Soms beng ik bang...

3 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 255
Soms beng ik bang...

Soms vliegt het me aan. 8 november 1980 is mijn vader overleden. Uitgezaaide longkanker (en ik was papa's kindje, hakte er dus best wel in, ik was toen 16 jaar). 12 februari 1991, mijn moeder,  ook uitgezaaide longkanker. 30 januari, mijn schoonzusje, uitgezaaide longkanker, 47 jaar.....

Mijn vader was 53, mijn moeder 61.Mijn vader was 49 toen hij ziek werd, net als ik. Mijn prognose is goed, Met een beetje mazzel ga ik mijn vader wel overleven (ik word in april 54). Mijn moeder is 4 jaar ziek gewest. Mijn schoonzusje ook. Gelukkig lees ik hier ook verwachtingen van > 10 jaar.

Hell, ik wil nog niet dood. Sorry hoor, vandaag is gewoon een off day. Sterfdag van mijn moeder, enzo. Hoewel ik een haat-liefde verhouding met haar had, mis ik haar. Wat is dit toch een kut-ziekte. Dus.

Offline
Berichten: 299

Helaas hebben we geen glazen bol om in de toekomst te kijken. Maar misschien is als dat ook wel weer goed.

Na al dat verlies van dierbaren lijkt het me logisch dat je soms zelf bang ben. Ik heb net even gegoogled maar longkanker is niet erfelijk. Dus dat scheelt.

Mijn moeder is 4 jaar geleden overleden aan uitgezaaide longkanker. Vreselijk was het. Mijn moeder en ik hadden een enorme complexe band, maar ik mis haar iedere dag. Ik ben blij dat ze mijn borstkanker niet meer heeft meegemaakt. Althans niet in levende lijve.

Ik weet niet of je gelooft in een hiernamaals. Maar misschien is dat een troost. We weten niet wanneer maar het is een zekerheid dat we poit allemaal doorgaan. Laten we er tot die tijd maar het beste van maken en zoveel mogelijk genieten.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

We kennen het allemaal de slechte dagen - de confrontatie met onze eigen sterfelijkheid. Dat gevoel kan op verschillende manieren getriggerd worden, iemand die sterft in de nabije omgeving, een datum waarop iemand een jaar of meer jaren geleden ons is ontvallen.

In mijn moeders familie gaat bijna iedereen dood aan kanker. Mijn moeder heeft ook kanker, met uitzaaiingen. Zij is 93 en kan niks meer maar wil thuis blijven tot haar dood. Dus 4 x daag thuiszorg. Ik ga elke dinsdagochten naar haar toe.

En dat is best zwaar en confronterend want haar geliefde onderwerp.........is de dood. ze wil graag dood, mijn vader achterna. En ik vind het verwarrend, ik wil nog lang niet dood. Maar zo oud worden zo als zij er nu bij zit, dat wil ik ook niet. Wat heeft het leven voor zin als je niks meer kunt. Om 8 uur uit bed gehaald en om 20 uur er weer in gestopt.

Nadira die gevoelens zijn heel begrijpelijk. Je denkt op zulke dagen aan de mensen die er niet meer zijn. En de twijfel slaat toe - hoe lang zal ik zelf nog te gaan hebben....