Blogarchief

Hier vind je blogs van Amazones die in het verleden geblogt hebben, maar daar inmiddels mee gestopt zijn. Een aantal deze bloggers is inmiddels overleden.

Test Blog Article in memory 03

dinsdag, 7 februari 2017

Whether you are beginning to plan for the launch of a large website or managing the
growing pains of an existing site, you will quickly come to the point where one server
is not enough to handle the traffic to your site, or you need more reliability than a single
server can provide. However, the leap from a single server to a multiserver infrastructure
is a large one. There are a number of ways to architect your environment to ensure fast
response times to your visitors and allow you the potential to further scale in the future.

afbeelding van De Amazones Web-blogger In memory 2
Lid geworden op: 07/02/2017 - 15:18
Berichten: 0

Test Blog Article in memory 02

dinsdag, 7 februari 2017

Whether you are beginning to plan for the launch of a large website or managing the
growing pains of an existing site, you will quickly come to the point where one server
is not enough to handle the traffic to your site, or you need more reliability than a single
server can provide. However, the leap from a single server to a multiserver infrastructure
is a large one. There are a number of ways to architect your environment to ensure fast
response times to your visitors and allow you the potential to further scale in the future.

afbeelding van De Amazones Web-blogger In memory 2
Lid geworden op: 07/02/2017 - 15:18
Berichten: 0

Test Blog 02 owned by blogger in-memory

dinsdag, 7 februari 2017

This is blog that was created by user which field in-herinnering are initialized

afbeelding van De Amazones Web-blogger In memory
Lid geworden op: 07/02/2017 - 15:01
Berichten: 0

Glimp van de waarheid

maandag, 1 september 2014

Met mijn superkorte haar loop ik anoniem door de kantoorgangen. In de fietsenstalling van mijn werk word ik door sommigen zelfs vreemd aangekeken. 
 
Wie is die mevrouw die iedereen zo vriendelijk groet? Alsof ik zo ben komen binnenwaaien.
 
Mensen herkennen me echt niet meer nu mijn haar tijdens de chemokuren is teruggegroeid. Het nieuwe haar is korter, lichter en krulleriger dan mijn pruik. 
 
Ik heb grote oorbellen en kettingen gekocht om te compenseren dat er zo weinig haar op mijn hoofd zit. Ik draag gebloemde rokjes en sandalen. Ik besteed meer tijd en aandacht aan mijn make-up. 
 
Nu pas merk ik hoe je haar je uiterlijk bepaalt. 
 
Patiënt
Zelf voelde ik me patiënt zodra ik een pruik op had. Na jaren van hormoontherapie, gevolgd door Xelodatabletten (chemo-light zeg maar), moest ik vanaf dit voorjaar wekelijks aan het Taxol-infuus. Mijn behandeling werd serieus en ook tijdrovend.
 
Mijn haar viel uit. Mijn wimpers en wenkbrauwen verloor ik ook. Tegelijk sloeg de chemo aan en mijn eetlust nam toe. Dat is altijd een goed teken bij mij. Ik kon ook tijdens Taxol blijven sporten en mijn conditie ging zelfs vooruit. Het werd een mooie zomer, vol activiteiten. 
 
Helaas zijn de bloeduitslagen nu minder goed. De tumormarker is gestegen en Taxol is helaas uitgewerkt. Ik moet alweer overstappen op het volgende middel uit de medicijnkast. 
 
Wel ga ik sinds een paar weken weer met mijn eigen haren over straat.
 
Confronterend 
Collega´s vertellen me letterlijk dat ze schrikken van mijn haar. Opeens zie ik er in hun ogen ´ziek´ uit. Ze lijken het ook confronterend te vinden: een zichtbare kankerpatiënt op het werk. 
 
Dat ik maandenlang een pruik droeg, hebben ze niet opgemerkt. Dat ik door uitgezaaide borstkanker al jaren in onzekerheid leef, van uitslag naar uitslag, is aan ze voorbijgegaan. En ik dacht toch echt dat ik er duidelijk over ben geweest. 
 
