Bang voor het basisonderzoek...

6 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Mich1971
Offline
Berichten: 3
Bang voor het basisonderzoek...

Hallo iedereen. Ik heb mij kort voorgesteld in een ander rubriekje. Ik ben Mich, 48 jaar en heb een zoon van 21.
Ik lees hier al enkele weken mee in de hoop wat antwoorden te krijgen die mij enigszins wat geruster kunnen stellen.
Eindelijk ben ik deze week naar de huisarts gegaan omdat ik verandering merk aan mijn tepel...
Ik merkte dat ik een wit puntje had op mijn tepel en ik voelde een verharding onder het tepelhof. Ik dacht eerst dat het wat uitvloei was omdat ik ongesteld moest worden maar het was vooral die verharding die mij zorgen baarde. Langs de andere kant voelde ik dit niet. Enkele dagen na mijn menstruatie ben ik dan toch langsgeweest bij de huisarts, volledig over mijn toeren, omdat ik al de ergste scenario's heb bedacht in mijn hoofd....En dokter google doet er niet veel goeds aan... Hij heeft gevoeld en hij voelde het inderdaad ook En het witte puntje, zei hij, is een soort eczeem. Hij zei ook dat er geen bijgekomen massa is, dat dat op zich al goed is. En dat die borst veel meer klieren bevat dan de andere. Maar heeft mij toch doorverwezen voor een echo en mammo. Ik mag volgende week donderdag gaan. Mijn huisarts zei dat hij hoopte dat ik toch al iets minder ongerust zou zijn...Maar ik ben nog banger geworden...Als ik eerlijk ben, ben ik echt doodsbang...Het liefst van al zou ik willen weglopen, maar dat is ook geen oplossing... En ja, ik ben nu echt gefixeerd op die borst, ik voel vanalles nu. Mss voelde ik dat ervoor ook al maar stond ik er niet bij stil....Gisteren merkte ik een ader op en het was grote paniek vanbinnen....Was die ervoor ook al? Is dat iets nieuws? Tot wanneer ik wat rustiger was en wist dat ik deze al lang had
.... Ik heb het gevoel dat ik gek wordt van angst....Terwijl het ook mss iets goedaardigs kan zijn... De ziekte van Paget speelt door mijn hoofd, alles eigenlijk...Terwijl ik anders nogal sterk in het leven sta. Nu voel ik mij een heel klein meisje die het liefst van al zou verdwijnen....
Mijn zoon weet het dat er iets speelt, maar veel zeg ik er niet over. Hij weet dat ik volgende week het onderzoek heb. Hij zegt dat ik erover moet praten met hem als er mij iets bezighoudt, hij is superlief en superbezorgd. Maar ik wil er hem niet mee belasten, want hij is ook een gevoelig zieltje, dus hou ik mij goed voor hem.  Hij moet genieten van het leven, zonder al te veel kopzorgen. Want we hebben ons part al gehad hij en ik...Hij is mijn alles...
Mijn mama woont in bij ons, is 87 jaar en nog goed voor haar leeftijd, maar haar durf ik het ook niet te zeggen, omdat ik bang ben dat ze er niet goed op zal reageren en dat haar bloeddruk de hoogte in gaat. En wat moet ik zeggen...Ik heb zelf geen antwoorden.... Daarom dat ik niet veel zeg en me sterk hou uiterlijk dan, maar vanbinnen ben ik aan het doodgaan....
Ook iets waar ik mee bezig ben, ik had enkele weken geleden het plan om een pupje in huis te halen, als vriendinnetje voor mijn Sushi. Sushi is 15 maanden. Maar nu zit ik ook al te denken, is dat wel verstandig...wat als... wat zal er gebeuren met mijn o zo geliefde dieren....als ik er niet meer ben.... Snappen jullie...Ik ben normaal niet zo...Ik sta sterk in het leven en heb altijd al van alles het beste gemaakt. Altijd gevochten voor alles wat me lief is. En nu ben ik aan het panikeren en bij manier van spreken mijn begrafenis al aan het regelen....
Wat bewonder ik jullie moed en jullie positiviteit en de manier hoe jullie ermee omgaan....Ik voel me een mietje naast jullie...

 

Offline
Berichten: 186

Lieve Mich, probeer het te parkeren, de angst, tot het moment dat je meer weet. Ik weet dat dit heel moeilijk is. Heel erg moeilijk. Maar probeer het toch. Je HOEFT niet voortdurend aan het mogelijke slechte scenario te denken, je MAG het parkeren. Daar gaat het niet van weg, maar jij komt iets rustiger je dagen door. Jezelf afleiden helpt daarbij enorm. Veel series kijken, wijntjes drinken, boeken lezen, wat dan ook.

