Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 273

Namaslay! Over draken en zo.

dinsdag, 5 maart 2019

Na de roerige anderhalf jaar die wij als gezin achter de rug hebben, betrapte ik mezelf er een paar weken geleden op dat ik af en toe echt onuitstaanbaar was. Mijn man, die van nature echt de geduldigste niet is, verdroeg het voorbeeldig. Maar eigenlijk werd ik daar soms nog chagrijniger van. Want als hij mij serieus zou nemen, zoals vroeger, had hij er zeker korte metten mee gemaakt. Ik merkte ook dat hij bepaalde zorgen voor mij achterhield, omdat hij vond dat hij mij niet teveel kon belasten. Niet fijn: ook hij heeft het aardig voor zijn kiezen gehad. Ik wil dat hij ook het gevoel heeft dat hij bij mij terecht kan.

DRAAK

Tijdens een stevig gesprek moest ik ook wel toegeven dat ik af en toe simpelweg een enorme DRAAK was. Sinds dat gesprek gaat het beter: als ik dreig de fout in te gaan, kan hij DRAAK zeggen als stopwoord. En dat helpt, want ik kan mezelf dan wel weer relativeren. Alleen al het idee dat ik een groot groen stuk chagrijn ben, brengt weer een lach en wat luchtigheid terug. Ik ben niet meer zo in de fout gegaan sinds die tijd, al kan het natuurlijk altijd een keertje gebeuren. Ik weet niet of dat herkenbaar is, maar ik ervaar dat je als (ex-)patiënt vooral in gevecht bent met jezelf. Met je angsten, je vermoeidheid en pijnklachten. Verschillende gemoedstoestanden strijden om voorrang. Aan de ene kant pak je stoer de draad op en probeer je zo ontspannen en positief mogelijk in het leven te staan. En aan de andere kant is er ook duisternis, rouw en soms zelfs verongelijktheid, omdat het leven toch even iets anders uitpakt dan je eerder voor je zag.

Namaslay!

Ik roep tegenwoordig maar heel eigentijds Namaslay, heerlijk, zo’n fijne foute instagram uitdrukking waar ik anders jeuk van zou krijgen. Voor mij betekent het nu zoiets als: Ik erken de draak, het is logisch dat die draak er is en dat ‘ie baalt. Dat mag! Maar dat ontslaat mij niet van de verplichting om tegen de draak te strijden. Wat de toekomst ook brengt, niemand zit op een draak als huisdier te wachten. Volgens mij lukt het niet om de draak zijn kop af te hakken: die kop groeit gewoon weer aan. Maar als je ‘m aan het lachen krijgt, druipt ‘ie hopelijk wel weer even af naar zijn hol.

Offline
Berichten: 152

Heel herkenbaar dit...... wink

Offline
Berichten: 4036

Linda, met groot respect lees ik je blog. Want wat een zelfinzicht, en dat al zo snel nadat de behandelingen zijn afgerond. Het losgelaten worden, en nu maar zien hoe het verder gaat is alleen al een enorme opgave. Bovendien moet je weer terug van patiënt naar 'gewoon' mens zien te groeien en ook dat is weer een nieuwe rol, want hetzelfde als vroeger wordt het niet meer. Dat je hierbij ook oog voor je man hebt is echt knap. Want wat hebben jullie samen meegemaakt! Het is niet meer: jij patiënt, hij verzorger, maar nu: een stel wat heel wat doormaakte, en dat nu met de mogelijke dreiging van ooit weer zo'n periode samen verder moet.

De draak mag er zijn, moet er misschien zelfs zijn, maar hopelijk wordt hij steeds een stukje kleiner en zwaaien jullie hem samen over een poosje uit.

heart

Artikelen van LindaVB moderator

Webloggers