Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3874

Hè gatver!

zondag, 7 oktober 2018

Gisteren was ik op een “Borstkanker symposium 2018” met als thema “Word jij gehoord?”

Bij de opening van het symposium moesten de oneven stoelen zich omdraaien in de zaal en zich voorstellen aan degenen die achter hen zaten. Dat deed ik aan een mevrouw die duidelijk nog in de chemo of net na chemo zat, met een mutsje op. Toen ze vroeg hoe het ging zei ik dat ik uitzaaiingen had en ze zei letterlijk : “Oh gatver!” om zichzelf daarna snel te corrigeren met “wat vervelend voor je!” Ze was naar het symposium gekomen voor hoop en herkenning, maar niet voor het slechte verhaal. En ’s avonds realiseerde ik me weer eens dat ik het slechte verhaal ben.

Een week eerder hoorde ik het anders verwoord, in Milaan, bij de communicatietraining van Europa Donna. Een vrouw zonder uitzaaiingen zei in die training tegen een vrouw met uitzaaiingen hoeveel de ontmoeting haar had gebracht maar daarin kwam ook de zin voor “Because you are my worst nightmare.

Ik herinner me nog zo goed dat ik 34 was en echt geen andere vrouwen met borstkanker wilde ontmoeten. Stel je voor dat één van hen dood zou gaan. Daar wilde ik echt niks mee te maken hebben. Dus ik begrijp de huiver van een ontmoeting met mij heel goed.

Hoe de ander dat brengt scheelt wel veel. De vrouw in Milaan vertelde het liefdevol en genuanceerd, de vrouw in Doorn werd door mijn verhaal overvallen en flapte er zomaar uit wat ze stiekem dacht: dat ze niet met mij geconfronteerd wilde worden.

En in de avond voelde ik toch de pijn. Ja ik ben het slechte verhaal, in de ontmoeting ben ik de confrontatie met de gevreesde dood. Ik ben veel meer dan dat, maar dat ben ik ook.

Geen borstkanker light voor mij.

Offline
Berichten: 196

Jeetje Ellen, wat moet dat toch erg confronterend voor je zijn geweest. Wanneer ik stukken van je lees, ervaar ik jou als een positief mens die met haar beide benen op de grond staat. Maar dit doet pijn! 

Wat je zegt, je bent zoveel meer dan alleen die uitgezaaide borstkanker. Hou vooral die gedachte vast, al doe je dat vast allang!

De angst bij vrouwen met borstkanker zonder uitzaaiingen, over het krijgen van uitzaaiingen is zeker aanwezig. Maar het is de realiteit en dat is wat het is. Hoe lastig en moeilijk ook soms. 

Online
Berichten: 146

Prachtig geschreven Ellen. De pijn is voelbaar. En de gelaagdheid daarin.

Offline
Berichten: 536

Mocht het helpen Ellen: jij bent voor mij juist een lichtend voorbeeld dat uitzaaiingen krijgen niet één groot drama hoeft te zijn. Dat het een plaatsje in je leven kan krijgen, een leven dat nog net zo waardevol is als daarvoor. Misschien wel waardevoller omdat je meer beseft dan anderen dat het zo kan omslaan. Ik heb veel respect voor je. Knuffel!

Offline
Berichten: 112

He Ellenk ik was er ook. Wat jammer dat wij niet tegenover elkaar stonden, ik had je heel graag ontmoet, omdat ik, net als hierboven beschreven, enorm veel bewondering heb voor hoe jij al zo lang weet te dealen met deze nare ziekte. En je leven hebt weten op te pakken na elke tegenslag. Nee je hebt geen borstkanker light.  Jij moet de gifbeker helemaal leegdrinken. En dat doe jij met zoveel levenskunst.  De dame weet niet wat ze gemist heeft aan echt contact met jou. Jij geeft hier zoveel mensen steun in plaats van dat je een nachtmerrie bent. x

Offline
Berichten: 91

Oh wat naar.... Ik wil me graag aansluiten bij wat Lucky zegt. Je komt over als een heel nuchter iemand die er absoluut alles uithaalt wat er in zit. Als het mij overkomt hoop ik dat ik er dan ook zo kan zijn voor andere lotgenoten. Ik vind de reactie echt wel eigenaardig. Als je op een borstkankersymposium bent, hoort jouw verhaal daar ook. Als je daar slecht tegen kan, hoe deal je dan met je ziekte? Ik moet zeggen dat ik - ook al heb ik nu voor zover ik weet geen uitzaaiingen - ook weleens dit soort reacties krijg. Mensen willen er soms gewoon niet aan dat dit ook kan gebeuren op jonge leeftijd. 

Offline
Berichten: 3874

Heel jammer Atalanta: ik had je ook heel graag ontmoet!

 

Offline
Berichten: 86

Hè gatver! Dat is natuurlijk een schrikreactie. Bij jou is de ergste nachtmerrie werklijkheid geworden. Deze lotgenoot probeert hem buiten de deur (lees: haar beleving) te houden. Menselijk, maar voor jou wel even een confrontatie, dat begrijp ik.

Ik heb ook vaak dat ik in eerste instantie baal van iemands reactie, maar dat ik even later toch moet erkennen dat ik in het verleden (voor mijn diagnose) ook op die manier reageerde.

Helaas hebben wij die levenservaring gekregen. Die louterende levenservaring! We hadden er niets over te vertellen. En wat hadden we het graag niet gehad. Maar het heeft ook veel gebracht. Een jonge lotgenoot (die kinderwens en werk moest opgeven, zo erg hadden de behandelingen erin gehakt) zei ooit tegen mij: 'natuurlijk had ik die kanker liever niet willen hebben, maar wat ik ervan geleerd heb is mij heel erg lief". Wijs hè, voor een 28-jarige vrouw?

Offline
Berichten: 3874

Berendina, natuurlijk was het een schrikreactie en ik herkende de reactie op zich ook heel goed van hoe ik er vroeger in stond.

Maar, ik ben jaren over mezelf heengewalst  en voelde niet wat de reactie van anderen soms met mij deed. Nu sta ik mezelf dat wel toe. Haar reactie is even begrijpelijk als mijn reactie op de hare. Dus oké. Soms doe je elkaar - heel onbedoeld - pijn. Dat is nu een keer niet te voorkomen.

Artikelen van ellenk

Hè gatver!
Kers op de taart
vragen
Vacuüm
Verwend
Herfst
Het zit erop

Pagina's

Webloggers