Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Kers op de taart

donderdag, 13 september 2018

Hahahaha, ik weet nog zo goed dat elf jaar geleden een tweede plastische chirurg (naast de mijne) het daarover had. Eerst de reconstructie, dan tepels maken en dan nog een tepelhoftatoeage. Dat was dan de kers op de taart.

Helemaal blij was ik nooit met mijn reconstructie maar ik was altijd drukdrukdruk. Te druk voor een hersteloperatie (nu denk ik WTF, waarom nam ik die tijd niet gewoon?). Maar goed die kers, daar had ik dus helemaal geen zin in omdat de borsten ook niet helemaal naar mijn zin waren.

Tot er laatst een bericht voorbij kwam en ik dacht: laat ik eens gek doen. Er is een mevrouw die in een aantal ziekenhuizen in Nederland tepelhofpigmentatie doet. Zij doet dat wonderschoon en leidt inmiddels anderen daar in op, zodat die dat ook mooi kunnen. Zo werd ik vorige week model ;).

Het werd een gezellige dag met drie dames die reconstructies hadden gehad, allen al wat langer geleden, en drie dames die in opleiding waren, onder toeziend oog van de expert. Alledrie hadden we twee nieuwe borsten gehad en moesten er dus ook twee nieuwe tepels gepigmenteerd worden (geen tatoeage, dat gaat door drie huidlagen heen, dit door twee, ze maken eigenlijk een soort van kleine schaafwondjes met inktnaalden; het blijft ongeveer een jaar of drie zitten).

Ik voelde tot mijn stomme verbazing aan één kant de naalden, raar want normaal zit daar weinig gevoel, maar met een verdoving was dat zo opgelost.

Nu een week later is het niet meegevallen: ik bleek allergisch voor de Bepanthene zalf, dus dat gaf nogal een heftige reactie van de huid, die nu langzaam tot rust komt. Maar inmiddels staar ik naar twee 'kersen'. En heel eerlijk? Ik had niet verwacht dat het zo'n effect zou geven. Het is heel mooi gedaan. Ziet er natuurlijk uit en veel 'normaler' dan eerst. Er wordt niet simpelweg ingekleurd maar er wordt een 3D beeld geschetst. Daardoor lijkt het ook net of je een tepel hebt. Heel verrassend moet ik zeggen.

Over een maand of twee (normaal 4-6 weken, maar nu wat langer pauze i.v.m. de reactie) moet het nog een keer want anders vervaagt het heel snel.

Opnieuw merk ik dat deze kwalitatief goede tijd, me ook zoveel meer brengt. Nu ik niet meer werk, studeer, en nog heel veel meer doe, heb ik 'pure tijd' om dit soort dingen te doen, waarvan ik voorheen altijd dacht dat het gewoon niet kon want 'geen tijd'.

En dus: ondanks de trubbels, die alleen opgelost konden worden door een paar dagen thuis bloot rond te lopen ;) ben ik er heel erg blij mee.

Wil je meer hierover weten? Stuur me dan een pbtje.
P.S. in Nederland wordt de behandeling gewoon vergoed.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3840

vragen

zaterdag, 7 juli 2018

Afgelopen week had ik na een jaar weer een CT-scan. Ik verwachtte geen ernstige zaken omdat ik fit ben en mijn markers al tijden oké. Maar in de aanloop is er toch altijd die onrust.

Al kijkend in de spiegel leken soms de klieren bij mijn jukbeenderen weer gegroeid t.o.v. bijvoorbeeld drie maanden geleden. Ik had ik niet wat meer last in de leverstreek sinds een maand of twee?

De uitslag was oké maar laat ook vragen open.

De marker is licht gestegen naar het niveau van het voorjaar. Dat is jammer na een daling vanaf september, maar kan een schommeling zijn.

De scan gaf all-over alleen maar krimp t.o.v. een jaar geleden met één uitzondering: in de lever is naast veel krimp ook een nieuwe laesie te zien. Dat kan een nieuwe uitzaaiing zijn maar het kan ook iets heel anders zijn.

Als het een nieuwe uitzaaiing is, dan is deze vermoedelijk hormoonongevoelig en dat zou zwaar balen zijn. Want dan moet ik ondanks dat fulvestrant + palbociclib het zo goed deed toch gaan overstappen naar het volgende. Als het geen nieuwe uitzaaiing is, wat is het dan, en ga ik er alsnog last van krijgen?

