107 berichten / 0 nieuw
afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

mijn arts raad mij, na mijn borstamputatie, aan om zowel chemo als bestraling te doen, maar ik weet niet of ik dat wel wil!

Offline
Berichten: 4252

Madeliefje,
Als je arts je uitlegt waarom hij dat wil, hij zegt zoiets namelijk niet zomaar, dan snap je het beter en als het overduidelijk beter voor je is dan wil je het zelf natuurlijk ook, toch ?
Als hij geen reden ervoor heeft, maar dat kan ik me niet echt voorstellen dan kun je er goed met hem over praten waarom jij het dan niet wilt.
Veel succes.

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

ik heb met nachtvlinder gemsnt hierover, maar t blijft een moeilijke beslissing. ik wil eigenlijk geen behandeling meer verder.

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

:wink: doe je ook wat ik je heb aangeraden dan? :wink:

Offline
Berichten: 200

madeliefje schreef:
ik heb met nachtvlinder gemsnt hierover, maar t blijft een moeilijke beslissing. ik wil eigenlijk geen behandeling meer verder.

waarom wil je geen behandeling dan?

Silla

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

ik heb mijn tekst maar verwijderd

Offline
Berichten: 101

Ik heb ook geen nabehandeling gehad na mijn amputatie, snijranden waren schoon, ik was 35 jaar. In het afgelopen jaar heb ik nog een aantal MRI's gehad, van borst en hersenen, en nog puncties omdat ik knobbeltjes in mijn hals had. Gelukkig waren alle uitslagen goed. Na deze onderzoeken heb ik er pas vrede mee dat ik geen nabehandeling heb gehad. Mijn oncoloog had het dus gelukkig goed ingeschat! :lol:

Offline
Berichten: 762

Esther71 schreef:
Ik heb ook geen nabehandeling gehad na mijn amputatie, snijranden waren schoon, ik was 35 jaar. In het afgelopen jaar heb ik nog een aantal MRI's gehad, van borst en hersenen, en nog puncties omdat ik knobbeltjes in mijn hals had. Gelukkig waren alle uitslagen goed. Na deze onderzoeken heb ik er pas vrede mee dat ik geen nabehandeling heb gehad. Mijn oncoloog had het dus gelukkig goed ingeschat! :lol:

maar, esther, dat is dan wel een andere situatie, begrijp ik. Jij hebt geen nabehandelingen gehad, omdat men het niet nodig achtte. Bij madeliefje wordt het juist wel aangeraden en ik begrijp dat ze 7 besmette klieren had.

@ Madeliefje: Als jij die keuze wilt maken, is dat natuurlijk je goed recht, máár je moet dat denk ik wel op goede gronden en niet te snel of uit bevoorbeeld angst doen. Dus ik zou hier wel hulp voor zoeken. Spreek het allereerst eens echt goed en duidelijk door met de arts en evt. mamacareverpleegkundigen. Dat ze je medisch heel goed uitleggen van de voors en tegen.
Vervolgens zou ik er een psychiater/psogoloog bij betrekken. Het ziekenhuis heeft meestal medisch psygologen in dienst, juist om je bij dit soort problemen te helpen en inzichten te geven. Vraag ernaar bij de mammacareverpleegkundige!
Ik begrijp dat je in het verleden al problemen met een psichiater gehad hebt, maar de medisch psycholoog is opgeleid juist voor problemen rondom je ziekzijn en dat kan dan best los staan van je andere problemen.

Ik denk dat het je allemmal erg overvallen heeft. Uit je berichten lees ik dat de amputatie je erg aangegrepen heeft en dat je geen steun van je partner krijgt en dat is natuurlijk wél héél belangrijk.
Maar ik wil niet dat jij je koppie laat hangen, omdat je het gevoel hebt, dat behandeling niet helpt," want je vriend geeft er toch niet om".

