mijn moeder

4 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Mijnmama
Offline
Berichten: 2
mijn moeder

Hoi,

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen, dus ik begin maar bij het begin.

In augustus 2014 werd bij mijn moeder vastgesteld dat ze borstkanker had. Na een borstamputatie, chemo en bestraling waren we ervan overtuigd dat ze weer "gezond" ging worden. Tijdens mijn moeders ziekte heb ik mijn leven op pauze gezet, met liefde. Ik stond op het punt om naar Utrecht te verhuizen en aan een nieuwe baan te gaan beginnen, maar ik verhuisde terug naar ons dorp en zorgde voor haar. Mijn vader is namelijk overleden in 1993, ik heb ook nog 3 broers, maar die wonen niet allemaal in de buurt.

Na de operatie en de chemo voelde mijn moeder zich al een stuk beter, ik ging weer werken en mijn moeder zag uit naar de laatste ronde bestraling. Alles leek goed te gaan, ze genoot van het leven. Ik leerde mijn huidige vriend kennen (mijn moeder was al direct fan van hem) en ons geluk kon niet op want in oktober 2015 kwam ik erachter in verwachting te zijn. Een kindje met de man waar ik van hou en een kleinkind voor mijn moeder, het leven was weer mooi.

In januari ging het mis, mijn moeder had in 1 keer zo'n pijn. Ze kon niet meer zitten en liggen, echt ze stond bijna de hele dag door. Voorover gebogen leunde ze op de tafel, dag in dag uit. Slapen ging niet meer, 's nachts zat ze met haar knieën voor haar bed voorover geleund en viel zo in slaap. Ze kreeg diclofenac voorgeschreven, toen die niks deed kreeg ze tramadol, maar ook dit was geen succes. Na meerdere röntgenfoto's (waar niks op te zien was) werd ze vorige week doorverwezen naar een neuroloog, we waren al die tijd in de veronderstelling dat het een hernia was.
Eenmaal bij de neuroloog stapten we zonder dat we het wisten weer op de sneltrein die kanker heet.. Een spoed mri, dezelfde dag nog de uitslag.. Uitzaaiingen, in het heiligbeen en in een wervel (de L5), de volgende dag meteen bestraling en morfine ophalen. Niet meer te genezen kregen we te horen bij de bestraling.

Nu een week verder... Maandag naar de oncoloog, horen wat het plan is om de pijn te bestrijden en haar nog zoveel mogelijk tijd te geven. Geen pijn meer hebben we afgesproken (wat is morfine dan fijn!). Ze blijft positief en ik ook, want we lezen zoveel verhalen van mensen die het met uitzaaiingen nog lang volhouden.. De geboorte van ons meisje moet ze nog meemaken en dan ook nog alle 'eerste momenten'.. De eerste kerst, de eerste oud en nieuw, de eerste verjaardag...

Natuurlijk zijn we bang, bang dat we haar al binnen een paar weken kwijt zijn. Het idee dat ze er straks niet meer is doet zoveel pijn, ik weet niet wat ik zonder haar moet doen. Ik vind het zo egoïstisch van mezelf, het gaat om haar en niet om mij. Ik wil niet dat ze pijn heeft of dat ze bang is, ik wil dat ze kan genieten van alle mooie momenten..

We zien op tegen maandag, want dan is het echt weer een dag dat je met je neus op de feiten gedrukt word. Hoeveel erger kan dit nieuws nog worden vraag ik me af. Ik betrap me erop dat ik van haar gezicht probeer af te lezen wat ze denkt, wat ze voelt. Zou ze bang zijn? Heeft ze nu meer pijn dan dat ze wil zeggen? Wanneer er op tv iets voorbij komt over kleinkinderen, krijg ik een prop in mijn keel. Heeft zij dat ook? Pffff binnen 1 week staat de hele wereld op zijn kop, alles voelt anders. Zo had het leven niet moeten zijn, dit had allemaal niet mogen gebeuren. Na alles wat ze heeft mee gemaakt zou het nou de tijd moeten zijn om te genieten, om haar kleinkind helemaal te verwennen en als een trotse oma achter de kinderwagen te lopen.... Ik hoop natuurlijk dat ze ondanks haar diagnose nog de tijd gaat krijgen om al die dingen te doen.

Gisteren is ze mee geweest naar de verloskundige, het hartje van haar kleindochter gehoord. Volgende week een extra echo van ons meisje.. Het ene moment bezig met nieuw leven, het andere moment bezig met de dood..

Ik heb zoveel vragen maar weet niet waar ik moet beginnen, dus ik ben maar eerst begonnen met het hele verhaal. Maandag kom ik vast met een heleboel vragen als we bij de oncoloog zijn geweest. Sorry als het allemaal wat warrig is, combinatie van hormonen en een dosis angst denk ik. Ik heb al zoveel aan deze site gehad, ook in het begin van haar ziekte.

Offline
Berichten: 127

Wat heftig meis om nu weer in deze ellende te moeten zitten, zeker en natuurlijk ook voor je mama. Ik hoop dat ze nog lang mag genieten van je kleine meisje straks!
Misschien kan je je verhaal bij "mijn verhaal" neerzetten dan lezen meer mensen het denk ik dan op het forum en kan je het verhaal later weer aanvullen.
Veel sterkte voor maandag, spannend!

afbeelding van Mijnmama
Offline
Berichten: 2

Bedankt! Heb het ook bij mijn verhaal gezet nu. Zo fijn om even mijn hart te kunnen luchten

Offline
Berichten: 2286

Beste mijnmama, allereerst welkom bij De Amazones en ik hoop dat je hier de nodige info leest en veel steun zult vinden.
Ik denk dat je dit bericht niet gezien hebt, maakt niets uit hoor. Je hebt al geschreven op je profielpagina, en dat is ook de bedoeling.

Sterkte!