Vrijheid
Borstkanker bepaalt steeds meer mijn agenda: wekelijkse ziekenhuisafspraken, frequent sporten om in conditie te blijven, sociale media bijhouden en lezen over nieuwe behandelmogelijkheden. Het is een baan erbij. 
 
Maar ik ben nog steeds blij dat ik mijn pruik heb afgezet zodra mijn hoofd bedekt was.
 
Kort haar voelt voor mij vooral als een opluchting. Niet meer zweten met een pruik op en vooral geen angst meer voor de wind. 
afbeelding van Maisa
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 01:55
Berichten: 3858

Voor altijd

dinsdag, 8 april 2014

´Moet ik nou alweer naar school?', vroeg mijn vierjarige zoon toen we de straat uit liepen. We liepen net langs het huis met de grote magnolia in de voortuin, die zo mooi begint te bloeien.

'Natuurlijk ga je weer naar school', antwoordde ik, 'want alle grote kinderen gaan iedere dag naar school'.

Jaren had ik uitgekeken naar de eerste schooldag van onze zoon. Die dag is waarschijnlijk voor iedere ouder een hoogtepunt. En voor mij helemaal, omdat ik uitgezaaide borstkanker heb. Sinds de zevende maand van mijn zwangerschap weet ik dat ik onze zoon niet zal zien opgroeien. 

Mijn zoon had ook wel uitgekeken naar de basisschool. Van tevoren was hij al een paar keer in de klas gaan wennen. Op de kalender hadden we thuis de dagen afgeteld. En toen was hij vier en mocht hij eindelijk naar school. 

Het 'steeds weer naar school moeten' bleek een misverstand, zoals je die met kleuters kunt hebben. 

Zoonlief had gedacht dat school een soort uitje was. Zoiets als een museumbezoek of een pretpark. Je praat er een paar keer over, dan ga je erheen en daarna is het klaar.

Hij had niet begrepen dat school voor altijd zou zijn.

Medicijnen

Om mijn uitzaaiingen zo lang mogelijk rustig te houden krijg ik al jaren medicijnen. Mijn respons is goed, veel beter dan de artsen eerst hadden gedacht. Tot nu toe houdt ieder medicijn de kanker wel een aardige tijd rustig. 

Maar borstkanker is altijd slimmer dan welk medicijn dan ook. Na korte of langere tijd word ik immuun voor alles wat ik slik of spuit. De uitzaaiingen groeien dan weer verder.

Dit leidt tot verbazing bij de mensen om mij heen. Ze vragen waarom ik gestopt ben met die middelen, die zo goed werkten. Hoezo waren ze uitgewerkt? Ik had ze toch nog niet zo lang?

Het is lastig uit te leggen dat kanker nog lang geen chronische ziekte is. Geen enkel medicijn werkt voor altijd.

Ziekenhuis

Sinds kort ga ik wekelijks naar het ziekenhuis om daar een infuus met chemotherapie te laten inlopen. De meeste verpleegkundigen kennen me nog wel als ´die zwangere vrouw met uitgezaaide borstkanker´. Ik neem mijn laptop mee en spreek op de dagbehandeling met vriendinnen af. Ik ben er kind aan huis. 

De chemo slaat aan en de tumormarker daalt. Ook dit roept vragen op in mijn omgeving.

´Ben je nu schoon?'

'Kun je nu wel genezen?'

Het blijft lastig uit te leggen dat ieder medicijn maar tijdelijk werkt.

Uitgezaaide borstkanker heb je voor altijd.

afbeelding van Maisa
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 01:55
Berichten: 3858

Hooiberg

zondag, 13 januari 2013

Naar het waarom van mijn borstkanker ben ik altijd blijven raden.

Heb ik aanleg? Is het domme pech? Ben ik te jong ongesteld geworden? Of heb ik toch te weinig broccoli gegeten? Bij het erfelijkheidsonderzoek is niets gevonden. Ik heb dus in ieder geval geen bekende genetische mutatie.

