geloof en euthanasie...?

53 berichten / 0 nieuw
afbeelding van amazone1962
Berichten: 55
geloof en euthanasie...?

Weer een heikel onderwerp,

Kun je in God geloven,maar tegelijkertijd euthanasie willen..??
Ik ben lid geworden van de VVE,heb alle wilsverklaringen in huis en ook ondertekend,heb met mijn huisarts gesproken en ook met mijn oncologe,ze stonden echt niet te springen en vertelden dat passieve euthanasie toch beter zou zijn,als ik ga sterven kom ik in een coma te liggen en dan weet je niets meer en heb je ook geen pijn..???zou het waar zijn allemaal....???

Maar heb je het recht,om als gelovige het tijdstip van je dood in eigen hand te nemen,mag je een arts hiermee belasten?,is het toch geen moord..?

Mag je zelf een drankje nemen,of een laatste wil pil,of pleeg je dan toch zelfmoord?

Ik ben best opgegroeid met de kerk,en later heb ik ook de Bijbel deels gelezen.

Vind nu toch dat er veel dingen instaan die ik niet goed begrijp,en ook dingen of beloftes,die niet waargemaakt worden,althans niet in dit aardse leven.

Heb je het recht om zelf over je laatste fase te beslissen,wanneer het genoeg is,of kun je beter het traject van de passieve euthanasie in,waarbij de arts of V.P. je langzaam steeds verder en dieper in slaap brengen,totdat je in coma geraakt?

Waar leg je de grens voor jezelf,wat doe je je kinderen aan,als ze hun mama zo moeten zien aftakelen en als kasplantje in bed zien liggen??

Wat doe je je naasten aan,als je er eerder uit wilt stappen..?wat is er erger,dood door euthanasie,hulp bij zelfdoding(laatste wil pil) of gewoon alles op zijn beloop laten.

De mens wikt en God beschikt...?Ik zou hierover graag eens met jullie van gedachten wisselen,ik vind het wel een zwaar onderwerp,maar wil eens inventariseren of jullie daar wel eens aan gedacht hebben...??

Wat zijn de voor en nadelen hiervan,dit komt bij mij ook voort uit angst voor aftakeling,niets meer zelf te kunnen ,niet meer weten dat je er nog bent,volledig afhankelijk zijn van anderen.Ik hou graag zelf de controle overal op,heb het noodgedwongen geleerd ook door mijn echtscheiding..

Ik weet dat dit geen gemakkelijk onderwerp is,maar ik zet het misschien toch voorzichtig hier eens neer....Hoop dat er toch iemand reageert,sorry

Monique :oops:

Offline
Berichten: 4252

Monique, ik ga er over nadenken en kom er binnen een paar dagen op terug.
Kus, Ellen

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Quote:
Wat zijn de voor en nadelen hiervan,dit komt bij mij ook voort uit angst voor aftakeling,niets meer zelf te kunnen ,niet meer weten dat je er nog bent,volledig afhankelijk zijn van anderen.Ik hou graag zelf de controle overal op,heb het noodgedwongen geleerd ook door mijn echtscheiding..

:( ...........pffff Monique, idd een zwaar onderwerp wel, maar ik denk dat het bovenstaande toch best wel een antwoord al is op al je vragen.
Als je nergens meer controle over hebt, je niet meer weet wie of wat er door je huis loopt, je kinderen niet meer herkent als zijnde je kids en geen controle meer hebt over jezelf wie zijn er dan bij gebaat???

Ik denk zelf dat het voor je omgeving vreselijk moet zijn om je zo te zien lijden. Als het leven lijden gaat worden dan is het geen leven meer Monique.

Nu heb ik geen geloof en nooit geloofd ook, dus voor mij ligt het misschien anders. Wie zou HIJ zijn die jou tegen moet houden en te moeten gaan lijden voor de ogen voor jou geliefden??

Ik weet niet wat ik zelf in zo'n situatie zou doen, maar zou het mezelf niet willen aandoen en ook mijn omgeving niet..............dus zou ik kiezen voor ook de controle hierover te hebben, net zoals bij je echtscheiding.

Hoop dat je veel informatie hierover gaat krijgen en je er wat mee kan..............heel veel liefs

[kiss][troost][kiss]

oh en nog een p.s. Monique, wil je aub geen sorry hiervoor zeggen???

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Lieve Monique

Ik vind het heel moeilijk om nu gelijk een goed antwoord te schrijven... Ik ben zelf iemand die ook zelf zou willen beslissen wanneer het genoeg is. Maar weet uit ervaring ook dat grenzen die je in eerste instantie voor jezelf trekt ook weer verlegt worden..

Ik vind wel dat je in God kan geloven en euthanasie kan willen. Vind het geen zelfmoord, zelfmoord is iets heel anders... Ik ken ook genoeg best wel streng gelovigen die er ook zo over denken, helaas doordat ze familieleden hebben zien lijden. Voor hun gevoel ook onnodig...

De manier waarop... pfff Het lijkt mij heel moeilijk om bewust dat drankje te nemen. Mijn opa hebben ze steeds verder af laten glijden met de pijnstilling en eerlijk gezegd zag hij er wel vredig uit. Ik weet ook niet of mijn moeder het getrokken had als hij een middel ingenomen had.

Ik weet ook niet hoe jouw kinderen zoiets zouden ervaren... Daar is maar 1 antwoord op. Je zult het, hoe moeilijk ook, het er met hen over moeten hebben.

Het is inderdaad een moeilijk onderwerp. Ik hoop dat mijn misschien wat vage gedachten toch nog wat voor je kunnen betekenen. [kiss]

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Natuurlijk is het een zwaar onderwerp en zeker als je zo dicht voor een besluit komt te staan. Ik reageer wel via deze weg en zou daar liever gewoon met je over van gedachten willen wisselen, maar ik vind ook dat dit bespreekbaar mag zijn.
Marja heeft het ook aangekaart en nátuurlijk is het een moeilijk besluit en lastig om zo neer te zetten. Ik vind dat je onbevangen hebt omschreven wat je bezig houdt.