Zoek hulp!
En als je dan nog die beslissing wilt nemen, dán denk ik dat iedereen die zal willen/moeten accepteren.

heel veel sterkte!
liefs, RuthF

Offline
Berichten: 762

oeps.....mijn chemobrein heeft wel weer heel veel woorden verhaspelt....en omdat ik als gast gepost heb, kan ik het niet corrigeren :oops:

Offline
Berichten: 101

I know, ik reageerde eigenlijk alleen maar 'algemeen' op dit onderwerp... :?. Als mijn arts het wel nodig gevonden zou hebben, had ik het wel gedaan. Het verhaal van Nachtvlinder vind ik iets heel anders, ik heb veel respect voor haar keuze.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Het punt is ook dat je niet perse binnen een jaar uitzaaiingen hoeft te krijgen, maar dat kan na 3, 5 of 10 jaar ook nog en wil je de kans hierop verkleinen, dan is aanvullende therapie wel verstandig.

Madelief, met 7 besmette klieren en je jonge leeftijd, heb je wel een paar stevige risicofactoren te pakken. Als je niet voor behandeling kiest is dat jouw keuze. Vraag jezelf wel af of je het jezelf kwalijk gaat nemen als er over een tijdje uitzaaiingen zijn en je dood gaat. Als je denkt dat je dan spijt krijgt, dan moet je nu wel voor nabehandeling kiezen.

Maar nogmaals, zoek hulp. Uit al je berichten spreekt zoveel wanhoop dat je het momenteel allemaal niet meer overziet. Zorg ervoor dat je het op een rijtje krijgt.

Offline
Berichten: 4252

Ik vind ook heel nadrukkelijk dat je zowel van een arts als een psycholoog of het Helen Dowling instituut hulp moet zoeken en niet in je eentje hier tegen moet gaan vechten.
Met zoveel okselklieren is het echt raadzaam om meer behandelingen dan alleen een amputatie te krijgen. Het gaat over je leven Madeliefje.
Jouw leven is het leven waard echt ! En zoals Dees eerder al zei: voordat je wat dan ook besluit is het verstandig om je goed te laten bijstaan in het proces van beslissen.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Madeliefje, juist omdat je er alleen voor staat is dit een hele moeilijke keus om te maken... Zoek steun bij iemand die je kunt vertrouwen. Jammer als dat niet je vriend is, maar dat is dan niet anders. Je bent nog zo jong, je hebt 7 besmette klieren, een agressieve tumor... Artsen hebben reden om je extra behandelingen aan te raden.

Praat er met iemand in het ziekenhuis over!

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

ik zal er met de mammacareverpleegkundige over praten

Offline
Berichten: 4252

goesso :lol:

Offline
Berichten: 2045

Madeliefje je hebt een PB :wink:

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

ik weet niet of ik wel nabehandeling wil hoor..........

Offline
Berichten: 4227

Ik heb deze posting zelf weggehaald :wink:

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Ik denk net als Bergamot dat het een noodkreet is... het is al vaker gezegd, zoek hulp! Het is niet zo dat we als kenaus over willen komen, maar dit soort berichten maken ons erg onrustig, althans dat is het effect op mij en ik denk ook op meerdere dames...

Laat je angst voor de behandelingen alsjeblieft niet de overhand krijgen.. laat je de prognoses met en zonder behandeling voorleggen. Je zal echt een balans moeten gaan vinden tussen je gevoel en je verstand. Sterkte daarmee...

ik hoop overigens dat je ook kunt begrijpen dat dit heel veel losmaakt bij ons

Offline
Berichten: 434

madeliefje schreef:
ik weet niet of ik wel nabehandeling wil hoor..........

Wat is een paar rotjaren op een (mooi) mensenleven? Voor jou, je vrienden en familie.... Hoe zwaar het ook kan zijn, je krijgt er zoveel voor terug meid! (cliché maar waar)

Pas keuzes maken als je die kan onderbouwen hoor! Zodat je later kan zeggen dat je een bewuste keuze hebt gemaakt. Ik denk dat dat nu nog niet zo is helaas... :?

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Moderatorbericht:
Het oorspronkelijke topic ging over 'geen nabehandeling nodig na borstkanker'. Madeliefjes vraag gaat over 'geen nabehandeling WILLEN terwijl de artsen die nabehandeling wel aanraden'.

Daarom heb ik het topic gesplitst.