 
Een paar weken geleden kreeg ik een brief over de Hebonstudie. Bij dit wetenschappelijke onderzoek hoort een uitgebreide vragenlijst voor alle vrouwen die zich ooit in  Nederland hebben laten onderzoeken op erfelijke borstkanker. Braaf heb ik de antwoorden ingevuld en dat was nog best veel werk. Vragen over roken, alcohol, zwangerschappen en medicijngebruik kwamen allemaal voorbij. Alleen over broccoli werd niks gevraagd...
 
Voor de Hebonstudie kan ik ook mijn vrouwelijke familieleden uitnodigen. En dat is nou net het lastige: ik kom uit een hele kleine familie. Mijn nicht wil de vragenlijst wel invullen. Da's mooi, dan zitten we al op 50% van mijn vrouwelijke familieleden!
 
Bij dit soort grote studies verdenk ik de onderzoekers er altijd van eerst op zoek te gaan naar de families met overduidelijke patronen. Families waarin alle vrouwen borstkanker krijgen. Of waar alle borstkankers van hetzelfde type zijn.
 
Het laaghangende fruit pluk je als eerste. 
 
'Wat moeten ze dan met mijn vragenlijst', vroeg ik me af? Ik kreeg borstkanker toen ik eind twintig was. Verdacht jong. En toch geen BRCA-mutatie. 
 
Door de vragenlijst realiseerde ik me opnieuw hoe graag ik een verklaring wil voor mijn eigen ziekte. Waarom ben ik ziek geworden? En waarom heb ik uitzaaiingen gekregen? 
 
De vragen over voeding brachten me terug naar de keuken van de studentenflat. Destijds kookte ik vegetarisch. Vaak met tofoe, was dat fout?
Bij de vragen over sport zag ik mezelf weer in die muffe gymzaaltjes staan. In het zwarte turnpakje met de witte rand dat ik had toen ik zes was. Toen was ik lang en mager, daar vroegen ze ook nog naar. En in totaal heb ik twaalf jaar gevolleybald, ook in wedstrijdverband. Was dat genoeg? Op mijn twintigste dronk ik geen alcohol. Geen bier, geen wijn, geen sherry en geen whiskey. De vragenlijst bood geen verklaring voor mijzelf.
 
Na de verzending schoot me te binnen dat ik op de middelbare school ook nog een jaar aan jazz-ballet heb gedaan. Dat leek me niet relevant genoeg om een correctie aan het Hebonsecretariaat te sturen. Als ik nou mijn leven lang had gejazzballet, had ik dan kanker kunnen voorkomen?
 
Het is maar de vraag of er in dit verband goede antwoorden zijn. Ik heb aan het onderzoek meegedaan in de hoop dat al die studieresultaten samen patronen laten zien. 
 
'Ze zoeken een speld in een hooiberg', zei ik tegen mijn nicht. 'En wij zijn de hooibergen'.
afbeelding van Maisa
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 01:55
Berichten: 3858

Weg

dinsdag, 8 januari 2013

De WEG

Ooit schreef ik hier in mijn blog mijn lievelingsgedichtje neer.
Het komt uit de Tao van poeh en gaat over de weg.

In de Tao is de weg het grootste goed.
Zoals Boeddha zegt dat de reis de bestemming is is in de Tao de weg het proces.
En eigenlijk klopt dat ook wel. Want is niet ieder proces een weg die je af legt?

