Mijn moeder is overleden

5 berichten / 0 nieuw
afbeelding van Alinutza
Offline
Berichten: 1
Mijn moeder is overleden

Hallo allemaal,

Vorig jaar is mijn moeder op 63-jarige leeftijd overleden en ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Vooral op de manier hoe dat gegaan is.
Daarom dit topic, ook om mijn ei kwijt te kunnen.

Vorig jaar is ze met mij en mijn gezin nog mee geweest op vakantie. Een maand later werd ze erg moe.
Toch is ze toen nog bij ons op een feestje geweest en deed ze gewoon mee.
Maar een week later verdween haar eetlust en heeft ze de huisarts gebeld.
Die heeft een aantal waardes getest en dezelfde week kreeg ze uitslag dat haar calcium extreem laag was en dat ze naar het ziekenhuis moest komen om opgenomen te worden.
Ze hebben dezelfde dag nog onderzoeken gedaan in het ziekenhuis en door lidtekens op de longen dachten ze aan sarcoidose.

Ze wilden nog verschillende testen doen waarna ze zou starten met prednison.
In de dagen erna was ze prima aanspreekbaar maar wel erg moe en benauwd.
Zes dagen na haar opname kregen we de diagnose dat ze borstkanker had en dit bleek met uitzaaiing naar de longen.
Of er meer uitzaaiingen waren hebben we nooit geweten want de dag erna was ze aan het hallucineren en nog een dag later lag ze in coma.

Twee maanden na onze vakantie en tien dagen na haar ziekenhuisopname is ze overleden.

ik ben me kapot geschrokken en kan het eigenlijk nog niet bevatten. Ik heb nooit gehoord dat het zo snel ging. En borstkanker al helemaal niet.
Heb ik wat over het hoofd gezien of had ik wat anders kunnen doen? Is dit herkenbaar?

Mijn oma leeft ook nog en ik ben daar erg druk mee, ze is in de periode na het overlijden nogal in de war/dement geraakt. En heeft het alleen over mijn moeder.

Met mijzelf lijkt het aan de ene kant goed te gaan, ik ben gezond, ik werk en met de kinderen gaat het goed. Maar ik kan het maar niet bevatten en niet afsluiten.

Is het herkenbaar dat het ZO snel kan gaan? Ik heb geen afscheid kunnen nemen.

Offline
Berichten: 171

Hoi Alinutza, wat een verschrikking, vooral dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Mijn deelneming.
Dat het zo snel kan gaan: volgens mij kan dat als de uitzaaiingen in een vergevorderd stadium zijn. Het is zo'n verraderlijke ziekte, en als je nog niet eens duidelijkheid hebt, op tijd, over het gegeven dat het überhaupt kanker was, kan ik me voorstellen dat dit ook een rol speelt in de snelheid waarmee het kan gaan. Mijn vader is twee jaar geleden overleden, ook aan kanker, een uitzaaiing in het hart, niet operabel. Vier dagen voor hij stierf hoorden we die conclusie pas. Hij was al een maand of twee, drie helemaal niet meer goed daarvoor, zeer zwak, zeer moe, geen eetlust. Doodziek dus al. Wij weten niet waar de uitzaaiing van kwam, hij was bezig met herstellen na bestraling ivm blaaskanker. Maar wellicht was het van heel iets anders, we zullen het ook nooit weten, want we hebben er niet voor gekozen om het lichaam te laten onderzoeken, autopsie, dat leek ons zo cru. Achteraf heb ik zelf daar spijt van, zeker in het licht van mijn eigen diagnose met borstkanker slechts een paar maanden later. Maar dat wist ik toen nog niet. Het is natuurlijk niet terug te draaien.

Ook ik heb niet echt afscheid kunnen nemen. Of liever, mijn vader heeft geen afscheid van mij genomen. Hij kon de dood niet aan, niet onder ogen zien, hij dissocieerde voortdurend, en glipte uit het leven toen mijn broer en ik net uit het ziekenhuis vertrokken waren naar huis. Gelukkig was mijn moeder bij hem, hield zijn hand vast. Maar dat hij geen afscheid heeft genomen: het is een van de dingen die het meeste verdriet doen. Los van het missen.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Alinutza wat is dat vreselijk snel gegaan bij je moeder. Geen afscheid kunnen nemen van iemand die je zo lief is, ja dat is heel zwaar en moeilijk te verkroppen. Borstkanker is een sluip-ziekte, je hoeft er niks van te voelen en met uitzaaiingen, zonder behandeling kan het heel erg snel gaan.

""Heb ik wat over het hoofd gezien of had ik wat anders kunnen doen?""

Dat vraag jij je af. Hier klinkt een schuldgevoel in door. En ik denk dat het eerste is wat jij moet proberen: dat schuldgevoel loslaten.
nee je had niks anders kunnen doen. Niemand had dit kunnen vermoeden.

Wees lief voor jezelf en sla jezelf niet voor je kop met wat je allemaal zou hebben moeten doen. Het is absoluut niet jouw schuld. Ik hoop dat er een tijd komt dat je weer rust krijgt in je hoofd en dat je het kunt plaatsen - als pure pech.

Offline
Berichten: 874

Alinutza, wat verdrietig. Gecondoleerd met het verlies.
Ik ken eerlijk gezegd geen gevallen bij wie het zo snel ging, maar dat is ook logisch, want als het zo snel gaat dan kom je ook niet toe aan lotgenotencontact.
Ik denk dat niemand hier iets aan heeft kunnen doen. Je had dit niet kunnen herkennen.
Veel sterkte.

Offline
Berichten: 4131

Wat verschrikkelijk. Zo'n snel overlijden. Mijn vader overleed terwijl hij tenniste. Geen afscheid, helemaal niks. Het is zwaar en je vraagt je inderdaad achteraf af of je iets gemist hebt. En had, dacht ik, was ik toen nog maar even aangegaan. Ik reed voorbij, en dacht, ik ga morgen wel. Het is hard. Je kunt de tijd niet terugdraaien.
Wat ik van borstkanker geleerd heb (ik heb zelf ook uitzaaiingen) is dat er geen een kanker hetzelfde is en dat het bij sommigen extreem lang duurt en bij anderen vreselijk snel gaat.
Zelf had ik vrede met het idee dat het voor mijn vader zelf wel heel fijn was dat het zo snel ging. En mettertijd volgde het loslaten toch. Dat wens ik jou ook toe. Veel sterkte, ook voor je vader.