Groetjes,
Maisa (moderator)

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Madeliefje je hebt 'n PBtje.

afbeelding van Nainen_7610
Offline
Berichten: 183

Hoi lieverd, ik begrijp je wel, wilde mezelf in de 1e instantie niet eens laten opereren, de Oncoloog heeft op mij in moeten praten.
Chemo wilde ik ook niet, maar was denk ik angst.
Ik heb je een pb gestuurd waar ook mijn telefoonnummer instaat, ik woon 10 min van jouw verwijderd. We kunnen theetje doen in de stad met appeltaart:-)
Liefs, Petra

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

mijn argument om geen behandeling te willen is GEEN angst!
natuurlijk wil ik niet dood, maar ik wil gewoon geen rotzooi in mijn lijf!
ik ga morgen een afspraak maken met mijn mammacareverpleegkundige en vragen om een psycholoog. ik weet heus wel dat de artsen niet voor niks nabehandeling willen geven! het is dan ook GEEN noodkreet alleen enorme twijfel en de grote wens om me zsm weeer goed te voelen...
mijn artsen hebben niks verteld over de gevolgen van geen nabehandeling! het spijt me als ik jullie onrustig heb gemaakt met mijn berichten dat is absoluut niet de bedoeling!!!

afbeelding van Rosalinde
Berichten: 372

Madeliefje, het gaat om jou, om jouw gevoel. Dat is het allerbelangrijkste.
Jij moet een weg zien te vinden om dit allemaal passend te maken. Jij....denk aan jezelf, de rest komt wel.

Offline
Berichten: 123

Madeliefje
Ik zie de kanker juist als rotzooi in mijn lijf en zag de chemo, de bestralingen en de hormoontherapie als vrienden. Vrienden die ik nodig had om de vijand te verslaan.
Of althans een gerichte poging daartoe.
Of de behandelingen aanslaan en hun werk doen, dat kan niemand je van te voren garanderen. Maar niet geschoten is altijd mis denk ik dan maar........
Neem ajb je standpunt nog eens opnieuw in overweging.
Ik wens je veel sterkte

Liefs gogo

afbeelding van Marinka_2428
Offline
Berichten: 4

Bergamot,

Ik vind jouw bericht bot en ongepast.

Iedereen met kanker weet heel goed dat hij aan kanker kan sterven.
En ook jij, die alle voorgechreven behandelingen keurig doet, kan sterven aan kanker.
Er zijn geen garanties, met geen enkele behandeling.
Niemand wil sterven, ook als iemand kiest voor geen verdere behandeling betekent dat absoluut niet dat hij dood wil.
Ik vind dat je respect moet hebben voor iemands twijfel en eventuele keuze en niet op een dergelijk wijze hoort te provoceren.

Marinka

Madeliefje, ik heb je een PB gestuurd
.

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

ik weet dus uit ervaring dat bergamot zeker met respect met ieders keuze omgaat, ik heb dus ook gekozen voor geen behandeling en bergamot is heel lief en met respect met me omgegaan hier en ook afgelopen zaterdag op de meeting.
het is zeker een keuze een moeilijke keuze.
ik kan me voorstellen hoe bergamot zich bij het posten moet hebben gevoeld :?

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Ik denk dat de reactie van Bergamot (die overigens de mijne had kunnen zijn) te maken heeft met de hoeveelheid berichtjes van Madeliefje onder vele kopjes, ook veel berichtjes bestaande uit 1 zin met alleen maar een kreet. Er is al veel op haar gereageerd maar het lijkt erop dat de boodschap niet overkomt. Of dat door angst komt, onkunde of onwil is, dat weet ik niet.

Dat heeft niets te maken met een gefundeerde keuze maken, voor of tegen nabehandeling. Daarvoor moet je namelijk wel alle informatie vergaard hebben. Pas dan kun je een keuze maken.

Madeliefje zelf schrijft:" Ik ben geopereerd, de kanker is weg, dus ben ik genezen." Dan is er toch iets mis gegaan in de communicatie tussen arts en patient. Blijkbaar weet niet iedereen dat je dood kunt gaan door kanker, en dat dat soms pas jaren later is, als er toch ineens uitzaaiingen blijken te zijn. Vind ik niet gek, hoor, dat je dat niet weet. Als je de diagnose hoort, plons je ineens in een wereld die niet de jouwe is en waarvan je altijd hoopte dat ie nooit de jouwe zou worden, maarja....

Nouja, ik wens iedereen veel wijsheid.

Offline
Berichten: 762

Ik vind Bergamots bericht ook niet ongepast.

