Amazone
38 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 142

Stasis

maandag, 19 november 2018

Meer dan een jaar na de diagnose is het eind van mijn behandeling bijna in zicht. 21 december neem ik mijn laatste capecitabinepil, een prachtige symbolische datum: als de dagen gaan lengen, word ik hopelijk weer beter.  

Eén van de moeilijkste dingen aan een lange behandelperiode vind ik dat de wereld om mij heen gewoon doordraait. Iedereen is er al aan gewend dat ik even niet echt mee doe. Ik werk wel, maar erop uit trekken zit er voorlopig nog niet in. Waar je in het begin nog gedragen en ontzien wordt, tot vervelens toe, moet je nu veel zelf opvangen en regelen. Terwijl de conditie nu vele malen slechter is dan na de eerste chemo’s. Dat is deels ook mijn eigen schuld. Ik vraag niet graag om hulp en ik red mij ook wel. Maar het gevoel van isolatie, dat went niet.

Ik heb van veel forumgenoten al begrepen dat het eigenlijk pas echt begint, zodra je behandeling is gestopt. De draad oppikken, verder gaan met je leven en wennen aan de nieuwe beperkingen die er zijn. Eerst kon ik dat niet goed volgen; heerlijk toch dat het klaar is? Maar met borstkanker, zeker wanneer je langdurig en intensief behandeld bent, ben je nog niet “klaar”. Je bent je voortdurend bewust van je lichaam, ieder kuchje stelt je voor vraagtekens. En zelfs al ben je - hopelijk- kankervrij, de restverschijnselen van de behandeling zijn misschien wel permanent. Onder lotgenoten kun je hier tenminste even over spuien, heerlijk is dat! Maar ik voel me soms wel geïsoleerd van vrienden, familie en kennissen. De zaken waar zij zich druk om maken, kan ik niet volgen. En omgekeerd begrijpen zij niet heel goed hoe mijn dagen eruit zien en wat er in mijn hoofd omgaat.

Het helpt mij om deze periode ook echt even te benaderen als een letterlijke en figuurlijke winter. Een noodzakelijke rustperiode, van inkeer en stilte. Onder de grond wordt er hard gewerkt aan mijn herstel. Nog eventjes wachten, nog even de donkere dagen door. Als straks de eerste bolletjes weer opkomen, zal ik ook weer groeien en wordt het weer licht.

Offline
Berichten: 240

Linda, wat schrijf je toch mooi! Een genot om te lezen! 

Het doorleven vind ik ook erg lastig. Ik ben nu een jaar na m'n laatste behandeling en heb nog steeds dat mensen mij niet begrijpen en ik hun niet. Iedere dag ben ik nog met borstkanker bezig, alsof ik het nog niet los kan laten.

Ik kan je het boek 'Beter worden is niet voor watjes' aanraden. Echt een goed boek voor mensen die weer gaan integreren in het leven en alles wat daarbij hoort. 

Offline
Berichten: 142

Ja, een prachtig boek is dat! En steeds meer herkenbaar eigenlijk. Hoe vervelend ook voor jou, het stelt mij ergens wel gerust dat jij die afstand ook nog ervaart, tussen het "gewone" leven en hoe jij er nu in staat. Ik denk wel dat het zal wennen en slijten, maar het leven gaat nooit meer hetzelfde zijn. 

Offline
Berichten: 240

Dat denk ik ook, dat het nooit meer hetzelfde wordt. Maar dat kan ook niet. Ik ben veranderd, mijn partner is veranderd en de manier waarop we ons leven inrichten is veranderd. 

Qua inhoud is het meer dan ruim verbeterd en qua lichamelijke en geestelijke beperkingen doe ik mijn best. Al vraag ik me af of ik ooit weer minder vergeetachtig word. Terwijl ik niet eens chemo heb gehad. Tegenwoordig neem ik overal een notitieboekje mee. Ik noteer het zodat ik het niet vergeet. Het hoort nu bij me en we maken er het beste van. En dat is zeker wat ik o.a. geleerd heb. Om ergens het beste van te maken.

Heeft de ziekte jou veranderd? En zo ja, hoe? 

Offline
Berichten: 3928

ja, heel mooi omschreven LindaVB, en écht, die lente komt, nog even de winter doorstaan, met ongetwijfeld af en toe nog een terugval van totale onzekerheid, maar na de winter wordt het beter. Over een jaar heb je echt weer veel meer energie dan nu, al kun je dat nu bijna niet geloven. Stap voor stap. 

Ik wens je in deze wintertijd veel warmte toe. Hier brandt in ieder geval de kachel al, om de koude wind buiten te houden.

Offline
Berichten: 135

Het klopt. Het wordt nooit meer hetzelfde maar het gaat wel wennen. En de energie komt terug. Rust goed uit. Als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren is dat je goed voor jezelf moet zorgen! Neem de tijd en neem de dingen zoals ze komen. 

Artikelen van LindaVB

Webloggers