Mijn lieve mama

213 berichten / 0 nieuw
afbeelding van claudi79
Offline
Berichten: 74

Ja Maisa, ze is in principe opgenomen voor een routine ingreep; het plakken van de long. En ze is in t ziekenhuis extreem achteruit gegaan, dat ze vrijwel niks meer kon. Bedlegerig was. Ik vind t nog altijd onwerkelijk. Ik denk zelf dat we haar situatie onderschat hebben. Net zoals de artsen. Want ook zij waren geshockeerd dat ze zo snel achteruit ging opeens. Ze heeft gevochten, dat zeker. Ze heeft t uren volgehouden. Maar opeens was t klaar! Genoeg! Ti's leeg! Voel me leeg! Ze waren plannen aan t maken dat ze een paar dagen later naar t revalidatiecentrum zou gaan. En opeens dit. Alsof je in een nachtmerrie leeft. Ze had al 10 jaar de ziekte en je weet dat er ooit zo'n moment komt. Maar op deze manier en nu?!? Nee dat hadden we nooit gedacht. We hebben zelfs ook nog nooit HET gesprek gehad over haar wensen mbt de crematie en afscheid. Dat zou wel in de toekomst komen, als t echt slecht ging en de artsen het ook zouden opgeven.
Ze zou nog chemo gaan volgen, nog 5 te gaan. Dan revalideren en dan naar huis. Maar het mocht niet zo zijn.
Ook had ze mooi weer gespeeld tegen ons, de kinderen. Terwijl ze tegen vriendinnen wel uitspraken deed als; "ik ben zo moe, ik hou dit niet meer vol!" En "ik kom nooit meer thuis" en "deze situatie voelt niet goed"
Zo verdrietig allemaal...

Offline
Berichten: 4198

Claudi, allereerst gecondoleerd met het overlijden van jouw 'lieve mama'.
Wat is het snel gegaan. Ik denk met je mee dat je moeder zich behoorlijk wat sterker voordeed dan dat ze was, al eerder dan dat ze in het ziekenhuis lag. Ik lees al een hele poos met je mee en als je later je eigen berichten terugleest dan zie je steeds je zorgen groter worden omdat je ziet dat het niet zo goed gaat. En ook dat ze wel tegen je zei in het ziekenhuis dat ze bang was niet meer thuis te komen, maar dat niemand dat kon geloven.
Ze heeft zo goed haar best gedaan om zo lang mogelijk bij jullie te kunnen blijven, maar het was ineens op.
Wat dapper dat jouw lieve mama ook zo lang nog voor je zoontje heeft gezorgd. En wat fijn ook dat ze daar zoveel geluk in vond.
Maar voor nu staan jullie voor een zware en moeilijke tijd. Het verdriet om haar overlijden en daarnaast al het geregel. Het kan niet anders dan heel moeilijk zijn. Ik hoop dat je steun bij je familie vind.
Ik wens je dan ook veel sterkte.

Offline
Berichten: 189

Lieve Claudi, ik was er al zo bang voor...
Wat is je moeder steeds dapper geweest ondanks haar angsten, pijn en voorgevoel. En wat ben jij ook steeds dapper geweest. Je hebt je moeder gesteund zoveel je kon.
Ik wens jou, je broer en verdere familie veel sterkte toe.
Bedankt voor het delen van je verhaal... [troost]

Offline
Berichten: 250

wat verdrietig dat je nu ook je lieve mama kwijt bent. Gecondoleerd, en heel veel sterkte, Claudia!

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Lieve Claudia, gecondoleerd met het verlies van je mama. Wat zul je haar missen. Ook je zoontje zal haar missen, ze was zo dol op hem. Maar aldie liefde die ze voelde voor hem heeft ie gekregen en zit nu in hem. Ik ben wel geschokt hoe snel het uiteindelijk toch allemaal is gegaan. Hoe verschillend uitgezaaide kanker verloopt. Heel veel sterkte claudia, voor het rouwen om je lieve moeder. En kom gerust hier nog vaak van je afschrijven hoor. We willen er voor je zijn zolang jij het nodig hebt?

afbeelding van claudi79
Offline
Berichten: 74

Dankjewel voor alle lieve reacties dames. Het zal voor jullie ook confronterend zijn om dit soort nieuws te lezen. Het is in elk geval een heavy periode op dit moment. Veel geregel, naast de emoties die er zijn. Ze had een huurhuis die helemaal leeg moet voor begin januari. Het was mijn ouderlijk huis, waarin ik ben geboren. Dus wetende dat dit straks weg is, valt me ook behoorlijk zwaar. Met het leeghalen komen natuurlijk ook veel emoties. Je komt spullen tegen wat je nooit verwacht of lang niet meer had gezien. Niet alleen van mijn moeder maar zelfs nog van mijn vader die mijn ma bewaard had. Daarbij had ze een 14 jarig hondje die tijdens de ziekenhuis opname bij een kennis logeerde. Met het idee dat zodra mijn ma thuis zou komen, hij ook weer terug kwam. Het liep anders en de kennis liet weten geen zin te hebben om het hondje te houden. Het hondje was altijd heel belangrijk voor mijn moeder en destijds nog voor mijn vader. Dus het brak ons hart, denkend aan dat hij zijn laatste tijd hier nog in een asiel zou moeten doorbrengen. Bij ons in het gezin ging het niet ivm katten en bij mijn broer ook niet. De rest van de familie wilde hem ook niet. Tja, er was niet veel interesse in een 14 jarig beestje dus we waren wanhopig. Uiteindelijk via Facebook maar een oproep geplaatst. En na 3 dagen reageerde een kennis van mij dat ze interesse had. Ze wilden al tijden een hondje en hadden vaker in t asiel gekeken. Niks passends gevonden. Tot nu dus. Een paar dagen later hebben we hem gebracht en hij is t kindje geworden daar. Die meid is altijd thuis en verwend hem lekker. Hij is gelukkig dus goed terecht gekomen.
Tja en dan is ze dus alweer 2 weken weg. Leeg! Onwerkelijk nog! Zo snel opeens. We zitten toch met nog wat vragen dus we willen ook nog een gesprek met haar behandelend oncoloog. Hoe dit zo heeft kunnen gebeuren? Dat ze zo snel achteruit is kunnen gaan in een ziekenhuis, waar je alle vertrouwen in hebt dat ze in goede handen is.
Nu terug kijkend waren er wel tekenen dat ze langzaam de hoop opgegeven had. Ze kwam niet meer uit het bed, wilde en kon niet meer. Ze at niet meer, ze zei vrijwel niks meer, keek wat suffig voor zich uit, reageerde zelfs bijna niet meer op mijn zoontje.
Het is beter zo, voor haar. Maar wij missen haar vreselijk. En ik kan het niet helpen dat ik constant nadenk over wat als ze niet in t ziekenhuis was opgenomen? Ik weet dat er geen antwoord op komt maar toch....