Ik denk dat ze na dagenlange hulpkreten van Madeliefje duidelijk wilde maken, dat madeliefje dan wel hulp moet zoeken én aanvaarden.

Als madeliefje kiest voor geen behandeling als een weloverwogen keuze, dan zal dat door iedereen hier gerespecteerd worden.

Het is alleen geen makkelijke keuze, en ze wekt de indruk nog niet doordrongen te zijn van de impact van haar ziekte en de impact van de keuze als ze zich niet zou laten behandelen.
Haar wanhoop straalt van de berichtjes af en Bergamot probeerde haar denk ik alleen maar "wakker te schudden" tot haar door te dringen.

Madeliefje, ik hoop dat je het aanbod van Woman aanneemt om samen te komen. Ik denk dat IRL contact met iemand je erg goed zal doen. Ook hoop ik dt je morgen echt, echt die afspraak maakt met de mammacareverpleegkundige en je ook door de artsen nog goed laat uitleggen hoe het nu allemaal zit!

Ik wens je alle goeds! (en met mij vele amazones, denk ik). We willen alleen maar helpen!

Ruth

Offline
Berichten: 2045

Het is duidelijk dat we niet allemaal het zelfde denken of de gedachten van anderen delen.
Dat is prima, dat mag.
Binnen bepaalde grenzen heeft ieder vrijheid van spreken.

Ik denk dat er beslist meer mensen zijn die er voor kiezen om geen behandeling te nemen tegen het advies van de arts in.
Ook denk ik dat er veel mensen zijn die deze keuze beslist niet kunnen begrijpen.
Beiden hebben recht van spreken.

Ik heb op basis van mijn professie een duidelijke mening.
Een gevoel waar ik niet omheen kan.
Mijn tante koos jaren terug voor het weigeren van haar behandeling (situatie vergelijkbaar met madeliefje) op basis van alternatieve geneeskunst.
Helaas kan ik nu niet meer met haar praten over haar keuzes van toen der tijd.
Wel weet ik dat haar zoons zich altijd zullen blijven afvragen: what if...
Toch kan ik niet anders dan haar keuze van toen respecteren.
Ze wist wat ze deed en waarom.
Of het verstandig was.....

Wat ik bedoel te zeggen is dat we allemaal vanuit een ander perspectief naar een gegeven situatie kijken.
Ik weet niet wat goed of niet goed is.
Ik weet alleen hoe ik er zelf over denk.

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Het gaat hier over Madeliefje, 33 jaar jong, graad 3-tumor, her2-positief en 7 aangetaste lymfeklieren, hormoonongevoelig. Dat is een agressieve tumor, en dat op zo'n jonge leeftijd.

@Marinka, nee je weet nooit zeker hoe het loopt. Maar om bij zo'n agressieve tumor af te zien van verdere behandelingen 'omdat ik me wel goed voel', dat maakt ook mij wel bezorgd...

@Madeliefje, ik hoop dat je iemand vindt om hierover te praten. Woman heeft je al een aardig aanbod gedaan, hoor ik. Zij heeft zelf heel erg opgezien tegen chemo en kan zich, denk ik, goed inleven in wat jij nu doormaakt.

Offline
Berichten: 166

Hallo Madelief,

De keuze waarmee je worstelt, trekt me over de streep om me op dit forum te begeven (waarop ik al een paar maanden meelees,- hallo, allemaal :->), want ik worstel met hetzelfde, en zit er middenin. Ik kreeg eind april te horen dat ik borstkanker had/heb. Kreeg drie dagen na de uitslag al een operatiedatum voorgesteld, maar heb die vooruit laten schuiven omdat ik het nog niet aankon. Kon de operatie na veel wikken en wegen, visualiseren en hulp van vrienden en familie na een paar weken toch aan. Snijranden waren aan een kant niet schoon, en er zaten uitzaaiingen in 2 lymfeklieren (de schildwachten), in 2 andere niet. De rest wilde ik houden (waarvoor ik vlak voor de operatie nog in discussie moest met de chirurg, terwijl ik lag te vechten om niet onder zeil te gaan). De chirurg wilde een tweede operatie met okseltoilet, maar ik wilde dat niet (o.a. vanwege een droom die ik had gehad, en vanwege mijn angst voor lymfoedeem). Het alternatief was laten meebestralen van mijn oksel, en een extra boost op mijn borst.