Euthanasie is een heikel onderwerp binnen de kerk. Ik ben gelovig opgevoed, maar ik geloof niet in een hiernamaals. Ik denk dat ik het nu moet doen. Het hiernumaals zoals Lau altijd zei.
Desondanks kan ik kan me echter niet voorstellen dat God zou willen dat iemand lijdt. Zijn zoon leefde in een andere tijd zeg ik dan ook altijd.
Ik denk dat dit de issue van het geloof ook helemaal niet is. Ik denk dat er met geloof wordt bedoeld, dat je goed moet doen op deze aardbol en of je dan na afloop naar een andere wereld (noem het hemel) gaat is ieders eigen interpretatie. Mamsan heeft bij Lau ooit de opmerking gemaakt: 'ik denk dat ze op haar neus kijkt' en dat vind ik wel een mooie gedachte. Ik hoop ergens dat ik ook op m'n neus kijk en dat de mensen die me zijn voorgegaan me staan op te wachten.

Persoonlijk heb ik mijn huisarts 4,5 jaar geleden gevraagd of hij me kon helpen als ik daar om zou vragen. Hij heeft bevestigend geantwoord en binnen de huisartsenpost is er ook een 2e arts. Ik heb geen verklaring afgegeven, omdat ik daar nog niet aan toe was. Hij zei, dat ik dat op mijn eigen tempo moest doen. Ik weet van de vriendin van mijn andere schoonzus dat een verklaring zo geregeld is.

Mijn overleden schoonzusje heeft mij op het hart gedrukt dit te regelen, mocht ik wellicht niet meer in staat zijn dit te doen. Zij heeft steeds aangegeven wat haar grens zou zijn. Die grens is ze vele malen overgegaan en heeft uiteindelijk niet voor euthanasie gekozen......

Marja koos voor sedatie ... of ze dit werkelijk ook heeft gedaan weet ik niet. Ik weet ook niet of ze dit met haar naasten/kinderen heeft besproken. Ik weet ook waar Suus voor heeft gekozen, maar vind dat Misha dit moet verwoorden. Ook van Asmas weet ik het en ik weet hoe het met Lau is gegaan.....
Ik heb aan de zijlijn gestaan en in mijn hoofd opgeslagen.
Het is een moeilijk onderwerp, maar probeer je kinderen toch te betrekken wat ze zouden willen en voor jezelf aan te geven waar jij staat in dit verhaal. We zijn geneigd ze voor alles te willen beschermen.

Ik heb in het AvL meerdere malen gehoord dat sedatie voor de patient zelf prettig is, omdat je in een niet omkeerbare slaap valt.
Ik twijfel ook heel erg omdat ik heb aangegeven in mijn eigen omgeving te willen sterven als het mijn tijd is, maar ik lees ook dat een hospice een fijne omgeving is, waar je familie steeds bij kan zijn, maar waar alle hulp centraal geregeld is.

Monique, ik weet het ook niet en ik kan je twijfel heel goed begrijpen.
Ga niet alleen denken wat voor je kinderen prettig is. Het is even goed zwaar voor ze. Ik weet van een klasgenootje van Nikki (zijn moeder was de vriendin van mijn andere schoonzusje) dat haar zoon (toen 10 jaar en net zo oud als je jongste) kwaad was dat zijn moeder dat drankje had opgedronken. Het ligt misschien ook aan de begeleiding en de voorlichting die je je kind geeft. Sluit ze ook wat dit betreft niet buiten en laat ze ook meedenken en praten over je uitvaart e.d.
Ook dit is een herinnering die voor later heel waardevol kan zijn. Samen huilen, kwaad zijn en besluiten nemen. Hoe moeilijk ook voor iedereen, jullie hebben dan alles samen gedaan.
Je kan daar ook begeleiding bij vragen door een maatschappelijk werkster of psychologe.

Ik heb afgelopen dinsdag bij het graf van Lau toevalligerwijs een gesprek gehad met Nikki waarom ik niet begraven wil worden en ik merkte dat ze het fijn vond hier met me over te praten, ondanks de zwaarte.

Offline
Berichten: 55

Mijn motto is: iedere keuze die je zelf maakt is de beste!!
Toen ik met mijn onderzoeken bezig was, aan de hand van uitgezaaide bk naar de okselklieren, heb ik me gelijk aangesloten bij de VVE. Mijn man en kinderen zijn hier wel van geschrokken, omdat de werkelijkheid dan zo dichtbij is. Maar na verloop van tijd wennen ze aan het idee en gaan ze mee in jouw keuze.
Ik heb er ook voor gekozen dat mijn lichaam, na mijn dood, naar de wetenschap gaat. Ook dat was schrikken voor mijn gezin. Maar echt waar, ze kunnen er mee leven.
En ik geloof, als je in je leven goed bent geweest voor de mensen om je heen, je liefde hebt uitgedragen, mag je best voor jezelf kiezen als je daar aan toe bent. Want als je terminaal op bed ligt kan je alleen maar nemen en niet meer geven. Dit kan een God je niet kwalijk nemen.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt Monique.
Sterkte en dikke knuffel

Offline
Berichten: 1004

Lieve Monique......

Om er over te móeten nadenken is al zo oneerlijk.
Maar het is wel goed dat je dat doet. Ik denk dat je het wel in overleg doet, zeker met je oudste dochter ....
Ook ik ben gelovig opgevoed, heb alle sacramenten gehad de je tot nu toe kunt krijgen. Door allerlei "dingen" om me heen heb ik me van de kerk afgekeerd. Het instituut kerk geloof ik niet in. Heb ik niet nodig.
Dat er straks iets is, weet ik haast wel zeker. En zoniet....dan kijk ik op me neus :wink: Ik denk dat ik opgewacht word, door al mijn "lieffies" die ik al kwijt ben.

Euthanasie.....
Moeilijk hé. Ik persoonlijk ben er een "voorstander" van.
Ik geloof ook niet dat God jou dat zou "verbieden" . Dít wat jouw nu overkomt kán toch niet Godswil zijn? Dat geloof ik nóóít.

Zelfmoord is het zeker niet. En moord door een arts al helemaal niet.
Ik vind dat je zeker het recht hebt om daar zelf over te beslissen, zeker wanneer je zo ziek bent.
Zo'n verklaring is goed meis, en je hóeft het niet te gebruiken. Zie het als just-in-case.
Wil jij het zelf afmaken, dan doe je dat.
Grenzen verleg je steeds. Dat doe je nu toch al......

