Mijn moeder waar ik zoveel van hou

6 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 7
Mijn moeder waar ik zoveel van hou

Hoi allemaal ik ben kimberley, zelf trotse mama van 2 kanjers van kinderen en trotse dochter van een moeder, die er altijd is voor mij en mijn kinderen

in 2011 voelt mijn moeder een knobbeltje, de hele mallemolen, knobbeltje blijkt ontsteking, maar in de melkklieren zit borstkanker, waarschijnlijk al langere tijd, maar deze vorm was niet te zien op mammagrofien.
Dus whopp, chemo, bestraling en linkerborst amputatie. Niet leuk, maar volgens iedereen kankervrij.

Mijn moeder is altijd een sterke vrouw geweest, met een apart gevoel voor humor, waar ik zoooooooo van hou, toch is zij na de borstkanker nooit meer dezelfde geworden. Moe, heel veel pijn, bijna niet kunnen lopen. Liep als een oude vrouw, niet meer met haar kleinzoon kunnen rennen voetballen enz.

Onderzoeken alle jaren proberen uit gevogeld wat het zijn kon. Uiteindelijk, van alles en nog wat en fybromylagie was de uitkomst

Paar weken geleden hadden mijn ouders bedacht als verassing met mij en de kindjes op vakantie te gaan, wat we wel vaker deden. omdat herinneringen voor kinderen een kostbaar iets is voor de toekomst sowieso.
Maar ik schrok, mijn moeder kon echt bijna niks meer en op een gegeven moment ging ze met mijn zoon in het zwembad gewoon normaal. Rustig zoals een oma met veel pijn doet. terug lopend naar het huisje zegt ze het lijkt wel of er iets klem zit in mijn ruggewervel

dus die maandag naar de huisarts, 07-04-2016, kreeg ze een mri, met de mededeling dat alles er okay uitzag, Maandag 11-04-2016 wordt ze gebeld dat het er nog een arts naar had gekeken en vanwege haar borstkanker verleden toch even zekerheid wilde dmv een botscan.
12-04-2016 botscan, maar omdat mama al borstkanker had gehad en die zorg verpleegkundige zo lief was, sprong mama ook even bij haar binnen. Wij hadden allemaal angsten, zij had even in de papieren gekeken en zei och als je geen borstkanker had gehad, was die botscan waarschijnlijk nooit geweest en ach als het uitgezaaid is, dan wordt je waarschijnlijk gewoon chronisch ziek aangezien we een hele kast heb met nog allerlei mogelijke behandelingen.
13-04-2016 uitgezaaid is de mededeling, in het skelet, bekken, elke kant een rib, schouders en schedel.
afgelopen maandag 18-04 een scan voor de andere organen, daar krijgen we nog uitslag van aankomende vrijdag.

Ik ben zo bang, mijn moeder 58, geen levenslust, alles al aan het regelen. Vanmiddag komt er een uitvaart verzorger om te horen hoe mama het precies wilt, als het geregeld is, afgelopen weekend, zaterdag op zondag nacht, om half 2 hebben we alles op geschreven hoe ze het precies wilt, tot aan dr zoeken toe.
Ze heeft al zo lang pijn, ze heeft morfine en nog heel veel pijnstillers, maar ze heeft nog steeds pijn. Pas vrijdag wordt er over een behandeling gesproken omdat dan alles duidelijk is.
Hoe erg ik het allemaal vind en zo verdrietig en zo angstig. Vind ik het ergste aan die ziekte dat je niet weet hoe het verloopt, geen touw aan vast te knopen, mijn zoon is volgende maand jarig, mijn dochter voor het eerst naar school, gaat ze daar bijzijn? in juni is ze 6 jaar getrouwd en is haar man jarig, zal ze daar bij zijn? Bij alle verhalen die ik tot nu toe gelezen heb, hebben mensen nog vechtlust, mijn mama is op. ZE kan gewoon niet meer . Ik wilde het van me afschrijven, ik kan het niet echt delen met iemand als kind van die door de hel van wat noemt kanker gaat. De dochter van een fantastische moeder, die mij geholpen heeft te worden wie ik nu ben. De oma van mijn kinderen die de wereld van haar houden. Mijn zoon die zo close met haar is. Mijn zoon die het eerst oma in haar ogen keek, toen hij geboren werd enz.

