Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Boos

zondag, 17 april 2016

Na een heerlijke vakantie in een paradijselijk oord is het 'gewone leven' weer begonnen.

Was en strijk weer in de kast, alles op orde. Werk hervat en het begin van de Master RW ligt naast me. De eerste hoofdstukken zijn gelezen. De gewone dingen zijn heel erg fijn. Ik hou heel erg van mijn leven.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Bij thuiskomst zit bij de post een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker.
Ik kijk ernaar en denk: 'Wat een onzin!'

Ik leg het weg, op de stapel.

Later lees ik het bijgevoegde foldertje. Daar word ik ook niks wijzer van.

Weer weg op de stapel.

Nu moet de stapel opgeruimd. Dat doe ik één keer per week omdat die stapel anders tot het plafond groeit en dus lees ik de informatie nog een keer.

Ik word er boos van. 'Flikker op, ik heb al lang kanker!', denk ik bij mezelf en 'Wat moet ik hiermee?'

Uiteindelijk bespreek ik het met man en zoon die aan de afwas staan. Man roept 'Maar je hebt toch al lang kanker!' om daarna heel cynisch te vervolgen met de opmerking 'Misschien krijg je korting.....'.

Dus ben ik boos. Boos omdat ik kanker heb. Boos omdat niemand mij beter kan maken. Boos door zo'n mailing die me er fijntjes op wijst dat het hebben van borstkanker je niet vrijwaart van andersoortige kanker. Boos omdat ik af en toe wat voel -zit hier nu iets nieuws of zat er dat al een poos?- en boos omdat ik nooit meer erop kan vertrouwen dat het wel los zal lopen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na de gelukzaligheid van een geweldige vakantie waarin we beiden af en toe wel een half uur of een uur 'er niet aan dachten' is de confrontatie bij thuiskomst hard.

Het is niet dat ik daardoor niet aan leven, genieten, werken, studeren, wandelen of socializen toekom, maar het ís er gewoon áltijd.

ALTIJD.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

"Mam, waar is jouw borst dan gebleven?"

maandag, 4 april 2016

Het is zaterdagochtend en Doris (mijn 7-jarige dochtertje) en ik staan samen onder de douche. Het is ons vaste weekend-ritueel. En iedere zaterdag komt er dan een vraag over mijn ‘borst die d’r af is’.

Ik heb er voor Doris nooit geheimzinnig over gedaan. Zij heeft alles gezien, van de grote pleister na mijn amputatie, tot de enorme ‘borst’ met vocht die daarna ontstond. Het is voor haar nu de normaalste zaak van de wereld. Maar, dat neemt niet weg, dat er toch redelijk wat vragen komen over die geamputeerde borst. Daarnaast blijft het een interessant gegeven dat je moeder nog maar één borst heeft. Als er een vriendinnetje blijft logeren en ik sta in de ochtend onder de douche, gaat ze haar vriendinnetje waarschuwen om niet in de douche te komen. “Het is niet eng, hoor, maar ook niet heel erg leuk”. En in de gezamenlijke kleedkamer van het zwembad (ik vertik het om me in zo’n krap hokje aan te kleden), gaat ze altijd voor me staan zodat ik heel snel mijn badpak uit en mijn BH aan kan doen. Uiteraard met een zeer serieuze blik op haar bekkie.

Ze vraagt zich nu af waar die borst dan toch is gebleven na de operatie. Pfieuw, geef daar maar eens een draai aan. Mijn broer (werkzaam in het laboratorium van een ziekenhuis) heeft mij verteld dat ze dit weefsel gewoon in een gele afvalbak gooien. Nice! Het zou een luguber antwoord zijn, maar toch zeg ik dat ze de borst gewoon hebben weggegooid. Doris kijkt me ongeloofwaardig aan en schiet dan in de lach. “Oh, kijk hier, een borst, hupsakee, gooi maar in de vuilnisbak!” Ze klapt daarbij haar handen schoon. Opgeruimd staat netjes. Eenmaal uit de douche begint ze meteen het toneelstukje te herhalen met mijn prothese. Dit is één van haar favor(t)iete speeltjes. Ze stopt de borst in haar hemdje, loopt er mee rond op haar hoofd, gebruikt het als kussen voor haar knuffels en nu gooit ze de prothese weg in een denkbeeldige vuilnisbak. Ze maakt er een prachtige voorstelling van, totdat ik toch echt mijn BH aan wil trekken en ze de prothese weer moet inleveren.

