Blogs

Een aantal Amazones houdt hier een blog bij over hun leven met en na borstkanker. Je leest hier wat ze meemaken, waar ze tegenaan lopen, welke (nieuwe) inzichten ze met je willen delen, etc.

Wil je reageren op een blog? Klik dan op de titel. Je kunt alleen reageren als je bent ingelogd.

Meer weblogs vind je in het weblogarchief >>

Hoe maakt een ziekenhuis afspraken?

dinsdag, 7 juni 2016

Ik kom al een heel leven in ziekenhuizen, ook al zitten daar soms periodes van 15 jaar of langer tussen.

Ik heb daarbij een soort van routine ontwikkeld op basis van ervaring: je gaat op controle, je krijgt de uitslag, dan maak je een nieuwe afspraak voor over ... maanden en dan begint het circus weer van voren af aan.

Het Monro-ziekenhuis werkt zo niet. Ik schreef er al eerder over maar steeds opnieuw merk ik wat een enorme onrust dit bij mij teweeg brengt. Ik denk namelijk steeds dat ze mij vergeten zijn. Dat is vast iets in mij, iets waar ik normaalgesproken mee aan de slag zou moeten maar dat ga ik natuurlijk niet doen wink.

Ook deze keer weer: de afspraak die ik met mijn oncologe maakte was dat ik haar na drie maanden weer zou zien. Ze stelde eigenlijk twee maanden voor maar ik dacht: de tumoren groeien heel langzaam, anders was ik al lang dood geweest, dus doe maar drie maanden. Dat was best stoer gedacht want halverwege voelde ik van alles en wist ik zeker dat ik vol uitzaaiingen zou zitten (ja dat zit ik ook ;) ) en dat die allemaal aan het exploderen waren, maar nadat die paniek was  weg gezakt keek ik rustig uit naar de geplande afspraak: of eigenlijk: de nog niet geplande afspraak.

Het Monro belt je namelijk om een afspraak te maken, tegen de tijd dat het zo ver is.

Dat gaat bij mij dan zo: twee weken voor het zo ver is heb ik de hele dag mijn telefoon dicht bij mij. Niet zacht, tenzij het niet anders kan, in afwachting van de oproep. Ik bedenk of ik mijn week wel helemaal vol zal plannen want dan kan ik niet naar het Monro.

En afgelopen vrijdag was het zo ver: nee, ik werd niet gebeld maar de drie maanden waren voorbij. Met mijn pillen kon ik nog 14 dagen vooruit, dus geen acute nood maar wat nu? Waren ze me deze keer dan wel echt vergeten? Zou ik het erop aan laten komen en wachten tot ze zouden bellen? Onze wijze zoon adviseerde anders. "Bel ze nu maar gewoon mama, anders loop je er de hele tijd mee rond." Dus maandagmiddag heb ik de telefoon gepakt. drie dagen na de drie maanden. Ik kreeg degene die de afspraken moet maken en die zocht eindeloos naar mijn gegevens. Hebben ze daar dan geen pc of zo? Ondertussen gaf ik mijn onrust aan: "Waarom bellen jullie mij niet twee weken vóórdat die drie maanden voorbij zijn?" Ik kreeg daarop geen enkele reactie, geen begrip, helemaal niets.

Ah, ik lag op de stapel. De stapel??? Dat kan toch niet serieus zo zijn: de stapel om gebeld te worden? Hebben ze daar dan geen pc of zo?

Of ik op 16 juni kon? Natuurlijk kan ik dan: dan heb ik nl. nog twee pilletjes over en dan wil ik toch wel graag een arts zien en weten hoe het ervoor staat. Dat krijg ik overigens dan nog helemaal niet te horen, want dán pas wordt er bloed geprikt en dán pas gaat dat naar het lab, om op zijn vroegst een week later de uitslag daarvan te krijgen. Dan zijn we inmiddels dus bijna een maand verder.

Ineens begreep ik waarom de dokter mij na twee maanden wilde zien. Met twee bedoelt ze dat ik na twee maanden gebeld wordt voor een nieuwe afspraak, die dan na tweeëneenhalve maand volgt waarna ik bijna drie maanden later de uitslag krijg. Maar eerlijk: waarom zegt ze dat dan niet gewoon?

Cynisch? Zeker. Maar de volgende keer spreek ik toch liever over twee maanden weer af.