Zusje had ook een verklaring. Die ligt nog in de la.... :?
Ze heeft in eerste instantie altijd gezegd.....ik wil niet lijden, ik wil euthanasie. Zo "bekrompen" als het hier beschreven staat, zo was het natuurlijk niet. Er wordt heel serieus over nagedacht.
Uiteindelijk is het de sedatie geworden. Verhoging van de morfine.... :?
Met nog druppeltjes erbij om "rustig" te blijven.
Ik moet zeggen....het was "mooi zo"
Op zaterdag afscheid genomen van iedereen en van zondag op maandag "heel rustig" ingeslapen..... het was goed zo.
Ik was erbij.......het was heftig .....maar mooi meis... :?

Ik kom uit de verpleging en heb vele keren euthanasie meegemaakt.
Ik vind het een"uitkomst" Geen mens mag ondraaglijk lijden....niemand niet.
Gelovig, ongelovig.......dat staat er in mijn optiek los van.

Maar moeilijk is het, moeilijk blijft het........... :?
Je maakt het i.i.g. bespreekbaar, dat is voor je naasten ook al wat "makkelijker" ....... want uiteindelijk zullen zij er mee verder moeten.
En als ze weten dat JIJ het zo wilde, is het voor hen een stuk "makkelijker" te hanteren.....

Stervensbegeleiding is moeilijk meis.......heel moeilijk.
Het blijft een beladen onderwerp.
Ik heb het "graag" gedaan........voor alle mensen, die ik via de verpleging, heb mogen bijstaan.....en voor mijn zusje....

Ik wens je wijsheid en kracht.
[kiss] [kiss] [kiss]

Offline
Berichten: 377

Lieve Monique.
Allereerst wil ik je laten weten dat ik het heel moedig vind om dit onderwerp zo open aan te kaarten, en in mijn ogen hoef jij je daar ook niet voor te verontschuldigen.
Ook dit soort kwesties hoort er helaas bij op een site als deze.

Persoonlijk ben ik zelf niet tegen euthanasie.
In mijn ogen is de dood een verlossing als leven lijden is geworden.

Beroepsmatig heb ik in het verleden met regelmaat te maken gehad met stervensbegeleiding, en dus ook met euthanasie.
Alle keren is dit op een waardige manier gebeurd.

Als ik ooit op het punt zou aankomen waarop het voor mij ondragelijk zou worden, zou mijn keus uitgaan naar een onomkeerbare slaap, zoals bij Lau is gebeurd.

Dit is denk ik heel moeilijk bespreekbaar met je gezin.
De vraag is alleen hoe moeilijk is het, als je niets bespreekt/regelt en zij jou steeds verder zien aftakelen.
Het enige wat ik kan zeggen is dat jij bepaald waar de grens ligt, en niemand anders.

Hoe moeilijk ook, maak het met je kids bespreekbaar, en zet je wensen op papier.
Vaak leert de ervaring dat dat al de nodige rust geeft, en de grens nog meerdere malen zal worden verlegd.
Met regelmaat maken mensen er achteraf gezien geen gebruik van, zoals anderen je net ook al hebben geschreven.
Maar het feit dat er iets op papier staat is belangrijk.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, ik kan je er verder ook niet in raden.

Liefs Monie. [troost] [kiss]

Offline
Berichten: 653

Zoals Marja al zei.........geen sorry zeggen dat je het onderwerp aankaart! Dit is juist de aangewezen plek om te doen. Ik denk dat er veel amazones zijn die hier over nadenken en onder elkaar is het makkelijker te bespreken, omdat we geen niet elkaars moeder, kind, partner zijn....

Ik vind het goed om een wilsverklaring te ondertekenen. Het geeft m.i. het idee dat je 'controle' over de situatie blijft houden. Het idee dat er een nooduitgang is als je het echt niet meer aan kunt, zou mij de kracht en de rust geven om het langer vol te houden, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Of je uiteindelijk kiest voor euthanasie of niet, hoef je nu nog niet te beslissen. Kan ook niet, omdat je past weet dat je het niet meer vol houdt op het moment dat je het niet meer volhoudt.......

Ik ben het er mee eens dat je met je kinderen over de dood moet praten. En ook over je uitvaart. Ontzettend moeilijk lijkt het me..........dat wel, maar ik denk dat het voor je kinderen een steun is. Met je moeder ben je toch het meest vertrouwd.
Ik ben echter ook van mening dat de beslissing om wel of niet tot euthanasie over te gaan puur en alleen jouw eigen beslissing moet zijn.
Stel je kinderen vinden dat je niet tot euthanasie over moet gaan, dan gaan ze zich misschien ontzettend schuldig voelen wanneer ze je hebben zien aftakelen.....
Of ze vinden juist dat je wel mag kiezen voor euthanasie.........ook al is het uiteindelijk jouw beslissing om hiervoor te kiezen, misschien gaan ze denken dat zij je hiertoe hebben aangezet.
Pfff...........moeilijk is het he. Ik hoop dat je iemand hebt om hierover te praten en doe het hier, met ons...........want ik hoop dat je er iets aan hebt om onze meningen te lezen en je angsten en twijfels met ons te delen

lieve monique........... [kiss]

Offline
Berichten: 1446

Lieve Monique,

Je kan je twijfels goed verwoorden. En natuurlijk is het goed dat je je vragen hier neerzet.

Net na de diagnose heb ik wel nagedacht over wat ik zou doen in het geval dat. En nog steeds denk ik er af en toe wel aan. Zelf zou ik, als het mogelijk zou zijn, zelf willen kiezen hoe of wat. Tijdstip bepalen. Ik kan me voorstellen dat grenzen toch steeds overschreden worden, zoals anderen al schrijven. Ik weet ook niet goed de verschillen tussen alle 'methodes', zover heb ik me er niet in verdiept.

Ik denk dat je heel goed naar je eigen gevoel moet luisteren, alleen jij kunt bepalen wat voor jou het beste is. Ik ken situaties waar mensen heel bewust het afscheid zelf bepalen, op een moment dat ze nog goed aanspreekbaar zijn, en ook andere situaties waarin mensen niet willen/kunnen zeggen dat het genoeg is, en dat het een eindeloos gevecht wordt. Wat voor jou goed is, dat is denk ik het belangrijkste.

En je kinderen, dat is natuurlijk heel moeilijk, zeker dingen met ze bespreken, op hun niveau, maar ik kan me voorstellen dat dat heel moeilijk voor je kan zijn. Heb je begeleiding daarbij? Misschien heb je iets aan http://www.achterderegenboog.nl , deze stichting begeleidt onder andere ouders en kinderen voor, tijdens en na het sterven. Ook een centrum voor psychosociale begeleiding bij kanker kan wellicht begeleiding bieden. Want ook al bepaal jij uiteindelijk je grenzen, je hoeft het niet alleen te doen [kiss] !