Ik ben blij dat kinderen, of in ieder geval mijn kind, er zo nuchter mee om gaat. Het is voor haar ook een verwerkingsproces en door openheid te geven neem je bepaalde angsten weg. Daarnaast ga je zelf ook weer op een andere manier kijken naar wat je is overkomen. Kinderen vergeten dat zeker niet, al schakelen ze gelukkig snel weer naar de orde van de dag. 

Het is voor mij nu bijna drie jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg, maar er gaat geen week voorbij dat Doris er niet een vraag over heeft of met een herinnering komt uit die tijd. Het mooie daar aan is, dat je het op deze manier samen verwerkt. We samen als gezin de kanker een plek geven en het niet benaderen als iets waar je bang voor moet zijn, maar dat het is gebeurd en dat we nu gelukkig allemaal weer gezond zijn. 

En dan komt al snel de vraag; “Mam, hebben ze mijn amandelen dan ook weggegooid na de operatie?” Waarop ik antwoord; “Ja, dat denk ik wel, lieverd.” En daar start toneelstukje nummer 2. 

Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog: http://today-we-live-as-a-lion.com

Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

Vertrouwen

woensdag, 16 maart 2016

Tijdens een zware periode met veel verliezen kwam het behalen van mijn bachelor als eerste goede nieuws hier binnen.

Toen ik daarna ook nog tot de Master werd toegelaten, ook al haalde ik de deadline van 1 februari niet, brak de toekomst nog meer open.

Afgelopen week kwam dan toch het beste bericht: de behandeling slaat aan en daarmee is er toekomst.

(Hoe lang die toekomst dan is? Geen idee…)

Ineens ging ik aan het plannen voor een periode tot eind 2017. Dat is lang. Leuk om te doen. Leuk om naar uit te kijken. Ook bekeek ik concertseries in het Muziekgebouw in Eindhoven. De serie ‘Scherpdenkers’ en ‘Kamermuziek’ spreken me aan.

(Boeken of niet?)

Bij de Jeroen Bosch tentoonstelling kocht ik  maandag kaarten van zijn werk. Onder meer van ‘de tunnel naar het licht’: “Dat is leuk,” zei ik tegen mijn lief, “als ik dan dood ben dan kan ik die opsturen.”

(Maar als je dood bent stuur je niks meer op. En de mensen die de kaart krijgen vinden hem vast helemaal niet zo ‘leuk’?)

Ondertussen ben ik heerlijk aan het werk en ik geniet daar enorm van. Ik heb het grote geluk dat ik mijn hele leven leuke banen heb gehad, en ook nu weer kán het gewoon niet beter. Ik werk als jurist op een advocatenkantoor gericht op ondernemers, maar er komt ook ander juridisch werk voorbij. Ik doe daar dus zéér afwisselend werk in een warm en gezellig team, met veel vrijheid en veel uitdaging.

Ik ben een planner, altijd al geweest. Dus maakte ik deze dagen een plan voor mijn Master RW: welke vakken passen er het beste bij mijn werk en welk tempo is haalbaar? Bedenk ik welke concerten we volgend seizoen zullen zien. Twijfel ik over welke landen we zullen bezoeken.

(Alsof er niks aan de hand is?)

Er is ook niks aan de hand. Althans, niet nu. Ik voel me goed, de behandeling slaat aan en de wereld ligt voor me open.

(Maar dat duiveltje zit wel op mijn schouder. Bij alles wat ik denk en doe fluistert het op de achtergrond “Als je dat maar haalt!”)

Het speelt een rol in mijn gedachten als ik denk aan een vakantie over enkele weken, een verbouwing van ons huis, aan het behalen van mijn Master, of aan een grote reis naar de Stille Zuidzee die ik liever nog even uitstel.