Vinden jullie dat ik me druk maak om niks of heb ik hier een punt? En bij wie kan ik dit het beste aankaarten, de dokter zelf, het secretariaat, klachtencommissie? Of moet ik mijn mond houden?

 

en het meest belangrijke: het gaat hier verder voor zover ik weet steengoed. Ik ben topfit en zonnig en blij en werk en studie staan stevig op de rit. Dus geen echte zorgen!

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

"Is uw gezin compleet?"

vrijdag, 3 juni 2016

Ik ben 'beter' of in ieder geval niet meer ziek. Toch zijn er een aantal borstkanker-issues waar ik dagelijks tegen aan loop. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel.

Ik kreeg laatst de vraag waarom ik veel over mijn ziekte schrijf. Het antwoord is simpel, ik wil het taboe rondom dit soort onderwerpen doorbreken, of in ieder geval de onwetendheid wegnemen. Ik ben absoluut niet op zoek naar medelijden of een sneue blik, want ik voel me goed en ik ben sterk. Wat ik wel wil laten zien is wat de impact is van een ziekte als borstkanker en hoe dat nog doorwerkt in lichaam en geest (daarnaast schrijf ik natuurlijk ook over andere dingen, omdat mijn leven niet alleen maar borstkanker is...gelukkig).

Op het moment dat ik de diagnose borstkanker krijg ben ik 34 jaar. De oncoloog; "Voor dat we aan alle behandelingen beginnen moet ik u vragen of uw gezin op dit moment compleet is?" Oftewel, wil ik nog meer kinderen? Ik vind het een lastige vraag. En dit is eigenlijk niet het moment om daar over na te denken (zacht uitgedrukt)." Ik zal een berekening voor u maken. Voor u klaar bent met alle behandelingen bent u 39 jaar. Mochten uw eierstokken na die tijd nog op gang komen kunt u op natuurlijke wijze zwanger worden. Zo niet, dan kunt u altijd nog kiezen voor Ivf-behandelingen. Mocht u dat laatste willen, dan moeten we nu actie ondernemen en tijdens uw volgende eisprong cellen wegnemen en invriezen".

We krijgen een envelop mee met informatie over dit traject. Ik gooi de envelop ongeopend in de eerstvolgende prullenbak. Ik weet niet of mijn gezin al compleet is, of eigenlijk weet ik dat wel. Nee, het is nog niet compleet. Ik had ooit nog wel een tweede kindje gewild, maar niet op deze manier en niet pas als ik 40 ben.

Ik heb het in die tijd 'geparkeerd'. Nu ik weer in het normale leven zit komt het af en toe terug. Zo ben ik de ene keer heel erg blij dat ik al een kind had voordat ik ziek werd (je moet je voorstellen dat er ook vrouwen zijn die door hun ziekte helemaal geen kinderen kunnen krijgen). Een ander moment kan ik vreselijk boos worden om het feit dat ik niet zelf heb  mogen kiezen hoe ik dat deel van mijn leven invulde. Die keuze is voor me gemaakt. Nu kan ik eigenwijs zijn en met al mijn medicijnen stoppen omdat ik perse dat tweede kind wil. Maar, ik kies dan toch voor de dochter die ik nu heb en niet voor een eventueel kindje dat er nog niet is.

Het zien van een zwangere buik kan dus dubbel voelen. Ik vind het prachtig, maar het steekt ook ergens. Dat geldt overigens alleen voor vrouwen die ik niet ken (sorry!). En ik geniet extra van al de baby-wondertjes in mijn familie. Op naar de volgende in juli!
 
Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog; https://today-we-live-as-a-lion.com
 
Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

55

dinsdag, 10 mei 2016

Morgen word ik 55.

Bijna 21 jaar geleden bad ik iedere avond tot Onze Lieve Heer dat hij me zou laten leven om te kunnen blijven zorgen voor ons zoontje van toen net twee jaar oud. En Hij luisterde. Of misschien vond Hij het óók wel heel onredelijk dat ik zo jong mijn zo jonge gezin zou moeten verlaten en meende Hij dat het beter was dat ik nog even hier bleef.

Mijn kinderlijke geloof sleepte me door die moeilijke – want werkelijk dood- en doodziek van de chemo - tijden heen. Ik stelde me zo voor dat ik geborgen was in Zijn grote handen en dat het voldoende was dat ik mijn best deed om beter te worden. De rest lag in Zijn hand. Dit ultieme gevoel van veiligheid zorgde ervoor dat ik vol overtuiging tegen mijn lief kon zeggen: ‘stil maar, alles komt goed’.