Ik wilde in eerste instantie niets van bestraling weten. Had er de akeligste associaties bij. Knapte na de operatie snel op, en hoopte dat ik verder 'op eigen kracht' zou kunnen genezen. Voelde me daarover eerst ook heel sterk en vol zelfvertrouwen. En praatte net zoals ik jou nu zie doen: maar 1 kant van het geheel belichten, kont tegen de krib gooien, de behandeling en behandelaars als vijanden zien. Ik dacht: wat zal ik me vrijwillig aan bestraling blootstellen, terwijl ik misschien helemaal geen kanker meer heb? Voelde me bang en verdrietig en kwaad dat ik mijn borst en de rest van mijn lichaam (hart, longen, weerstand) 'moest' laten folteren om misschien wel niet meer aanwezige kankercellen te laten bestrijden...Voor het eerst in mijn leven kreeg ik een piepklein beetje aardig gevoel voor mijn lichaam, en dan zou ik zo gek zijn om me te laten bestralen?! (Om van de rest van het traject nog maar te zwijgen, want ik heb het hele pretpakket aangeraden gekregen: bestraling, chemo, en 5 jaar hormoontherapie met 'chemische castratie'). Probleem voor mij was (en is) ook de oorlogstermen waarmee in de behandeling van kanker wordt gesproken: een vijand die je moet laten 'verwoesten', 'vernietigen', 'uitroeien', enzovoort. En bestraling is nog min of meer gericht (oog in oog 'uitschakelen'), maar chemo lijkt een soort 'biologische oorlogsvoering': het hele dorp (je lichaam) platbombarderen omdat er misschien nog 1 vijand (uitzaaiing-in-de-dop) achter de bosjes verscholen ligt...En ik kan mijn borstkanker niet als vijand zien. Hoe kan iets dat in mijn eigen lichaam is ontstaan, een vijand zijn?

Let wel: ik heb respect voor alle vrouwen op dit forum, en voor alle keuzes die ze maken, hoe verschillend soms ook. Ik probeer je mijn worsteling te beschrijven, in de hoop dat je daar iets aan hebt. En intussen zelf ook iets wijzer te worden, want woensdag a.s. wil mijn oncoloog graag weten wat ik heb besloten. En ik ben er nog niet uit...

Na weer een groot innerlijk gevecht en gesprekken met vrienden, familie, therapeut, huisarts en chirurg heb ik me toch laten bestralen, 31 keer, 6 weken maal 5 dagen, plus nog 1 dag. Wat me hielp, was dat niemand aandrong, zodat ik zeker wist dat ik toch achter mijn besluit kon staan, ondanks mijn enorme twijfel en dubbelheid. Ik voelde namelijk ook niet dat ik misschien toch nog kanker heb, ondanks de operatie. Maar ik luisterde op mijn beurt ook naar anderen die belangrijk voor me zijn. Mijn zusje zei: "Maar ik wil niet dat je later spijt krijgt. En ik wil zelf later ook geen spijt krijgen dat ik je niet sterker heb aangeraden om je te laten 'nabehandelen'." Mijn huisarts (antroposoof) zei: "Bij vrijwel alle ziektes geloof ik in de meerwaarde van een placebo-effect, maar bij kanker niet. Al mijn patienten die besloten om zich niet regulier te laten nabehandelen, die zich suf mediteerden en visualiseerden, die hun hele eetpatroon veranderden en grote psychologische zelfinzichten kregen, zijn nu dood." Mijn therapeut zei: "De kernvraag is: wilt u leven, of wilt u dood?" (dit doet denken aan wat Bergamot je vertwijfeld toeriep). Eerst was ik laaiend op hem, en zei dat het niet zo simpel lag, maar geleidelijk aan ben ik erachter gekomen dat hij gelijk heeft. Niet dat ik dood wil, maar het leven heb ik tot nu toe nog zelden echt leuk gevonden...

Ik kan sommige vrouwen op dit forum soms benijden en bewonderen om de levenslust, levenskracht en moed waarmee ze al die (voor iedereen) ellendige behandelingen tegemoetgaan, met of zonder kinderen, met of zonder kinderwens. Ik bezit dat instinct jammer genoeg niet. Jij misschien ook niet?