(of toch maar niet?)

Neem ik dan een dag pauze, dan leidt dat niet bepaald tot zielenrust. Af en toe bevangt de paniek me. Meen ik wat te voelen en weet ik zéker: het zaait ineens héél erg snel uit en al die plannen kan ik helemaal niet meer uitvoeren. Of word ik heel verdrietig: ik doe wel of er niks aan de hand is, maar dat is er natuurlijk wel.

(Moet ik dat verdriet toelaten of snel weer leuke dingen gaan doen?)

Laat ik nu eerst maar eens genieten van wat er nu voor me ligt: lekker werken, even studievrij, etentjes met vrienden, en ook al heel gauw: samen op vakantie.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

Goed nieuws

dinsdag, 8 maart 2016

Geen lang en uitgebreid blog.

Gewoon simpelweg het bericht dat de tumormarker verder gedaald is. Nog geen normale waarden maar wel gestaag omlaag.

Ik hoef pas weer over drie maanden terug te komen :)))

Verder ben ik vooral moe van alle emoties bij drie overlijdens in korte tijd.

Toch zijn we ook lekker aan het werk, ik maak zelfs extra uren nu ik even niet aan het studeren ben.

 

En vieren we her en der feestjes:

* gisteren nog voor onze '29 jaar verkering' (dat vieren wij i.p.v. onze trouwdag)

* donderdag met 'oude vrienden' eten

* vrijdag met 'nieuwere vrienden' eten.

Ons soms zo schijnbaar losse, min of meer digitale, netwerk blijkt in deze maanden steady en betrouwbaar te zijn. Er wordt oprecht met ons meegeleefd en steun wordt geboden waar nodig.

Wat zijn we toch gezegend!

 

Nu ga ik weer verder met mijn wijntje.

Proost dames, dit jaar zie ik met vertrouwen tegemoet.

liefs

ellenk

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

Dag Annie

zaterdag, 5 maart 2016

Gisteren was ik bij Annie.

Ze lag mooi opgebaard in hun eigen woonkamer. Bloemen, veel bloemen om haar heen. Op een prachtige door haarzelf uitgezochte doek lag ze nog steeds mooi te zijn. Over haar voeten een doek speciaal voor haar gemaakt.

Ze had haar 'gouden' jurk aan. Het was geen goud, dat zou ook niet zo Annie zijn, en het was geen gewone jurk. Een mooie combinatie van gewone stof en breisel, zacht en stijlvol, in rustige tinten zilvergrijs/creme, met hier en daar wat glans die in de verte aan goud deed denken.

Samen met Tjeu heb ik bij Annie gezeten. Hij vertelde hoe het allemaal gegaan was. Heel rustig, iets sneller dan gedacht, stapje voor stapje, met maar enkele dagen van een beetje ongemak.

We spraken samen over wat Annie, vooral voor veel Amazones met uitzaaiingen, betekende. Dat ze voor mij gewoon een vriendin was tot voor kort, maar dat ze dus alsnog ook voor mij heeft voorgeleefd hoe je met de naderende dood kunt omgaan.

Haar zoons op de achtergrond. En een lieve vriendin die vandaag het afscheid zal leiden. Achter haar een hele grote foto van de door haar zo innig geliefde Noa.

Vooraf was ik bang voor mezelf, voor hoe ik zou reageren. Mensen om me heen zeiden 'Zou je wel gaan?' Maar ik wist: Annie heeft me zoveel geleerd, ook hiermee gaat ze me helpen. En zo was het ook.

Het was fijn om er te zijn, Tjeu is zo'n lieve man. Echt geweldig wanneer je deze weg met zo'n zorgzame partner naast je mag gaan.

Tegelijkertijd zie ik, als mijn tijd ooit daar is, deze weg ook met vertrouwen tegemoet, samen met mijn lief. Ik weet dat ook hij er voor mij zal zijn.

Vanmiddag is de crematie en ga ik nog een keer 'dag Annie' zeggen. Maar niet voor de laatste keer.

