Ben ik wel realistisch?

17 berichten / 0 nieuw
afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387
Ben ik wel realistisch?

Hallo iedereen,

mijn naam is Ayelen. Ik ben 36 jaar en heb afgelopen week te horen gekregen dat het knobbeltje, voor mijn gevoel eigenlijk een kleine schijf kanker is. De prognose is zeer positief en na overleg, nadenken en uiteindelijke beslissingen genomen te hebben zal deze schijf verwijdert worden. Volgens de oncoloog stelt dat erg weinig voor. Erg klein en op een plek waar het goed weg te halen is. Erna zal er bestraling plaatsvinden en eventueel, maar hoggstwaarschijnlijk hormoontherapie.

Ik sta in deze situatie erg positief en ga ervan uit dat het gewoon goed gaat komen. Maar na de moed te hebben gevonden om het internet op te gaan en info te zoeken over borstkanker voel ik me steeds slechter. Ik vraag me nu af of ik mijzelf niet vreselijk voor de gek aan het houden ben of gewoon voor de gek gehouden wordt?

Volgens de arts is de operatie echt niks bijzonders. Hij vergeleek het zelfs met een kijkoperatie die ik jaren geleden heb gehad in mijn knie. dat stelde inderdaad weinig voor.

Het moeilijke is dat de meeste verhalen die ik tegenkom op het net behoorlijk ingrijpend zijn. Mijn behoefte is op dit moment heel erg om iemand tegen te komen, te spreken die een soortgelijke behandeling heeft gehad als dat ik ga krijgen, iemand die inderdaad het geluk heeft gehad dat het ook kanker kan zijn, maar ondanks dat je leven heus wel goed op zijn kop staat, het uiteindelijk ook als een soort van "meevallen" heeft ervaren. Ik weet niet goed hoe het uit te leggen?

Mijn vraag komt voornamelijk voort uit het feit dat ik alleenstaand ben met twee kinderen. Ik wil mijn kinderen niet belasten met het verhaal mama heeft borstkanker als zij er in principe niet een moeder zullen hebben die lang in het ziekenhuis zal liggen e.d.

Ik ben ook iemand die alles alleen doet. Ik heb één hele dierbare vriendin en zij respecteert het ook dat ik het op deze wijze wil doen. Voor de uitslag ben ik alleen gegaan, wel stond ze erna bij mij thuis voor de deur te wachten.

Ik realiseer me nu wel tijdens het schrijven dat de behoefte toch wel begint te groeien om mijn verhaal te doen en vooral bij diegenen die begrijpen waar ik over spreek.

Ik hoop dat er iemand is die mij antwoord geeft en misschien dat ik daardoor op die wijze de onrust en angst die begint te groeien kan stoppen.

Dank je wel alvast voor het lezen van mijn woorden.
Ayelen.

Offline
Berichten: 138

Hoi,

Ik heb een ander soort operatie gehad dan jij gaat krijgen maar ik heb wel een "meeval" verhaal voor je.
Ik snap wel wat je bedoeld.

Ik heb in de eerste operatie een borstamputatie gehad en de schildwachtklier is verwijderd. Dit viel al mee. Na de operatie nog 2 pijnstillers op en dat was het.
Helaas was de klier niet schoon en volgde een okselkliertoilet.
Gelukkig bleek alleen die ene klier besmet te zijn en de rest was schoon.
Daarna heb ik 5 chemokuren gehad. Dat was mijn ergste nachtmerrie. En ook de chemokuren goed doorstaan. Zelfs nog kunnen werken tussen de kuren door.
Ben nu net met hormoontherapie bezig. En geloof het of niet, zelfs dat valt bij mij mee. Hoop dat het zo blijft.

Natuurlijk stond mijn leven op zijn kop.
Natuurlijk heb ik erg veel gehuild.
Natuurlijk heb ik nog last van de nasleep.
Natuurlijk ben ik nu nog niet de oude.

Maar als iedereen er zo doorheen "rolt" als ik dan moet ik eerlijk zeggen, "het valt wel mee".
Maar ik heb "geluk" gehad. Maar het blijft een feit dat mijn leven nooit meer hetzelfde zal zijn.
Heb alle emoties al gevoeld, en nog steeds.
Maar ik kan het aan.