De krimp van de rest: ja, t.o.v. een jaar geleden is er krimp, maar is er ook krimp t.o.v. drie maanden geleden? We weten het niet, bij een jaarlijkse scan blijft het gokken. Het zou als er al wat groei is geweest de laatste maanden, ook niet meteen tot aanpassing van de medicijnen hebben geleid. Je probeert toch zo lang mogelijk met één lijn te doen. Dus qua aanpak zou het niet veel hebben uitgemaakt.

De markers kunnen schommelen. Is dit een schommeling of niet? En als het geen schommeling is, moeten we dan nu al overstappen of stellen we de overstap zo lang mogelijk uit?

Over vier weken wordt er weer geprikt. Als er dan opnieuw stijging is, dan verwacht ik zelf dat ze nog eens naar die lever gaan kijken. Maar zeker weten doe ik dat niet. Het gesprek ging snel en was prima, maar ik krijg mijn vragen altijd pas achteraf. Dat is ook de reden dat ik graag vooraf mijn scan-uitslag zou willen inzien, maar zo werkt mijn ziekenhuis niet. Omdat ik de arts over vier weken toch weer zie heb ik dan mijn lijstje klaar.

Dus: geen slecht nieuws maar wel enkele vragen en mogelijk de volgende keer toch wat minder goed nieuws. Of niet.

Balans is een toverwoord maar soms vind ik het wel lastig om rustig in mijn hoofd te blijven, met de ALTIJD maar voortdurende onzekerheid over wanneer we weer een stap de verkeerde kant uit gaan.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3840

Eindelijk af

maandag, 18 juni 2018

Vorige week was het eindelijk zo ver: de tattoo op mijn borst is afgemaakt. Door allerlei omstandigheden zat er ruime tijd tussen de verschillende sessies, terwijl het tatoeëren eigenlijk in een reeks met tussenpozen van 6 weken afgemaakt kan worden. Dan had het met 4 sessies binnen een half jaar klaar kunnen zijn. Nu heb ik er zeker 2 jaar over gedaan. Erg is dat niet, want hierdoor heb ik ook mijn tijd kunnen nemen om er goed over na te denken en het te gebruiken voor de verwerking van mijn verlies.

Voor iedereen die een tatoeage overweegt heb ik een paar tips:
1. Neem de tijd om te kiezen wat je wilt. Een borstreconstructie kan tijdens de verwijderingsoperatie worden gerealiseerd, maar weet je zeker dat dat is wat je wilt? Je hoeft niet snel te beslissen; het kan altijd nog. Weet dat jij de norm bepaalt wat je met je lichaam wilt, en dat nieuwe borsten geen noodzaak zijn.
2. Wanneer je kiest voor een tatoeage, weet dan dat je ook negatieve reacties zult krijgen. In de medische wereld is het lang niet overal geaccepteerd en het komt regelmatig voor dat het je wordt afgeraden. Luister naar de argumenten, maar maak je eigen keuze.
3. Bedenk wat je graag getatoeëerd wilt hebben. Enkel de littekens, het gebied er om heen, een tattoo in de vorm van een bh. En welke afbeelding vind je mooi, met of zonder kleur? Wil je een bestaande afbeelding of een eigen ontwerp? Is het een mooi plaatje, of wil je ook wat uitbeelden met de tattoo?
4. Zoek een betrouwbare tatoeëerder, waarbij je een goed gevoel hebt. Ga eerst langs voor een kennismakingsgesprek voordat je vaste afspraken maakt. Leg je plannen voor en kijk of jullie het met elkaar eens kunnen worden. Bekijk of er hygiënisch gewerkt wordt en met betrouwbare inkt.
5. En dan het zetten van de tatoeage zelf. Ga er uitgerust heen, neem de tijd, onderga de pijn, verzorg de tattoo goed.
6. En als laatste: wees trots op de keuze die je hebt gemaakt. Draag het uit naar iedereen aan wie je het kwijt wilt, zodat anderen ook weloverwogen durven kiezen wat bij hen past.

Voor mijn tattoo had ik een adres in Utrecht van een a-typische tattoo-shop: The Ink Society. Er werken alleen vrouwelijke tatoeëerders en er hangt een warme en serene sfeer. Het tatoeëren van verdwenen borsten is geen lopende band-werk, maar ze hebben zeker er ervaring mee, en een plezierige aanpak en uitstraling. Mara, dank voor het prachtige werk dat je geleverd hebt!!