Want in mijn huis staat een prachtig Annie-beeld. Ik zag het en herkende er dingen van mezelf in, lange nek, grote handen, kleurig, dus ik kocht het direct toen ik het onder ogen kreeg. Ook staat er een even zo prachtige vaas die bij iedereen die binnen komt bewondering oproept. Steeds als ik die bewust zie dan denk ik aan Annie en groet ik haar stilletjes. Ik durf het nu ook wel te zeggen: Annie maakte in die tijd geen opdrachten meer, maar deze vaas maakte ze speciaal voor mij, stiekem. Ze wist dat ik gek ben op vazen en ook van welke kleuren ik houd. Ik wist niet dat ze dit zou doen. Maar toen ze er tevreden over was kwam de tip: nu staat hij on-line, bied maar gauw (opbrengst Amazones). En daarmee was ik nét snel genoeg om hem te bemachtigen :) . We waren en zijn er heel blij mee.

Zo kan ik nog wel uren doorschrijven maar dat doe ik niet, want het leven moet geleefd worden, hé Annie?

Daaag Annie, dankjewel voor alles.

xxx

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

Moe

zaterdag, 27 februari 2016

Afgelopen donderdag had ik 's avonds een tentamen. Ik studeer rechten.

Ik had het in een dolle bui 2,5 week geleden gepland in de hoop dat ik zo zou kunnen focussen dat ik dit lastige vak in één keer erin zou kunnen knallen.

Daarna vielen er klappen in onze omgeving, harde klappen. Om niet steeds te hoeven nadenken over de dood verstopte ik me dag en nacht in mijn boeken, als ik niet werkte of met vrienden en nabestaanden verdriet deelde.

Donderdagmiddag was in de buitenlucht het emotionele afscheid van het zusje van een van mijn oudste vriendinnen. Ik kende haar vanaf haar 4 en ze werd plots weggerukt, 45 jaar oud. Er was een mensenmassa, sneeuw en hagel vooraf en achteraf en bittere koude.

Maar tijdens de viering stond de volle zon op de kist, er waren ontelbaar veel bloemen, muziek, en prachtige woorden en het was zó indrukwekkend.

Daarna ging ik door naar de universiteit om dat tentamen te doen.

Ik heb het gehaald en daarmee mijn bachelor.

In de auto naar huis kwamen natuurlijk de tranen, om het liefste zusje, om haar verdrietige familie, om het feit dat mijn bachelor ineens toch zoveel minder belangrijk is geworden dan voorheen leek.

We dronken champagne mijn lief en ik want het was toch een mijlpaal, maar eigenlijk ben ik nu vooral uitgeput.

Tijd voor rust. Tijd om me voor te bereiden op de eerste echte ziekenhuiscontrole, de komende weken.

Tijd om klusjes te doen die zijn blijven liggen. Tijd om leuke plannen te maken. Tijd om ons te verheugen op een mooie vakantie.

Tijd om heel voorzichtig te voelen wat er te voelen valt, maar niet teveel ineens:

verdriet. angst. trots. liefde. veel liefde. spanning. warmte. vermoeidheid. lente. slaap. zorgen. geluk. pijn. hoop.

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

Geen bus

zondag, 21 februari 2016

Sinds ik in november de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg kan ik uitspraken als “Kop op, ik kan morgen ook onder een bus komen,” niet meer op één hand tellen. Ik glimlach dan lief, bevestig het en bedenk dat degene die zoiets zegt het goed bedoelt en ook niet kán weten hoe zo’n opmerking bij mij binnenkomt.

Deze week kwam de bus voorbij. Niet bij mij maar wel bij twee mensen in onze nabije omgeving. Leven, leven, leven, boem: dood. Geen enkele aankondiging, geen afscheid, zomaar zonder kus of zwaai weggevlogen uit dit prachtige leven. Ze waren nog lang niet klaar en toch is er een keiharde streep gezet. Tot hier en niet verder.

Dat brengt veel verdriet. Ongrijpbaar en onmenselijk groot verdriet. Waarom? Wáárom toch?

Door mijn hoofd vliegen beelden van familie, ontroostbaar, géén afscheid.