Ik sta nu ook voor de volgende stap: wel of geen chemo? Net zoals na de operatie voel ik me na de bestralingen (de laatste nu net 2 weken geleden) opgeknapt. Mijn grijs/donkerbruine borst is aan het vervellen, net zoals mijn oksel, en mijn huid is weer dicht, mijn linkerarm doet het weer, ik voel geen pijn meer...misschien heb ik geen kanker meer...waarom zou ik dat gif nemen? Nog steeds lijkt de behandeling van de kanker erger dan de kanker zelf,- herken je dat?

Maar ik heb ook tegenstemmen, nu. Ja, ik voel me gezond, maar voordat ik hoorde dat ik kanker had, dacht ik dat ook (al voelde ik me al wel jaren hondsmoe). En misschien kan ik vanuit mezelf niet voelen dat ik 'ervoor wil gaan', maar ik leef niet voor mezelf alleen, en weet dat ik voor anderen dierbaar ben. En de boeddhisten zeggen: "Een mensenleven is zeldzaam en kostbaar." En ik heb weer 2 alarmerende dromen gehad (die voor mijn gevoel over mijn kanker gaan).

Voor mijn gevoel ben je op dit moment kwaad over de schadelijkheid van de behandelingen. Gelijk heb je,- voel die kwaadheid maar, en spreek hem uit! Voor iedereen hier geldt denk ik wel de hoop dat er op een dag behandelingen worden gevonden die kanker genezen zonder al die verdomde bijwerkingen...

Maar ergens anders moet ook verdrietigheid zitten, en waar zit die bij jou? Ik weet: dat is moeilijk om toe te laten, vooral wanneer je probeert om sterk te blijven, juist wanneer je hoopt zonder nabehandeling te kunnen...

Madelief, ik denk aan je.
En Amazones, ik ben erg blij dat jullie er zijn. Voel ik me minder alleen.

Maar is mijn reactie nu niet schandelijk lang geworden? Ik hoor het nog wel...Alle goeds voor iedereen,

Silver

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

zoals jullie weten heb ik dus ook tegen de wil van de oncologen de behandelingen geweigerd.
ik ben niet over een nacht ijs gegaan in mijn keuze,
voor mij was het van het begin af aan duidelijk maar de mensen om me heen hadden hier meer moeite mee, maar niemand die me heeft proberen te sturen in de richting van de behandelingen.
ik weet dondersgoed dat ik blij mag zijn dat ik nog hier zit, ik had op het moment van mijn prognose geen idee dat ik op internet een forum als dit zou kunnen vinden.
'waardoor ik eigenlijk pas sinds kort hier ben.
ik heb nooit het idee hier gehad me te moeten verdeingen in mijn keuze, wat ik in het normale leven nu wel vaker tegenkom.
silver ik vind het knap dat je dit hebt geschreven, ik zou eigenlijk ook veel meer willen schrijven, misschien komt dit nog.
ik ben blij met je reactie heb ik niet het idee dat ik echt alleen sta in mijn keuze.
waar ik alleen heel bang voor ben is dat iemand op grond van mijn verhaal een keuze maakt het moet een keuze van jezelf zijn anders kan je nooit voor 100% achter deze keuze blijven staan. begrijpen jullie een beetje wat ik bedoel? :oops: :oops:

Offline
Berichten: 1113

Nachtvlinder,
Jij hebt toch gekozen voor: "niet behandelen nadat er uitzaaiingen op afstand werden ontdekt" Dat is toch even heel iets anders, hier hebben we het over je kansen op genezing drastisch verkleinen, terwijl genezen bij jou niet meer mogelijk was.
Daarom kan ik en met mij heel veel anderen alleen maar een enorm respect hebben voor jouw keuze.

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

silver, bedankt voor je lange verhaal. ik herken hier zoveel in en ben blij dat ik niet de enige ben met twijfels. vandaag ga ik hulp zoeken, want ik kom hier alleen niet uit. wil sterk worden en weer een goed leven krijgen en als dat moet met de chemo en bestralingen zal ik dat accepteren en me erdoorheen slaan, hoe zwaar ook!
nachtvlinder: ook mijn respect voor je dappere keuze!

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Silver, wat interessant om jouw verhaal te lezen! (En welkom :D op het forum).

