Amazone
Lid geworden op: 14/06/2017 - 13:12
Offline
Berichten: 0

De hoop om te hopen

zondag, 27 augustus 2017

Als je ziek wordt dan heb je ineens een beperkt aantal keuzes. De keuze om te vechten, vluchten of bevriezen, zoals ik heb mogen leren tijdens mijn coachopleiding.

Terugkijkend op mijn ziekteproces heb ik zowel voor de vecht- als vluchtmodus gekozen. Vooral in het begin zat ik in de vechtmodus. Je denkt toch zeker niet dat ik "haar" laat winnen!

De kanker heb ik benaderd als een ontastbaar individu. De Bitch die mijn leven totaal op z'n kop zette. Op slinkse wijze ontnam ze mij mijn gezondheid en vrouwelijkheid.

"Prima" dacht ik, “neem jij mijn borst en haar maar. Ik zal met opgeheven hoofd al jouw beproevingen doorstaan.” Zo gezegd zo gedaan.

Ik putte mijn kracht uit deze vechtmodus. Nu het grote gevaar echter uit het zicht is betrap ik mijzelf erop hierdoor niet altijd even weloverwogen beslissingen genomen te hebben.

Met één specifieke beslissing word ik, nu drie jaar later, geconfronteerd. Een beslissing waar nu de consequenties zichtbaar van worden.

Wel of geen eitjes oogsten. Mijn wil om te winnen heeft destijds gekozen voor de weg van de minste risico's. Ik had immers al een pracht van een dochter (nu net vijf jaar), was onlangs uit elkaar met haar vader en had geen zicht op een nieuw gezinslid binnen de voorziene toekomst.

Wel was er twijfel. Mijn wens om meer dan één kind te hebben is er altijd geweest. De gedachte dat Zij mij ook mijn vruchtbaarheid zou ontnemen was ondraaglijk. Ik wil zelf kunnen beslissen of ik ooit nog kindjes kan krijgen, niet dat Zij deze keuze voor mij zal nemen.

Mijn oncoloog raadde mij af om eitjes te oogsten, aangezien de tumor nog in mij zat en hormoongevoelig is. De fertiliteitsspecialist verzekerde mij dat het een minimaal risico zou zijn omdat ik ook een medicijn toegediend zou krijgen dat de tumor als het ware af zou schermen.

Het waren niet de adviezen van de experts maar de blik in de ogen van mijn moeder die de doorslag gaf in mijn beslissing.

Die ogen smeekten mij om er alles aan te doen om in leven te blijven. Geen enkele ouder zou ooit moeten ervaren hoe het is om je kind mogelijkerwijs te verliezen. 

Ik koos te vechten voor Mijn leven en niet het leven dat ik misschien ooit nog zal kunnen schenken.

Zoals gezegd is dat gevaar nu uit het zicht en komt de confrontatie nu pas echt.

Ik doe mee aan de Positive studie van het LUMC * waarbij we kijken of een eventuele zwangerschap nog een optie is.

Gisteren had ik mijn eerste inwendige echo. Er zitten vier follikels in iedere eierstok en mijn menstruatie is na vier maanden sinds ik gestopt ben met de anti-hormoontherapie nog niet op gang.

De woorden van de gynaecoloog donderen sinds gisteren door in mijn hoofd als een loop.

"Met veel geduld kunnen deze follikels misschien nog wat gaan doen."

Mijn vriend hoorde de hoop in haar stem, ik hoorde de afwijzing.

Durf ik te hopen is de vraag?

Hopen zonder te verwachten. Hoe doe ik dat ook alweer? Geduld heb ik moeten leren, alleen is geduld hebben simpelweg niet altijd even makkelijk als je de uitkomst niet weet.

Nu baal ik, morgen hoop ik te hopen.

Wordt vervolgd.....

P.s: heb jij net als ik een kinderwens? Had of heb je een hormoongevoelige tumor en onderga/ging je anti-hormoontherapie? Je kunt je nog steeds aanmelden voor het Positive onderzoek. (zie link) 

 

* https://www.kanker.nl/bibliotheek/artikelen/10900-boog-2015-03-positive-borstkanker

 

 

 

Offline
Berichten: 3681

ik ken echt een aantal amazones bij wie de menstruatie op gang kwam na een maand of 10 - 14. Dus ik denk dat je nog hoop mag houden. xxx

Offline
Berichten: 4217

Ik weet zelfs van iemand bij wie het bijna twee jaar duurde voordat haar cyclus weer op orde was. Ze heeft nu twee kinderen. Hoop dat jij ook nog een keer moeder gaat worden. 

Artikelen van Aequilibrium

Webloggers