Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4267

Aanraking

vrijdag, 15 mei 2020

En zo is de lockdown alweer een hele tijd gaande.

Ik realiseer me dagelijks dat ál die tijd er niemand is die me heeft aangeraakt. Je zou bijna voor de lol wat gaan mankeren zodat er een dokter, fysio of wie dan ook je een keertje behandelt, zodat er lijf op lijf contact is.

Maar: volgende week mag ik naar de kapper. Dat wordt dan de eerste. Gewoonlijk vind ik haren wassen en zo alleen maar lastig, zo achterover in zo'n bak, maar deze keer ga ik ervan genieten. Misschien wil ik daarna wel iedere week naar de kapper, hahahaha, helemaal blut alleen maar om aangeraakt te kunnen worden.

Wanneer zou het weer mogen? Knuffelen en huggen met je kind, je liefsten, je vriendinnen?

Hoe ervaren jullie dat?

Online
Berichten: 341

Bij mij woont alles wat ik lief heb onder 1 dak. Dat scheelt een hoop, denk ik. We knuffelen wel en een zoen op de wang is prima. Geen kusjes op de mond.

Mijn dochtertje mist haar oma wel en andersom ook. Dus voor hun is het een stuk lastiger. 

Wat ik me vooral afvraag is hoe lang het gaat duren. Tuurlijk zolang het moet maar als we allemaal iedere week naar de moeten om aangeraakt te worden zijn we straks echt allemaal blut, haha! 

Ben benieuwd naar de andere reacties! 

Offline
Berichten: 4267

Voor alleengaanden is deze tijd significant anders dan voor mensen die met anderen samen leven, denk ik. Ik wandel wel met anderen, ook boodschappen doe ik zelf, en koffie buiten in iemands tuin ook. Maar dat knuffelen.....

Offline
Berichten: 896

Het is voor mij wel een eye-opener Ellen. Ik realiseerde me al wel dat deze tijd eenzaam moet zijn voor mensen die alleen wonen. Maar dat aanraken heb ik nog niet bij stil gestaan.

Op de dag dat jij dit schreef heeft RIVM naar buiten gebracht dat je wel mag afspreken met een knuffelmaatje of 'sekbuddy' mag hebben. Maar dat is dan weer het andere uiterste denk ik zo.

Offline
Berichten: 183

Ik woon ook met mijn liefsten onder een dak, mijn twee grote kinderen. En verdomd; ik betrap me erop dat ik die vaker dan normaal knuffel. En als ik dat dan doe, daar nog meer dan anders, van geniet. Verder heb ik geen relatie, en dat is ook helemaal zoals ik het wil, maar wel een minnaar die ik een keer in de drie, vier weken zie. Bij hem houd ik het voorlopig ook. Als ik dat contact niet in mijn leven zou hebben, zou het voor mij ook anders voelen. 

Mijn moeder van 81 is alleen, voor haar is het heel rot. Maar het ontberen van aanraking zoals die nu aan de orde is, was al gaande, ook voor corona-tijd. Zij woont in Zuid-Limburg, en broer en ik in Amsterdam, dat reisje maak je niet elke week. Broer en ik proberen haar te steunen door extra veel (video-)bellen, dat helpt in elk geval wel. En maakt me ook dankbaar voor de technische mogelijkheden van deze tijd. Dat hebben we toch maar mooi.

Artikelen van ellenk

Dwars
Hooi
Geluk
Rust
Golden Girls
Geluk
Stabiel 2
Duizend doden
Schizofreen

Pagina's

Webloggers