Jouw 5 gouden tips voor iedereen die in behandeling gaat/is

7 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 16
Jouw 5 gouden tips voor iedereen die in behandeling gaat/is

Jaaaa, een topic vol ongevraagd advies! wink

Welke 5 tips zou jij mensen geven die aan chemotherapie, bestralingen en/of de operatie beginnen? Denk aan de meest waardevolle adviezen die jij hebt gekregen, op dit forum hebt gelezen, of juist dingen die je niet wist en zelf ontdekte.

Offline
Berichten: 16

Dit zijn die van mij:

1. Wees eigenwijs en kritisch. Artsen weten niet altijd alles, naast protocollen laten ze zich ook leiden door gewoontes en -net mensen- emoties. Als de manier van jouw arts niet goed voelt, vraag door, bespreek het, tot het goed voelt. Een second opinion kan ook altijd.

2. Neem de pillen tegen obstipatie. Pfff, wat is dat een klotebijwerking.

3. Beweeg. Je lijf krijgt klappen, bewegen helpt me om daarvan te herstellen en de klappen beter op te vangen. Ook de mentale. De yogamat en de sportschool zijn de arena waarin ik nog wat terug kan vechten. Op sommige dagen mislukt dat totaal. Weet ik meteen hoe mijn lijf er echt aan toe is, ook nuttig.
(Yoga niet doen als je misselijk bent trouwens, zo'n downward facing dog is dan vragen om problemen.)

4. Vrienden en familie willen alsmaar langs komen voor thee en koffie. Heel lief, maar ik zit al zo veel meer thuis naar dezelfde muren te staren! Als mijn lijf het toe laat, sprak ik buiten de deur af of bij hen. Al was het maar in dat cafeetje om de hoek. Het liefst nog niet alleen maar zitten theeleuten, maar (ook) wandelen of fietsen.

5. Mensen zeggen domme, onhandige, pijnlijke dingen, stellen verkeerde vragen op het verkeerde moment, sturen teveel kaartjes, willen na een behandeling 'even bellen' of 'even langskomen'. Dat irriteert me allemaal een stuk minder sinds ik tegen mezelf zeg: ze bedoelen het alleen maar goed. En kanker hebben is ook een spoedcursus nee-zeggen.

Offline
Berichten: 384

Dat zijn supertips Glimke.

Ik zou nog willen toevoegen: neem het zoals het komt, en kijk niet teveel naar wat anderen met borstkanker wel en niet doen/kunnen. Dat voorkomt dat je uit stoerigheid jezelf voorbijloopt, of dat je juist achterover gaat leunen omdat je denkt dat je iets niet kan. Je moet zelf kijken wat voor jou wel of niet haalbaar is. 

Offline
Berichten: 122

Inderdaad - laat het over je heenkomen en neem het met hapklare brokken zeg maar - stap voor stap - niet tegen een enorme berg behandelingen aanhikken.

Accepteer alle geboden hulp en steun maar wel op een manier zoals jij het wenst. Ook ik wilde geen mensen thuis ontvangen. Ik sprak elders af met lieve vriendinnen. Liet me verwennen met alle kaarten en cadeautjes die ik thuis kreeg.

En een hele andere - tegen aanvallen van misselijkheid wil cola nog wel eens werken.

Elke dag naar buiten ja daar geloof ik ook in - als je erg gammel bent b.v.v even naar de schuur heen en weer en dan langzaam weer opbouwen naar een rondje om.

Luister naar je lichaam - heb je behoefte aan een middagdutje - doe dat dan zonder schaamtegevoel.

neem iemand mee naar alle afspraken en naar de chemo iemand waar je uren mee vol kunt zwammen. Ik had mijn trouwe zusje en we maakten het altijd heel gezellig op de chemo-ochtenden. tas voor pluche knuffels en een tas vol lekkers mee. We bouwden gewoon ons eigen feestje.

Offline
Berichten: 122

Bij mijn wandeling liep ik nog door te mijmeren over dit topic.

Wat ik nog zou willen toevoegen is het volgende. Verwacht niet teveel van je partner. Verwacht niet het voor hem/haar onmogelijke. Neem het zoals het komt en ontvang met open armen wat de partner wel kan bieden. Ik hoor en lees nogal eens dat relaties stuk lopen door het kanker - proces.

De fout die ik ruim 20 jaar geleden maakte was van mijn partner verwachten dat hij iemand was die hij helemaal niet is. En dat werkte totaal niet. We groeiden uit elkaar en 6 weken na mijn darmoperatie ben ik helemaal ingestort. 5 jaar RIAGG nodig gehad om weer op te krabbelen.

Aldoende leert men en nu wist ik wat ik wel en niet van hem kon verwachten. En dat werkte fantastisch. We zijn echt dichter naar elkaar gegroeid en hebben het heel fijn samen.

 

Offline
Berichten: 177

Ik heb nog een tip: zorg dat je contact houdt, of krijgt, met de motor onder de dingen die jij leuk vindt om te doen, die jouw levensenergie op peil houden. In plaats van teveel bezig te zijn met de ellende. Waarmee ik niet wil zeggen dat je het bewustzijn daarvan moet onderdrukken, integendeel. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je de kwaliteit van je leven in kaart brengt aan de hand van je bezigheden en hartstochten, en dat staat los van de kanker en de behandelingen.

Ik heb zelf bijvoorbeeld de band met mijn schrijverijen weer aangehaald, meteen toen ik de diagnose kreeg, en ik ben in de periode van de chemo's enorm productief en creatief geweest. Dat heeft me geholpen te onthouden waar het voor mij in mijn leven vooral om draait: maken, creeeren. 

Daarnaast, wat Glimke ook al genoemd heeft: bewegen. Vanaf chemo 2, want na 1 had ik dat nog niet door, ben ik elke dag een uur gaan lopen, weer of geen weer, slap of niet, en meestal natuurlijk slap, vort, naar buiten. Dat maakte dat ik me beter door die periode heen kon bewegen, letterlijk en figuurlijk, het leek alsof ik er op alle fronten flexibeler van werd. Het heeft me enorm geholpen. Tot op de dag van vandaag doe ik dat, ik ben elke dag minimaal een uur wel buiten. 

Eten. Mij heeft het enorm geholpen om ontzettend zorgvuldig te zijn met eten. Ook omdat ik zoveel niet meer kon verdragen natuurlijk, tarweproducten bijvoorbeeld, wekten mijn walging op. Maar aardappels vond ik om te smullen. Snoepen deed ik al lang niet meer, dus ook dat heb ik achterwege gelaten zonder problemen. Nauwelijks vlees gegeten. En havermout..... dat heeft me gered. Dat deed me zo goed, viel zo goed in die arme chemo-maag. Dus: zo gezond mogelijk eten, voor zover je het kunt verdragen, en troep vermijden, dus ook zakjes en pakjes en een heleboel meer. Trouwens: karnemelk hielp heel goed tegen de misselijkheid, net als rauwe gember.

Angst. Die moet onder controle blijven. Misschien is dat wel het moeilijkste. Nu nog, vier jaar na mijn diagnose. Maar ten tijde van de behandeling is dat zeker een ding. Ook daarin heeft het schrijven me geholpen. Om de angst in kaart te brengen, precies te zijn in wat die nu was, en waarom, om de angst om te vormen tot een personage eigenlijk, waarmee ik het leven verder noodgedwongen moest doorbrengen. Angst is er. Dus je moet weten hoe je er mee om moet gaan. Niet onderdrukken. 

Offline
Berichten: 16

Goede tips allemaal, zit hier heel hard te knikken en o ja-en.