Amazone
51 jaar
Overijssel
Lid geworden op: 04/05/2018 - 11:34
Offline
Berichten: 0

Vacuüm

vrijdag, 25 mei 2018

Lekker weertje, in de tuin werken, in de tuin luieren, beetje poetsen, tripje naar een mooie stad in Europa gedaan, wat lezen (mijn chemo brein is enorm verbeterd, ik kan weer zo een boek van 500 blz lezen, heel fijn), feestje gegeven, wat wandelen met mijn moedertje....

Het leven kabbelt door. Wat een rare tijd is dit. Een jaar geleden leek ik aan mijn laatste periode begonnen en nu dalen de markers gestaag, tot een bijna normaal niveau nu. Over een week of wat een 'jaarlijkse' scan om te zien of de beelden net zo mooi zijn als de bloedwaardes.

En dus komt zingeving aan de orde. Hoe vul ik mijn dagen met nuttige dingen, zorg ik ervoor dat ik niet pieker, vind ik iets waar ik me, met de beperkingen van een onduidelijke toekomst, in kan uitleven?

Het hield me al een tijdje bezig en morgen ga ik eens praten bij de BVN. Er is een vrijwilligersjob waar mijn hart vrolijk van opspringt. Nu maar hopen dat ze daar ook enthousiast over mij zijn. Want dan is bovenstaand probleem opgelost en kan ik iets gaan doen waar ik heel blij van word.

Wordt vervolgd :)

N.B. uit het vacuüm: vanaf nu zit ik bij de expertgroep wetenschappelijk onderzoek bij de Borstkankervereniging Nederland :)

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3840

Een tatoeage als alternatief voor borstreconstructie

woensdag, 9 mei 2018

Daar sta ik dan voor de spiegel. Twee littekens, vurig en gezwollen van het wondvocht, op m’n platte borstbeen. Ze herinneren aan de plaats waar eerst mijn borsten zaten, zacht en blank, die behoren tot de voltooid verleden tijd. Die borsten die me vrouwelijk en verleidelijk konden laten voelen, die mijn kinderen hebben gevoed, die hun eigen rol speelden in het spel der erotiek. Okee, ze waren niet meer zo parmantig als ze ooit geweest waren, maar daarom niet minder dierbaar. Wat nu te doen?

Eerst maar eens bijkomen van de schok. Dat de kankercellen in mijn lijf hebben gegroeid, jarenlang in die uiterlijk onaangetaste borst, en hun weg hebben gevonden naar de lymfeklieren. Dat ik plotseling werd losgerukt uit mijn dagelijkse leven van gezin en werk. Lichamelijk bijkomen van de behandelingen waarin we de kanker te lijf zijn gegaan met mechanische, chemische en radiologische methoden.

Met de tijd helen de littekens. De innerlijke littekens die angst en onzekerheid, boosheid en frustratie, maar ook de ongekende energie slurpende overlevingsdrang achterlaten. En de zichtbare littekens die langzaam verworden tot platte strepen. Is dit hoe ik het laten wil? Elke keer wanneer ik mezelf in de spiegel zie kijken naar wat niet meer is?

Een afspraak met een plastisch chirurg is makkelijk gemaakt. Alle medewerking wordt verleend, want de standaard is toch dat je twee borsten aan je lijf hebt. Ik laat me voorlichten over de mogelijkheden. Inwendige protheses, buikvettransplantatie. Het kan allemaal, kosten nog moeite worden gespaard. Er zitten wel risico’s aan natuurlijk. Risico’s op afstoting, ontstekingen, verharde stukken in de borsten. En er is huid- en spierweefsel nodig van andere delen van m’n lichaam.

Het kost me niet veel tijd om te besluiten dat ik dit niet wil. De belasting voor mijn lijf en de risico’s zijn me te groot. En het voelt niet goed om het lichaam uiterlijk terug te brengen in de oude staat met twee borsten, terwijl er innerlijk zo veel veranderd is. En dat terwijl de borsten ook niet meer kunnen worden wat ze ooit waren.

