Naderend levenseinde

136 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 115

Er zijn ook urnen in combinatie met een boom. Vind ik ook een mooi gebaar. Ik zou persoonlijk kiezen voor inheemse, blijvende planten. Misschien heb je zelf favorieten? Ik vind het een heel troostrijke gedachte. 

Offline
Berichten: 204

Ik vind het ook een hele mooie gedachte! Het is ook een stukje tastbaarheid voor iemand die niet meer tastbaar is.

Enkele jaren geleden is mijn moeder overleden en gecremeerd. Haar as hebben we in een doosje laten doen met was erover. Het doosje heeft de vorm van een vlinder en die staat bij mij in huis. De rest van haar as hebben uitgestrooid in de zee bij Vlieland, haar lievelingsplek.

Wat ik mis en heb gemist is een plek om te rouwen. Vlieland is niet altijd te doen wanneer ik daar behoefte aan heb en het doosje is toch anders. Als je eenn plek hebt waar leven groeit, zou het voor mij heel waardevol zijn.

Offline
Berichten: 819

Ik vind het een mooi idee Dopey! 

Hoe zit het eigenlijk met waar je overal as mag uitstrooien?

Ik heb zelf idd nagedacht over het plaatsen van een boom, daar zijn speciale bossen voor. Maar ik zie dat je tegenwoordig overal kunt planten. Ik had er nog wel over nagedacht om zakjes zaad of bolletjes mee te geven aan de gasten, die ze dan kunnen planten en aan mij terugdenken als ze opkomen.. .

Offline
Berichten: 3893

Ridoux, een lieve nicht van mij had iedereen zo'n klein bloempotje met zo'n zakje aarde wat opzwelt en zo, met een zonnebloemzaadje meegegeven. Ik vond dat inderdaad heel erg mooi.

Offline
Berichten: 611

Er zijn richtlijnenen voor het uitstrooien, volgens mij. De as van mijn moeder hebben we echter gewoon uitgestrooid op de Mokerhei, zonder daarvoor een vergunning aan te vragen. Het lijkt me niet dat zo'n beetje as schade aan kan brengen. Of ben ik nu te naief?

Het uitdelen van boompjes zou ik afraden tenzij je ze op een aangwezen plaats zet.Boompjes hebben namelijk de neiging uit te groeien tot bomen en kunnen dan flinke overlast geven.

Ik kan me herinneren dat een of ander brillenmerk in de jaren 80 op het lumineuze idee kwam om vaste klanten een jong berkenboompje te geven. Tuurlijk was ik zo onnozel om het in os minituintje te planten. Toen we gingen verhuizen, groeide de berk al ruim boven het huis uit. Dat werd door de buren niet op prijs gesteld. Schaduw, bladaval, etc.

Dus, ik bedoel maar...

Offline
Berichten: 1148

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat het voor je vrouw goed voelt. Zij moet er mee verder kunnen - al is verder kunnen misschien niet de juiste uitdrukking.

Offline
Berichten: 611

Je hebt natuurlijk gelijk. Alles draait om mijn vrouw en de andere lieverds die dicht bij me staan.

Offline
Berichten: 1148

Ik denk wel dat het haar helpt als jullie er uitgebreid over praten. Dat ze weet hoe jij het wilde. Samen tot een "plan" komen, ik denk dat dat mooi is voor haar.

Offline
Berichten: 819

Dopey schreef:

 

Er zijn richtlijnenen voor het uitstrooien, volgens mij. De as van mijn moeder hebben we echter gewoon uitgestrooid op de Mokerhei, zonder daarvoor een vergunning aan te vragen. Het lijkt me niet dat zo'n beetje as schade aan kan brengen. Of ben ik nu te naief?

 

Het uitdelen van boompjes zou ik afraden tenzij je ze op een aangwezen plaats zet.Boompjes hebben namelijk de neiging uit te groeien tot bomen en kunnen dan flinke overlast geven.

 

Ik kan me herinneren dat een of ander brillenmerk in de jaren 80 op het lumineuze idee kwam om vaste klanten een jong berkenboompje te geven. Tuurlijk was ik zo onnozel om het in os minituintje te planten. Toen we gingen verhuizen, groeide de berk al ruim boven het huis uit. Dat werd door de buren niet op prijs gesteld. Schaduw, bladaval, etc.

 

Dus, ik bedoel maar...

 

Ik bedoel niet het uitdelen van boompjes, maar dat er met /bij mijn eigen as een boom komt...

