Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 363

Aan de andere kant van de tafel

maandag, 22 oktober 2018

Hoewel ik nog steeds bezig ben met kuren, zit ik ineens aan de andere kant van de tafel. Een heel dierbaar familielid heeft onlangs te horen gekregen dat ze kanker heeft. De behandelingen zijn dermate ingrijpend en bieden zo weinig kans op langdurig succes, dat ze waarschijnlijk van de behandeling afziet en op korte termijn zal komen te overlijden.

Ineens ervaar ik een machteloosheid, die ik tijdens het jaar van mijn eigen behandelingen nooit ervaren heb. Ik hoor haar praten over afscheid nemen en de zaken die wij moeten regelen na haar dood. Ze verdeelt haar spullen en regelt haar erfenis. Ik begrijp haar heel goed, het is haar manier om de regie te houden over de verschrikkelijke wending die haar leven heeft genomen. Maar het definitieve en onwerkelijke van deze gesprekken doet ons, haar familie, ook heel veel pijn.

Het doet mij ook denken aan de moeilijke gesprekken die ik af en toe met mijn man heb. Ik kan zelf heel nuchter praten over mijn eigen mogelijke einde. Bij mij kan het gelukkig twee kanten op. Ik kan helemaal genezen, of ik kom binnen nu en een jaar of vijf te overlijden. Als er bij mij uitzaaiingen komen, dan zijn de behandelmogelijkheden (triple negatief, graad 3, resistent voor meerdere soorten chemo) heel beperkt. Omdat het nu allemaal hypothetisch en gewoon een kwestie van afwachten is, kan ik heel nuchter dingetjes regelen en bespreken voor als het toch fout zou gaan. Iets waarvan ik vind, dat gezonde mensen het ook zouden moeten doen. Toch begrijp ik nu pas hoe akelig die nuchtere gesprekken voor mijn man zijn. Als ik overlijd, is het voor mij voorbij. Maar voor hem begint het dan pas. Het verder moeten leven zonder mij. Zo voel ik mij nu in de gesprekken met het dierbare familielid. We willen haar niet kwijt en we willen nog niet denken over later, als ze er niet meer bij is. Het is een eye-opener: dat mijn nuchterheid en behoefte om zaken uit te spreken en te regelen, ook ontzettend pijnlijk kan zijn voor de andere betrokkenen. Iets om te onthouden en rekening mee te houden.

Offline
Berichten: 323

Heftig zeg! Confronterend met deze dood die spoedig komen gaat. Vreselijk! Toekijken en niets kunnen doen. Dat lijkt me het lastigste aan dat een van geliefden ziek is. Die machteloosheid.

Onlangs heb ik mijn schoonvader verloren aan een hartstilstand. Poef ineens weg. Hij was al jaren ziek en we wisten dat we hem niet meer heel lang konden houden. Maar dit kwam toch onverwacht. Soms doet de dood dat ook al verlangde mijn schoonvader ernaar. Voor ons achterblijvers is er verdriet, boosheid, gemis en een hoop geregel. Degene die dood is, merkt er iets van. Gelukkig heeft hij de rust gevonden waarnaar hij zo verlangde.

Vanaf het moment dat je geboren wordt, staat vast dat je zult sterven. Het hoe, waar en wanneer zijn de verassing! 

Wat ik bijzonder vind aan jouw verhaal is dat je een machteloosheid ervaart welke je niet bij jezelf hebt gehad. Terwijl jouw startpunt ook niet echt gunstig was toch? Hoe heb je dat dan gevoeld tijdens je behandelingen? Had je vertrouwen? Had je een goede kans? Ik ben benieuwd!! 

Offline
Berichten: 4162

Herkenbaar! Ja zelf ben ik - meestal - ook zo koel als het om mij gaat en mijn naderende dood. Maar als ik bij anderen het zie, dan is dat totaal anders. Het brengt veel begrip en het is in die zin fijn dat je dat nu mag 'leren' ook al is de reden nog zo naar.

Offline
Berichten: 363

Ja het is echt een nieuw inzicht dat ik heb gekregen. Ik heb me, ondanks de slechte prognose, nooit machteloos gevoeld tijdens mijn eigen ziekteproces. Maar het is heel wat anders om toe te kijken. 

Artikelen van LindaVB moderator

Webloggers