Dus ga ik op zoek een alternatief. En die vind ik vrij makkelijk in een tatoeage. Op internet vind ik een paar voorbeelden. Samen met een kunstenaar/tatoeëerder maak ik een ontwerp. Een mooie afbeelding, waarin mijn littekens worden verwerkt, en die mijn lichaam verfraait. Die symbool staat voor het proces dat ik heb meegemaakt. In een aantal sessies wordt de tattoo aangebracht. Elke keer wanneer ik mezelf nu in de spiegel zie, ben ik tevreden met de keuze die ik gemaakt heb. Omdat het mijn keuze is, mijn manier van verwerken en accepteren van de werkelijkheid.

Wat ik nu nog graag wil bereiken is dat ook anderen een tatoeage zien als een volwaardige keuze ten opzichte van een borstreconstructie. Dat ze bekend zijn met de mogelijkheden en hierin ondersteund worden door hun behandelaars en omgeving. Dat er een overzicht komt van betrouwbare tatoeëerders die ervaring hebben met littekens als gevolg van borstoperaties. En dat op termijn dit alternatief vergoed wordt door de ziektekostenverzekering.
Daarom hoor ik graag van iedereen die ervaringen heeft, positief of negatief, in deze richting. Zodat we samen een geluid kunnen maken dat gehoord wordt, een beeld kunnen neerzetten dat gezien wordt en, indien nodig, een vuist kunnen maken die gevoeld wordt.

Amazone
51 jaar
Overijssel
Lid geworden op: 04/05/2018 - 11:34
Offline
Berichten: 0

Knutselen voor gevorderden; lymfevaten operatie in Maastricht

dinsdag, 20 maart 2018

Om 5.30 gaat de wekker. Ik ben meteen klaarwakker, want vandaag moet ik me om 8.30u melden in Maastricht voor de langverwachte ingreep aan mijn pols. De plastisch chirurg gaat een poging doen om lymfevaten met de bloedvaten te verbinden. Door een sneeuwerig Brabant rijden we zuidwaarts, morgen begint de lente, maar er is nog weinig van te merken. In het ziekenhuis neem ik plaats in de wachtkamer, nu bekruipt me toch wel een beetje een zenuwachtig gevoel. Ik wordt binnengeroepen en mijn liefde moet 1,5 uur zichzelf vermaken in het restaurant van het ziekenhuis.

Op de dagbehandeling word ik ontvangen door een alleraardigste OK assistent. Ik hijs mezelf in een operatievestje met leuke slofjes en dito haarnetje. Eenmaal op de OK wordt ik snel “voorbereid” en ontmoet ik de arts weer. Zij legt me nogmaals kort de procedure uit en zet dan kundig en snel de verdovingsprikken op mijn pols. Via een monitor kan ik haar handelingen volgen. Met een operatiemiscroscoop waarvan de arm boven mij uit toornt, zoekt de de juiste plek op en zet de eerste incisie. Hoe raar is dat; je ziet iemand in je arm snijden, maar je voelt niets. Met een pincet en speciaal instrumentarium zoekt ze millimeter voor millimeter tussen het weefsel naar een geschikt lymfevaatje. Na even zoeken heeft ze er eentje gevonden. Op het scherm lijkt de punt van de pincet enorm maar als ik uit mijn ooghoek naar links kijk zie ik op wat voor een minuscuul klein werkveldje de chirurg aan het werk is. Ongelooflijk wat is dit knap !
Daarna zoekt ze een bijpassend bloedvaatje en prepareert de beide stukjes zodanig dat ze op elkaar “passen”. Zeer kundig knoopt ze de boel met een paar kleine hechtingen aan elkaar en daarna wordt de huid weer dichtgemaakt. Al met al een half uur werk. Vervolgens gaat ze naar de binnenkant van de pols en daar herhaalt de procedure zich. Het kost haar dit keer moeite om een geschikt lymfevaatje te vinden. Degene die ze vindt is van slechte kwaliteit; helaas – naar later blijkt – te slecht om te verbinden aan het bloedvat (die overigens met een ieniemie kabouterklemmtje opzij wordt gehouden). Ik zie dat ze haar best doet om nog een ander geschikt vaatje te vinden, maar helaas tegen beter weten in. Mijn lymfesysteem is door de jaren heen zo aangetast door de infecties en het oedeem dat het een zoektocht tegen beter weten in is.

Samen besluiten we te stoppen met zoeken. Wat er niet is, is er niet. Ik had er rekening mee gehouden dat het niet zou lukken. Ze sluit de huid met 3 kleine hechtinkjes nadat het geschikte bloedvaatje is dicht gebrand. Pleisters er op en klaar.