Ik snap wel dat ik geen jonge boompjes moet gaan uitdelen aan mensen...

Vrienden van ons gaven krokusbolletjes bij hun huwelijk, en het is toch mooi om die elk jaar weer op te zien komen. Ik dacht aan zoiets. Maar mij kennende komt het er niet van hoor...

Offline
Berichten: 21

Mijn leven ziet er zo anders uit sinds de diagnose. Heel eerlijk: toen ik de diagnose kreeg en de oncoloog meteen over morfine begon (ik kon niet meer lopen van de pijn) had ik niet gedacht dat ik hier nu zo 'fit' zou zitten. 

Ik heb wel wat beslissingen genomen. De relatie met mijn moeder slokte al mijn hele leven mijn energie op en haar reactie op mijn diagnose sloeg alles. Ik zal jullie de details besparen. Ik heb toen besloten dat ik zo niet verder wilde. De jaren die ik nog heb, wil ik doorbrengen zonder negatieve energie en ik heb gebroken met mijn moeder. Nog nooit in mijn leven heb ik me zo goed en zo vrij en zo mezelf gevoeld. 

Ik had al alles laten vastleggen bij de notaris toen mijn man plotseling overleed. Nu heb ik een thuis geregeld voor mijn hond. Daarnaast heb ik brieven aan mijn kinderen geschreven (nu 19 en 21) voor bijzondere momenten (trouwen, kinderen krijgen). De uitvaart staat op papier en binnenkort ga ik een plaats uitzoeken op de natuurbegraafplaats. Dat is allemaal uit mijn hoofd.

Als nooit van tevoren kan ik genieten van het moment en leef ik ook echt bij de dag (soms niet handig met afspraken). Dat zou iedereen moeten doen. Niet pas als je ziek wordt maar ik weet ook dat het zo niet werkt. 

Ik hoop dat mijn einde nog lang niet in zicht is en dat ik nog veel kan meemaken zodat ik ook de brieven aan mijn kinderen niet hoef na te laten maar dat ik ze op die speciale momenten zelf kan geven. 

Liefs,

Andrea 

Offline
Berichten: 93

Er zijn hele mooie zaadmengsels te koop bij diverse tuincentra die je prima kan mengen met as.Vaak zijn dat klaprozen en korenbloemen en dat soort bloemen.

Schone as uitstrooien op de heide zal weinig schade doen en het is zelfs meststof.

Daarin tegen gezien de ziekte zit er veel medicatie is je lijf en ik weet niet of dat dan onschadelijk is,gezien water wat gereinigd word waar urine inzat ook nog bepaalde medicijnen bevat.

Als je iets van een echt plantje wilt geven aan mensen kijk dan vooral naar vaste planten,bijvoorbeeld een phlox,die geuren ook nog eens heerlijk en bloeien in de zomer.

Maar het idee vind ik mooi :)

Offline
Berichten: 32

Een hele mooie gedachte, en ik heb me laten zeggen dat vergiet me nietjes, niet uit te roeien zijn. Dus is wellicht een een mooie plant zowel de naam als ook de gedachte dat dit zich zal verspreiden als onkruid. 

Liefs,

Pascal

Offline
Berichten: 819

En ze zijn leuk! Je kunt tegenwoordig ook van die kaarten laten maken (gepersonaliseerd) met zaadjes er in... Dan hoeft de kaart alleen maar in de grond geplaatst te worden.

Ik moet bekennen dat ik er meerdere heb gehad (niet bij uitvaarten echter ...) maar slechts 1 vd 3 ooit heb 'gezaaid' ... *schaam*

Offline
Berichten: 560

@Andrea69: wat heb jij dat mooi gezegd. En wat heftig dat je met de diagnose uitzaaiingen en kinderen thuis je man verliest. Ik vind het echt knap hoe positief je erin staat.

afbeelding van Deprie
Offline
Berichten: 52

Nou hier ben ik weer hoor, still alive zou ik zeggen. Een paar maanden geleden heb ik in deze topic gereageerd omdat ik wat in mijn hoofd voelde en bang was voor wat dokter zou zeggen. Inmiddels weet ik dat verschillende tumoren ook in mijn hersenen hebben huisgehouden. En met deze uitslag kan ik helemaal niks. Ga ik nu snel sterven?? Hoe moet dat?? Ik weet het gewoon niet meer. Ik kan toch niet mijn kinderen in de ogen kijken en zeggen dat er binnenkort niet meer zal zijn. Dat is toch absurt!!