Of nee, wel een afscheid, maar dan niet één waarbij je tijd krijgt, samen nog praat, dingen zegt terwijl de ander je hoort, waarin je je liefde voor elkaar betuigt en bevestigt. “Je weet toch wel hoeveel ik altijd van je gehouden heb?

Ook nam ik afgelopen week afscheid van Annie. Nog één keer elkaar zien, een knuffel. Elkaar zeggen hoe mooi het leven was en is. Dankbaarheid voor dat het toch nog zo lang mocht duren. Haar laatste tijd is nu ingegaan, zegt ze. Ze is klaar voor wat er komt, denk ik.

En ik bedenk hoeveel geluk ik heb. Wij krijgen nog tijd voor het uitspreken van onze liefde en voor nog zoveel meer moois.

Verwarrend ook:
Het medelijden dat ik voel voor de families en vrienden die deze week zo werden overvallen.

En tegelijkertijd:
De confrontatie met de verbijsterde pijn van mensen om mij heen als ik vertel hoe vreselijk ik het vind: “Als je wél afscheid kunt nemen, is het uiteindelijke afscheid en vooral ook het afgescheiden zijn nog steeds heel verschrikkelijk,” doelend op de tijd dat ik er niet meer zal zijn.

Geluk:
Is voor mij het hebben van een mooi leven, de rijkdom van het samen zijn met anderen, liefde geven, genieten van grote maar vooral ook van kleine dingen.

 

Of iemand een goed leven heeft geleid, hangt niet af van de lengte van dat leven”.

Sinds ik deze eenvoudige zin in november 2015 meekreeg heeft hij al veel kleuren gehad. De betekenis ervan is zoveel meer immens dan deze zin toen deed vermoeden. Ik hoop en bid hij ook anderen troost kan bieden.

Zoveel liefde was er bij hen, daar kunnen andere mensen in een heel leven nog niet aan kunnen tippen.

Maar niet tegen te houden:
De worsteling: een goed leven is mooi, maar te kort is te kort.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

De onzichtbare kant van kanker

zondag, 21 februari 2016

De onzichtbare kant van kanker.

De onzichtbare kant van kanker is het duiveltje dat op mijn schouder springt, een zaadje plant en in mijn oor piept: “De vraag is niet of maar wanneer we een uitzaaiing bij je vinden.” Waarna hij zich vol overgave in het hellevuur stort. Ik probeer het zaadje met wortel en al te vermorzelen maar het is al afgedaald in de spelonken van mijn brein en vandaar begint het op de gekste momenten tegen me te krijsen.

De onzichtbare kant van kanker is als ik naakt voor de spiegel  sta. Kaal, dik en met een misvormde borst, wanhopig speurend naar een spoor van de vrouw die ik vroeger was en haar niet kunnen vinden.

De onzichtbare kant van kanker is als ik op een feestje systematisch genegeerd word door mensen die er niet mee om kunnen gaan. Die denken dat kanker en ik een geheel zijn. Naar gelang mijn gevoel doe ik het af als ‘’ach ze weten niet beter’’ of ik ga verdrietig naar huis.

En zo heeft kanker nog veel meer onzichtbare kanten die voor altijd met mijn leven verweven zullen blijven en waarin ik een weg probeer te vinden.

‘’ If life gives you lemons  make lemonjuice’’

 

Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Mijn oedeemarm en ik

vrijdag, 5 februari 2016

Mijn oedeemarm en ik

Voor ik geopereerd zou worden informeerde ik bij mijn chirurg naar de kans op een oedeemarm. Ik wist al dat ik besmette klieren had en een volledig okselkliertoilet ging krijgen.

Mijn chirurg valt in de categorie:  Oedeem dat bestaat niet. PUNT.

Een attente verpleegkundige nam voor de operatie de maten van mijn armen op. Na de operatie was de rechterarm ietsjes dikker dan te voren maar ik ben ook rechts en het was niet noemenswaardig. Na de operatie volgde nog 35 bestralingen en het bleef goed gaan. Ik dacht en hoopte: die oedeemarm gaat aan mij voorbij. Pffft.