Een andere manier is: kijk de angst recht in zijn vuile snuit. Ga hem te lijf door hem te confronteren met je strijdbaarheid, daar krimpen angsten wel vaker van. Mij hielp het goed. Beide manieren overigens. Want angst aankijken lukt niet altijd, en zelfs als het monster even verdwijnt, zoekt het beest slinkse weggetjes om alsnog weer binnen te komen. 

Kalmeer, en probeer in elk geval iemand in vertrouwen te nemen. Schrijf hier van je af, ik weet nog dat ik me de eerste week dat ik wist dat ik borstkanker had, hier aanmeldde, en dat ik me zooooo getroost en gesterkt voelde. Gebruik de site. Daar is die voor. Heel veel sterkte, en houd je ons op de hoogte?

Groet, Anne

afbeelding van Mich1971
Offline
Berichten: 3

Lieve Anna Tjula... 

Bedankt voor hierboven. Ik heb je raad ter harte genomen en ik moet zeggen, ik voel me al kalmer... Toen ik je bericht gisteren las, rolden de tranen over mijn wangen. Het raakte me zo diep...

Hier het al kunnen schrijven, heeft me toch goed gedaan. Mijn gedachten kunnen uiten, ik had er zo nood aan. 

Bedankt om de tijd te nemen mijn lang epistel te lezen en me weer wakker te schudden met je uitgebreid antwoord. Ik was totaal van de kaart en had mezelf niet onder controle... Vooral mijn gedachten... Ik ga je goede raad verder opvolgen en ook die van mijn zoon. Niet te ver vooruit denken en afwachten. Paniek is nergens goed voor. En vooral positief blijven. Zoals jullie hier allemaal! Wat kijk ik op naar jullie!! 

Offline
Berichten: 4268

Angst is een lelijk ding. Tegelijkertijd zorgde de angst ervoor dat je naar de dokter ging toen je een verandering zag: en dat is heel goed! Angst zorgt ervoor dat je voorzichtig bent. Maar nu de angst die functie al heeft vervuld mag hij ophoepelen. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik probeer net als Anne Tjula de angst af en toe recht in de ogen te kijken, om mezelf daarna weer af te leiden.

Zo had ik vanmorgen een fijne massage. Even mezelf laten vertroetelen. Het bracht me weer wat rust, en duwde de angst weer een beetje terug op zijn plek. Één hoekje mag ie hebben, de rest is van mij.

Nu een pupje zou ik sowieso niet doen, omdat je hoofd er nu niet naar staat.

En dan nog iets: ik denk dat je zoon zich meer zorgen maakt als je niks zegt dan wanneer je erover praat. Ik heb ook een volwassen zoon, maar met hem heb ik altijd afgesproken dat híj alles het eerste hoort; het goede nieuws maar ook de zorgen. Dit zorgt ervoor dat hij niet hoeft te piekeren over dingen die niet nodig zijn. Hij kent dan de zorgen en daar kan hij als jongeman van 21 heus wel mee omgaan. Mijn zoon zegt dan vaak tegen mij: mama, denk je dit, of wéét je dit? en dan kunnen we het over mijn gedachten hebben en wat die me brengen.

Offline
Berichten: 906

Hoi Mich,

Ja lastig he. Ik had een paniekstoornis toen ik de diagnose kreeg, dus herken het gepieker erg. En uiteindelijk helpt het niks. Naast de goede tips van de dames hierboven heb ik nog de tip om te gaan sporten (of wandelen als dat meer je ding is). Daarmee haal je al die overbodige stress uit je lichaam. En een fijne serie kijken helpt ook. Sterkte!

Offline
Berichten: 515

Hallo Mich,

Wat ontzettend naar dat je zo bang bent. Dat is bijna nog erger dan de kwaal en dat meen ik.

Ik hoop dat je angst niet nodig blijkt te zijn. En mocht je toch slecht nieuws krijgen: je kunt veel meer hebben dan je denkt. Wij zijn ook niet altijd allemaal flink en rustig, zoals je leest. En bij jou was het ook een moment dat je even heel bang was, daarna herpak je je weer. Maar borstkanker is ook maar een ziekte, en voor steeds meer mensen behandelbaar. Mij hielp het dan weer om wel uit te gaan van het ergste. Zoals Anna Tjula zegt: het recht in de snuit kijken. Want die aanblik went! 

Ik hoop op heel goed nieuws voor jou. 

Hartelijke groet,

Linda