Liefs, Roosje [kiss] [troost]

Offline
Berichten: 2045

Monique,
Ik begrijp je vaar heel goed.
Hoe weet je zeker dat je er goed aan doet?
Goed dat je erover schrijft.
Goed dat je er overnadenkt (hoe moeilijk en confrontered dat ook zal zijn).
Euthanasie is een moeilijk onderwerp maar door er met elkaar over te praten wordt het wel minder beladen en krijg je soms ook voor jezelf dingen duidelijker.

Ik ben geboren als de dochter van de dominee.
Ben opgevoed met het geloof en denk dat ik daar van huisuit veel van heb meegekregen.
ookal is mijn band met het geloof verwaterd (of misschien wel verdwenen) ik voel me soms nog wel betrokken.
Bij ons thuis werd veel over leven en dood gesproken.
Euthanasie was geen taboe.
Mij is nooit vertelt dat God dat niet zou willen.
God wil volgens mij het beste voor de mens.
En als jou keus vanuit dat oogpunt euthanasie zou zijn is dat in mijn beleveing het beste voor jou.

Ik kom veel in aanraking met mensen die euthanasie overwegen en ook toepassen.
Ook zie ik veel mensen die het overwegen, een verklaring hebben geschreven en niet overgaan tot uitvoering hiervan.
Er is een groot verschil tussen euthanasie en terminale sedatie.
Euthanasie is echt het direct, actief ingrijpen waarbij na het innemen van een medicament heel snel in een diepe slaap valt en komt te overlijden.
Dit is snel en definitief.

Ook bestaat er terminale sedatie. Hierbij wordt een slaapmiddel toegediend waardoor je kunstmatig in slaap wordt gehouden. Pijn en onrust worden bestreden dmv pijn en onrustmedicatie.
Het lichaam krijgt de tijd om zelf in z'n eigen tijd "afscheid te nemen".
Het is bij terminale sedatie NIET zo dat de morfine maar opgehoogd blijft worden (of verdubbelen zoals ook nog wel eens gebeurt) als daar geen aanwijsbare reden voor is. Dat is wat men noemt dan passieve euthanasie (en ook strafbaar!). Uiteraard wordt er bij ook maar enige twijfel van pijn of onrust (wat beiden goed te herkennen is bij mensen in slaap) pijnstilling of onrustmedicatie verhoogd.
Vaak komt iemand dan binnen enkele dagen te overlijden.

Heel veel sterkte bij het nemen van o zo moeilijke beslissingen.

Offline
Berichten: 766

Lieve Monique,
Of geloof in God en de wens tot euthanasie samengaan, vraag je. Wat zwaar dat je in deze fase van je leven je hoofd daar over moet breken.

Zoals je weet twijfel ik nog steeds aan het bestaan van God. Dus kan ik jouw vraag eigenlijk onmogelijk beantwoorden. Mijn gevoel zegt echter dat het wel samen kan gaan. Aan het moment van levensbeeïndiging is immers veel vooraf gegaan. Zo veel. En dat heb jij allemaal gedragen.

Ik denk dat jij je, in relatie tot het geloof, niet zou hoeven kwellen met die vraag. Want zo zal God het toch nooit bedoeld hebben?

Dat jij voor jezelf duidelijk krijgt hoe ver je eventueel wilt gaan en dat jouw naasten daarvan op de hoogte zullen zijn, is veel belangrijker. Er gebeurt in jullie leven nu al zo veel waar niemand vat op heeft.
Mag het definitieve afscheid dan voor jullie allen wel duidelijk geregeld zijn? Ik denk van wel.
Uit ervaring weet ik dat het als kind onnoemelijk zwaar kan zijn niet zeker te weten of je ouder het misschien anders geregeld zou willen hebben.

Veel kracht toegewenst Monique. En volg alsjeblieft je eigen gevoel hierin.

Gab61

Offline
Berichten: 447

Lieve Monique,

Wat ontzettend moeilijk om hier nu over na te moeten denken voor je. Maar wel goed dat je het doet.

Het is natuurlijk erg belangrijk voor jou om te weten wat je wil. Ik denk ook dat het je rust zal geven, waardoor je de laatste periode ontspannen met je kinderen kan doorbrengen.

Voor je kinderen en naasten is het ook moeilijk maar ik kan me voorstellen dat het voor hen prettig is om betrokken te worden in jouw gedachte-gangen.
Uit ervaring weet ik dat het goed is om te WETEN wat die ander wil, ook al zou je het zelf anders doen. Het zorgt voor een gevoel van saamhorigheid als je samen nadenkt over zoiets moeilijks.
En ik denk dat het voor jouw kinderen ook zo is, ook voor hun verwerking na je dood zal het goed zijn.

Persoonlijk geloof ik niet dat er een samenhang is tussen de verschillende methodes en God. Het is voor mij gewoon een keus waarbij ik het recht heb om te kiezen tussen een actieve methode of een meer passievere.

Ik wens je heel veel kracht toe om de juiste beslissingen te nemen en ik hoop dat je je laat begeleiden in je keuzes en in de papieren-rompslomp die dit met zich meebrengt.

Sterkte Monique, [kiss]

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Ik wil nog heel even wat aanvullen op mijn verhaal. Ik bedoel niet te zeggen, dat je je kinderen mee moet laten meebeslissen over wel of niet euthanasie, maar wel dat je wel aan ze vraagt hoe ze hierover denken en dan ook zelf aangeeft dat je het erg moeilijk vind een beslissing te nemen, maar dat je voorkeur uiteindelijk wel gaat naar ... en zoals in jouw geval ondanks geloofsovertuiging samen kan gaan.
Marjon verwoord het eigenlijk beter.

Ik denk ook dat de begeleiding van achterdeRegenboog (zoals door Roosje genoemd) een goede ondersteuning zou kunnen zijn, omdat ze zoveel ervaring hebben op dit gebied.
Jij kent je kinderen het best en jij kan zelf het best bepalen hoe hiermee om te gaan.

Als je volwassenen die als kind hun ouder hebben verloren, zou vragen hoe ze dat ervaren hebben, hoor je vaak dat ze gemist hebben erbij betrokken te zijn.