Een aantal jaren terug kreeg ik een mail van een toenmalige vriend over vriendschap. Ik heb hem gezocht om mijn blog mee af te sluiten maar kon hem helaas niet achterhalen (die vriend had hem zelf ook niet meer). Het kwam er op neer dat vrienden mensen zijn die een stukje met je mee lopen.
Sommige vrienden lopen al heel lang met je mee. Andere slechts een tijdje. Die vriendschappen maken je tot wie je bent. En zijn daarom stuk voor stuk waardevol.
Maar soms merk je dat je na een tijdje uit elkaar groeit. De vriend(in) neemt een ander pad dan het jouwe en na een tijdje verlies je elkaar uit het oog. Dat is helemaal niet erg soms merk je dat de paden elkaar weer kruizen en soms ook niet. Dan heb je een tijdje samen opgelopen en dat heeft je weg leuker, dragelijker, fijner en misschien zelfs wel makkelijker gemaakt. Je bent er verder door gekomen en dat zou op zich goed genoeg moeten zijn. Dit is een natuurlijke weg.

De Amazones kwamen op mijn pad nog voor ze bestonden. Veel Amazones hebben een aantal jaar met mij mee gelopen. Voor sommige hield hun pad helaas te vroeg op. Waardoor ze nu alleen in mijn gedachten nog met me mee lopen. Er zijn ook Amazones met wie ik een stuk heb gelopen die nu af en toe mijn pad nog kruisen. Sommige zijn er weg. Hun weg is uit mijn zicht verdwenen. Gelukkig zijn er ook een aantal met wie ik voorlopig nog gezellig verder loop.

Toch merk ik dat mijn pad de afgelopen periode verder van de Amazones als site af is gaan lopen. Zoals we jaren zij aan zij ons pad bepaalde was het al niet meer maar nu voelt het ook gewoon goed dat mijn pad een andere weg gaat. Dit is een natuurlijk proces waarbij er weer nieuwe Amazones komen die het pad van de site kiezen. Die bepalen hoe de weg loopt en met elkaar de weg lopen.

Mijn weg loopt nu nog verder van de Amazones weg. Ik weet zeker dat onze paden nog wel zullen kruizen. Daarvoor is de Amazones te belangrijk onderdeel van mijn weg geweest. Daarvoor zijn alle Amazones die met mij mee zijn gelopen in de afgelopen 8,5 jaar te belangrijk voor me (geweest).

Maar ik volg mijn eigen weg
 met de vrienden die samen met mij op willen lopen
 omdat de reis de bestemming is.

Voor ik op weg ga nog een stukje van het gedicht, goede reis allemaal!

Voor het kennen van de Weg,
Moeten we gewoon op Weg.
Je dingen doen,
Liefst met plezier,
(dat hoeft niet daar,
je kan het ook Hier)
Heel simpel op de Poeh-manier.
Maar ga niet zoeken naar de Weg,
want je zal zien, dan is hij weg!

afbeelding van goudblok
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 11:53
Berichten: 3610

Tegen welke prijs?

donderdag, 6 september 2012

Er is veel te doen over de kosten van medische behandelingen en tegen welke prijs je door moet behandelen of behandelingen moet doen. Is een behandeling van meer dan 50.000 euro gerechtvaardigd? En 100.00? En als het gaat om iemand in een derde wereld land? Of iemand die 90 is? En wat als die iemand jouw oma is?
Ik hoorde van de week een politicus zeggen dat we er in ieder geval over moeten nadenken en praten. Ik denk dat hij gelijk heeft. Wil je tegen elke prijs een behandeling doen?

Acht jaar geleden ging ik naar het AVL voor mijn hoge dosis chemo met stamceltransplantatie. Een behandeling die net was goedgekeurd nadat er een trail was geweest waar een paar mensen bij waren overleden. Dan betaal je wel een hoge prijs voor je behandeling als je dan de kwetsbare eerste honderd dagen niet overleefd.

Ik deed dat gelukkig wel zodat ik jaren later meemaakte dat mijn oma voor de tweede keer in haar leven (en nog voor een derde keer zelfs) kanker kreeg. Ze had bestraling gehad in de tijd dat veel mensen overleden door of de kanker of door de behandeling. Zij overleefde beide maar betaalde daarvoor wel een prijs. Door de directe overgang waren haar botten in veertig jaar langzaam afgebrokkeld zonder dat iemand ooit aan osteoporose gedacht had. Het inzakken van haar ruggenwervels deed veel pijn. Maar toch wilde ze graag een operatie waardoor ze een stoma kreeg en langer kon leven. Die twee extra jaren waren wat haar betreft heel veel waard.