Madeliefje, ik hoop dat je iemand vindt met wie je over je gevoelens kunt praten. Misschien helpt het verhaal van Silver je daarbij!

afbeelding van Nainen_7610
Offline
Berichten: 183

Ik begrijp jullie zo goed, ik wilde ook geen chemo in mijn lijf.
Vooral spiritueel kon ik het voor mezelf niet op een rijtje krijgen.
Ik behandel al bijna mijn hele leven mensen(magnetiseren enz) en nu moest ik gif in mijn lijf toelaten en mijn haren verliezen.
Op een gegeven moment kreeg ik een "inzicht" ik ben ervan overtuigt dat dingen in ons leven niet zomaar gebeuren, we bewandelen allemaal een levensweg en leren hier op aarde(in mijn ogen dan he:-), de kanker hoort nu ook bij mijn levensweg, ik heb de bestralingen ondergaan en 10 sep krijg ik de 3e chemo.
De kanker kan zich ook via het bloed verspreiden he, wat als er een tumor ergens woekert en er kan niets meer aangedaan worden, kun je dat dan accepeteren als je niet voor chemo hebt gekozen? Dood gaan we allemaal, misschien niet eens aan kanker.
Probeer ervoor te gaan, zie het als iets om van te leren, dingen gebeuren niet zomaar.
Hoop dat dit niet te wazig klinkt:-))).

Liefs, Peet

Offline
Berichten: 48

Ik kan het wel begrijpen hoor. Ik had destijds ook behoorlijk moeite om al die behandelingen te gaan doen, ondanks dat ik een behoorlijk slechte prognose had.

Toen ik de diagnose kreeg was ik enorm fit, ik fitnesste 3 keer in de week, ging 5 keer per week paardrijden en als het even kon ging ik in Schotland bergwandelen.
Wat alle dokters menen dat ze zeggen is "wij gaan jouw leven redden". Wat ik hoorde was "wij pakken jouw mooie leven *nu* van jou af en we geven het aan iemand anders". Die ander was had maar een borst, was kaal, altijd moe, zat in de overgang en kon niets meer van die dingen die ik nu zo leuk vond. Ik haatte dat mens, ik herkende mijzelf daar totaal niet in en dit leek mij helemaal niet zo'n goede deal.
Iedereen om mij heen leek het vanzelfsprekend te vinden dat ik dit met open handen aanpakte, terwijl ik zat te denken dat dat nieuwe leven mij helemaal niets leek en dat ik beter zoveel mogelijk tijd uit mijn oude leven kon proberen te gaan persen.

Al met al heb ik de behandelingen wel gedaan. Ik had het boek van Lance Armstrong gekocht, want ik dacht dat als iemand nog een hele tour de France kan winnen na chemotherapie is er voor mij misschien ook nog wel hoop. Ik heb ook tijdens alle behandelingen zoveel mogelijk doorgewerkt en gesport om vooral dat akelige andere mens waar al die doktoren zo'n fan van leken te zijn op afstand te houden.
Het is mij gelukt ook, ik zit nu bijna vier jaar na de diagnose en ik leef nog steeds zonder uitzaaiingen. Ik ben dan een borst kwijt, maar verder ben ik nog gewoon dezelfde als die ik voor de tijd was.

afbeelding van madeliefje
Berichten: 170

jullie positieve verhalen geven mij moed en kracht om door te gaan en te vechten tegen de kanker!!!!!!!
bedankt daarvoor.......

Offline
Berichten: 434

madeliefje schreef:
jullie positieve verhalen geven mij moed en kracht om door te gaan en te vechten tegen de kanker!!!!!!!
bedankt daarvoor.......

Madeliefje, ik ben blij dat je gezocht hebt op dit forum, en wens je de kracht en helderheid toe die je nodig hebt...
Ik wéét dat het niet voelt als een keuze, maar als een soort van dwang. Ik heb ook gevraagd om niets te doen (nog vóór de operatie). Maar nu ben ik zó blij dat ik het wél gedaan heb. Het ís zwaar, het ís kl***, maar persoonlijk vind ik het zéér de moeite waard. Ik praat alleen wel achteraf nu, vooraf zou ik dit ook niet gedacht hebben.

Heel veel sterkte meis! Ik denk aan je!