Ik hoop heel erg dat er nog veel kwalititatief goede reservetijd voor je is. Het is me allemaal wat.

Quote:
Als ik ooit op het punt zou aankomen waarop het voor mij ondragelijk zou worden, zou mijn keus uitgaan naar een onomkeerbare slaap, zoals bij Lau is gebeurd

Ik moet wat dit betreft toch even iets zeggen, want Lau heeft niet voor sedatie gekozen. De pijnbestrijding door middel van methadon kán die onomkeerbare slaap veroorzaken. Dit is uiteindelijk ook gebeurd en het lichaam van Lau heeft het uiteindelijk opgegeven. Vrijdagavond 16 juni is de medicatie gestart en zondag 18 juni is Lau overleden.

Jol
Offline
Berichten: 131

Lieve Monique,

Ik vind het juist fijn om gedachten te wisselen over dit onderwerp. We gaan allemaal, vroeg of (hopelijk) laat, maar weinig mensen praten erover. Ik praat er met Bloem ook veel over. Voor mijn gevoel is God LIEFDE en dat betekent dat Hij/Zij/Het alleen maar liefde voelt voor ons. Voor mezelf weet ik het al zo'n beetje (je weet het natuurlijk pas echt wanneer je ervoor komt te staan). Ik wil de overgang maken op een menswaardige manier dus kies ik voor euthanasie, voor mezelf én voor mijn geliefden. Nu ben ik niet echt gelovig in een soort van god maar wel in een andere wereld, veel mooier dan hier, waar je juist veel voor je kinderen kan betekenen. Alleen anders.
Je hart geeft de juiste beslissing wel, luister ernaar.
Sterkte schat!
Mwah [kiss] ,
Jolanda

Offline
Berichten: 653

Karin schreef:
Ik wil nog heel even wat aanvullen op mijn verhaal. Ik bedoel niet te zeggen, dat je je kinderen mee moet laten meebeslissen over wel of niet euthanasie, maar wel dat je wel aan ze vraagt hoe ze hierover denken en dan ook zelf aangeeft dat je het erg moeilijk vind een beslissing te nemen, maar dat je voorkeur uiteindelijk wel gaat naar ... en zoals in jouw geval ondanks geloofsovertuiging samen kan gaan.
Marjon verwoord het eigenlijk beter..

hier ben ik het helemaal mee eens. Ik vroeg me af of ik mijn woorden ook niet moest nuanceren...........ook al ben ik degene die uiteindelijk zou beslissen, ik zou er inderdaad wel over praten met mijn kinderen dus...........Het is een delicaat onderwerp en heel persoonlijk, moeilijk om het goed op papier te zetten................

Offline
Berichten: 4252

Monique, ik heb er vaak over nagedacht. Het rare is dat ik nog nooit in mijn omgeving heb meegemaakt dat iemand na een lang ziekbed overleed. Dus alles wat daarbij kan gebeuren ken ik niet. Tot vorig jaar Mimosa overleed had ik dan ook vaag romantische gedachten over langzaam wegglijden en zonder euthanasie het gewoon laten gebeuren. Het klinkt misschien erg raar zoals ik het omschrijf maar toch zat het zo een beetje in mijn hoofd. Inmiddels weet ik een heel klein beetje dat het niet zacht en langzaam gaat altijd maar dat het ook zwaar kan zijn en moeizaam. Mijn gedachten over euthanasie zijn hierdoor veranderd.
Voor mezelf denk ik nu dat ik wel alles regel en dat ik het van het proces laat afhangen of ik er gebruik van maak. Ik hoop heel erg dat ik nooit zo'n moeilijke beslissing zal hoeven te nemen maar voor het geval dat ik toch op enig moment besluit dat ik en mijn geliefden ondraaglijk lijden wil ik de mogelijkheid open houden door vooraf dat zo te plannen.
Jezus zei: "heb je naaste lief zoals je zelf." Ik zou voor mijn naaste niet willen dat die ondraaglijk lijdt. Dus dan mag ik dat ook voor mezelf willen. Zo ben ik er een klein beetje uitgekomen. Maar zeker voel ik me hier niet over. Het is en blijft een heel moeilijke beslissing. Per kind moet je het denk ik wel anders bespreken. Omdat ze alledrie een andere leeftijd hebben en ook heel anders zijn. Dat je daarbij aangeeft dat het jouw besluit en verantwoordelijkheid zal worden hoe het gaat lijkt me daarbij van wezenlijk belang.
Ik wens je alle wijsheid toe Monique. Maar ik denk en voel dat je ook hier wel het goede zult doen. Want je doet niks ondoordacht.
Bedankt dat je ook dit hier bespreekbaar hebt gemaakt.
Kus, Ellen

afbeelding van amazone1962
Berichten: 55

Meiden, :D

als ik jullie niet had,jullie zijn zo eerlijk en open en hebben zoveel ervaring met elkaar en met het hele proces,dat jullie de beste raadgevers bij elkaar en met elkaar zijn!!

Ik vorm me een mening en heb het er al met mijn 2 meiden over gehad,die zeggen nu,mam het is jouw keuze en wij respecteren die ook,we willen je niet zien lijden,en zeker niet langer dan nodig is.

Ze lopen nog wel weg voor het feit dat ik het ook over mijn uitvaart wil hebben,dat vinden ze naar,ik kies voor begraven,omdat me dat minder eng lijkt voor de kinderen,als dat je verbrandt wordt in een oven pfft.

Maar graag zou ik ook eens willen weten waarom jullie of voor begraven kiezen,of voor cremeren? ik ben erg graag op de hoogte van jullie meningen en ideeen hierachter.Als je je lichaam tbs voor de wetenschap,wat houdt dat precies in dan? en kun je ook je hoornvlies doneren als je kanker hebt en daaraan komt te overlijden.???

Wat het moeilijk maakt,is om met mijn zoon van 10 hierover te praten,omdat hij helemaal niets wil loslaten over zijn gevoelens bij mij,en zeker niet over de begrafenis of laat staan euthanasie,dat drankje nemen,ik zou niet weten hoe ik hem erin zou moeten betrekken,dus als jullie nog tips hebben,graag

Mijn meiden hebben nu nog geen behoefte aan allerlei instanties waar ze over het verwerken van een ernstig zieke ouder of over de dood zouden kunnen praten met anderen,dus dat is nu niet aan de orde.Wat mijn zoontje betreft,die had via school een goede maatschappelijk werkster gevonden,maar er is maar een beperk budget op school en dat is maar voor hooguit 3 gesprekken,dus net op gang en nu weer gestopt,echt waanzinnig balen allemaal.

ook zou ik willen vragen over jullie ervaringen met een hospice,je schijnt zgn high en low care hospices te hebben,wie kan me helpen aan een goed adres in de buurt van mijn woonplaats?