Helaas, rond september begon ik last te krijgen van mijn arm. Hij werd zwaarder, dikker en voelde strak en pijnlijk aan. Van een mede-amazone kreeg ik  het adres van een goede oedeemtherapeute. Daar werd ik driemaal in de week gemasseerd en met een apparaat behandeld. Ook werden elastische kousen aangemeten. We hadden het redelijk onder controle, zeg maar.

Januari daarop had ik mijn jaarlijkse controle bij de chirurg. Hoewel mijn arm zichtbaar dikker was, ontkende hij nog steeds dat er sprake was van oedeem. Maar als ik er zonodig iets aan wilde doen zou hij me wel het adres geven van een goede, verantwoorde oedeemtherapeut. Waarop ik hem meldde dat ik al onder behandeling was bij een goede oedeemtherapeut. Hij verbeet zich zichtbaar en ging door naar het volgende onderwerp.

Zo sukkelde ik verder. Soms wat dikker in de arm, soms wat strakker en soms weinig last. Trouw droeg ik iedere dag mijn kous. Een hele periode ging het goed. Tot ik voelde dat mijn onderarm steeds strakker begon te worden. Ik maakte een afspraak bij de dermatoloog die als specialisatie oedeem had.

Ik kom zijn kamer binnen, het is nog een jonge arts. Hij voelt aan mijn arm en zegt uit het niets:  “Dit is een verkalking van het oedeem. Als het zich eenmaal verhard heeft is het onomkeerbaar en bent u voor altijd gehandicapt.” BAM……..Totaal niet voorbereid op dit antwoord begin ik te stotteren en te snotteren. De arts, totaal niet voorbereid op een huilende vrouw, rukt wat papieren handdoekjes uit het apparaat en werpt ze op mijn schoot, waarbij hij de legendarische woorden uitspreekt: “ HIER!!”

Door mijn tranen heen schiet ik in de lach. Hij haalt opgelucht adem en gaat over tot een plan van aanpak. Het is mogelijk om een traject te starten om te proberen nog zoveel mogelijk van mijn arm los te kneden. Dit is echter wel een intensief programma, drie dagen in de week. Beginnen met een uur in de lymfapress, daarna een uur therapie en dan inzwachtelen tot de volgende sessie. Ik knik heftig ja. Op dat moment heb ik geen werk dus dat komt goed uit.

De eerste en trouwens ook volgende keren in de lymfapress vind ik heerlijk. Het is een soort van bloeddrukpomp die vanaf je pols tot aan je schouder omhoog gaat. Je zit in een soort jas met één arm. Het gaat van onder naar boven en begint dan weer van voren af aan. Kopje koffie en een leesboek erbij en het uur is zo om. Daarna komt de therapeut die de arm masseert en vervolgens een verpleegkundige om te zwachtelen. Dit moet ik drie maanden volhouden om het beste resultaat te behalen. Over het algemeen is het goed te doen. Alleen het zwachtelen is soms behoorlijk lastig. Het voelt heel warm aan, vanwege de watten en het wordt heel snel vies. En je kunt niet gemakkelijk in de douche. Gelukkig hebben we een bad en laat ik mijn zwachtelarm over de rand hangen.

Daarna blijft het een tijd lang heel goed gaan. Zelfs als ik met mijn moeder in Spanje ben heb ik geen last van extra opzwelling.

Dan ga ik in augustus 2014 werken. Na een week of vijf merk ik dat ik een te strakke armkous aangedaan heb. Ik besluit hem rond de middag uit te doen en werk gewoon door. Als we in de auto naar huis zitten voel ik me opeens koortsig en rillerig. Thuisgekomen is mijn arm helemaal rood en paars gespikkeld. Ik schrik me wezenloos. Het is natuurlijk op een vrijdag, dus naar de weekendarts. Die denkt aan wondroos maar weet het niet zeker. Toch maar vast met antibiotica beginnen en maandag naar mijn eigen huisarts. De huisarts twijfelt ook en stuurt me door naar de dermatoloog. Daar kijken twee dermatologen en twee arts-assistenten mee, maar ook die weten het niet zeker. Kuur afmaken en in de gaten houden. De kleur trekt langzaam weg en de zwelling ook.