De procedure is gedeeltelijk geslaagd. Een klein vaatje heeft ze kunnen verbinden. Het resultaat is ongewis. Het is afwachten of er een effect gaat komen. Over 4 tot 6 weken moet ik terug voor controle. Nu even rustig aan en de wondjes laten genezen. Maar ik hoop dat mijn verhaal meer patiënten over de streep trekt om te gaan praten in Maastricht. Want er is al weer veel meer mogelijk dan 5, 6 jaar geleden. En ik ben ervan overtuigd dat als je in een vroeg stadium van lymfeoedeem een dergelijke ingreep kan ondergaan, het je veel kan brengen. Bij mij is mijn lymfesysteem helaas al te veel vernietigd, maar misschien dat dit een klein beetje verlichting zal brengen voor mijn hand.

Amazone
Lid geworden op: 19/02/2009 - 20:42
Offline
Berichten: 85

Verwend

dinsdag, 13 maart 2018

Vorig weekend bracht ik door in het steen- en steenkoude Noord-Friesland. In logement Doosje werd ik met 9 lotgenoten (vrouwen met uitzaaiingen van borstkanker) opgewacht door de oprichter van stichting Curare, voor een lang weekend verwennen en verwerken.

Omdat we, de lotgenoten, elkaar al kenden was ik niet zenuwachtig. Omdat ik niet lekker in mijn vel zit deze dagen zag ik er toch een beetje tegen op.

We werden hartelijk ontvangen en vanaf de eerste minuut voelde ik dat het helemaal oké was.

Het weekend vulde zich met yoga, massages, Reiki, paardencoaching, lach-yoga, en meer. Er was ruimte voor veel plezier, warmte, verdriet, boosheid, en eten! Veel en lekkere hapjes, maaltijden, verwennerij.

Ook al ben ik niet zo van de 'zweverige' aanpak, toch heb ik me ten volle eraan overgegeven. En zweverig is meestal minder zweverig dan ik denk. Het is meer: luister naar jezelf en voel wat je lichaam en je geest/ziel je aangeven. Meestal heb je zelf al heel veel antwoorden. En wat je nog niet weet is ook niet in één weekend opgelost ;) .

De aanpak van 'niet zeuren en gewoon doorgaan' is heel prima, alleen niet altijd.

Een mix van weten en voelen, werken en rusten, doen en zijn brengt uiteindelijk meer balans.

Dankbaar terugkijkend naar de organisatie van Curare, de gastheer en -vrouw van het logement, word ik - ondanks de extreme vrieskou - vervuld van warmte.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3840

Take a chance !

zaterdag, 10 februari 2018

Afgelopen week viel er dan de langverwachte brief op de deurmat. Ik scheur snel de envelop open van het MUMC en lees uitnodiging. Op 20 maart word ik verwacht in Maastricht voor de operatie aan mijn hand. Er is inmiddels een aantal operaties aan armen verricht met overwegend goede resultaten.
Aan mijn arm valt helaas niet veel eer meer te behalen, maar plastisch chirurg dr. Qiu Shao wil wel een poging wagen om mijn hand te verbeteren door lymfevaten aan te sluiten op mijn bloedvaten (omdat er in mijn arm geen goede lymfevaten maar zijn en de afvoer van vocht dus “stokt” boven mijn pols).
Erger dan dit wordt het niet, het kan hooguit verbeteren, dus I’m gonna take my chance !

Amazone
Lid geworden op: 19/02/2009 - 20:42
Offline
Berichten: 85

Tussen hoop en frustratie: mijn therapie tegen vermoeidheid na kanker

donderdag, 28 december 2017

‘Wat zou je doen als je geen last had van vermoeidheid na kanker?’ Deze vraag wordt mij gesteld bij de start van mijn therapie bij het Nederlands Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid. Ik ben daar gestart met de therapie tegen vermoeidheid na borstkanker. De vraag is bedoeld om doelen te stellen waar ik naartoe wil werken.

De vraag vind ik lastiger dan ik dacht. Zit ik hele dagen achter de computer omdat ik stiekem een nerd ben? Omdat ik me daar het meest op m’n plek voel? Of omdat ik me laat tegenhouden door de wetenschap dat ik dagen buiten de deur soms moet bekopen met extreme vermoeidheid? Wat de vraag lastiger maakt, is dat ik voor het beruchte ‘kankerjaar’ last had van paniekaanvallen en dus andere redenen had om bepaalde activiteiten uit de weg te gaan.