Het grenzeloze vertrouwen uit die periode kan ik nog maar zelden terugroepen. Mijn geloof taande naarmate ik ouder werd. Ik zag zoveel gebeuren waarin ik de hand van God niet kon herkennen. En ergens onderweg kreeg ik mijn oude gevoel weer terug dat ik het uiteindelijk zelf moet doen. Dat leerde ik al héél erg jong: dat ik alleen mezelf kon redden door sterk te zijn en sterk te blijven. Een bekend gevoel en voor mij niet onaangenaam want vertrouwen in eigen kracht brengt je een heel eind.

Wat er ook een rol speelt? Als Hij dan toch bestaat: dat ik dan een derde keer toch niet weer mag vragen dat ik er nóg weer eens 22 jaar bij krijg en zo die bijna willekeurig gekozen leeftijd van 77 jaar oud ga halen. Dat ik al zo verwend ben geweest, omdat ik, toen ik erom bad, ook echt niet te vroeg uit ons gezin werd weggenomen en onze zoon groot mocht zien groeien, waar veel anderen die kans niet kregen. En dat God toch niet aan de gang kan blijven met mij cadeaus zo groot als het leven te geven. Waarom zou Hij? En waarom aan mij, ondankbare en trouweloze?

Al die vragen en al die gedachten brengen me niets.

Afgelopen vrijdag kreeg ik mijn bachelor-diploma rechtsgeleerdheid. We vierden dat tegelijk met onze verjaardagen (zoon en ik) intiem en heel gezellig, alleen samen met onze families. Morgen word ik dus 55 en ik heb verder geen echte wensen, oh ja, trouwens: een verrassing, dat leek me nog wel leuk!

En een verrassing krijg ik :). Ik weet dus nog niet wat :). Dus pluk ik de dagen en zal ik ook wanneer ik woensdag mijn 56e levensjaar in ga, eigenmachtig en krachtig de dagen plukken en intens genieten van al wat er te genieten valt.

Ook de komende weken staan er weer heel veel mooie dingen gepland.

Het is niet meer net zoals toen ‘alles komt goed’ maar het is nu ‘alles is goed’.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

"Kanker? Het klinkt vies!"

woensdag, 4 mei 2016

"Kanker? Het klinkt als iets dat heel erg vies is!” Doris komt thuis uit school en vraagt wat kanker eigenlijk is. Uiteraard zijn wij niet de enigen die met deze ziekte worden geconfronteerd. Doris komt regelmatig thuis met het verhaal dat een opa, oma, oom of tante van een klasgenootje is overleden. Vandaag werd er ook over de ziekte van een tante gesproken. En dat was kanker.

Wij spraken tijdens mijn behandelingen veel met Doris over de ziekte, maar gebruikten het woord kanker vrij weinig. Ik spreek het zelf wel uit, maar het blijft voor anderen lastig. Het zorgt voor een bepaald shockeffect. Veel mensen hebben het idee dat je het fluisterend uit moet spreken, zeker als je ergens gezellig koffie drinkt. Naar mijn idee zorgt dat er voor, dat er nog steeds een soort van taboe hangt rondom kanker. Terwijl het juist zo nodig is om dat open te breken.

Goed, meisje komt dus thuis met vragen. Kinderen op school hebben haar verteld dat ik ook kanker had. Oops! En dat daar heel veel mensen aan dood gaan. De vraag of ik ook dood zal gaan is natuurlijk de volgende. Luid en duidelijk is het antwoord; “Iedereen wordt geboren en iedereen gaat dood. Daarin zijn alle mensen hetzelfde. Sommige mensen worden heel erg oud en sommige mensen niet. Voor nu heeft de dokter mama beter gemaakt.” Het dekt misschien de lading niet, maar voor Doris is het antwoord voldoende; “Ohja, toen je dat pilletje kreeg waardoor je geen haar meer had. Ik mocht dan altijd bij opa en oma logeren. Superleuk!”. Ze heeft er dus goede herinneringen aan over gehouden.