Voor mijn moeder geldt hetzelfde. Zij heeft een borstbesparende operatie gehad en 6 weken bestraling. En ook zij is er erg goed doorheen gekomen. Weinig klachten van de bestralingen.
Zij zit nu 3 jaar na de diagnose. Het gaat goed met haar.

Maar dit is mijn verhaal en elk verhaal staat op zich. Vergelijken met anderen kun je niet. Maar ik ga duimen dat het voor jou ook "meevalt".

Maar onderschat het niet. Er gebeurt erg veel in je leven, ook al valt het allemaal wel mee. Het is niet niks hoor.

Ik wens je veel kracht toe.

marcec

Offline
Berichten: 788

Hoi Ayelen,

welkom hier bij de amazones.
Je kunt hier ontzettend veel info vinden.
Misschien is er ook wel iemand die zich in jou verhaal herkent.

Of je jezelf voor de gek houdt weet ik niet. Als leek zijnde ga je uit van het verhaal wat je arts vertelt en die zegt dat het echt niks bijzonders is.
Ik vraag me af of die arts je dus niet voor de gek houdt ...
Het is toch een ingreep, je gaat onder narcose, je krijgt hechtingen.
Die dingen moeten gewoon niet onderschat worden.
Mocht je het niet vertrouwen, kun je misschien een second opinion aanvragen.

Ik vraag me af hoe oud je kinderen zijn. Ik ben er van overtuigd dat ze hoe dan ook wel merken dat er iets aan de hand is. Ikzelf ben altijd open geweest naar onze kinderen, dacht dat ze anders de dingen op hun eigen manier zouden gaan invullen.

Voor de rest zou ik zeggen: wees lief voor jezelf. Het is als alleenstaande moeder best wel zwaar (weet ik uit ervaring). Om dit erbij ook nog alleen te dragen lijkt me best wel moeilijk. Als het kan, sta dan open voor hulp van anderen. Ze doen het waarschijnlijk graag voor je. Ikzelf deed vroeger ook het liefst alles alleen. Hielp graag anderen, maar liet hulp niet toe. Totdat mijn moeder tegen me zei: op die manier ontneem je die mensen de kans iets voor je terug te doen. Dat was echt een eye-opener voor me.

Ik wens je heel veel sterkte met alles.

Offline
Berichten: 916

Hoi Ayelen,

Allereerst welkom hier alhoewel de reden natuurlijk waardeloos is.

De operatie waar je voor staat heb ik ook als redelijk makkelijk ondergaan. Ik werd 's morgens geopereerd en was eind van de middag weer thuis. Wel is het, als het goed is, dat er ook poortwachterklieren weggehaal gaan worden in je oksel waardoor je die arm niet/niet te veel mag/kan gebruiken in het begin.
De uiteindelijke nabehandeling zal bepaald worden na de uitslag van het pathologisch rapport. Want als de snijranden niet schoon zijn, of er zitten metastasen in de klieren zal er nog een operatie volgen. Bestralen is altijd na een borstbesparende operatie.

Je zal, zo wie zo, hulptroepen in moeten schakelen, hoe moeilijk je dat ook vind. Je kan dit niet alleen, zeker niet met kleine kinderen. Het huishouden moet doorgaan en dat kan je echt niet zelf de eerste tijd.

Ik wil je absoluut niet ongerust maken maar ik wil een reeel beeld scheppen van hoe het bij mij gegaan is. Er zullen vast nog wel meiden zijn die ook hun verhaal vertellen. En je kan hier natuurlijk al een heleboel verhalen lezen :wink:

Ik wens je heel veel sterkte met alles wat komen gaat en voel je welkom hier :wink:

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Hoi Ayelen en welkom op de site! Geen twee verhalen zijn hetzelfde en daarom vind ik het ook moeilijk te zeggen of je 'realistisch' bent. Als je straks 80 bent en de borstkanker is altijd weggebleven, dan weet je zeker dat het realistisch was.

Op de site staan verhalen over behandelingen, verhalen van alleenstaande moeders, verhalen van vrouwen van 36, zoveel verhalen. Maar het is niet te voorspellen hoe het bij jou zal gaan.

Duimen draaien voor je dat het allemaal meevalt.

Offline
Berichten: 202

Hoi en welkom.

