Amazone
Lid geworden op: 09/05/2017 - 18:57
Offline
Berichten: 347

Wat nu weer?

vrijdag, 4 augustus 2017

'Wat nu weer?!' Dit is sinds de ontdekking van de kanker in mijn borst wel zo'n beetje mijn meest gestelde vraag aangaande mijn lichaam geworden. Sowieso ben ik in het algemeen gealarmeerd ten aanzien van mijn lijf. 'Het vertrouwen kwijt zijn in je lichaam', noemen ze dat, maar ik verzet me tegen die uitdrukking omdat het mij het gevoel geeft dat mijn lichaam iets te verwijten valt of straf verdient. En daar ben ik pertinent op tegen. Ik hou van mijn lichaam, ik wil haar steunen, zeker nu in deze terrible times. Ik wil met haar samenwerken, kijken wat ze nodig heeft om beter te worden.

Nu ik toch bezig ben, ook zo'n formulering waar ik altijd een beetje de rillingen van krijg: schone lymfeklieren. Kan iemand daar eens iets anders voor verzinnen? De term is helemaal ingeburgerd en het zal wel aan mij liggen, maar persoonlijk vind ik het zo'n onsmakelijke uitdrukking. Ik weet niet precies waarom ik er een aversie tegen heb. De implicatie dat ik 'vies' zou zijn als ik niet 'schoon' was, vind ik denk ik beledigend. En het heeft vast ook iets te maken met dat filmpje dat alweer jaren geleden op tv te zien was, van een vrouw met een hoofddoek en grote, opengesperde, bange ogen waar de tranen nog net niet uitrollen.  En die je dan even later de deur van de dokter achter zich dicht ziet trekken, waarna ze ons geëmotioneerd aankijkt en amechtig en weerloos mompelt: Ik ben schoon... Dat was denk ik de eerste keer dat ik die uitdrukking hoorde. Het zegt natuurlijk weer van alles over mij, maar hij staat me tegen. Het straalt iets schuldigs uit. Bah, vies kind.

Maar goed, waar naar verwezen wordt met de frase het vertrouwen in je lichaam kwijt zijn, is natuurlijk het akelige bijeffect van kanker en de behandeling ervan, dat je angstiger wordt dat er iets mis is met je lijf. Als je een keer meegemaakt hebt dat het foute boel was, dan gaat er een wereld aan beangstigende mogelijkheden open. En daarbij is kanker zo'n akelige, geniepige killer, met geen symptomen of alledaagse symptomen (ik bedoel, hoeveel mensen hebben er niet last van pijn in hun rug of in hun heup die niet door botuitzaaiingen wordt veroorzaakt?). Een onuitputtelijke bron van stress, altijd op de loer, bij elk vreemd pijntje kun je denken: het zal toch niet...?

Daarbij komt dat de behandeling een enorme bron van nieuwe problemen is. Och och, wat is het toch jammer dat we als mensen moeten sleutelen aan dat lijf, dat prachtige systeem waarin alles met alles samenwerkt. En als je daar aan gaat morrelen, dan verstoor je de balans op manieren die je van te voren niet aan ziet komen. Ik heb zelf het geluk gehad dat chemotherapie mij tot op heden bespaard is gebleven. Ik denk dat ik wel mag beweren dat chemo bovenaan het lijstje ordeverstoorders staat. Maar alle andere behandelingen zijn ook niet mals qua bijwerkingen en naweeën. Het rimpelt maar door, al die stenen in de vijver.

Wat nu weer. Ik heb iets geblesseerd op mijn ribben tijdens het stretchen van de niet-borst bij de fysio. Ik ademde in en het was pang. En de volgende ochtend waren mijn ribben pijnlijk en de huid jeukte extra. En op zich is dat helemaal niet erg, want prima te verdragen. Maar wat zo distressing is, is dat je je afvraagt: Waar Gaat Dit Heen, en wat Betekent het. Want je hebt aan den lijve ondervonden dat dingen soms een kant uit kunnen gaan waar je helemaal niet wezen wil. Spinning out of control.

Het rondhangen hier bij de Amazones doet hier niet altijd goed aan. Gebroken ribben door bestralingsschade (of erger natuurlijk: door botuitzaaiingen), als je niet weet dat het bestaat hoef je je er ook geen zorgen over te maken voordat een dokter tegen je zegt dat dat is wat je hebt. Aan de andere kant is de bestralingsschade aan mijn long adequaat en gezwind de kop in gedrukt, omdat ik zo voorgelicht was dat ik wist dat het bestond. En dat is toch wel goed. Het is prettig om geïnformeerd te zijn. Dat geeft houvast en gevoel van zelfbeschikking en in je kracht staan. En geen zielig, afhankelijk, onnozel 'vies' kind zijn.

P.S. Ribben zijn inmiddels alweer enorm opgeknapt, het valt erg mee. Niks wat mijn lijf niet zelf op kan lossen denk ik.

Offline
Berichten: 702

Mooi verwoord weer. Ja al die behandelingen maken inderdaad veel kapot, dat is een ding wat ook mij zeker is. Kan me voorstellen dat je wel schrikt met die rare pijn aan je ribben. gelukkig lost het zichzelf op. Hopelijk blijvend van verlost.

Offline
Berichten: 3709

En ik zou daar graag nog het woord: okselkliertoilet aan toevoegen. Ook zó'n vies woord, ik word er helemaal akelig van. Mooi geschreven!

Offline
Berichten: 347

Ooooooh ja ellenk, die is ook afschuwelijk!!!!cryingcryingcrying Gaat elke keer dat ik 'm voorbij zie komen door merg en been. Inderdaad: Jakkie! 

ellenk schreef:

En ik zou daar graag nog het woord: okselkliertoilet aan toevoegen. Ook zó'n vies woord, ik word er helemaal akelig van.

 

 

Artikelen van Jolien71

Webloggers