We gaan weer over tot de orde van de dag en het gaat weer goed. In maart 2015 voel ik me op een vrijdagnacht weer rillerig. Ik ga naar de badkamer, kijk naar mijn arm en ja hoor. Weer roodpaars spikkelig. Weer de volgende ochtend naar de weekendarts en weer wondroos. Deze zegt dat hij het zeker weet.

Om een lang verhaal kort te maken, het gaat daarna weer goed tot vorige week donderdag, weer wondroos. Ik ga de huisarts vragen om een overzicht wanneer ik het precies heb gehad en welke kuur ik gekregen heb. Zo wil ik het voor mezelf een beetje bij gaan houden of er speciale dingen gebeurd zijn die het veroorzaakt hebben. Want we hebben alledrie de keren geen wondje kunnen ontdekken!

Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Foto's

woensdag, 3 februari 2016

Geen bucketlist.

Maar in de keuken van mijn moeder hangt een foto van ons gezin, maar dan 20 jaar geleden.

Man, vrouw, kindje van twee jaar oud.

Piepjong zijn ze nog.

En al 20 jaar zie ik ze, zie ik ons daar hangen, eerst in een andere keuken en later in deze keuken. En dan denk ik ‘Wat zien we daar nog jong uit, en knap!’, en ik denk ook ‘Je ziet helemaal niet dat mijn haar toen zo dun was’. En denk ik ‘Maar dat heb ik toch maar mooi gered, al 20 jaar geleden voor het eerst ziek, en nu ben ik er nog steeds.’

Op die donkere dag in november 2015 liep ik de keuken weer in en daar hing hij, die foto, nog steeds.
En daar was het: ‘Nu wordt het misschien tijd voor nieuwe foto’s.’

Mijn mannen vonden het niks natuurlijk, maar wilden evengoed bereidwillig meewerken aan mijn verzoek.

Een oude klasgenoot van mijn man is portretfotograaf en ze troffen elkaar vorig jaar dus toen ik portretfoto’s wilde wees mijn man heel nadrukkelijk naar hem. Kijk maar eens naar zijn site zuurkoolmetworst.nl, dan snap je misschien waarom.

Zo kwam Joost enkele weken geleden op een zaterdag bij ons.

Ik ben nog nooit zo uitgebreid gefotografeerd. Die dag dacht ik steeds ‘Niet nadenken, anders word ik verdrietig, niet nadenken!’ Joost bleef net zo lang bezig tot het lukte. Ik was volkomen bekaf daarna.

Hij wist wat hij wilde en het lukte: hij ving onze ziel.

Daarna bleef hij nog gezellig eten met onze ziel in zijn camera.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Hij heef drie portretfoto’s gemaakt waar steeds een van ons drieën op de voorgrond staat. De beide anderen zijn dan vaag op de achtergrond in beeld met onze hond. Joost zijn idee, omarmd door ons drieën.

De portretten zijn prachtig.

Mijn verdriet kwam pas toen ik moest gaan kiezen. Het waren verschillende series en alle portretten waren mooi.
Ze riepen steeds weer andere emoties bij me op, van nabijheid, van zorg, van afstand, van samen en van alleen.

Ik raakte er bijna van in paniek: als ik de ene serie koos dan had ik de andere niet meer, en dus wilde ik alle foto's. Heel verdrietig werd ik ook door gedachtes over wat er ooit nog met deze foto's zal gebeuren als ik er niet meer ben.
Heel verwarrend, alsof van de keuze van de foto's mijn leven af zou hangen.
Ik heb mijn overwegingen voorgelegd en Joost heeft rustig geholpen met kiezen.

Nu moet ik nog doorgeven welke ik extra wil en dan gaan ze gedrukt worden en op een mooie strakke aluminium plaat gelijmd.
Straks komen ze niet in mijn moeders keuken te hangen maar hier bij ons thuis op een mooie plek.

Natuurlijk bestel ik er ook een voor mijn moeder. En voor mijn schoonmoeder en zo…. misschien wel die andere dan... of juist niet .....

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 3958

Pagina's

Webloggers