Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4265

Doe wat je leuk vindt

vrijdag, 10 juli 2020

Nu ik, ruim een jaar na de scheiding, langzaamaan weer wat meer mens word en ik beter herken en voel wat ik echt leuk vind, ga ik daar ook naar handelen.

Op zich word ik daar heel blij van, van plannen maken en ze uitvoeren.

Maar, zoals vaak het geval is, als je iets heel leuks plant dan gebeurt dat nog niet dezelfde dag. Vaak zit er een wachtperiode tussen het bedenken en het uitvoeren van het plan.

En daar gaat het bij mij mis.

Tijdens het bedenken ben ik totaal happy en als het (eindelijk) zover is ook.

Maar daar tussenin krijg ik totale stress. Wat als ik 'dat leuke' niet haal. Wat als er ineens heel actieve uitzaaiingen komen. Wat als ik voor die vakantie of welk ander leuk plan dan ook al dood ben? Pure doodsangst. Het zijn aan de éne kant heel irrealistische gedachten, want zo snel ga je gewoonlijk nu één keer niet dood, maar aan de andere kant verloor ik recent een vriendin bij wie het best snel ging. Het zijn een soort van paniekaanvallen waarbij ik alles wat ik maar kan bedenken mis zie gaan. Een soort van film die zich in mijn hoofd afspeelt in de herhaalstand. Ik krijg dan soms ook echt lichamelijke klachten. Dat kunnen letterlijk dezelfde klachten zijn als die mijn overleden vriendin had, voor duidelijk werd wat er bij haar fout ging. Maar ook andere klachten die op andere vormen van actieve uitzaaiingen kunnen wijzen. Of toch maar weer visioenen van hemelhoge tumormarkers. Het is gewoon echt geen feestje op zo'n moment. Zo blijkt dan steeds opnieuw dat vertrouwen in je eigen lichaam toch echt een flinke knauw oploopt als de kanker zich definitief in je lijf heeft genesteld, om niet meer weg te gaan.

Ik ken mezelf en weet dat ik bezig moet gaan: wandelen, mensen ontmoeten, afleiding zoeken, maar soms lukt me dat gewoon niet. Daarnaast moet ik ook de angst erkennen. Het is nu één keer iets wat in mijn leven een reële dreiging is, die mogelijkheid op escalatie. Het mag er zijn, het hoort bij mij, maar graag niet zo acuut en overweldigend als deze weken!

Ik heb overigens ook visioenen (hoop/dromen) dat ik mijn -na het bericht van uitzaaiingen- geplande leeftijd van 77 gewoon ga halen, dat ik nog een prachtige tijd krijg, en nog een leuke partner vind. Die gedachten zijn er gelukkig ook.

Het goede nieuws is dus dat ik iets heel erg leuks gepland heb :). Het slechte nieuws is dat ik er nog even op moet wachten. En tot die tijd kan ik mezelf af en toe lelijk in de weg zitten. Erover schrijven helpt.

Offline
Berichten: 183

Daar hebben wij toch maar mooi geluk mee! Dat jij erover schrijft. Ik word nu wel nieuwsgierig naar dat leuke plannetje van je. 

Het is mooi dat je weer ruimte krijgt voor doen wat je leuk vindt. Dat is zo enorm belangrijk, daarin zit immers levenskracht, in doen wat je leuk vindt. Geen idee of de worsteling voorafgaand aan de uitvoer van de plannen mettertijd minder hevig wordt, ik hoop het heel erg voor je. Het is moeilijk om de balans te vinden, denk ik, tussen het erkennen en aankijken van de angst, maar je er niet door laten beperken, er niet in verzuipen. Dat lijkt me echt heel erg ingewikkeld. 

Offline
Berichten: 4265

Dank voor je lieve bericht anne. Mijn ervaring is dat de worsteling toeneemt naarmate de jaren vorderen. Alsof je steeds meer het gevoel krijgt geen kans/recht meer te hebben op nog meer leuke dingen. De uitzaaiingen zitten er immers al zo lang. Dit is precies nog vrij onontgonnen gebied: de langer levende patiënt (en hun naasten) die de boodschap kreeg te zullen overlijden aan de betreffende ziekte, maar die niet geholpen wordt daar goed mee om te gaan. Men wordt zich er meer bewust van, maar hulp is er amper. Geestelijke ondersteuning is schaars, voor een psycholoog moet je maanden op wachtlijsten staan, en de behandelingen mogen niet blijvend zijn etc. Heel af en toe kan ik me ertoe zetten dit soort hulp te zoeken, maar het kost veel energie en geduld, en dat heb je eigenlijk al te weinig als je ziek bent, dus tja. Daar valt nog veel te halen qua verbetering van de gezondheidszorg.

Offline
Berichten: 277

Eigenlijk bizar dat je zo lang op hulp moet wachten als je dat zo nodig hebt in deze fase. Want juist nu het hard nodig is in deze fase zou je direct een sparringpartner moeten hebben die je kan helpen je gedachten weer op een rij te krijgen. Jij hebt zoveel gezonde coping dat een paar gesprekken je snel zouden helpen. En nu doe je het allemaal zelf en alleen. Heel knap maar ik gun je vooral dat je kan delen! En wens je veel plezier met je komende uitje! Want dat gaat er vast en zeker komen!

Offline
Berichten: 4265

Atalanta, er is een misverstand want ik doe het echt niet alleen hoor. Ik heb behalve vrienden en familie de afgelopen paar jaar ook enkele keren professionele hulp gehad. Dus no worries!

Offline
Berichten: 277

Oké gelukkig, ik gun je inderdaad echt die professionele hulp, buiten je netwerk. Ben het wel met je eens dat die hulp soms te lang op zich laat wachten. En dat men inderdaad nog veel beter moet anticiperen op een steeds groter wordende groep langer levende mensen die de diagnose ongeneeslijk hebben gekregen. 

Offline
Berichten: 4265

Atalanta, het krijgen van hulp is inderdaad belachelijk moeilijk. Het afgelopen jaar heb ik me dan ook niet aan wachtlijsten en dergelijke gewaagd maar af en toe voor eigen rekening een ervaren therapeut ingeschakeld, wat natuurlijk totaal belachelijk is in mijn situatie. Mijn inkomen is echt behoorlijk laag. Fantastische instituten als het Helen Dowlinginstituut hebben wachttijden van maanden, of je komt er niet eens op. Dat is toch geen hulp! Ik kon het me niet permitteren daar in mijn somberste tijden op te moeten wachten. Soms is acute hulp nodig en die komt er dan niet. Dus ja, het is heel droevig gesteld met hulp voor ongeneeslijk zieken (en andere zieken). Is dit een aanklacht? Jazeker!

Offline
Berichten: 277

Ja, ik hoor dat helaas vaker. Ik vind het al vreselijk dat er regulier al zulke lange wachttijden zijn, maar zeker als je gewoon acuut en onvoorspelbaar hulp nodig hebt in dit soort situaties moet dat beschikbaar zijn. Hier in het noorden bij het behouden huys zijn de wachttijden nog relatief kort, drie weken, maar eigenlijk vind ik dat ook best lang, want zo'n vraag laat zich niet voorspellen en moet direct op en afgeschaald kunnen worden waar nodig. Ik snap dat je het dan zelf regelt, maar wat een slechte zaak eigenlijk. 

Artikelen van ellenk

Dwars
Hooi
Geluk
Rust
Golden Girls
Geluk
Stabiel 2
Duizend doden
Schizofreen

Pagina's

Webloggers