Amazone
Lid geworden op: 09/05/2017 - 18:57
Offline
Berichten: 232

Vakantie

woensdag, 6 september 2017

Met een zwaar gevoel in mijn buik loop ik over de camping. De bomen zijn groen en de zon schijnt, waarom voel ik me zo verdrietig en ongemakkelijk? We zijn vandaag aangekomen en de tent staat met alles er op en er aan. Het was een hele onderneming voor een weekje aan zee. Het ongemakkelijke gevoel begon zodra we de motor van de bus startten en wegreden. Ik voel me een beetje bezwaard. Mag dit allemaal wel, alleen maar omdat ík het zo leuk vind? En het is zo anders dan de laatste keer dat we kampeerden. Dat was drie jaar geleden. De kinderen zijn zoveel groter nu. Ouder. Anders. Erik is de pubergrens aan het oversteken en soms mis ik mijn kleine jongen en wil ik vragen aan de alien die in het omhulsel van mijn zoon gekropen is, of hij alstublieft weer terug wil ruilen met mijn kind. Is de camping wel ok? Gaan we het hier wel leuk vinden? Ik voel me als een kat in een vreemd pakhuis.

Het inpakken verliep soepel. Leon had wel spijt. Toen hij instemde met het weekje kamperen was hij even vergeten hoeveel werk het is om de boel bij elkaar te harken. Maar gek genoeg zag ik het allemaal prima zitten. En niet ten onrechte, want we bleven redelijk op schema en vertrokken keurig op tijd van huis toen de laatste buien over Noord-Holland waren getrokken. Waarna we aankwamen op de camping zonder stress en zonder ontbrekende essentiële items. We hebben haringen, tentstokken en oploskoffie. Net als trouwens een Canadese kano, een loodgordel en een harpoen en een voorraad geprepareerde, zware driepoten om zonder omhaal (altijd handig) een survivalkamp uit de grond te kunnen stampen. Of een waslijn, dat kan ook. Louter basics, dat hoor je al. Er is zelfs een praktische maaltijd voor de eerste avond meegekomen.

Er zijn bij de voorbereiding wel een aantal firsts waar ik over na moet denken. Ik zet, voor degenen die anders misschien de verdwalen in mijn persoonlijke borstkanker-jargon, even wat definities op een rijtje. Hoe zat het ook al weer? Ik heb de niet-borst, de nepborst, het kussentje en de zwemborst. De niet-borst is de geamputeerde borst, de nepborst is de opper-siliconeprothese voor dagelijks gebruik, het kussentje is de eerste noodprothese gevuld met een wolletje, die je na de operatie in het ziekenhuis krijgt en de zwemborst is een reserveprothese voor het zwemmen. Die is iets minder kwetsbaar (denk ik) dan de gewone siliconeprothese en makkelijk bij het omkleden. Ik hoef niet in een krap badhokje of een juist veel te weids strand een prothese in en uit een bh en badpak te friemelen en droog te maken na gebruik. Dan hebben we nog het Action-vodje, dat is een elastisch niemandalletje van de Action dat de naam bh eigenlijk niet verdient en dat ik na de operatie maandenlang aangehad heb om de geopereerde kant van mijn borstkas te ontzien, edoch toch de overgebleven wel-borst van enig comfort te voorzien.

Ik bedenk me dat ik het geen succes vind om met een niet-borst over de camping te gaan als ik 's nachts of 's ochtends naar het toiletgebouw loop. Met dit bijltje heb ik nog niet eerder gehakt, wat moet ik daar es mee? Ik zie het ook niet zitten om met een volle blaas mijn nepborst uit een berg kleren in een koffertje te violen en vervolgens nog een bh aan te frutsen. Dat is, behalve heel oncomfortabel, bovendien ook nog eens heel riskant. Dus. Het kussentje uit het ziekenhuis en het Action-vodje worden van stal gehaald en in de koffer gestopt. Die zijn zo zacht dat ik ze zonder problemen 's nachts onder mijn pyjama kan dragen. Zo kan ik me vlot en zonder stress naar het toilet begeven. Het kussentje heb ik een poosje niet gezien, en als ik het te voorschijn haal komt er een stroom aan gevoel los. Allerlei beelden flitsen voor mijn geestesoog. Ik hou het even tegen mijn wang. Dank je wel, zacht kussentje. Het was me allemaal wat hè, toen.

Dan moet ook nog de zwemborst mee. Deze is reeds uitgetest in de zee en bevalt uitstekend. Ze heeft een mooi waterdicht zakje dat je kunt gebruiken om je nepborst + bh droog te bewaren en waar je je natte zwemkleding inclusief zwemborst in kunt opbergen op de terugweg.

Dan sta ik nog even met de doos van de nepborst in mijn handen. Om haar optimaal in shape te houden, moet ze in haar eigen bedje slapen, in een voorgevormde plastic mal met haar neus naar beneden. Omdat ik merk dat ze toch al niet meer zo stevig is als in het begin (hoe lang heb ik haar? Drie maanden, vier?), ben ik geneigd die doos mee te willen nemen. Maar ik keur het plan af, het is echt een onhandig groot ding. Luister, ik slaap ook op een lek luchtbed, jij kan best een weekje mijn bh als hangmatje gebruiken, besluit ik.