En toch de harde werkelijkheid. Ik weet alleen niet hoe. Ik heb geen enkele zekerheid meer die ik ze kan geven.....

Offline
Berichten: 819

Onzekerheid (met name over tijd en lichamelijke toestand) vind ik een van de moeilijkste dingen om mee te dealen tijdens mijn ongeneeslijk ziek zijn. Heb je je arts echter om een prognose gevraagd? Heb je behandelingen gekregen voor je hersenuitzaaiingen? Ik ken best wat vrouwen die na een operatie of bestraling nog jaren meegaan. Zelf denk ik ook dat mijn hersenuitzaaiingen niet mijn dood zullen veroorzaken, eerder mijn leveruitzaaiingen...

Kan je het bespreken met je arts? Zulke vragen moet je kunnen stellen, lijkt me. 

Maar het is allemaal echt kl*ten natuurlijk. Heel moeilijk om tegen je kinderen te moeten zeggen. Hoe oud zijn ze trouwens? Hoe heb je hen eerder bij het proces betrokken, of was dat voor ze werden geboren?

 

afbeelding van Deprie
Offline
Berichten: 52

Eigenlijk heb ik in hele traject (nu 1,5 jaar) nog nooit van oncoloog een prognose gekregen. Daar doet ze niet aan zegt ze. Inmiddels is er geen bot waar geen uitzaaiingen in zit mijn lever zit eronder en nu ook mijn hersenen. Mijn kindere 21, 19 en 13 doen net of er niks is. En ik werk daar aan mee want dat vinden ze het prettigst. Gewoon nergens over hebben, dan is het er ook niet. Ik heb geen flauw idee hoe ik ze moet voorbereiden. Ik wou ook boekjes voor ze maken of iets anders persoonlijks maar het lukt me gewoon niet om daar aan te beginnen.

de tumoren in mijn hersenen worden nu bestraald maar weet absoluut niet hoe het verder gaat of wat dit betekent voor mijn prognose

Offline
Berichten: 819

Hoi Deprie. Ik heb zelf nooit om een prognose gevraagd maar weet wel zo'n beetje hoeveel behandelopties er bij mij nog zijn (niet veel meer) en hoeveel tijd me dat nog geeft (ook niet zo heel veel meer). Zoals ik zei denk ik dat bij mij de lever eerder mn dood gaat zijn dan mijn hersenen. 

Ik snap dat je arts geen prognose wil geven, wellicht heeft ze slechte ervaringen met mensen die te erg aan die waarden hangen... ? Maar je kunt haar toch wel vragen wat zij denkt wat voor invloed die hersentumoren zullen hebben? Of het bv uit zal maken voor je prognose, of niet, of dat ze daar niets over kan zeggen, of pas na de bestralingen.. 

Moeilijk van je kinderen... Zijn jullie wel eens met zn allen naar een psycholoog geweest? Ik heb zelf geen kinderen maar weet van anderen dat dat voor het hele gezin wel nuttig kan zijn. Ook bv speciale dingen doen met je kinderen kan er voor zorgen dat ze mooie herinneringeb hebben. En je kunt er dan ook echt om vragen, dat JIJ graag samen wat leuks wilt doen. En speel die kankerkaart anders maar hard, dat je niet weet hoeveel tijd er nog is om leuke dingen te doen samen, maar dat dat ws niet heel lang is. 

En wat betreft iets achterlaten, kan me voorstellen dat je daar telkens niet aan begint. Maar zoiets kan eventueel ook nog vrij last minute he... Ik ken mensen die bv een kussen laten bedrukken met een mooie foto van hen erop (zodat er letterlijk nog geknuffeld kan worden) dat kost letterlijk een paae dagen bezorgtijd, hooguit, of een brief schrijven hoeft nog niet nu. Je kunt ook een herinneringsdoos maken en er af en toe iets instoppen. Evt met een klein briefje bij elk voorwerp. Dan is het niet een grote klus maar telkens iets kleins... Volgens mij zijn er trouwens ook voorgedrukte boekjes die je kunt invullen als je ongeneeslijk ziek bent... Ik weet de naam niet meer, maar dacht dat er allemaal vragen in staan die je dan kan beantwoorden, zodat je kinderen later als ze die vragen hebben, jouw ervaringen lezen. Het zijn maar wat ideetjes... Misschien vind je het allemaal niks.