Ik heb me de afgelopen jaren soms machteloos gevoeld. Niet door de ziekte, maar wel door alle dingen die ik niet kon. En dan met name mijn tijd met Doris. Zelfs een verhaaltje lezen voor het slapen gaan was soms te veel. Daarnaast was ik ook zeker niet de meest geduldige moeder…vast herkenbaar. Onuitstaanbaar vond ik dat. Af en toe heb ik nog last van een soort tijdsdruk. Dat uit zich in het heel bewust bezig zijn met het verzamelen van mooie momenten. Dit is niet perse verkeerd, maar ik vraag me af of ouders die niet met een ziekte werden geconfronteerd dit ook zo ervaren. Ik denk niet in doemscenario’s, maar ben juist regelmatig heel erg dankbaar. Bijvoorbeeld als we s’ochtends samen zingend door het park naar school fietsen. Dat soort simpele dingen? Priceless! 

Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog; https://today-we-live-as-a-lion.com

Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

Zielig

donderdag, 21 april 2016

Onderstaand bericht schreef ik enkele dagen geleden, op 18 april. Na de boosheid kwam het verdriet.

Inmiddels is het leed weer geleden en heb ik gisteren en vandaag genoten van vrij zijn en véél zon. Zo zijn de muizenissen toch weer snel verdwenen. Maar omdat ik in dit blog niet alleen het genieten wil laten zien plaats ik ook deze maar weer.

 

Zielig

 

 

Zielig ben ik. Ja écht.

Want na onze zalige vakantie wilde ik ons leven weer hervatten zoals voorheen. Maar daarmee bedoelde ik natuurlijk niet zoals in februari maar het moest weer worden zoals in oktober, of daarvoor.

En dat bleek een misrekening. Want het wordt niet meer zoals 2015. Die tijd is voorbij.

Dus zielig, zelfs een traantje pinkte ik af en toe weg uit medelijden met mezelf. Want verdrietig is het, hoe je het ook wendt of keert. Dat je zo’n korte horizon hebt, of misschien niet zo kort maar dat je daar wel iedere dag aan denkt.

Vocht: een dik been, vocht bij mijn hals, dikke nek? Zat die dikke nek er al of niet, moet ik bellen of niet? Ik bel niet hoor! Zo lang ik niet perse hoef ga ik echt geen extra afspraak maken. Maar zielig ben ik ondertussen wel, want stel nu dat de medicatie nu al niet meer werkt? Dan ben ik mooi in de aap gelogeerd en is er in vier maanden tijd al één medicijn van mijn plank geveegd en dat was bepaald niet wat ik me had voorgenomen. Zó haal ik de 77 nooit.

Dus op zoek naar bijwerkingen :

Vocht vast houden: zeer regelmatig voorkomend. Oké, het kan dus een bijwerking van de medicijnen zijn. Of het zijn actieve uitzaaiingen. Dat kan ook. Ik wik en weeg en ben weer iets vrolijker. De kans dat het niet perse uitzaaiingen zijn bestaat dus ook nog en ik hoef niet meteen van het ergste uit te gaan.

Dik been: dat kan ook vocht zijn maar het is wel vreemd dat het maar aan één kant is: dat kan dus ook trombose zijn: bijwerking, zeer zelden voorkomend. Acuut aan de bel trekken bij benauwdheid. Ja verdorie dat snap ik ook wel, dan wordt het ineens extreem riskant. Ik had er een paar weken geleden ook last van, van dat been. Of droeg ik daarna geen strakkere broek? Nu ook maar even aankijken dan?

De afgelopen weken heb ik heel erg veel gezwommen. Daardoor hield ik mijn hele lichaam actief. Zou dat de doorstroming bevorderd hebben? Misschien maar gauw weer gaan zwemmen dan? En kijken of het dan beter wordt?

Ik ouwehoer zo wat af met mezelf op zo’n dip-dag.

Ik heb ze niet vaak: dagen waarin ik somber ben, gauw boos, en depri terwijl ik aan mijn toekomst denk of eigenlijk aan mijn gebrek aan veel toekomst. Ze zijn er natuurlijk wel en dat mag natuurlijk ook best, misschien is het zelfs goed voor me. Dat zeggen sommige mensen wel tegen me…. En zo kan niemand zeggen dat ik de ernst van de zaak verdring. Maar dat ik er nou van geniet, van al die somberheid? Of dat het me goed doet? Dat kan ik niet zeggen.

 

Maar oké, klets ik verder: qua klachten: ik en mijn alter ego stellen een besluit over contact zoeken met mijn arts nog één dagje uit. Als het morgen nog erger is ga ik bellen. Of niet.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

Boos

zondag, 17 april 2016

Na een heerlijke vakantie in een paradijselijk oord is het 'gewone leven' weer begonnen.