Ondertussen was ik ook in de overgang gegaan en betaalde mede daarmee mijn prijs om verder te leven. De meeste van jullie weten wel ongeveer wat je allemaal in moet leveren en op moet geven maar ik beschrijf het hier deels toch nog maar een keer. Omdat iedere keer dat je dacht dat je nu wel genoeg ingeleverd had en je genoeg “betaald” had er weer iets anders bleek te zijn.
Je onschuld krijg je nooit meer terug. Vertrouwen in je lijf , je kunt je zelf voor de gek houden maar het word nooit meer zoals het was. De manier waarop je in het leven staat word gewoon anders als je oog en oog met het onvermijdelijke hebt gestaan. En natuurlijk slijten dingen. Net als de littekens op mijn lichaam vervagen. De littekens van de subclavia (lees eerste blog) vallen nauwelijks meer op. De littekens van de amputaties zijn plat en stukken minder rood dan ze ooit waren. En je went aan het hebben van een lijf van een 60+ zelfs als je 30+ en later 40 bent. Het krijgt een plek.
De overgang brengt veel ellende mee waaronder de eerder genoemde osteoporose. Gelukkig heb ik wel direct medicijnen gekregen zodat ik op dat gebied mijn oma niet achter na ga.
Trouwens ook mijn bestralingen zijn heel anders verlopen. Veel mensen zijn mij voorgegaan en veel onderzoek is nodig geweest om te ontdekken hoe ze met minder straling toch het juiste effect konden bereiken. Dat door die bestralingen mijn ribben beschadigd zijn en geregeld pijn doen is dan ook een kleine prijs.

Helaas houdt het niet op. Toch telkens, ook nu 8,5 jaar na de diagnose en 8 jaar na de stamceltransplantatie, komen er dingen bij op de lijst van dingen die ik heb moeten inleveren.

Ik betaal nog steeds voor het feit dat ik mag leven.
Is het me dat waard? Natuurlijk, zonder twijfel. Ik zou er letterlijk alles voor over hebben. Als je gezondheid kon kopen was geen prijs voor mij te hoog.

En toch heel stiekem denk ik wel eens; die prijs, die ik iedere dag betaal, is echt wel hoog.

Dat is niet waar die politicus het over had, die prijs word niet meegenomen in de afwegingen van de prijs van de behandelingen. En dat is misschien maar goed ook want net als mijn oma mij voor ging en de ontwikkelingen zo veel verder zijn gegaan zal ik ook weer door iemand anders gevolgd worden over dertig jaar en dan zullen de ontwikkelingen mede door die prijs ook weer verder zijn gegaan.

De behandeling die ik heb gekregen wordt niet meer gegeven. Te veel bijwerkingen en te veel nadelige gevolgen vinden de artsen. Maar ik heb toch nooit spijt van gehad. En als ik dan lees dat ze weer een stapje verder zijn in hun onderzoeken naar stamceltransplantatie als behandeling tegen borstkanker dan weet ik dat het goed is dat er mensen die trail zijn ingegaan. De eerste nu 10 jaar geleden. Onderzoeken zijn duur en trails bijna niet te betalen maar laten we als je blieft zorgen dat artsen het kunnen blijven doen. Wat mij betreft tegen elke prijs.

afbeelding van goudblok
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 11:53
Berichten: 3610

Loslaten

maandag, 27 augustus 2012

Het moeilijkste aan ouder zijn is loslaten.
Mijn zoon is altijd snel geweest en ik heb zijn hele leven hem al sneller moeten loslaten dan mij lief was. Ik was er telkens nog net niet klaar voor maar ik denk dat dit ook moeder eigen is wink

Dit is zijn laatste jaar op de basisschool. Mijn laatste jaar van mijn opleiding ook (en toevallig loopt mr. Goudblok zijn opleiding ook juni 2013 af) dus het word een dolle boel bij ons thuis.