Offline
Berichten: 159

Hoi Deprie,

Ik heb nooit om een prognose gevraagd, maar kreeg hem onverwachts gewoon medegedeeld door mijn oncoloog (we hadden een beetje mot over het behandelplan en ik kreeg het als sneer naar mijn hoofd geslingerd). Ik ben daar heel lang erg boos over geweest (# verspilde energie sad).

Ten eerste omdat er niet om had gevraagd en achteraf omdat de oncoloog er zo ontzettend naast zat. Ik snap daarom ook wel dat oncologen heel voorzichtig zijn met prognoses. Het is van zoveel factoren afhankelijk, o.a. of er nog behandelopties zijn en hoe deze aanslaan. Ik heb gemerkt dat een prognose toch je leven gaat beheersen. Dat is het echt niet waard. Leef je leven nu en geniet gewoon van alles wat goed gaat en wat je kunt. Geniet van elkaar nu het nog kan.

Offline
Berichten: 120

Hoi Deprie, er zijn door het land verschillende instituten waar je heen kan ook met je gezin. Bijvoorbeeld het Helen Dowling instituut of het behouden huys. Misschien is zoiets ook bij jou in de buurt. 

afbeelding van Deprie
Offline
Berichten: 52

Wat is het toch fijn om elke keer toch weer hier bij jullie terug te komen. Dank jullie wel dames voor jullie steun en zeer bruikbare tips!!

Offline
Berichten: 115

Hoi Deprie, 

Ik zit (gelukkig) niet in hetzelfde schuitje, maar heb wel de andere kant meegemaakt. Mijn ouders spraken nooit over mijn moeders naderende einde. Dat werkte goed voor mijn broer, die een paar jaar jonger was, maar ik heb er heel veel last van gehad. Ik wilde het er zelf ook niet over hebben. Maar die olifant in de kamer werkte ook belemmerend. Had allerlei psychosomatische klachten voor en na mijn moeders overlijden.  

Wij hebben heel lang normaal doorgeleefd, tot mijn moeder in 1 klap terminaal werd en binnen twee weken overleed. Dit kwam als een mokerslag aan. 

Hoewel ik uitzicht heb op genezing, kan het ook zijn dat ik toch over een paar jaar er niet meer ben (heb een relatief slechte prognose omdat chemotherapie bij mij niks deed). Ik kies er zelf voor om hier wel heel open over te praten met mijn kinderen. Dat is moeilijk, maar geeft op de een of andere manier ook lucht. Ik zeg niet dat jij dit ook moet doen, iedereen is anders en ieder gezin is anders, maar ik wil alleen maar zeggen dat het voor sommige mensen ook bevrijdend werkt om zaken te bespreken. En ja, ik had wel graag gewild dat mijn moeder wat meer had achtergelaten. Ik moet nu als volwassene erg gissen hoe ze in het leven stond en wat ze over bepaalde dingen dacht, en dat vind ik nu erg jammer. 

Ik wens je trouwens heel veel sterkte in deze moeilijke periode. 

afbeelding van Deprie
Offline
Berichten: 52

Dag Linda ik wou dat zowel ik als hun dat konden. Dat we over de naderende dood kunnen spreken alsof we een planning aan het maken zijn ofzo. Maar als ik in hun ogen kijk en die angst zie om mij te verliezen wil ik alleen maar zeggen dat het goed komt. Ik kan het gewoon niet...

Offline
Berichten: 115

Ik snap het. Iedereen is anders Deprie. Ik hoop dat jullie er toch de komende periode je weg in vinden en dat jullie nog lang van elkaar mogen genieten. Ze hebben je nog zo nodig.... Nogmaals heel veel sterkte

Offline
Berichten: 611

lieve Deprie,

wat jij in iemands ogen (denkt te) zien/t kan heel iets anders zijn dan wat diegene denkt. Natuurlijk ken jij je naasten beter dan wie dan ook, maar invullen wat een ander denkt kan je zomaar op het verkeerde been zetten.

Offline
Berichten: 611

de laatste dagen/weken hobbel ik weer verder achteruit. Ik heb er ook eigenlijk geen zin meer in. Maar vind dat nog niet echt reden genoeg om de scenarts voor in te schakelen. Toch kiept de zandloper langzaam die kant op.

Offline
Berichten: 204

Heftig Dopey. Wat bedoel je met dat je er geen zin meer in hebt? In de pijn, in het leven, allebei misschien? 