Offline
Berichten: 4198

Lieve Claudi,
Wat zal het moeilijk zijn!
En zo'n gesprek, dat lijkt me heel fijn, dan krijg je toch wat meer informatie die je kan helpen bij het verwerken. Dat geldt ook voor het leegmaken van je ouderlijke woning. Alle herinneringen zullen terugkomen en behalve veel verdriet hoop ik dat het je ook troost zal brengen.

Offline
Berichten: 4240

Claudi, gecondoleerd. Zo onverwacht toch nog.

afbeelding van claudi79
Offline
Berichten: 74

Lieve dames, ik wil graag t gedicht delen die centraal stond bij t afscheid van mijn mama....hij werd voorgelezen tijdens de crematie, stond bij de rouwadvertentie en in haar bidprentje...

God looked around his garden
and found an empty place.
He then looked down upon the earth,
And saw your tired face.

He put His arms around you,
And lifted you to rest.
God's garden must be beautiful,
He always takes the best.

He knew you were suffering,
He knew that you were in pain.
He knew that you would never,
Get well on earth again.

He saw the road was getting rough,
And the hills were hard to climb,
So He closed your weary eyelids,
And whispered, "Peace be thine."

It broke our hearts to lose you,
But you didn't go alone,
For part of us went with you,
The day God called you home.

Offline
Berichten: 189

Mooi Claudi. Een tektst om troost in te vinden...
[troost] liefs immie

afbeelding van claudi79
Offline
Berichten: 74

Beste dames, daar ben ik weer eens een keertje. Zo af en toe kom ik toch nog hier om effe te lezen. En ik dacht; laat ik jullie ook nog eens op de hoogte houden hier.
Ondertussen alweer een dikke maand geleden dat mijn lieve moedertje overleden is. Met in die maand, de feestdagen.
Die zeker niet makkelijk zijn geweest. Erg confronterend. En erg eenzaam, zo zonder ouders.
Ook hebben we haar huis leeg moeten halen. Vreselijk. Ons ouderlijk huis. Het huis waar ik in geboren ben. Het is een huurhuis dus de huur hebben we moeten opzeggen. Alle dierbare spulletjes meegenomen en de rest hebben we door een bedrijf laten leeghalen. We kregen het niet voor elkaar om het zelf te doen. Ik ben na het leeghalen van het huis ook niet meer terug geweest. Kan het niet zien, dat lege huis. Vreselijk! Echt verschrikkelijk.
Tja en vandaag weer voor het eerst op het werk. Een paar uurtjes maar om weer te wennen. Ben na het overlijden niet meer wezen werken. Zat er zo doorheen. Maar mijn werkgever zit een beetje aan me te trekken. Dus daar zijn we weer.
Op zich bevalt het wel weer om hier te zijn maar ik ben ook blij als ik deze halve dag weer achter de rug heb. Iedereen komt naar me toe, heel lief ook, om te vragen hoe het gaat. En ik moet dus ook 100 keer hetzelfde verhaal vertellen. Erg vermoeiend. Dus ben nu ondertussen de uurtjes aan het omkijken.
Het valt me allemaal niet makkelijk. De realisatie dat ze er niet meer is, wordt steeds duidelijker. In de eerste weken na het overlijden wordt je geleefd. Je hebt zoveel te doen dat je niet eens tijd hebt om te rouwen en om stil te staan wat je allemaal mist. Maar nu de ergste drukte weg is, dringt het zo langzaam door dat ze voor eeuwig weg is. Dat je geen ouders meer hebt, die onvoorwaardelijk van je houden en je steunen. Mijn grote steun en toeverlaat is weg. En ik zal mezelf moeten zien te redden, samen met mijn partner, kind, broer en schoonzus.
Die gevoel van leegte en eenzaamheid is vreselijk. Echt vreselijk. Ik ben 34 jaar en heb geen ouders meer. Te jong. Maar helaas, de werkelijkheid.

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Ach Claudia, wat een verdriet. Maar liever toch maar het vedriet dan dat het je onverschillig liet. Het laat immers zien hoeveel je van haar hield. Ik voel met je mee dat je al zo jong wees bent. Ik was het ook al op die leeftijd. Je wordt gedwongen erg op eigen benen te staan. Door de rouw heen kan ook jij dat. Je ouders zitten in je , die kracht zit in je.

Pagina's