Offline
Berichten: 227

oh KImberly, jou verhaal heeft me echt gepakt - ook al is het hier geen ongewoon verhaal, bij de amazones.
Kanker is echt een rotziekte! Heel erg vaak komt het gewoon goed, na de eerste keer. Maar spijtig genoeg komt het bij te veel mensen later terug. Met die onzekerheid leren leven - wat als, hoe lang, wanneer...? - dat is een van de moeilijkste oefeningen. Zowel voor de patient zelf, als voor haar omgeving.
Hou je vast aan wat goed gaat. Jullie hebben elkaar, hebben steun aan elkaar. Zo belangrijk .
En de verpleegster zei dat er nog veel opties waren? Hopelijk wordt dat door de arts straks bevestigd. Kans is groot dat uw moeder, mits een aangepaste behandeling, iets aan haar pijn zal kunnen doen. Nu loopt ze een tijd zonder behandeling, misschien knapt ze erg op van een nieuw medicijn en kunnen jullie gerust nog jaren verder genieten van elkaars gezelschap. Ik wens het je echt van harte toe hoor!
Het leven kan erg hard zijn he. Maar niet iedereen heeft het geluk om zoveel liefde en erkenning te hebben binnen zijn familie.
Ik wens je nog veel sterkte, en goede uitslagen van komende scans.
Lieve groetjes,
smim

Offline
Berichten: 46

Lieve Kim,

Hoe herkenbaar jou verhaal. Ik heb ook zo'n moeder en zit een beetje in hetzelfde schuitje. Mijn ervaring is dat de eerste weken na de diagnose het heftigt zijn. De regelstand de onzekerheid de shock. Hoe lang hebben we nog. Gaat ze lijden? De machteloosheid, boosheid en onbegrip. Zelf zitten we nu in de fase we kleine lichtpuntjes vastgrijpen en ondanks de ellende ook echt intens kunnen genieten met een lach en een traan. Nu is een moment van stabilisatie na een paar weken heftige achteruitgang. Ineens was heel erg ziek. Nu met de juiste medicijnen nagenoeg geen klachten. Energie terug en ze kan genieten. De prognose was enkele weken en uitbehandeld, nu zijn 10 weken verder. Ze voelt zich goed. Ze wordt niet beter maar mag met experimentele behandeling starten voor levensverkening met kwaliteit van leven. Ook voor mijn moeder is alles de eerste weken geregeld. De uitvaart, de euthanasie, thuiszorg. Er rest niets meer dan intens te genieten van elke dag elk moment. We kunnen het nu zien als bonustijd die ons gegeven is. Ik hoop je met mijn verhaal een hart onder de riem te kunnen steken. Sterkte en schrijf vooral van je af als het je helpt.

Offline
Berichten: 178

ow meid wat een verschrikkelijke nachtmerrie is dit!
Dit is waar veel vrouwen natuurlijk ook bang voor zijn en de harde realiteit van kanker. Ik ben daar nog wel eens boos over... ik hoor als "versbakken borstkankerpatient" heel vaak: "gelukkig is het goed te genezen en weg te krijgen".... maar oh oh.. als ik de hoeveelheid verhalen lees waar toch na ca. 5 jaar wederom de kanker toeslaat, dan word ik zo bang :cry:

Ik heb dit proces meegemaakt bij mijn allerliefste zus. Je staat aan de zijlijn, maar voelt zo mee!
En dan is het je mama. Die je al je hele leven kent en waarmee je de strijd in 2011 al hebt beleefd. Natuurlijk is je ze moe en met de uitzaaiingen die je opnoemt.. zal ze inderdaad al heel veel pijn hebben.
Ik wens jullie nog een hele waardevolle tijd toe met veel mooie momenten en kansen om herinneringen op te bouwen, hoe lang die tijd ook is.

