Blogs

De steile weg omhoog

woensdag, 13 februari 2019

7 weken na mijn laatste capecitabinekuur en een maand na het overlijden in de familie, is het min of meer gewone leven weer volop aan de gang. Ik werk, weliswaar op mijn eigen tempo met wat pauzes, bijna heel de week: af en toe bij een klant en veel vanuit mijn eigen studeerkamertje. Pak het huishouden weer verder op en werk een beetje aan mijn conditie. Voor de buitenwereld lijkt het heel wat, die stralende krullenkop en weer wat kleur op mijn gezicht. En het is waar, er zitten hele goede dagen bij. Maar ook hele slechte. Gelukkig was ik hier op voorbereid.

Bucketlist?

maandag, 4 februari 2019

Sinds ik weet dat ik uitgezaaide borstkanker heb, wordt me vaak gevraagd of ik een bucketlist heb.

Nou nee, is meestal mijn antwoord. Natuurlijk doe ik wel zo veel mogelijk leuke dingen, maar het hebben van een bucketlist stond me altijd tegen.

Toen ik afgelopen najaar bedacht dat ik toch wel heel graag het noorderlicht wilde zien, kwam er ineens iets op mijn niet-bestaande bucketlist te staan. Vreemd!

Een ontmoeting met de dood

donderdag, 17 januari 2019

Het ruime jaar dat ik ziek was, werd ik omringd door goede zorgen, onder andere door mijn energieke, jeugdige schoonmoeder. Maar nu is zij na een korte ziekteperiode overleden.

Ik voel me bijna schuldig dat ik mij door haar heb laten vertroetelen bij tijd en wijle, niet wetende dat zij zelf stiekem al zo ziek was. Maar tegelijkertijd ben ik zo dankbaar dat ik mij de laatste weken goed genoeg voelde om nog iets voor haar te kunnen betekenen.

Vliegen zonder vangnet

donderdag, 27 december 2018

Vrijdag 21 december was mijn laatste kuurdag met capecitabine. Ik heb acht aanvullende kuren gehad op de volledige dosis, en daar was mijn oncoloog erg blij mee. Afgezien van de zere voeten en veel benauwdheid, ben ik er redelijk doorheen gerold. Mijn studie heb ik moeten staken, maar het werken ging prima. Natuurlijk was ik erg blij en opgelucht. Als het goed is, zit mijn behandeling erop.

Vrolijk kerstfeest!

maandag, 24 december 2018

Boodschappen gedaan.

Genoten van het prachtige weer vandaag.

Eerste gerechten gemaakt.

Alle ingrediënten drie keer gecheckt.

Genoeg basilicum, soja, hazelnoten, cashewnoten, veel paddenstoelen, citroenen en knoflook, etc.etc.etc.

Nu liggen er alvast aubergines onder de grill, zijn hummus, en vegan pesto, en vegan room'kaas' al (zelfgemaakt) klaar, en ga ik zo zadencrackers in de oven bakken. Een vegan kerstmaal is echt geweldig leuk om te maken. Het verfrist je hele manier van denken over eten.

Snieklaas

zondag, 9 december 2018

Te laat, ja eigenlijk is het te laat, maar zo meteen komt de Sint bij ons langs (niet aan, want we wonen in Brabant, daar komen de mensen langs ;) ).

Sinterklaas is mijn favoriete feest van het jaar. We vieren het altijd met zijn drieën, geen grote feesten en partijen, maar het is met cadeautjes onder de kachel - veel!!! - en met gedichten - iets minder -.

Onze agenda's pasten maar moeizaam op elkaar dit jaar en dus komt Sint, terwijl hij al in Spanje is, toch nog even terug, speciaal voor ons.

De kleine dingen

donderdag, 29 november 2018

Het is een ontzettend cliché, maar in het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat het écht de kleine dingen zijn die het verschil maken.

Toen ik net ziek was, kwamen mensen met grote gebaren. Mijn woonkamer werd door vrienden en familie geschilderd en toen ik midden in de chemo 15 jaar getrouwd was, betaalde de familie mee aan een mooi feest met al onze naaste familie en vrienden. Geweldig natuurlijk.

Rare verjaardag

zaterdag, 24 november 2018

Afgelopen week drie jaar geleden kreeg ik te horen dat de borstkanker 12,5 jaar daarvoor was uitgezaaid, in ieder geval naar lymfeklieren en botten.

De afgelopen drie jaar zijn een achtbaan geweest. Borstkanker is geen vorm van kanker waarbij je bovenaan de berg begint en dan langzaamaan (of snel) afglijdt naar steeds wat minder. Hoe mijn (medische) kwaliteit van leven is, hangt sterk af van de medicatie ik op dat moment krijg, of die aanslaat en hoe ik erop reageer. 

Stasis

maandag, 19 november 2018

Meer dan een jaar na de diagnose is het eind van mijn behandeling bijna in zicht. 21 december neem ik mijn laatste capecitabinepil, een prachtige symbolische datum: als de dagen gaan lengen, word ik hopelijk weer beter.  

Knutselen voor gevorderden met uitblijvend resultaat

donderdag, 15 november 2018

In maart 2018 was ik in het MUMC in Maastricht om een redelijk nieuwe operatie te ondergaan om te bezien of mijn lymfevaatjes konden worden aangesloten op de bloedvaten. Met als doel te proberen de "flow" er weer in te krijgen. Na de operatie ben ik niet meer teruggeweest in Maastricht. Ik had met 1 wondje wat genezingsproblematiek; de hechtingen begonnen te ontsteken na een dag of 2 waarna ik ze zelf verwijderd heb. Het andere wondje genas goed. Maar na enkele weken was er totaal nul komma nul verbetering.

Pagina's