Was en strijk weer in de kast, alles op orde. Werk hervat en het begin van de Master RW ligt naast me. De eerste hoofdstukken zijn gelezen. De gewone dingen zijn heel erg fijn. Ik hou heel erg van mijn leven.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Bij thuiskomst zit bij de post een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker.
Ik kijk ernaar en denk: 'Wat een onzin!'

Ik leg het weg, op de stapel.

Later lees ik het bijgevoegde foldertje. Daar word ik ook niks wijzer van.

Weer weg op de stapel.

Nu moet de stapel opgeruimd. Dat doe ik één keer per week omdat die stapel anders tot het plafond groeit en dus lees ik de informatie nog een keer.

Ik word er boos van. 'Flikker op, ik heb al lang kanker!', denk ik bij mezelf en 'Wat moet ik hiermee?'

Uiteindelijk bespreek ik het met man en zoon die aan de afwas staan. Man roept 'Maar je hebt toch al lang kanker!' om daarna heel cynisch te vervolgen met de opmerking 'Misschien krijg je korting.....'.

Dus ben ik boos. Boos omdat ik kanker heb. Boos omdat niemand mij beter kan maken. Boos door zo'n mailing die me er fijntjes op wijst dat het hebben van borstkanker je niet vrijwaart van andersoortige kanker. Boos omdat ik af en toe wat voel -zit hier nu iets nieuws of zat er dat al een poos?- en boos omdat ik nooit meer erop kan vertrouwen dat het wel los zal lopen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na de gelukzaligheid van een geweldige vakantie waarin we beiden af en toe wel een half uur of een uur 'er niet aan dachten' is de confrontatie bij thuiskomst hard.

Het is niet dat ik daardoor niet aan leven, genieten, werken, studeren, wandelen of socializen toekom, maar het ís er gewoon áltijd.

ALTIJD.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

"Mam, waar is jouw borst dan gebleven?"

maandag, 4 april 2016

Het is zaterdagochtend en Doris (mijn 7-jarige dochtertje) en ik staan samen onder de douche. Het is ons vaste weekend-ritueel. En iedere zaterdag komt er dan een vraag over mijn ‘borst die d’r af is’.

Ik heb er voor Doris nooit geheimzinnig over gedaan. Zij heeft alles gezien, van de grote pleister na mijn amputatie, tot de enorme ‘borst’ met vocht die daarna ontstond. Het is voor haar nu de normaalste zaak van de wereld. Maar, dat neemt niet weg, dat er toch redelijk wat vragen komen over die geamputeerde borst. Daarnaast blijft het een interessant gegeven dat je moeder nog maar één borst heeft. Als er een vriendinnetje blijft logeren en ik sta in de ochtend onder de douche, gaat ze haar vriendinnetje waarschuwen om niet in de douche te komen. “Het is niet eng, hoor, maar ook niet heel erg leuk”. En in de gezamenlijke kleedkamer van het zwembad (ik vertik het om me in zo’n krap hokje aan te kleden), gaat ze altijd voor me staan zodat ik heel snel mijn badpak uit en mijn BH aan kan doen. Uiteraard met een zeer serieuze blik op haar bekkie.

Ze vraagt zich nu af waar die borst dan toch is gebleven na de operatie. Pfieuw, geef daar maar eens een draai aan. Mijn broer (werkzaam in het laboratorium van een ziekenhuis) heeft mij verteld dat ze dit weefsel gewoon in een gele afvalbak gooien. Nice! Het zou een luguber antwoord zijn, maar toch zeg ik dat ze de borst gewoon hebben weggegooid. Doris kijkt me ongeloofwaardig aan en schiet dan in de lach. “Oh, kijk hier, een borst, hupsakee, gooi maar in de vuilnisbak!” Ze klapt daarbij haar handen schoon. Opgeruimd staat netjes. Eenmaal uit de douche begint ze meteen het toneelstukje te herhalen met mijn prothese. Dit is één van haar favor(t)iete speeltjes. Ze stopt de borst in haar hemdje, loopt er mee rond op haar hoofd, gebruikt het als kussen voor haar knuffels en nu gooit ze de prothese weg in een denkbeeldige vuilnisbak. Ze maakt er een prachtige voorstelling van, totdat ik toch echt mijn BH aan wil trekken en ze de prothese weer moet inleveren.