Weer een heel lang verhaal geworden en sorry,maar ik ratel mar door op die toetsen,ik ga nu het nog kan spijkers met koppen slaan hoor!
Bedankt voor al jullie lieve meelevende reacties hier.

grtz Monique

afbeelding van Tooske_5902
Offline
Berichten: 635

Lieverd, wat neem ik m'n petje voor jou af met wat jij allemaal aan het doen bent.............je zoveel mogelijk informatie tot je willen nemen om het zo goed mogelijk af te willen ronden............. :(
Ik kan je helaas niet op alle dingen antwoord geven behalve het idee waarom ik liever begraven zou willen worden dan gecremeerd. Ik denk dat ik dan nog en dan denk ik nu dus nog voor mezelf, dat Mandy mij nog kan opzoeken als ze daar behoefte aan heeft.

Als ik het bekijk naar mijn eigen moeder die gecremeerd is en haar as verstrooid is en ik geen plekje met moederdag heb om even naar haar toe te gaan denk ik dat we toen een verkeerde beslissing genomen hebben. Ik heb daar best heel regelmatig behoefte aan, nu nog na 13 jaar. Ik zou echt niet weten als ik het zou moeten bespreken met Mandy of zij daar net zo over zou denken.

Het is ook vreselijk moeilijk om dit te moeten bespreken met je kinderen Monique. En je zoontje die zo gesloten is en nu de gesprekken met de maatschappelijk werkster moet gaan missen terwijl hij daardoor opener zou kunnen worden valt ook niet mee. Maar ik denk dat je toch via je huisarts daar een verwijzing voor kan krijgen???

In ieder geval fijn voor je dat je al dingen met de meiden hebt kunnen bespreken en ze het met je eens zijn.

Op al je andere vragen weet ik echt geen antwoord maar die komen er vast wel............Wederom wens ik je heel veel sterkte en hoop dat je er veel uit kan halen wat de andere dames/heren zullen gaan schrijven.

Hele dikke knuffel en ik blijf aan je denken hoor

[kiss][troost][kiss]

Offline
Berichten: 415

mijn moeder is gecermeerd, wij kinderen waren nog klein, resp, 3, 9 en 9 jaar.
Ik heb het altijd gemist een plek te hebben waar ik naar haar toe kon gaan, Uiteidelijk ben ik geweest naar het veld waar zij is uitgestrooid, in Dieren, zij heeft geen urn, geen gedenkteken. Ik vind dat verschrikkelijk, Mijn hoop is dat mijn familie en ik, en vooral mijn zustres, ooit er nog eens (mentaal) aan toe komen een gedenksteen voor haar te ptaatsen. Nu is de grond, het gras van het strooiveld voor mij de plek waar ik sta of ga zitten of liggen de plek voor mij geworden. Ik neem altijd een uit de tuin geplukte roos mee en gebruik dat als icoon en intermediair om met haar te zijn en te praten, Als ik wegga laat ik de Roos achter.

Babo

Offline
Berichten: 158

Mijn moeder is overleden dat ik acht was en begraven.
Voor mij is het altijd een hele troost geweest dat ik nog naar mijn moeder toe kon. Dat ik al volwassen was en op Texel woonde, ging ik als ik in Den Bosch kwam altijd even naar mijn moeder. Ik denk dat het niet in het begraven of cremeren zit. Mijn nichtje is twee jaar terug overleden, en gecremeert, haar zoontje ( nu bijna 10 ) gaat naar de gedenksteen van zijn moeder bij het crematorium en vind daar zijn troost. Als er maar een plek is waar je heen kunt als je daar behoefte aan hebt.

Offline
Berichten: 2045

Monique, wat goed dat je zo bezig bent met hoe het straks moet gaan.
Ik vind het heel dapper!

Ik kan me helemaal aansluiten bij de voorgaande postings.
Om dezelfde reden kies ik voor begraven.
Ik voel me ook prettig op de plek waar ik mijn dierbare heb achtergelaten.

Wat orgaandonatie betreft. De organen en weefsels van een oncologisch patient mogen niet worden gebruikt voor donatie. Ivm het eventueel mee transplanteren van metastasen :?
Het hoornvlies is het enige dat wel getransplabnteerd mag worden.
Houd er wel rekening mee dat dat consequenties heeft voor de zorg na overlijden. Binnen enkele uren moeten de hoornvliezen worden verwijderd en na overlijden moet het hoofd hoog gelegd worden dus, als het ware in zittende houding. Ook blijven je nabestaande afhankelijk van de mensen van de donatiebank hoe snel je lichaam weer wordt "vrijgegeven" meestal gaan hier enkele uren overheen.
Na de ingreep is er geen schade te zijn. Er is dus niet zichtbaar dat de hoornvliezen zijn verwijderd.

Bij het ter beschikking stellen van de wetenschap wordt na overlijden je lichaam afgestaan aan het ziekenhuis. Dat houdt in dat je lichaam daar achterblijft.Geen persoonlijk afscheid, geen opbaring, geen begrafenis, geen crematie. Ik moet je eerlijk zeggen dat me dat enorm zwaar lijkt voor je nabestaanden...

Monique, ik kan je HEEL VEEL vertellen over hospices.
Zoveel dat ik iets meer concrete vraagstelling nodig heb.
Als ik iets voor je kan betekenen (zoals bijv. een goed hospice is jou regio zoeken) please let me know.

Heel veel sterkte met verder regelen van onvermijdelijke zaken.
Ik heb enorm veel bewondering voor je.

Een dikke knuffel.

Offline
Berichten: 788

Lieve Monique,

wat ongelooflijk knap en sterk van je dat je dit allemaal aan het doen bent.
Fijn ook dat je dit met je dochters kunt bespreken.
Ik weet nog wel dat toen mijn vader vrij plotseling kwam te overlijden het helemaal niet bekend was wat zijn wensen waren. Ik heb het toen geregeld zoals ik dacht dat hij het zou willen, maar twijfelde soms wel. Gelukkig was er een goede vriendin van hem die me daarbij kon helpen. Voor mezelf had ik toen gelijk vastgelegd hoe ik het wilde hebben (nog niet in detail, maar toch).