Wie wil je zijn?

Om me te helpen, verandert de therapeute de vraag: ‘welk gedrag zou je willen hebben?’ Een extentiële vraag: wie zou ik willen zijn?

En ja, daar komt het geijkte antwoord: ik zou graag slank zijn en een gezonde levensstijl hebben, waardoor de kans op eventuele nieuwe gezondheidsproblemen zo klein mogelijk is. Deze fantasie inspireert me: wat als ik na de therapie weer zou kunnen hardlopen? En dit dus leidt tot de slanke versie van mezelf, zoals ik was na 9 maanden bestraling en chemo, toen ik 15 kilo lichter was door stress, misselijkheid en die gekke, zoete smaak in mijn mond waardoor alles smaakte alsof het bedorven was. Behalve het fruit dat heerlijk zoet was.

In de filmpjes op de website van het kenniscentrum zeggen voormalige patiënten: “De doelen die ik had gesteld, heb ik bereikt, en tot mijn verrassing doe ik nog veel meer.” De begeleidende tekst is ook duidelijk: er is na behandeling van borstkanker geen medische reden meer om moe te zijn. Vrouwen zijn moe omdat ze zich in het jaar van de behandelingen anders zijn gaan gedragen en hun lichaam daaraan gewend is geraakt.

Het resetten van de biologische klok

Mijn gedrag houdt dus mijn vermoeidheid in stand. De therapie begint daarom met een reset van de biologische klok: de eerste opdracht is om elke dag op dezelfde tijd naar bed te gaan en om dezelfde tijd op te staan. Overdag mag ik niet meer liggen. Dit moet ik de rest van de therapie volhouden.

Dat gaat zo goed dat ik besluit een nieuw doel toe te voegen: ik wil uiteindelijk graag elke avond met mijn man de honden uitlaten. Fijn een rondje door de velden met onze twee schapendoezen. Dat was vroeger een gewoonte en eigenlijk heel gezellig. Tegenwoordig heb ik daar de puf niet meer voor.

De volgende opdracht pak ik dus met enthousiasme op: ik begin met vier keer 1 minuut per dag wandelen en bouw dit op met 1 minuut per dag, om over een paar weken vier keer 30 minuten te kunnen lopen. De opgebouwde conditie zou ik dan aan het einde van de therapie voor mijn doelen kunnen gebruiken. Het wandelen moet nu nog in m’n eentje, zonder man en honden. Ik vind dat niet erg omdat ik weet waar ik naartoe werk. Hoewel ik wel vermoed dat de buren zich afvragen waarom ik toch steeds op straat aan het rondscharrelen ben.

De derde opdracht is om mensen niet meer te vertellen dat ik moe ben. Ik realiseer wat ik aan het doen ben tijdens de therapie: ik doe net alsof ik niet moe ben, en hoop dat mijn lichaam aan dat gedrag gaat wennen. Zo voelt het nog niet aan, maar ik ben hoopvol.

Blessures gooien -weer- roet in het eten

Mijn vakantie naar de Alpen gooit wat roet in het eten. Daar blijkt het moeilijk om me aan de vaste opstaantijd te houden i.v.m. de geplande ontbijttijden van de diverse hotels. Maar ook het wandelen is er lastig op te bouwen. Ik voel al spierpijn in mijn benen en vermoeidheid in mijn lijf door de gebruikelijke tripjes naar restaurantjes en het slenteren door musea en winkelcentra. Ik besluit om niet ook nog eens alleen te wandelen. Maar zodra ik thuis ben ga ik verder met opbouwen. Vier keer 5 minuten op woensdag, vier keer 6 minuten op donderdag. Ik verheug me erop om over een paar weken mijn eerste doel te realiseren...

Maar die vrijdag realiseer ik me dat de spierpijn niet alleen erger wordt, maar een overbelaste  achillespees is geworden. Ik kan niet meer lopen zonder pijn. Vermoedelijk is deze blessure ontstaan in de bergen, en door te weinig rust niet hersteld. Op internet lees ik dat herstel meestal 6 tot 8 weken duurt. Zucht.