Ik ben op 15 augustus borstbesparend geopereerd om 9 uur 's ochtends en om 3 uur 's middags mocht ik al weer naar huis. Heb weinig last gehad. Schildwachtklier was schoon, snijranden waren schoon. Ben de volgende dag gewoon weer gaan werken.

Ik heb een kind van 4, die weet nog van niks. Ik word nu elke dag bestraald, tijdens schooltijden, en heb nergens last van. Ik vind het dus ook nog niet nodig om mijn zoontje wat te vertellen, dat doe ik pas als ik met de chemo's moet beginnen, eind november.

Tot dusver valt alles me mee, ik doe het stapje voor stapje en denk niet te ver voor uit.

Offline
Berichten: 202

MarinaB schreef:
Het huishouden moet doorgaan en dat kan je echt niet zelf de eerste tijd.

ik heb 1 dag weinig gedaan, maar daarna deed ik alles weer wat ik voor de ingreep ook deed. Het is dus niet standaard zo dat je het zelf niets kunt doen.

afbeelding van Ayelen
Offline
Berichten: 89

Ik ben werkelijk overdondert door al deze reacties! Het doet me heel veel, ik heb er geen woorden voor…

Ik sprak vandaag een collega die eigenlijk meer gewoon een vriendin geworden is. Zij vertelde me, terwijl ze zelf aan het herstellen is van een operatie afgelopen maandag, dat ze allerlei folders voor me had en stelde voor om eens op amazones.nl te kijken. Ik heb dat meteen gedaan en dit is nu het resultaat! Echt overweldigend en heel warm…

Mijn kinderen zijn 4 en 8, twee geweldige jongens waar het zelf niet zo lekker mee loopt omdat we al twee jaar ellende ervaren door mijn ex. Het feit is dat hij nu aankomende maand moet voorkomen voor het binnendringen in ons huis en stalking. Vooral de oudste heeft ervaring met kanker doordat hij dierbare vrienden van ons heeft zien overlijden eraan. Mijn grootste angst is dat hij compleet instort als hij ook nog eens te horen krijgt wat mama heeft. Hij maakt zich al zulke vreselijke zorgen, is bang en il mij continu beschermen, soms is het al moeilijk omdat ik reuma heb en de pijn is gewoon soms vreselijk. Op de één of andere wijze lukt het ons drietjes toch om zo positief mogelijke te blijven en te geloven dat ons leven helemaal perfect zal zijn! Ik wil gewoon mijn kids niet nog meer verdriet doen en hun al is het bijna niet eens meer mogelijk een klein beetje de kans geven een kind te zijn.

Er is teveel verdriet geweest, vooral omdat nog geen twee jaar geleden, mijn nieuwe partner onverwachts overleden is door een auto ongeval. Het is in ieder geval mega klote wat er zich allemaal in ons leven afspeelt, maar wel heb ik gemerkt dat mijn houding er toch aan bijdraagt dat we er steeds weer doorheen komen.

Ik dank jullie enorm voor jullie verhalen. Ik vind het echt geweldig dat jullie dit zo met mij willen delen.

Ik begrijp wel steeds beter dat ik de dingen erg onderschat. Ik dacht de operatie even ergens tussendoor te proppen in mijn vrije dagen zodat ik gewoon kon blijven werken. Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Ook om er toch weer achter te komen, dat ik de bestraling inderdaad niet mag onderschatten. Chemotherapie werd wel over gesproken afgelopen maandag, zelfs bestralen van de eierstokken! Ik raakte wat dat betreft wel compleet de weg kwijt, later bleek dat hij gewoon alle stappen noemde die er waren voor me. Chemotherapie is iets wat ik gewoon weiger zolang een arts niet tegen mij zegt dat het echt moet en niet anders kan! Het idee dat niet alleen de slechte cellen maar ook de goede vernietigd zullen worden. Zolang het niet nodig is wil ik het gewoon niet.

Het is gewoon allemaal erg warrig. Alles staat ineens op zijn kop en ik kan alleen maar bezig zijn met mijn kinderen en wat nu? Zij hebben helemaal niemand behalve mij en mijn vriendin. Doodgaan is gewoon geen optie heb ik besloten.

