van stichting Curare, voor een lang weekend verwennen en verwerken.

Omdat we, de lotgenoten, elkaar al kenden was ik niet zenuwachtig. Omdat ik niet lekker in mijn vel zit deze dagen zag ik er toch een beetje tegen op.

We werden hartelijk ontvangen en vanaf de eerste minuut voelde ik dat het helemaal oké was.

Take a chance !

zaterdag, 10 februari 2018

Afgelopen week viel er dan de langverwachte brief op de deurmat. Ik scheur snel de envelop open van het MUMC en lees uitnodiging. Op 20 maart word ik verwacht in Maastricht voor de operatie aan mijn hand. Er is inmiddels een aantal operaties aan armen verricht met overwegend goede resultaten.

Tussen hoop en frustratie: mijn therapie tegen vermoeidheid na kanker

donderdag, 28 december 2017

‘Wat zou je doen als je geen last had van vermoeidheid na kanker?’ Deze vraag wordt mij gesteld bij de start van mijn therapie bij het Nederlands Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid. Ik ben daar gestart met de therapie tegen vermoeidheid na borstkanker. De vraag is bedoeld om doelen te stellen waar ik naartoe wil werken.

Pagina's