En wie bepaalt wanneer het genoeg is en de scenarts ingeschakeld wordt? Dat ben jij toch? Dus iedere reden die jij een reden vindt, is een reden. 

Ik wil Deprie en jou sterkte wensen, al dekt dat natuurlijk de lading niet. Sterkte met de pijn, sterkte met het verdere leven en misschien wel sterkte met de weg naar het sterven of het sterven zelf. Ik wou dat ik de juiste woorden kon vinden maar dat lukt niet. Het spijt me.... 

Offline
Berichten: 1148

Deprie misschien als de tijd voor jou er rijp voor is, dat dan het moment voor jullie komt om er met zijn allen over te praten. Alleen jij kunt dat bepalen, je voelt wat je voelt en je ziet wat je ziet.

De juiste woorden vinden.....ja alles wat ik nu zeg voel zo leeg en loos.

Maar weet dat we aan je denken Dopey. Dopey ik kan nu wel gaan zeggen dat ik begrijp wat je voelt, maar dat is uiteraard niet waar. Ik kan proberen te begrijpen wat je voelt maar echt begrijpen, dat zou pas komen als ik er zelf zo voor sta.

Offline
Berichten: 120

Dopey, ik wens je heel erg veel sterkte in dit proces. Leek je net weer wat minder pijn te hebben. Maar toch wordt het natuurlijk steeds zwaarder voor je. Ja je bepaalt zelf hoeveel kwaliteit van leven je nog ervaart. Luister goed naar jezelf en doe wat goed is voor jou en je vrouw.

Offline
Berichten: 115

Wat naar Dopey dat het toch de verkeerde kant uit gaat. Jij bent zelf de maatstaf natuurlijk. Hoop dat er tussen de vermoeidheid en pijn toch goede momenten zijn. 

Offline
Berichten: 819

Dopey schreef:

de laatste dagen/weken hobbel ik weer verder achteruit. Ik heb er ook eigenlijk geen zin meer in. Maar vind dat nog niet echt reden genoeg om de scenarts voor in te schakelen. Toch kiept de zandloper langzaam die kant op.

Heb je regelmatig contact met je huisarts? Regelmatig met hem/haar bespreken hoe je er in staat is in deze fase heel belangrijk. In wat je schrijft geef je aan dat je eigenlijk niet verder wilt, maar dat niet reden genoeg vindt voor de scenarts. Bespreek het met je huisarts, misschien zegt die wel: dit is voor jou geen volwaardig leven meer. En dan kan de scenarts komen. Of als dat niet zo is, geeft de arts aan waar de grens dan ligt.

Of ben je dit stadium al voorbij en kan je sowieso de scenarts laten komen wanneer het voor jou goed voelt? 

Offline
Berichten: 611

hej Ridoux,

gelukkig hebben we een goed en intensief contact met de huisarts. Hij komt 1 keer in de week langs en luistert goed naar mijn klachten, zorgen en angsten. Ook naar die van mijn vrouw.

Ik heb het gevoel dat ik op een randje balanceer. Maar ik ben ook nog manisch depressief, plus dat mijn schildklier weer eens ontregeld is en ik heb een heel laag hb. Allemaal redenen om nog geen drastische beslissingen te nemen. Omdat ik geestelijk in onbalance ben.

Gelukkig ziet mijn vrouw dat allemaal glashelder. Maar dat maakt het voor haar als mantelzorger er niet makkelijker op.

 

Offline
Berichten: 3893

Ook mijn oncoloog geeft geen prognoses. Maar mijn man, kind, familie en vrienden weten wel waar ik tumoren heb en hoe die zich ontwikkelen. Hoe lang je leeft hangt zo zeer af van hoe je op de behandelingen reageert, dat is redelijk onvoorspelbaar. In de loop van de jaren heb ik mensen met de meest uitgebreide uitzaaiingen nog best een poos zien leven terwijl anderen binnen een mum van tijd dood waren. Kanker is een sluwe vos, en doet wat hij wil.

Je zou tegen je kinderen kunnen zeggen dat het niet goed is, wat er allemaal gebeurt, maar dat jij ook niet weet hoe lang je nu nog hebt. Je zou ze kunnen vragen of ze nog dingen van je willen weten, nu jij het nog gewoon kunt vertellen, dat ze daarmee niet hoeven te wachten tot je heel ziek bent, maar dat het wel mag. Het opschrijven van de dingen die jij belangrijk vindt, vind ik wel serieus een goed plan, maar het moet wel uit je vingers kunnen komen he? Misschien gewoon op je laptop, dan vinden ze dat vanzelf, als je het zelf onverhoopt niet meer aan hun kunt geven. Je kunt ze vertellen dat er een mapje met berichten voor hun is.