Ik zal absoluut mijn kinderen op de hoogte brengen als ik zie dat ze merken dat er wat is. Als zou blijken dat de hele behandeling ingrijpender zou zijn als dat ik nu hoop. Maar tja zolang ik ze niet bang hoef te maken zal ik dat zeker niet doen.

Ik zal alles wat jullie mij vertellen goed tot mij door laten dringen wetende dat jullie weten hoe het is en wat er allemaal bij kan komen kijken.

Als laatste in dit stukje besef ik inderdaad des te meer dat het vooral geestelijk een enorme impact op me heeft. Enorme moeite om een gesprek te kunnen volgen en doen. Halverwege mijn verhaal, waar het ook over gaat, moet ik aan de andere persoon vragen waar ik het in hemelsnaam over had?! Concentratie vermogen is ver te zoeken en net doen alsof er niks aan de hand is, blijkt ook wel dat het duidelijk mezelf belazeren is. Vooral is dan wel woede een emotie die mij parten speelt. Ook dat zal ongetwijfeld een plekje, of beter gezegd hopelijk een gezonde uitlaatplek gaan krijgen.

Je hebt gelijk Odje, ik ben er beetje bij beetje achter aan het komen dat er altijd voor een ander zijn maar een ander er niet voor jou laten zijn heel erg oneerlijk is, en eigenlijk zelfs erg egoïstisch. Dat besefte ik van de week en dat zorgde ervoor dat ik besloot om toch een aantal mensen in mijn leven op de hoogte te brengen van de situatie op dit moment. Onvoorstelbaar lieve en warme reacties heb ik gehad, wel ben ik duidelijk geweest, ik wil niet anders behandeld worden, dat is voor mij wel erg belangrijk!

Vreemde situatie en vele emoties passeren de revue. Ongetwijfeld zal het ooit allemaal een plekje gaan krijgen.

Nogmaals héél erg bedankt voor jullie reacties!
Ayelen

Offline
Berichten: 202

Ik ben net als jij 36, in Juli, tijdens de diagnose, was ik nog 35. Ik heb min of meer begrepen dat íedereen onder de 40 chemotherapie wordt aangeboden/geadviseerd, omdat de kans op een recidief (terugkeer) op onze leeftijd groter is dan bij iemand van 55 bijvoorbeeld.

Offline
Berichten: 4252

Beste Ayelen,

Als eerste wil ik je hier welkom heten.
Ik vind dat als je arts zegt dat je je nu geen zorgen hoeft te maken dat je daar dan naar mag luisteren. Natuurlijk kan het straks nog tegenvallen. Dat kanl, maar het hoeft helemaal niet. Soms verloopt alles op rolletjes, soms zit alles tegen en alles daar tussenin is ook mogelijk. Ik ben zelf altijd heel optimistisch geweest en ook al viel het niet altijd mee, die positieve houding was voor mezelf het fijnst en als je bent zoals je wilt zijn dan weet ik zeker dat je dat helpt.
Als er ooit onverhoopt een moment komt dat het anders is dan zie je dat dan toch weer ? Dan los je dat op dat moment weer op.

Je jongens vind ik wel een lastig verhaal. Mochten ze ooit zomaar van iemand horen dat jij kanker hebt dan komt dat natuurlijk als een mokerslag aan. Van de andere kant hebben ze al zo verschrikkelijk veel meegemaakt dat dit nu niet meer had mogen gebeuren. Meid het is ook wel heel erg veel wat er op jullie pad komt.

Wij hebben onze zoon gezegd : Mama heeft kanker maar de dokters zeggen dat het in principe goed komt. Dat is geen 100% garantie maar dat is het nooit en als het ooit, ooit, ooit slecht nieuws is, dan ben jij de allereerste die het hoort. Zolang jij van ons niks hoort dan is alles goed. Dat heeft hem goed geholpen. Hij vertrouwt dat het goed gaat zolang wij dat aangeven / of helemaal niks zeggen.
Misschien kun je er wat mee.

Offline
Berichten: 788

Jeetje Ayelen,

dat is nogal wat zeg, wat jij, maar ook je kinderen allemaal voor de kiezen hebben gekregen.
Des te meer dat ik je het allerbeste wens, maar vooral rust in je koppie, al zal dat nu wel ver te zoeken zijn met alles wat er op je af komt. Doe stap voor stap, dan is het te overzien.
Zoals ik nu je reactie lees ben je een enorme sterke vrouw. Maar ook sterke vrouwen hebben het soms nodig zwak te mogen zijn.
Hopelijk kun je hier bij ons je ei kwijt.
Nogmaals sterkte met alles.