Ikzelf wil graag begraven worden. Vraag me niet waarom, gewoon een gevoel. Ik heb niets met cremeren.
Mijn opa heeft zijn lichaam ter beschikking gesteld aan de wetenschap en zoals mika schreef was er geen moment van afscheid nemen. Ik was ongeveer 15 jaar en weet nog wel dat ik het heel moeilijk vond dat ik hem niet meer gezien had en geen afscheid kon nemen. Ook dat er geen gedenkplek was om naar toe te gaan. Mijn opa woonde in Den Haag en de eerste jaren na zijn overlijden dat we in Den Haag waren had ik altijd zoiets van: laten we naar opa gaan, onee, hij is er niet meer. Voor mijn gevoel kwam dat omdat we geen afscheid hadden kunnen nemen.

Dat er voor de gesprekken met je zoon geen budget meer is vind ik werkelijk te gek voor woorden. Ik hoop dat daar op de een of andere manier toch ook weer een oplossing voor komt.

Lieve Monique, ratel jij nog maar lekker door op je toetsenbord. Wij luisteren wel en vertellen je onze ervaringen.

Ik denk vaak aan je [kiss]

Offline
Berichten: 200

beetje raar om dit zo te mailen,

Mijn moeder wilde ook een eutanesie verklaring, ik heb dit allemaal voor haar geregeld, ik stond daar helemaal achter, (uiteindelijk is ze ergens anders door overleden). Mijn moeder is gecremeerd en het maakte haar niet uit wat er met haar as zou gebeuren, ik heb toen besloten haar urn te begraven in de urnentuin op de begraafplaats hier dichtbij, dit heb ik in de eerste instantie speciaal voor midi gedaan, zodat er wel een steen en plekje is om naar toe te gaan, ook ik vind dit achteraf heel fijn.
Er kan tegenwoordig zo veel meer [kiss] Er zijn zelf speciale sieraden (hele mooie) waar een klein beetje as in kan zodat je het altijd bij je kan dragen.. Ook ik heb hier de afgelopen tijd veel over nagedacht, maar het lijkt me als het zo dichtbij komt zo verschikkelijk zwaar.

Lieve Monique heel veel sterkte, en heel veel reserve tijd!

Liefs
Silla

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Hoi Monique

Toen mijn vader overleed hebben we gekozen voor een crematie. Ikzelf en ook mijn moeder hebben er geen problemen mee dat we geen plekje hebben om naar toe te gaan. Pa leeft voort in ons hart en er gaat geen dag voorbij zonder dat ik even tegen hem praat in gedachten. Daar heb ik voor mijn gevoel geen plaatsje voor nodig... Ik heb het idee van verbranden absoluut niet als akelig ervaren, vind zelfs begravenissen emotioneel zwaarder, omdat je na de dienst ook nog eens naar het graf moet lopen.

Zelf wil(de) ik ook gecremeerd worden. Je ziet al aan de aanhalingstekens dat ik daar nu over twijfel. Mij zou het niet uitmaken, maar Ruud en Mike misschien wel. Ik heb nu min of meer besloten dat zij uit mogen maken wat het wordt.

[kiss]

Jol
Offline
Berichten: 131

Lieve Monique,

Zelf kies ik zolang ik jong(er) ben voor een begrafenis zodat mijn dochter en man een plekje hebben om te komen. Zo te horen aan de reacties is dat de juiste beslissing tenzij je dat zelf natuurlijk echt niet wilt. Ben ik oud dan mogen ze me best cremeren want dan is de behoefte om te komen veel kleiner, denk ik. Laten we eerlijk zijn, wie gaat er nog geregeld naar het graf van oma en opa? Net zoals jij, Monique, wil ik graag ook alles regelen voor mijn "grote" dag (ik vind het weleens l..lig, het leukste feest, want iedereen komt en jij bent er niet bij ;) mijn tumor humor) maar ik dwaal af. Waarom maak je niet een soort van draaiboek dan hoef je er minder met je kinderen over te praten maar dan weten ze wél wat jij wilt.
Sterkte, lieve, sterke vrouw. Ik bewonder je!

Veel liefs, Jol

Jol
Offline
Berichten: 131

Ik vergeet nog iets.................Dank je wel dat je hier over wilt praten.
Het is voor jou goed maar zeker ook voor mij!

Offline
Berichten: 309

Lieve Monique, ik vind het zo sterk van je dat je zo open kunt schrijven over je gevoelens en vragen.
Ja, ikzelf ben ook meer voor begraven, ik weet dat ik nog steeds bloemetjes ga brengen bij het graf van dierbaren. Soms kijk ik dan omhoog, en denk dan, vind je het leuk dat ff langskom ?
De enige plek die ik nog nooit heb durven bezoeken, is de herdenkingsplek van mn zusje, die ik nooit gekend heb. Maar het moment dat ik daarheen ga, heb ik in mn hart gepland staan.
Een hospice, we hebben er sinds een jaar eentje hier in de buurt, ik hoor en lees er veel fijne ervaringen over. Ook daar zijn fijne mensen die er ook voor je kinderen kunnen zijn, voor een praatje of een schouder....
Ik wens je veel sterkte en kracht toe, liefs beertje