Ik ben blij dat kinderen, of in ieder geval mijn kind, er zo nuchter mee om gaat. Het is voor haar ook een verwerkingsproces en door openheid te geven neem je bepaalde angsten weg. Daarnaast ga je zelf ook weer op een andere manier kijken naar wat je is overkomen. Kinderen vergeten dat zeker niet, al schakelen ze gelukkig snel weer naar de orde van de dag. 

Het is voor mij nu bijna drie jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg, maar er gaat geen week voorbij dat Doris er niet een vraag over heeft of met een herinnering komt uit die tijd. Het mooie daar aan is, dat je het op deze manier samen verwerkt. We samen als gezin de kanker een plek geven en het niet benaderen als iets waar je bang voor moet zijn, maar dat het is gebeurd en dat we nu gelukkig allemaal weer gezond zijn. 

En dan komt al snel de vraag; “Mam, hebben ze mijn amandelen dan ook weggegooid na de operatie?” Waarop ik antwoord; “Ja, dat denk ik wel, lieverd.” En daar start toneelstukje nummer 2. 

Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog: http://today-we-live-as-a-lion.com

Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

Vertrouwen

woensdag, 16 maart 2016

Tijdens een zware periode met veel verliezen kwam het behalen van mijn bachelor als eerste goede nieuws hier binnen.

Toen ik daarna ook nog tot de Master werd toegelaten, ook al haalde ik de deadline van 1 februari niet, brak de toekomst nog meer open.

Afgelopen week kwam dan toch het beste bericht: de behandeling slaat aan en daarmee is er toekomst.

(Hoe lang die toekomst dan is? Geen idee…)

Ineens ging ik aan het plannen voor een periode tot eind 2017. Dat is lang. Leuk om te doen. Leuk om naar uit te kijken. Ook bekeek ik concertseries in het Muziekgebouw in Eindhoven. De serie ‘Scherpdenkers’ en ‘Kamermuziek’ spreken me aan.

(Boeken of niet?)

Bij de Jeroen Bosch tentoonstelling kocht ik  maandag kaarten van zijn werk. Onder meer van ‘de tunnel naar het licht’: “Dat is leuk,” zei ik tegen mijn lief, “als ik dan dood ben dan kan ik die opsturen.”

(Maar als je dood bent stuur je niks meer op. En de mensen die de kaart krijgen vinden hem vast helemaal niet zo ‘leuk’?)

Ondertussen ben ik heerlijk aan het werk en ik geniet daar enorm van. Ik heb het grote geluk dat ik mijn hele leven leuke banen heb gehad, en ook nu weer kán het gewoon niet beter. Ik werk als jurist op een advocatenkantoor gericht op ondernemers, maar er komt ook ander juridisch werk voorbij. Ik doe daar dus zéér afwisselend werk in een warm en gezellig team, met veel vrijheid en veel uitdaging.

Ik ben een planner, altijd al geweest. Dus maakte ik deze dagen een plan voor mijn Master RW: welke vakken passen er het beste bij mijn werk en welk tempo is haalbaar? Bedenk ik welke concerten we volgend seizoen zullen zien. Twijfel ik over welke landen we zullen bezoeken.

(Alsof er niks aan de hand is?)

Er is ook niks aan de hand. Althans, niet nu. Ik voel me goed, de behandeling slaat aan en de wereld ligt voor me open.

(Maar dat duiveltje zit wel op mijn schouder. Bij alles wat ik denk en doe fluistert het op de achtergrond “Als je dat maar haalt!”)

Het speelt een rol in mijn gedachten als ik denk aan een vakantie over enkele weken, een verbouwing van ons huis, aan het behalen van mijn Master, of aan een grote reis naar de Stille Zuidzee die ik liever nog even uitstel.

(of toch maar niet?)

Neem ik dan een dag pauze, dan leidt dat niet bepaald tot zielenrust. Af en toe bevangt de paniek me. Meen ik wat te voelen en weet ik zéker: het zaait ineens héél erg snel uit en al die plannen kan ik helemaal niet meer uitvoeren. Of word ik heel verdrietig: ik doe wel of er niks aan de hand is, maar dat is er natuurlijk wel.

(Moet ik dat verdriet toelaten of snel weer leuke dingen gaan doen?)

Laat ik nu eerst maar eens genieten van wat er nu voor me ligt: lekker werken, even studievrij, etentjes met vrienden, en ook al heel gauw: samen op vakantie.