Offline
Berichten: 916

Goed zo Madeliefje! Ik heb nog niet eerder op jou verhaal gereageert maar je wel gevolgd. Ik ben blij dat je vechtlust tevoorschijn is gekomen.
Tuurlijk zal het niet makkelijk worden maar misschien rol je er redelijk makkelijk doorheen en kan je straks met een gerust gevoel terugkijken.
You go girl!

Offline
Berichten: 4227

Heel veel sterkte Madeliefje!

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Madeliefje,
Veel sterkte en ik denk aan je meis.
Go for it girl ! [ok]
Phineke.

Offline
Berichten: 1161

Ik denk dat iedereen die de behandelingen npg moet ondergaan wel eens denkt moet ik dit doen maar ik denk dat als een antroposofisch arts zegt dat alle patienten die geen "standaard"behandeling willen er niet meer zijn veelzeggend is.

Ook ik heb steeds gezegd en zeg nog steeds bij iedere chemo ïk ga mijn gezonde lichaam weer ziek maken"
Feit is dat je van borstkanker an xich biet ziek bent of je ziek voelt, dat is pas in een veel later stadium. Iemand zei ooit tegen me, als je ziek bent van kanker ben je ver heen en genees je nooit meer.

Natuurlijk heeft iedereen een vrije keuze maar je moet wel alle feiten kennen en iedereen heeft ook wel verhalen gehoord van wonderbaarlijke genezingen maar bijna niemand kent zoiemand zelf?????

Madeliefje, veel sterkte met je beslissing en goed dat je daarbij hulp zoekt.

Silver. goed dat je voor jezelf alles goed op een rijtje hebt zodat je zelf achter je beslissingen die je genomen hebt en nog zult nemen kunt blijven staan.

Sbous

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

sbous schreef:
Iemand zei ooit tegen me, als je ziek bent van kanker ben je ver heen en genees je nooit meer.

Klopt helemaal als het om borstkanker of darmkanker gaat, maar van bijvoorbeeld Leukemie of Non Hodgkin kun je wel ziek zijn en daar kun je wel beter van worden.

Offline
Berichten: 2045

Nou, ik vind het eerlijk gezged wel heel kort door de bocht hoor!
Ik ken wel degelijk patienten die zich echt ziek voelden maar wel te genezen waren.
De plaats van de tumor bepaald vaak de klachten.
Sorry, het klinkt mooi maar deze vlieger gaat echt niet op...

Offline
Berichten: 1161

Toch is het een feit dat veel vrouwen hier zich niet ziek voelden toen de diagnose werd gesteld. En dat velen dus het gevoel kennen dat ze door de behandeling (chemo) ziek gemaakt worden voordat de weg naar herstel begint.

Sbous

Offline
Berichten: 2045

Ja, dat veel vrouwen met borstkanker zich niet ziek voelen door hun kanker dat beaam ik maar...
"als je ziek bent van kanker ben je ver heen en genees je nooit meer" Vind ik kort door de bocht en bestijd ik.

Offline
Berichten: 1004

Ben ik het helemaal mee eens....

Offline
Berichten: 123

Voordat ik wist dat ik borstkanker had, voelde ik mij ook niet ziek nee.
Deed gewoon mijn werk en mijn sociale dingetjes.
Toen ik de diagnose kreeg was dat dan ook een donderslag bij heldere hemel.
Een grote tumor en op 2 na alle lymfeklieren besmet inclusief de topklier.
Ik was dus ziek, erg ziek....al voelde het niet zo.
Van de operatie werd ik beroerd, van de chemo nog veel beroerder en van de bestralingen hondsmoe. De hormoonkuur met verplichte overgang hakken er ook behoorlijk in.
Maar ik was ziek, levensbedreigend ziek ook al voelde ik dat van te voren niet zo. De chemo en alle andere zaken hebben mij een stuk onbezorgd leven ontmomen.
Maar als je chemo nodig hebt is dat omdat je niet gezond bent. Je gezonde lichaam ziek maken van de chemo is dus m.i. geen juiste stelling.
Je lichaam is op dat monment niet gezond
Met al mijn negatieve overblijfselen van mijn behandelingen, die ik nog ervaar, ik voel mij nu goed op mijn manier.
Je hoeft je niet ziek te voelen om te begrijpen dat je toch ernstig ziek bent. Onderzoeksresultaten liegen er immers niet om.
Althans zo zie ik het.

Pagina's