Amazone
39 jaar
Zuid-Holland
Lid geworden op: 09/10/2017 - 10:19
Offline
Berichten: 384

Nooit meer dezelfde

donderdag, 18 april 2019

Het was de afgelopen tijd volop in het nieuws: het feit dat veel (ex-)kankerpatienten na de behandeling met allerlei gezondheidsproblemen worstelen, en dat de zorg op dit gebied soms ook tekortschiet. De uitgebreide aandacht voor dit onderwerp gaat gelijk op met mijn eigen situatie. Het herstel stagneert en op sommige fronten hobbel ik voor mijn gevoel zelfs achteruit. Ik word er niet vrolijk van.

Ik mag en wil zeker niet klagen over de zorg op medisch gebied. Mijn klachten worden serieus genomen en omdat ik nog niet zo lang klaar ben met het hele traject, mag ik hopen dat het nog wel verbetert. Maar dat maakt het dagelijks leven op dit moment niet makkelijker. De hele wereld, buiten het ziekenhuis dan, is ingericht op gezonde, energieke mensen. Logisch ook. Maar het is pijnlijk als je daar op je 39ste niet meer bijhoort en waarschijnlijk nooit meer helemaal bij zult horen. Tegelijkertijd kan je er, buiten je eigen gezin, ook nooit eens lekker over klagen. Je bent er toch nog? Op goede dagen ben ik het daar helemaal mee eens, vooral wanneer je je realiseert dat zoveel mensen dit geluk niet hebben. Op slechte dagen, wanneer ik weer voortdurend naar adem zit te happen, denk ik er weleens achteraan: Jazeker, ik ben er nog. Maar vraag niet hoe. Ik vergis mij nog dagelijks in wat ik wel en niet kan: het contrast met mijn leven voor de kanker is te groot. Soms denk ik zelfs dat ik mij aanstel: zijn er niet ook mensen die super herstellen? Dat zou ik toch ook moeten kunnen. Ik negeer dan een dag of twee dagen mijn extra rustmomenten. Daar word ik vervolgens weer keihard voor afgestraft: het laat zich niet lang negeren. Twee dagen doordouwen betekent een dag helemaal niets meer kunnen, dus misschien toch maar niet meer doen dan.

Het is mooi als er meer aandacht komt voor nazorg, want op eigen houtje revalideren valt niet mee, ervaar ik. Maar nog mooier zou het zijn als er betere medicijnen zouden komen, die niet met een atoombom op een paar gemene muggen hoeven te schieten.

Dit is geen opbeurend verhaal geworden. Het is ook niet het hele verhaal. Er is veel licht, liefde en geluk in mijn leven, ik kijk uit naar de zomer. Maar het hoort er wel bij.

Offline
Berichten: 4198

Lieve Linda,

Zo heftig dat je zoveel moest inleveren en dat je zeker weet dat voor jou je oude level van fitheid niet meer haalbaar is. Ik heb altijd het geluk gehad om weer vol er tegenaan te kunnen en prijs me in die zin echt gelukkig. Ik heb het leven ten volle mogen leven. Dat kllinkt raar nu ik inmiddels toch uitzaaiingen heb, maar ik heb het altijd als heel bijzonder ervaren dat mijn lijf het weer kon. Zelfs nu verbaas ik me erover hoeveel ik nog kan.

Ik weet voor hoeveel vrouwen dat anders is. Je bent niet de énige helaas en gelukkig wordt er veel onderzoek gedaan naar overbehandeling. In jouw geval moest de kanker wel extreem hard aangepakt worden. Je had geen keus. Ik hoop van harte dat je je weg vindt in leven op een ander niveau. Als het je lukt dat te accepteren dan ga je hopelijk minder vaak die gevaarlijke grens over en blijft er genoeg kwaliteit over om van je leven te genieten. xxx

Offline
Berichten: 384

Bedankt voor je lieve reactie Ellen. Van jouw verhalen over je wandeltochten raak ik echt geinspireerd. Je zal misschien ook geluk hebben qua fitheid, maar je doet het toch maar en laat je diagnose de weg niet bepalen. Ik vertrouw erop dat er vast nog veel verbetering voor mij in het verschiet ligt. En zo niet, er blijft genoeg te genieten te over. 

Offline
Berichten: 327

Heftig Linda, dat je zoveel in hebt moeten leveren! Je moet ermee leren leven en dat gaat ook heus lukken maar het is geen gemakkelijk proces.

Zelf ben ik nu anderhalf jaar na de diagnose en nog iedere dag wordt ik geconfronteerd dat mijn leven is veranderd. Deels ten goede want ik geniet zoveel meer als vroeger en weet het leven beter op waarde te schatten. Deels niet ten goede want de energie van vroeger is weg. Soms worstel ik mezelf door de dagen heen en soms heb ik rustmomenten op een dag. Door de hernia heb ik nu weinig conditie en ik mag nog niet sporten. Dus qua energie zal ik wel verbeteren. Maar hetzelfde zal ik nooit meer zijn.

Voor jou hoop ik dat je je weg vindt en dat er nog genoeg manieren zijn om je leven beter te maken. Het lijkt me niet makkelijk voor je! Krijg je medicijnen voor je benauwdheid? Is het blijvend of kunnen ze je eraan helpen? Chemo schade of bestralingsschade? Ik ben zelf ook links bestraald net als jij. Met de Breath in techniek. Jij ook toch? 

 

Offline
Berichten: 493

Wat herkenbaar Linda, en wat fijn om dit zo verwoord te zien: het hele ingewikkelde verhaal van alles wat je bezighoudt als de behandelingen zijn afgelopen. De waardering voor al het fijne en goede dat je in je leven heb, met daarnaast de Grote Vraag: Ben ik er van af? De afstand die er soms is tot de rest van de wereld die het niet begrijpen kan, de boosheid over wat je overkomt en de onzekerheid over hoe de naweeën van de behandeling uiteindelijk zullen uitpakken. Verder: het wennen aan je nieuwe grenzen en, een hele nare vind ik zelf: de zelftwijfel. Zou ik het niet beter moeten doen? Gelukkig merk ik wel dat ik zekerder word naarmate ik meer ervaring opdoe met het hele proces. En gaat de middelvinger vaker omhoog. Er is, godzijdank, een leercurve, haha. Wees maar heel lief voor jezelf Linda, daar reageert het lijf het beste op denk ik. En je verdient het!

Atoombom en muggen. Treffende beeldspraak. laugh  Dat mag idd wel anders!

 

 

Artikelen van LindaVB moderator

Webloggers