Elkaar veel en stevig vasthouden, maar dat zit denk ik wel heel goed bij jullie. Heel veel sterkte meid, ook met jouw gevoel van onmacht. Zorg je ook goed voor jezelf?
[troost]

afbeelding van Marit
Offline
Berichten: 3

Hallo,

Kimberley hoe gaat het nu met jouw moeder?? Je verhaal greep mij erg aan wij hebben vorige week te horen gekregen dat mijn moeder borstkanker heeft, het zit al in haar oksel en lymfeklieren, maandag keijgt ze een PET scan om te kijken of er uitzaaiingen zijn. Ben op van de zenuwen....hoop zo voor jou dat ze iets gevonden hebben dat jouw moeder in ieder geval geen pijn meer heeft en normaal de dag doorkomt zonder pijn

truus
afbeelding van truus

Ik heb uitzaaiingen, in botten, lymfe en longen, diagnose dik 2,5 jaar geleden en ik weet het al bijna 4 jaar. Dus borstkanker is niet iets waarvan je zegt, je krijgt het en je gaat binnen een jaar dood, gemiddeld gezien is dat niet zo. Als de eerste medicatie goed aanslaan, dan kan je moeder geluk hebben en daar jaren mee leven, misschien 3 jaar, misschien 5 jaar, misschien wel 10 jaar. Maar dat is wat niemand kan zeggen. Ik vind chronisch geen fijn woord, ik krijg van mensen te horen je gaat er niet meer aan dood, dan zeg ik ook, wil je ruilen? Helaas gaan we er nog wel aan dood en in het begin, vraag je je af, ben ik met volgende kerst er nog wel? Maar alles moet een plekje krijgen en leef met de dag, niet in de toekomst, wat veel gezonde mensen doen. ;). Het is zo jammer, als je leven op dit moment veel bezig houdt met het doodgaan, dat je niet profiteert van de dag...als je begrijpt wat ik bedoel.
Uitbehandeld ben je, als ze echt niks meer kunnen doen, of ze hebben niks meer, medicatie slaat niet aan, of je lichaam is zodanig verzwakt, dat je geen behandelingen meer aankunt of, je eigen keuze, dat kan, niet iedereen wil bijv. chemo. En als het zover is, kan het, afhankelijk van de situatie een paar dagen tot maanden duren.
Nogmaals over het chronisch ziek zijn, dit is een site voor jonger dames, dames zelfs onder de 30 jaar, als deze dames 10 jaar leven, zijn ze verdomme nog jong. Terwijl als iemand 60 jaar is en 10 jaar leeft 70 jaar is en niet direct aan kanker hoeft te overlijden. Dus smeer dat maar eens onder de neus van die verpleegster ;). Ik wil hier geen ouderen mee kwetsen, ik wil de jongeren onder ons eerder ondersteunen. Want kanker is voor iedereen erg.

Ik ben zelf heel open over de dood, het is een onderdeel van het leven, het hoort er helaas bij. Iedereen stopt dat weg, terwijl dit ook heel belangrijk is. Veel mensen regelen direct alles, het geeft namelijk ook rust, dat is geregeld, denk je dan. Mijn ouders hadden niets geregeld en spraken er nooit over, maar dan zit je daar, wat hadden mijn ouders eigenlijk gewild? Nu spreek ik daar open over en het is moeilijk, maar het wordt wel makkelijker voor iedereen, als daar binnen een gezin over gesproken wordt.
Het heeft allemaal even tijd nodig, het nieuws moet een plekje krijgen. Probeer van elkaar te genieten, niet alleen nu, maar heel belangrijk, ook over een jaar, 2 jaar en hopelijk nog vele jaren, als jullie denken, dat het goed gaat, want dan breekt zeker voor heel veel mensen met uitzaaiingen juist een rot tijd aan. Want het gaat toch goed? maar jullie moeders blijven ziek en het kan ieder moment omslaan. Eigenlijk moet het leven altijd zo zijn, dat je laat voel dat je van mensen houdt en niet door deze rot ziekte.
Ik wens jullie heel veel sterkte en hopelijk toch een lichtpuntje mag komen en jullie moeders jaren leven.