En nu loop ik dus hier, over  de camping in het zonnetje, met mijn boodschappentas en mijn ziel onder mijn arm. Het onbestemde gevoel houdt de rest van de dag aan. De volgende morgen ontdek ik dat ik ongesteld ben. Er blijft mij ook niet veel bespaard hè. De tussenpozen tussen de menstruaties zijn, sinds ik tamoxifen slik, langer geworden. Vandaar daar dat ik dacht er wel zonder voorzorgsmaatregelen een weekje tussenuit te kunnen knijpen. Niet dus. Gelukkig heb ik een standaard  noodvoorraadje in mijn tas zitten. Ik moet er een beetje om lachen. Elke keer als ik het met mensen over de bijwerkingen van tamoxifen had, die voor een groot deel uit overgangsklachten bestaan, memoreerden met name de vrouwen opgetogen dat je dan tenminste ook af bent van het maandelijkse gehannes.

Helaas, dat is dan dus weer niet zo. Tamoxifen geeft de lasten, maar niet de lusten van de overgang. Wat natuurlijk een klerestreek is. Ik bedoel, we hebben al zoveel pech, kom op zeg! Wel komen de menstruaties (in mijn geval) minder snel achter elkaar. Extra ongelukkig toeval dat ik precies deze week aan de beurt ben. Het verklaart in elk geval voor een deel waarom ik me zo unheimisch voelde gisteren. De vooravond van mijn ongesteldheid is meestal niet de meest lichtvoetige dag van het jaar, zeg maar.

Elk nadeel heb ze voordeel, en ik ben van de voordelen. Ik voel me vanochtend tien kilo lichter dan gisteren. Dat hoort bij mij ook bij ongesteld worden. Ik kijk rond in de tent, waar her en der kledingstukken liggen en alle vertrouwde, gezellige spulletjes om me heen staan. Ik geef Leentje een aai en kijk naar mijn familieleden , die rustig liggen te slapen. Hun gezichten ontspannen, hun ademhaling regelmatig, hun ziel vredig en helemaal onschuldig. Wat fijn dat ik hier met jullie ben. Kan zijn. Ik zucht diep van bewust beleefd geluk en begin water in het keteltje te schenken voor de koffie.

Offline
Berichten: 657

Ik hoop dat jullie een heel fijn campeer-weekje gaan hebben, zonder al teveel regen. Je overpeinzingen zijn heel herkenbaar - ook dat je gevoel ineens kan omslaan. Die negatieve gevoelens en gedcahten die mogen er ook zijn. En jij geeft ze naar mijn idee ook mooi de ruimte. Je weet ook dat die gevoelens vergankelijk zijn. Morgen is er weer een dag en dan kan het weer heel anders zijn. Knap hoe jij je weet uit te drukken.

Offline
Berichten: 232

Ha Stoere Leeuw,

Nog even een naschrift: de vakantie was heerlijk. We hadden goed weer en zaten vlak aan zee. Ik heb echt kunnen ontspannen en dat gold voor ons allevier. Ik sliep goed. En nu de de dagelijkse beslommeringen weer een aanvang hebben genomen, is mijn hoofd weer druk en slaap ik slecht. Hoop daar iets op te vinden/aan te doen.

Overigens gingen we een week of twee later nog een lang weekend weg en had ik weer precies hetzelfde. Zodra de motor startte zonk mijn hart in mijn schoenen. Dit keer geen cyclus om de schuld aan te geven, dus er speelt ook nog iets anders. Minder flexibel geworden? Zoveel thuis geweest dat ik er niet meer van weg kan? Gelukkig ebde ook nu dat nare gevoel na enig wennen in de nieuwe omgeving weg.

Ik zal je bekennen, bij stemmingsdips en nare gedachten haal ik tegenwoordig God erbij (heb een volstrekt atheïstische achtergrond, al generaties terug ook). Ik stel me voor dat alles is zoals het zijn moet en dat er oneindige liefde en acceptatie voor mij is. Dat ik niet bang hoef te zijn. En je gelooft het niet: dat helpt! smiley

Offline
Berichten: 3681

Wat een wonderschoon blog. En ja God: hij is zo fijn. Ik weet het ook niet, geloof dan weer wel en dan weer niet maar in geval van nood helpt hij wel. xxx

 

Online
Berichten: 565

Mooie blog, Jolien! En hoe vreemd ook voor mij, ik haal God er ook wel eens bij. Als ik heel dankbaar voor iets ben, maar oh wee als er weer iets naars gebeurt, dan ook dus. Jammer dat met de dagelijkse beslommeringen  ook de spanning weer komt. Het is een kunst om dan de rust te bewaren, maar het kan wel! Vele wegen naar Rome, het is echt proberen wat voor jou het beste werkt. Want vervelend is het wel, en zeker slecht slapen! Ik heb Prometazine voor de nacht en neem af en toe een Temazepam er bij. Heb sinds kort een water ornament in  in min tuin en dat geluid van een kabbelend beekje vind ik super ontspannend werken. Mijn man niet, hij moet plassen van het geluid! Trouwens, respect dat je in een tentje en met weinig middelen op vakantie gaat!  Hoe voel je je nu, nu de menstruatie weer op zijn retour is? Hopelijk weer wat beter! Liefs!

 

Offline
Berichten: 657

Ik doe elke ochtend en avond een soort van gebedjes met mijn vingers op een geluksei en gelukspoppetjes. Niet voor wat geweest is maar voor wat gaat komen. Ik vraag dan ook altijd of ik zonder herhaling van kanker, mobiel en helder van geest 95 mag worden.

Maar als er een uitje in het verschiet is, zoals volgende week donderdag met 2 vriendinnen. dan doe ik ook een gebedje dat het een fijne dag mag worden en dat we allemaal veilig weer thuis mogen komen. Ik ben niet gelovig opgevoed. Ergens zoeken we dan dus toch "iets". 

Artikelen van Jolien71

Webloggers