Een oude frustratie komt bij me boven. Want het is zo makkelijk gezegd dat ik me alleen maar anders moet gedragen om van mijn kwalen af te komen. Gewoon doen alsof je niet moe bent, dan word je vanzelf niet moe. Net als vroeger, waarbij elke therapie tegen mijn angststoornis me zou helpen om dat achter me te laten. Waar ik altijd hoopvol aan begon, maar gedesillusioneerd eindigde. Zo makkelijk verander je niet hoe je lichaam reageert en hoe je dingen ervaart.

Je kunt willen zijn wat je kan bedenken, maar het feit is dat je het moet doen met het lichaam dat je hebt. En die moet meewerken. Natuurlijk wilde ik in 2013 na de chemo’s het hardlopen weer opbouwen. Dat heb ik ook geprobeerd, maar het is nooit meer zo soepel gegaan als voor de behandelingen. Coach Evy deed haar best, maar ik bleef tegen mijn grenzen aanlopen. Eerst was het de wond in mijn borst, daarna mijn benen. Met medische fysiotherapie heb ik de kracht in mijn benen opnieuw proberen op te bouwen. Toen bleek mijn heup een probleem. Deze een paar weken de tijd geven te herstellen bleek niet genoeg te helpen. Ook een paar maanden zette geen zoden aan de dijk. En op een gegeven moment dacht ik: Laat maar... Ik ga wel lekker achter de pc, waar ik me prima vermaak.

De aanhouder wint?

Als ik positief denk over deze therapie, dan denk ik: de aanhouder wint. Ik ga deze week goede wandelschoenen kopen. En eventueel eerst een tijdje opbouwen met fietsen als dat mag. Ook al kost de therapie meer tijd omdat ik moet herstellen van deze blessure, en straks misschien van een tweede of derde blessure: ik kom er wel. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik niet uitsluit dat ik moet accepteren wat is. En dat ik moet concluderen dat het ook prima is zo: niet meer zo slank en fit, maar wel gelukkig en kankervrij.

Wordt vervolgd...

 

[noot: deze blog heb ik een paar maanden geleden al geschreven, maar kon toen niet geplaatst worden]

Amazone
Lid geworden op: 25/02/2013 - 12:09
Offline
Berichten: 522

Giraffen en girafjes

zondag, 26 november 2017

Als kind had ik een girafje. Een knuffelgirafje eigenlijk, maar je kon het helemaal niet knuffelen: het was keihard en het prikte, maar ik vond het mooi. Ik was altijd al langer, langer dan de andere meisjes, en dat girafje liet me zien dat lang zijn best mooi kan zijn.

Afgelopen weken waren we in Afrika en het werd een onvergetelijke reis. Zó wonderschoon was het.

De reis verliep geweldig goed, geen tegenslagen, geen lekke banden, geen klachten.

En we zagen zoveel: leegte, woestijnen, natuur. En dieren, groot en klein, gevaarlijk, wild en mooi, en in overvloed. Ook giraffen zag ik, overdag, 's nachts, babygirafjes, tot op de laatste ochtend kon ik ervan genieten.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik heb een verzameling knuffelgirafjes die ik echt niet uit wil breiden maar even goed kom ik na heel bijzondere reizen  toch nog wel eens met een nieuw exemplaar thuis. Deze keer een mooie roze, en een girafje aan een kettinkje ;).

En ja: dus ook een houten girafje op wieltjes, kinderspeelgoed. Voor later: als er dan misschien ooit een kleinkind komt. Dan kan mijn lief die giraffe aan hem of haar geven, en erbij vertellen dat "oma zo van giraffen hield."

Tijdens onze bijzondere reis kwam ook de single van onze zoon uit. Hij heeft dus geen tijd voor 'dat soort zaken' en kinderen is een idee van een andere wereld.

Het lied: "Brieven Aan Mezelf" van Vic Willems is vanaf nu te vinden op alle streamingdiensten. 
SPOTIFY - https://open.spotify.com/album/6vD9WtbKuIKLuv3bO2Xh4X

YOUTUBE - https://youtu.be/E_vz6KCZN4E 
APPLE MUSIC - https://itunes.apple.com/nl/album/brieven-aan-mezelf-single/1316535439

Vind je het mooi? Stuur dan vooral de linkjes door naar je vrienden. Hoe meer mensen van zijn prachtige muziek genieten, hoe beter :).

En of er dan ooit een tijd komt voor kinderen en kleinkinderen, en of ik dat dan mee zal maken? Geen idee, maar voor nu is het goed zo.

We zijn heel gelukkig met het hier en nu.

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3840

Pagina's

Webloggers