Offline
Berichten: 4252

Chemotherapie weigeren ? Dat is dan wel weer een forse uitspraak.
Chemo wordt toegepast omdat dat zo ontzettend goed helpt, evenals hormoontherapie. Zeker als je zo jong bent is het wel van belang om de adviesbehandeling zo veel mogelijk te volgen.

Neem geen abrubte beslissingen, spreek er met anderen over en laat je goed, als het nodig is meerdere malen adviseren en ook alles goed uitleggen door een mamacare verpleegkundige.

Het gaat hier om je leven en dat is ontelbaar veel waard. Ook chemo als het nodig is.

Heel veel succes in de achtbaan en het doolhof waar je in zit. Als je tijd neemt dan kom je er wel uit.

Offline
Berichten: 4227

Welkom Ayelen, we hadden liever gezien dat je hier niet hoefde te komen, maar da's een gepasseerd station...

Heel veel hangt nog af van wat ze uiteindelijk aantreffen in je borst. Het type, of ie groeit onder invloed van her2 of hormonen, of er besmetting van je klieren is. En je leeftijd telt ook mee.

Nog even afwachten wat je artsen je aanraden en onthoud: je arts zal je datgene aanraden dat jou zoveel mogelijk kans op genezing geeft. Maar het blijft kansberekening, niemand zelfs geen arts kan jou zeggen of chemo 'nodig' is, maar wel of het verstandig is. Nu is het nog afwachten op je PA (=weefsel) uitslagen.

Enne.... ook bij mij is het meegevallen.

afbeelding van Ayelen
Offline
Berichten: 89

Hallo Ellenk en Bergamot, begrijp me goed hoor. Ik weiger geen chemotherapie mits noodzakelijk of geadviseerd. Wat ik eigenlijk begreep van de oncoloog is dat ik de keus had en dat chemo een optie was maar niet een must, althans voor nu. Maar nu ga ik wel weer twijfelen of dat ook zo bedoeld werd?

Ik denk dat het beste wat ik kan doen is bij mijn oncoloog opnieuw na te vragen of het inderdaad noodzakelijk is, ik kan denk ik in dit geval niks anders doen als vertrouwen op zijn advies! Ik vertrouw nooit zomaar in iemand, ook niet een arts. Deze man geeft mij wel een rustig en prettig gevoel. Ik weet dat ik goed zit bij hem. Ik kan gewoon even niet anders als vertrouwen op mijn gevoel denk ik …Ik zal er alles aan doen om te blijven op deze aardkloot. Altijd als kind geroepen ik wordt 120 jaar! Gniffel…zie het al helemaal voor me nu, maar hoe dan ook, dank je wel voor je reactie.

Ik ben beetje bij beetje aan het bij lezen wat hier allemaal staat over allerlei behandeling en jullie ervaringen. De ergste schrik is wel aan het wegzakken en het lezen vergaat een stuk rustiger als in het begin van de avond.

Loesje, ik heb inderdaad geen idee wat me te wachten zal staan, maar het lezen van jou verhaal, dat je gewoon één dag na de operatie gaat werken en de bestralingen tussen de bedrijven door doet. Dat geeft me wel hoop maar vooral enorm veel respect voor je. Voor jullie allemaal, als ik lees hoe jullie schrijven, hier en in de andere topics. Niks anders als respect!

Maar inderdaad zoals ook hier aangegeven wordt, geen één verhaal is hetzelfde. Ik moet er gewoon voor zorgen dat ik mijn positiviteit behoud en het neem zoals het komt, meer kan ik denk ik niet doen.

Liefs,
Ayelén.

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

ayelen,

ik wil je ook welkom heten hier, en hoop dat je antwoorden op je vragen zult gaan kunnen krijgen. :wink:

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Ayelen,
Ik wil je ook even welkom heten bij ons. Ik hoop dat je met al je vragen hier veel antwoorden zult vinden.
Veel sterkte met alles.
Phineke.

Offline
Berichten: 204

Ook welkom van mij Ayelen,veel sterkte met alles en hoop dat je veel steun aan het forum zult hebben!