Amazone
38 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 142

Hoe gaat het met je?

donderdag, 27 september 2018

Wat is het fijn als mensen met je meeleven, maar wat is het lastig om deze logische vraag naar waarheid te beantwoorden.  

In het begin was ik uiteraard geschokt door de diagnose en werden we vooral geleefd. Ongetwijfeld is dit herkenbaar voor velen van jullie: puur op adrenaline ben je positief gestemd. Er werd uiteraard gehuild, maar ook veel gelachen. Lichamelijk kwam ik nog aardig bij van de eerste zware kuren. Omdat ik een heel naar en gedateerd beeld bij kanker en chemotherapie had, viel de eerste fase eigenlijk betrekkelijk mee. Na verloop van tijd werd mijn conditie minder, maar hé, het eind was in zicht. Ik zou geopereerd worden, bestraald, en zou dan de draad weer oppikken. Dat beeld veranderde, toen bleek dat de chemotherapie niet had gewerkt. De borstsparende operatie werd een amputatie met okselkliertoilet, en er zou toch nog een nabehandeling volgen. Nu ben ik alweer op de helft van de nabehandeling, maar de vraag “hoe gaat het met je?” wordt steeds lastiger te beantwoorden.

Ups en downs

Enerzijds “mag” ik niet klagen. Het lukt om een aantal uur per week te werken en door te studeren. Ik zie er redelijk normaal uit, al is mijn haar wat dun, ik heb weer haar. Hoe leg je uit dat het nu eigenlijk minder gaat? Hoe zeg je tegen andere mensen dat je vloekend uit bed stapt, de hele dag door wel ergens pijn hebt en af en toe helemaal instort? Dat je af en toe een onwijze draak bent voor je man en kinderen? Het is niet het verhaal dat ik wil uitdragen en ook niet het verhaal dat mensen willen horen. En het is niet de hele waarheid. Want ik geniet ook dubbel zo hard van iedere zonnestraal op mijn gezicht, van mijn dierbaren en maak mij lang zo druk niet meer over bijzaken. Dus ik maak er maar van dat het redelijk met mij gaat.

Dooddoeners 

Dat vindt mijn man niet leuk. Hij zegt dat ik eerlijk moet zijn. Hij ziet hoe zwaar het nu is, en vindt dat ik de schone schijn ophoud. Maar eerlijk zijn, dat is moeilijk. Ik wil niet ondankbaar zijn, want ik ben er nog en mag goede hoop hebben op genezing. Bovendien ben ik bang om de dooddoener te horen waar ik in het afgelopen jaar allergisch voor ben geworden: Blijf positief hè. Brrr…..

Licht en donker 

Begrijp me goed, ik geloof zelf ook in de kracht van positief denken. Maar niet in blind optimisme. Mijn moeder was ook altijd uiterst positief, zelfs tegen beter weten in. Dat heeft haar leven prettiger gemaakt en misschien zelfs verlengd, maar dood ging ze toch. Het afgelopen jaar was licht én donker. En dat donker, dat ga ik niet uit de weg. Dat mag er zijn. Een mens mag best balen, pijn hebben en zwak zijn en bang voor de nabije toekomst. Maar dat stukje, dat is van mij. En misschien van mijn man. Dat donkere is mij dierbaar en wil ik niet eens aan iedereen kwijt. Dus ik maak er maar van dat het redelijk gaat. Zo onder lotgenoten durf ik wel toe te geven dat het woordje "redelijk" slechts een gemiddelde is. Want kanker zet je leven op scherp. Genieten en verdriet wisselen elkaar voortdurend af. Zeg nou zelf, het is alleszins "redelijk" om er af en toe de “ziekte” in te hebben, toch? 

Offline
Berichten: 469

Ja, zo'n alledaagse vraag, zo lastig. Nu het beter met me gaat en ik volmondig en enthousiast 'Ja, heel erg goed!' zeg en merk hoe vrolijk het gesprek daarna voortgaat, denk ik vaak terug aan toen het allemaal heel anders lag. Dan legde ik uit hoe het ging, met alle nuances en dan was het zorgelijk en kreeg ik vaak heel erg goed bedoelde maar erg nutteloze reacties zoals: het mooie weer komt er weer aan of: je moet eens wat vaker een frisse neus halen. En dat wrong en schuurde en was dan ook weer moeilijk. Toch koos ik er wel bewust voor om meestal echt te vertellen hoe het met me ging, omdat ik dat op de één of andere manier toch graag wilde.

Ik heb een kennis met kanker, en zij vertelde me dat ze onderscheid maakt: de mensen die verderaf staan zegt ze: Ja, het gaat goed. En mensen die haar beter kennen krijgen het genuanceerde verhaal. Dat vond ik ook wel slim. Dus ik vind het helemaal niet zo'n slecht idee dat je niet alle ins en outs met iedereen deelt. Omdat dat inderdaad vaak dooddoeners oplevert en dat kost energie en maakt het moeilijker. Het steekt zo vernuftig in elkaar, het hele kankerverhaal. Als je zelf maar contact hebt met al je gevoel (en dat heb je zo te lezen) lijkt 'redelijk' mij een prima antwoord.

Offline
Berichten: 3930

Ja, ik volg je heel goed. Misschien als je erbij zegt: het gaat gemiddeld heel goed, maar de schommelingen zijn groot, dan ben je er misschien dichterbij en verzwijg je de zwarte kant niet maar houdt ook een opening voor de lichte kant ;). Kom ik weer he, met een oplossing, terwijl je eigenlijk vooral gehoord wil worden. dus: ik hoor je en ik snap je. x

 

Artikelen van LindaVB

Webloggers