Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 231

De steile weg omhoog

woensdag, 13 februari 2019

7 weken na mijn laatste capecitabinekuur en een maand na het overlijden in de familie, is het min of meer gewone leven weer volop aan de gang. Ik werk, weliswaar op mijn eigen tempo met wat pauzes, bijna heel de week: af en toe bij een klant en veel vanuit mijn eigen studeerkamertje. Pak het huishouden weer verder op en werk een beetje aan mijn conditie. Voor de buitenwereld lijkt het heel wat, die stralende krullenkop en weer wat kleur op mijn gezicht. En het is waar, er zitten hele goede dagen bij. Maar ook hele slechte. Gelukkig was ik hier op voorbereid. Ga er maar aan staan: hoe vind je de balans tussen je eigen stoerigheid en de behoeften van je lichaam, dat toch heel wat te verduren heeft gehad? Er zijn mensen die nooit meer de oude worden en zelfs min of meer arbeidsongeschikt blijven na een kankerbehandeling. Er zijn ook mensen die beweren dat ze er sterker en fitter uitkomen, omdat ze nu veel beter naar hun lichaam luisteren en gezonder zijn gaan leven. Waar ik zit op dat spectrum, kan ik nog niet beoordelen. Ik neem het meer zoals het komt en doe gewoon mijn best. Ik merk wel dat ik tegen twee dingen aanloop, die ik ook herken uit verhalen van anderen.

Grenzen stellen

Een van de lastigste dingen vind ik het stellen van grenzen: voor anderen en voor jezelf. De grens is namelijk fluide: de ene dag kan je meer doen en hebben dan de andere. En vaak merk je het pas, wanneer je erover heen bent gegaan. Anderzijds is dit juist een goed leermoment. Hoewel ik dit natuurlijk niet kan staven, voel ik dat mijn grenzeloosheid heeft bijgedragen aan het ontstaan van kanker. Het is een uitstekende, en noodzakelijke leerschool: tegen de stroom van druk-druk-druk inroeien en vaststellen wat ik persoonlijk wel of niet kan hebben, onafhankelijk van wat anderen doen, kunnen of vinden.

Toekomstperspectief

Het tweede thema wat ik lastig vind, is het toekomstperspectief. Plannen maken is lastig. Blijf ik een beetje freelancen zoals nu en probeer ik zoveel mogelijk buiten werk om te genieten, ga ik terug naar mijn studie waar ik zoveel plezier in had maar die mij ook heel veel kostte? Laat je een reconstructie doen? Waar ben je over een jaar, twee jaar, drie jaar? Het kan voor iedereen zomaar afgelopen zijn. Maar met borstkanker en de kansen die niet echt in je voordeel zijn, is dit veel meer een realiteit. Je wordt gedwongen om in het moment te leven: verder dan deze zomer kijk ik nog even niet. Iemand schreef op het forum dat ze het ziekteproces vaak als eenzaam ervaart. Zelfs met lieve mensen om mij heen, en in mijn geval de kans op genezing, voel ik dat af en toe ook zo. Die twee thema’s zijn moeilijk te delen met anderen, die nog wel ver vooruit denken en aardig kunnen inschatten wat ze wel en niet kunnen doen. Ik vind het nu een steile weg omhoog, maar wel een weg waar je als persoon veel van leert en waar veel te beleven is. Wat er achter de berg ligt, is nog niet te zien. Maar ik ben wel blij dat ik ‘m mag lopen nu. :-)

Offline
Berichten: 3996

Ja, het is echt zo. Als ik nu terugkijk dan heb ik zonder naar mezelf te kijken keihard gewerkt om 'weer terug te komen'. Gedachtes als 'hoe voel ik me eigenlijk' liet ik niet toe. En ook niet 'waar ben ik bang voor'. Het hielp me wel om inderdaad snel weer vol aan de bak te gaan (met steeds afnemende dutjes op middag en avond tot ik na 1,5 jaar wel weer zonder kon) maar achteraf denk ik: door niet eens naar mezelf te luisteren, kon ik ook de zorgen van mensen om me heen horen: er was zoveel angst voor terugkeer (en terecht, zoals bleek) en ik wilde en kon het gewoon niet horen. Mijn plan was beter worden en dat deed ik. Ik ging, mijn favoriete stand, weer voor anderen zorgen, dan hoefde ik over mezelf niet na te denken. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Het is hoe dan ook zwaar, en waar het eenzaam is, loste ik dat op door te doen alsof het niet bestond. Weird toch! Achteraf ben ik wel dankbaar dat door die 'hardheid' voor mezelf ik best snel weer kon functioneren in mijn extreem drukke eigen bedrijf, en thuis met mijn gezin, maar als ik er nu voor stond zou ik het anders doen. Met wat meer aandacht voor alles wat niet werk is. Man, kind, familie, vrienden, mezelf en mezelf en mezelf, hahahaha. 

Offline
Berichten: 282

Ik vind het ook een steile weg omhoog. Constant op zoek naar de juiste balans. Met m'n hernia heb ik nu 2 keer een terugval gehad omdat ik de grens over ben gegaan. De hernia betekent 1 jaar herstel. Het voelt alsof mijn leven moet wachten. Dat is niet zo, maar misschien wel in de vorm zoals ik die in gedachten had. Met veel geduld en laat dat nou juist een eigenschap zijn die ik niet beheers. Daarnaast heb ik tijdens mijn behandeling voor borstkanker en vlak daarna genoeg geduld gehad. Dus ik ben er klaar mee. De hernia helaas nog niet. Best hernia, ik schik mij naar jou! 

Ook ik kan het niet staven maar voor mij voelt het ook alsof mijn grenzeloosheid de borstkanker heeft veroorzaakt. Wordt daar ook onderzoek naar gedaan, want er is vast een link. Constant je eigen grenzen over gaan voor een lange periode kan nooit gezond zijn! 

Offline
Berichten: 174

Zo herkenbaar. Grenzen zijn zo vloeibaar inderdaad. Doe wat goed voelt! Luister naar jezelf en raak jezelf niet kwijt!

Artikelen van LindaVB moderator

Webloggers