 

En Dopey, ik vertrouw er eigenlijk wel op, dat jij er uit komt, samen met je vrouw. Dat jullie het moment wel weten te vinden waarop het een keer klaar is. Zo te lezen ben je nu nog niet zo ver en dat is fijn. Ik hoop dat je weer wat meer vreugde vindt dan nu. x

Offline
Berichten: 449

Sterkte Dopey heart

Offline
Berichten: 1148

Ik hoop dat je je balans terug weet te vinden Dopey - knuffel voor jou en je vrouw.

Offline
Berichten: 819

Dopey, fijn dat het contact met de huisarts goed is. En fijn maar ook moeilijk dat je vrouw het allemaal scherp ziet. Ik hoop dat het voor jullie beiden draaglijk is. Veel sterkte. 

Offline
Berichten: 611

hoorde net van de HA dat mijn hb binnen 3/4 weken is gezakt van 4.9 naar 4.1. Toch maar een bloedtransfusie ondergaan van de week.

Offline
Berichten: 819

He vervelend. 

Kan dat ook bij je thuis of moet dat in het ziekenhuis?

Hopelijk knap je er wel weer wat van op!! 

Offline
Berichten: 1148

Ik hoop dat je wat fitter wordt van de bloedtransfusie.

Offline
Berichten: 611

heb uiteindelijk besloten om geen bloedtransfusie meer te ondergaan. Ik heb geen zin meer in die gang naar het ziekenhuis en de kans dat het echt wat doet, lijk me te klein. Morgen een gesprek met huisarts of ik het euthanasieproces al in gang wil zetten. Ik ben ondertussen zoon beetje kanariegeel (niet handig met gele muren). Mijn leverfuncties en bloedwaarden hollen acheruit.

Het is en blijft een zware beslissing maar ik geloof dat ik er langzamerhand wel aan toe ben. De knikker rolt in grillige lijnen naar het kuiltje, maar uiteindelijk valt ie erin.

Offline
Berichten: 1148

Ik kan alleen maar hopen dat het gesprek met de huisarts prettig verloopt. En dan je laatste stukje traject, ondanks alles, goed verloopt.

Knuffel!

 

Offline
Berichten: 449

Hey Dopey, erg verdrietig om te horen. Veel liefs. heart

Offline
Berichten: 148

Verdrietig, en moedig. Ik denk aan jou. Aan jullie.

Offline
Berichten: 204

Mijn hart gaat naar jullie uit.... 

Offline
Berichten: 97

Lieve Dopey,

Wat verdrietig om te horen. Heel veel kracht, moed en sterkte.....denk aan jou en je vrouwheart

Offline
Berichten: 819

Sterkte met het gesprek Dopey. Het klinkt alsof je geestelijk en lichamelijk bijna toe bent aan de laatste stap. Ik wens je heel veel sterkte en warmte om je heen. 

Offline
Berichten: 115

Wat verdrietig Dopey, maar wat fijn dat deze mogelijkheden er zijn en dat je nog wat regie hebt over het verloop. Ik wens je heel veel sterkte, liefde en kracht in deze laatste periode. Ik hoop dat het nog lang duurt maar dat ik ook op deze manier ooit dapper en waardig afscheid kan nemen van de wereld.

Offline
Berichten: 4221

Sterkte Dopey. 

Offline
Berichten: 3893

Dopey, wat omschrijf je het mooi, met die knikker. Maar je bent tegelijkertijd ook geen knikker maar een mens van vlees en bloed. Er komt een tijd dat het op is (ik kijk er niet naar uit, het lijkt ondanks mijn uitzaaiingen nu nog zo ver weg) en ik lees al zo'n poos met je mee, wat heb je steeds weloverwogen je stappen gezet. Ik vind het fijn dat het juist dit weekend nog zo'n lekker nazomerweer is en hoop dat je daarvan een beetje kunt genieten. Liefs en veel wijsheid bij het volgende gesprek met je huisarts. x

Offline
Berichten: 119

Sterkte voor jou Dopey en je vrouw. Dat jullie dagen gevuld zijn met weinig pijn en veel liefde!

Pagina's