Even voorstellen

10 berichten / 0 nieuw
afbeelding van MariekeS
Offline
Berichten: 1
Even voorstellen

Beste allemaal,

Mijn naam is Marieke, ben 41 jaar en heb twee jaar geleden te horen gekregen dat ik uitgezaaide triple positieve borstkanker heb. Na 6 docetaxel kuren en immuuntherapie is de ziekte op dit moment stabiel.

Maar wat ben ik in een achtbaan terecht gekomen. Ik heb een lieve man en 2 fantastische kinderen van 3 en 6 jaar oud. Door de diagnose ben ik in de overtuiging geraakt dat ik alles alleen moest doorstaan. Mensen mochten/ mogen niet zien dat ik verdrietig en doodsbang ben. Ik kwam in een overlevingsstand en heb de mensen van wie ik het meeste hou van mij afgeduwd. Met het gevolg dat ik op het punt sta om mijn lieve man kwijt te raken.

Ik ben benieuwd of er lotgenoten zijn die mijn verhaal herkennen en mij wat tips kunnen geven. 

Offline
Berichten: 147

Ik herken mijn eigen situatie er niet in. Mijn man en ik zijn juist dichter naar elkaar gegroeid.

Maar ik kan het wel heel goed begrijpen wat de hele situatie met een relatie kan doen. Ik kan alleen maar uitspreken dat ik hoop dat je relatie nog te redden is.

En uiteraard duim ik dat je medisch heel lang stabiel mag blijven.

afbeelding van Estrella del Mar
Offline
Berichten: 2

Beste Marieke,

 

Ik kan niet zeggen dat ik eenzelfde situatie heb meegemaakt, maar wel dat ik me enorm eenzaam heb gevoeld en daardoor dichtklapte. Gelukkig zitten er veel hulpverleners in mijn familie en vriendenkring. Zij pakten het goed op en hebben me geholpen. Het cliché was in mijn geval waar; zorg eerst goed voor jezelf en dan kan je het ook beter weer doen voor anderen. Ikzelf heb veel baat gehad aan de Vruchtenburg met praten en bij het Kwaliteit van Leven centrum bij het AvL. 

 

Ik denk dat je niet alles kan dragen in je eentje en dat is niet erg want dat kan eigenlijk niemand. Zeker met kleine kinderen er ook bij. En samen praten bij een therapeut kan ook een goed stap zijn om elkaar weer te vinden.

 

In iedergeval geef ik je een warme groet.

afbeelding van Charlie77
Offline
Berichten: 17

Hoi Marieke,

Ik zit niet helemaal in dezelfde situatie als jij maar herken wel de stressen spanning die kanker meebrengt, ook op je relatie. Ik vond/vind het erg moeilijk mijn gevoelens met mij partner te delen zonder haar ermee te belasten. Soms komen we samen dan in een negatieve spiraal ipv elkaar steunen. We hebben allebei afzonderlijke therapie bij het Ingeborg Douwes centrum. Zij zijn hierin gespecialiseerd, ook in relatie problemen tgv kanker diagnose. Wie weet is dat ook iets voor jullie?

Veel sterkte en wat goed trouwens dat het op zich (fysiek) al zo lang goed met je gaat.

 

Offline
Berichten: 11

Hoi Marieke, dat je in een achtbaan terecht bent gekomen is voor vele denk ik herkenbaar. Je emoties raakt uit balans en het liefst wil je niemand ermee tot last zijn. Ik wilde zelfs mijn (nieuwe) relatie verbreken omdat ik hem niet ermee tot last wilde zijn. Maar mijn lief bleef bij mij. Ik was niet alleen, maar ik voelde mij toen wel eenzaam. Als ik jou een tip mag geven, geef eerlijk aan wat je voelt en wat er door je heen gaat. Dat je doodsbang bent is een hele normale reactie. Vaak zien ze jou als een sterke vrouw omdat jij niet je zwakke momenten laat zien. Het is ook zwaar voor degene die van jou houden, zeker als zij op afstand worden gehouden. Jij hoeft het niet alleen te doen, als je hulp krijgt omarm het en hoe moeilijk het ook is, probeer het te accepteren. Ik heb soms nog moeite om te accepteren, dat ik niet meer de oude ben. Ik ga nog steeds om de week praten met praktijkbegeleidster van mijn huisarts. En geeft mij ook steun als ik over mijn relatie praat. 

Heel veel sterkte ! 

Groetjes Cecylia

Offline
Berichten: 4201

Zoek hulp. Ik ben met uitzaaiingen mijn man kwijt geraakt. Hij kon totaal niet praten, althans, niet met mij, en uiteindelijk is hij gevlucht in de armen van ...... Praat, met behulp van deskundigen zoals een psycholoog, therapeut of wat dan ook, samen en apart. Als je graag samen wilt blijven, zeg dat dan als eerste. Dat je van hem houdt en niet wilt dat jullie uit elkaar gaan. Dat je niet weet hoe je het aan moet pakken maar dat je open staat voor alles, als het maar helpt. Dan heb je in ieder geval een begin gemaakt.

Het is gewoon voor allebei de partijen héél erg moeilijk om met een leven zonder toekomst toch een goed leven te leiden. Als de één het wel kan en de ander niet dan heb je daar nog steeds niks aan: je moet het toch samen doen.

Offline
Berichten: 832

Ik zou proberen te vermijden dat er tijdens de behandelingen drastische beslissingen gemaakt worden. Je wereld staat zo op de kop, geen wonder dat je samen de balans kwijt raakt. Die kan echt wel terug komen.

Mijn man en ik hadden het ook even moeilijk tijdens de behandelingen. Vooral omdat ik niet kookte en warm at, en in het logeerbed wilde slapen. Dus je doet niks samen. Hij is niet het zorgzame type en vond het lastig dat hij niet avondjes kon doorzakken omdat ik graag wilde dat hij kon rijden als ik plotseling naar het ziekenhuis moest. Maar achteraf herinner ik me vooral dat hij elke chemokuur mee is geweest en me gezelschap heeft gehouden. Niet alleen de 4 ac-kuren maar ook de 12 wekelijkse taxolkuren.

Offline
Berichten: 832

O ja en ik sluit me aan bij Ellen: zoek vooral hulp!

Offline
Berichten: 25

en onthoud dat je dit niet alleen hoeft te doen, deel het met de mensen die je lief zijn hoe moeilijk je dat ook vind. Lukt dat niet dan inderdaad wat er al gezegd is zoek hulp

Offline
Berichten: 255

Ik zou je aanraden in elk geval voor je zelf hulp te zoeken om uit de stand van ik moet alles alleen kunnen en vooral doorgaan te komen. Want daardoor raak je alleen maar verder van elkaar verwijderd. Het elkaar ontzien heeft mij ook bijna mijn huwelijk gekost,  omdat wel elkaar helemaal kwijt dreigden te raken door teveel elkaar te ontzien en niet meer te praten. Gelukkig bleek toen we écht weer in gesprek raakten dat we veel te veel te verliezen hadden om elkaar los te laten. Maar pijnlijk was het allemaal wel. Dus zoek hulp en praat!