Maar groep 8 betekent ook alleen van en naar schoo l en alleen thuis blijven.
Hij vindt het allemaal heel gewoon en ik inmiddels gelukkig ook.

Het loslaten ging gelukkig met stapjes dit keer . In het begin was dat moeilijk en keek ik liever niet bang om toch in te willen grijpen als ik om een hoekje zou meekijken. Maar langzaam aan lukte het me steeds beter om het los te laten.Nu is het tijd om echt los te laten. Mijn kind kan heel goed op zijn eigen benen staan. Steeds minder word ik betrokken bij zijn groei en ik wist al lang dat hij het allemaal zelf kan maar nu voelt het ook goed en dat is nog wel een verschil.

Loslaten van het forum en de Amazones was net zo’n proces.

8 jaar geleden las ik de pagina’s die Swissy en Maisa hadden geschreven voor “het nieuwe forum”.
Het voelde goed. We waren op het Viva forum een steeds hechtere groep meiden geworden die schreven over borstkanker,de behandelingen en de gevolgen.
Die zaterdag kwamen we bij elkaar aan de keukentafel van Swissy en Atlas en is de Amazones echt geboren.
In het begin nog vooral een forum maar in de loop van de tijd werd er steeds meer informatie van het forum samengevat en op de site geplaatst.  Het forum groeide en als moderator voelde het als mijn kindje. Jaren lang wist ik precies waar al topics over waren en waar die dan stonden (vooral ook door de grote verhuizing die ik had uitgevoerd toen we met de vraag maar raak afdelingen begonnen).

De site is nu volwassen geworden en het forum is ook zo gegroeid dat ik het steeds meer moest loslaten. In het begin was dat moeilijk en keek ik liever niet bang om toch in te willen grijpen als ik om een hoekje zou meekijken. Maar langzaam aan lukte het me steeds beter om het los te laten.
Nu is het bijna zover. Mijn kind kan heel goed op haar eigen benen staan. Steeds minder voelde ik me betrokken bij haar en bijna is de tijd gekomen om haar echt los te laten...

afbeelding van goudblok
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 11:53
Berichten: 3610

Herinnering

woensdag, 1 augustus 2012

Mijn vroegste herinnering is aan de dag dat mijn broertje werd geboren. Vanuit het huis van mijn oma en opa ging ik naar ons eigen huis. We reden in een oud Volkswagenbusje door de stad. Ik zat tussen opa en oma in. Ik weet nog dat ik het leuk vond om zo hoog te zitten. Zelf hadden we toen nog geen auto. Die autorit maakte misschien wel meer indruk dan het nieuwe broertje.

Sinds de geboorte van mijn zoon vraag ik me vaak af wat hij zich later zal herinneren. Ik speel al memory met hem sinds hij anderhalf is. We doen ook ´ik zie ik zie wat jij niet ziet´.

Als moeder met uitgezaaide borstkanker doe ik er alles aan om straks herinnerd te worden.

Vanavond zijn we een stuk gaan fietsen. Toen we uit het bos kwamen, vroeg hij naar de paarden. Er is daar vlakbij een weiland, maar het was nog niet te zien. Toch wist hij dat daar paarden zijn.

In de speeltuin zoekt hij steeds de plek op waar ik maanden geleden over een boomwortel ben gestruikeld. Dat heeft indruk gemaakt. Hij haakt daar met zijn voet onder de wortel en doet na hoe ik viel.

Hij is nu bijna 2,5, jonger nog dan ik was op het moment van mijn eerste herinnering. Maar zijn geheugen is goed en ik krijg meer en meer vertrouwen dat de herinneringen aan mij hem bij zullen blijven.

afbeelding van Maisa
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 01:55
Berichten: 3858

Pagina's