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

Goed nieuws

dinsdag, 8 maart 2016

Geen lang en uitgebreid blog.

Gewoon simpelweg het bericht dat de tumormarker verder gedaald is. Nog geen normale waarden maar wel gestaag omlaag.

Ik hoef pas weer over drie maanden terug te komen :)))

Verder ben ik vooral moe van alle emoties bij drie overlijdens in korte tijd.

Toch zijn we ook lekker aan het werk, ik maak zelfs extra uren nu ik even niet aan het studeren ben.

 

En vieren we her en der feestjes:

* gisteren nog voor onze '29 jaar verkering' (dat vieren wij i.p.v. onze trouwdag)

* donderdag met 'oude vrienden' eten

* vrijdag met 'nieuwere vrienden' eten.

Ons soms zo schijnbaar losse, min of meer digitale, netwerk blijkt in deze maanden steady en betrouwbaar te zijn. Er wordt oprecht met ons meegeleefd en steun wordt geboden waar nodig.

Wat zijn we toch gezegend!

 

Nu ga ik weer verder met mijn wijntje.

Proost dames, dit jaar zie ik met vertrouwen tegemoet.

liefs

ellenk

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

Dag Annie

zaterdag, 5 maart 2016

Gisteren was ik bij Annie.

Ze lag mooi opgebaard in hun eigen woonkamer. Bloemen, veel bloemen om haar heen. Op een prachtige door haarzelf uitgezochte doek lag ze nog steeds mooi te zijn. Over haar voeten een doek speciaal voor haar gemaakt.

Ze had haar 'gouden' jurk aan. Het was geen goud, dat zou ook niet zo Annie zijn, en het was geen gewone jurk. Een mooie combinatie van gewone stof en breisel, zacht en stijlvol, in rustige tinten zilvergrijs/creme, met hier en daar wat glans die in de verte aan goud deed denken.

Samen met Tjeu heb ik bij Annie gezeten. Hij vertelde hoe het allemaal gegaan was. Heel rustig, iets sneller dan gedacht, stapje voor stapje, met maar enkele dagen van een beetje ongemak.

We spraken samen over wat Annie, vooral voor veel Amazones met uitzaaiingen, betekende. Dat ze voor mij gewoon een vriendin was tot voor kort, maar dat ze dus alsnog ook voor mij heeft voorgeleefd hoe je met de naderende dood kunt omgaan.

Haar zoons op de achtergrond. En een lieve vriendin die vandaag het afscheid zal leiden. Achter haar een hele grote foto van de door haar zo innig geliefde Noa.

Vooraf was ik bang voor mezelf, voor hoe ik zou reageren. Mensen om me heen zeiden 'Zou je wel gaan?' Maar ik wist: Annie heeft me zoveel geleerd, ook hiermee gaat ze me helpen. En zo was het ook.

Het was fijn om er te zijn, Tjeu is zo'n lieve man. Echt geweldig wanneer je deze weg met zo'n zorgzame partner naast je mag gaan.

Tegelijkertijd zie ik, als mijn tijd ooit daar is, deze weg ook met vertrouwen tegemoet, samen met mijn lief. Ik weet dat ook hij er voor mij zal zijn.

Vanmiddag is de crematie en ga ik nog een keer 'dag Annie' zeggen. Maar niet voor de laatste keer.

Want in mijn huis staat een prachtig Annie-beeld. Ik zag het en herkende er dingen van mezelf in, lange nek, grote handen, kleurig, dus ik kocht het direct toen ik het onder ogen kreeg. Ook staat er een even zo prachtige vaas die bij iedereen die binnen komt bewondering oproept. Steeds als ik die bewust zie dan denk ik aan Annie en groet ik haar stilletjes. Ik durf het nu ook wel te zeggen: Annie maakte in die tijd geen opdrachten meer, maar deze vaas maakte ze speciaal voor mij, stiekem. Ze wist dat ik gek ben op vazen en ook van welke kleuren ik houd. Ik wist niet dat ze dit zou doen. Maar toen ze er tevreden over was kwam de tip: nu staat hij on-line, bied maar gauw (opbrengst Amazones). En daarmee was ik nét snel genoeg om hem te bemachtigen :) . We waren en zijn er heel blij mee.

Zo kan ik nog wel uren doorschrijven maar dat doe ik niet, want het leven moet geleefd worden, hé Annie?

Daaag Annie, dankjewel voor alles.

xxx

 

Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4001

Pagina's

Webloggers