Offline
Berichten: 91

Monique:
wat fijn dat je in staat bent zo duidelijk te omschrijven waar je mee zit- wat je bezig houd-
Wat betreft crematie/begraven: wat voor mij belangrijk zou zijn is dat er een plek is om naar toe te gaan maar de manier waarop kan natuurlijk verschillend zijn. Zo hebben wij ons zoontje laten cremeren en de as laten uitstrooien- later miste ik enorm een plek om naar toe te gaan en heb toen alsnog een gedenkplaatsje laten maken op de begraafplaats- ik heb het nooit moeilijk gevonden dat hij daar niet echt was- en het altijd fijn gevonden dat wij hem voor mijn gevoel door het uitstrooien "vrij"hadden gelaten.
Voor mezelf een keus maken wat ik zou willen is me nog niet gelukt- ik denk dat ik dat echt aan mijn dierbaren ga overlaten- nu is dat voor jou anders denk ik omdat het een verantwoordelijkheid is die je aan zulke jonge kinderen als de jouwe eigenlijk niet kunt vragen. Het lijkt me voor hen belangrijk dat ze weten dat ze het precies zo doen als jij wilt....
En wat euthanasie betreft: ik ben niet gelovig- nooit geweest ook en dus heb ik vanuit die invalshoek geen mening . Wel ben ik het met één van de voorgaande amazones eens dat je op je sterfbed echt mag nemen- dat dan de tijd van geven voorbij is- en dat je geliefden dat geven graag zullen doen.....ik weet wel dat toen mijn vader stierf het op een gegeven moment fijn was dat hij in (onomkeerbare) slaap werd gehouden- dat er geen angst en pijn meer was en dat hij toch de tijd kreeg om te sterven- dat was een rustig proces waarbij iedereen nog tegen hem praatte en hij er bij bleef horen. Dat vond ik fijn. Het was geen man die dat tevoren had beslist en dat was nog wel moeilijk- uiteindelijk heeft mijn zus met hem besproken of het echt was wat hij wilde- dat het van ons niet hoefde omdat we nu nog mét hem konden praten- maar als het klaar was wij het ook goed vonden. Ik denk ook dat een verklaring goed kan zijn- je hóéft het niet te doen dan.....
Ik denk dat ik zelf zou kiezen voor deze manier- juist omdat het voor de kinderen ook een bijna natuurlijk verloop kent- dat er dingen in hun koppies gebeuren dan die het afscheid misschien wat gemakkelijker maken.....
Monique: het is hier al vaak gezegd: maar ook ik vind je sterk in je bescherming voor je kinderen- je zorg voor hoe het voor hen is- zal zijn- en daar ben je natuurlijk ook moeder voor....dit had niet gemoeten zo maar jouw kracht en liefde blijft bij je kinderen....

afbeelding van starfleet
Berichten: 38

amazone1962 schreef:

Wat zijn de voor en nadelen hiervan,dit komt bij mij ook voort uit angst voor aftakeling,niets meer zelf te kunnen ,niet meer weten dat je er nog bent,volledig afhankelijk zijn van anderen.Ik hou graag zelf de controle overal op,heb het noodgedwongen geleerd ook door mijn echtscheiding..

Voor mij ongeveer de belangrijkste reden om destijds toen ik de diagnose "ongeneeslijk" kreeg (bijna twee jaar geleden) euthenasie te regelen. Met de huisarts gepraat, lid geworden van de NVVE, verklaringen ingevuld + nog een eigen verklaring toegevoegd.

Daarnaast ook de reden dat ik een milde dood wil, geen dagen en dagen sterfbed en dat echt niet altijd afdoende geregeld wordt met palliatieve sedatie helaas, misschien door een gebrek aan kennis of door onhandigheid, maar het gaat ook wel eens mis. Ik wil geen panieksituaties rond sterven en heb er ook geen zin in om niet meer bij kennis te zijn terwijl iedereen maar min of meer zit te wachten op mijn dood. Dat klinkt hard, maar ik weet dat het zo werkt als iemand echt aan het sterven is.

Nou weet ik wel dat bij aantasting van de lever vaak coma optreedt en vrij rustig wegglijden, maar er zijn ook regelmatig gevoelens van paniek en hallucinaties. Daar krijg je zelf misschien niet meer alles van mee, maar kinderen wel.

Ik weet momenteel niet wat de oorzaak zal zijn van onverlijden. Ik heb uitzaaiingen in de longen en stikken vind ik sowieso een niet acceptabele dood als het niet hoeft.

Ik geloof niet heel sterk, maar enigszins wel, maar ik weiger te geloven dat euthenasie ook maar iets van doen heeft met moord. Ik zie het als hulp wanneer de dood alleen maar als verlossing kan worden gezien. Het is niet nodig om in angst, paniek of pijn te sterven en ik wil ook niet in een bed liggen te sterven terwijl ik er al niet meer ben, niet echt meer. Voor mezelf niet en ook niet voor mijn kinderen.

Anne

afbeelding van starfleet
Berichten: 38

Hoi Monique,

Ik kies zelf voor cremeren en daarna wel een "grafje" met een gedenksteentje, zodat er voor de kinderen een plek is om heen te gaan en bloemen te zetten of een kaarsje mochten ze dat willen. Toen mijn moeder overleed ben ik jaren niet naar het graf geweest (was ook elders begraven in haar geboortedorp), daarna wel en ook een tijd wat regelmatig. Ik vind het toch prettig dat er nog een plek is, ook al kom ik er heel weinig, het kan wel.

Ik weet ook wel van mensen die zich op een heel speciale plek laten verstrooien, dat vind ik ook een mooie gedachte en omdat het moeilijk kiezen is wil ik dat voor een deel van mijn as. Een plekje echt dichtbij waar ik graag was, maar dat moet ik nog even met de achterban bespreken, of zij dat laatste wel willen.

Vrijwel elke nabestaande die gewoon maar heeft laten verstrooien heeft achteraf spijt dat er niks is om heen te gaan is mijn ervaring.

Mijn zoontje is ook 11 en hij vond het heel erg moeilijk euthenasie. Hij had in zijn hoofd dat ik ineens zomaar dood zou zijn als hij uit school kwam. Ik heb hem wel uitgelegd dat dat nu niet aan de orde was, maar dat ik dat vast moest regelen (hij had papieren zien liggen) voor als ik eens heel ziek zou worden, zo ziek dat ik niet meer kon lopen en praten en niet meer zelf eten, maar dat ik dat nooit zomaar zou doen zonder dat hij dat wist. Moeilijk heeft hij het er nog mee, maar dat kan ook niet anders. Ik zeg er wel bij: nu ben ik er nog en nu gaan we nog (noem maar wat). Ik denk ook niet dat het zinvol is om te vaak erover te praten met mijn zoon of dochter en ook niet heel erg vergaand. Het is toch iets waar ze zelf stukje bij beetje verder aan moeten gaan wennen, aan het idee dat er echt geen wonder komt.

Anne

afbeelding van starfleet
Berichten: 38

amazone1962 schreef:
Mijn meiden hebben nu nog geen behoefte aan allerlei instanties waar ze over het verwerken van een ernstig zieke ouder of over de dood zouden kunnen praten met anderen,dus dat is nu niet aan de orde.Wat mijn zoontje betreft,die had via school een goede maatschappelijk werkster gevonden,maar er is maar een beperk budget op school en dat is maar voor hooguit 3 gesprekken,dus net op gang en nu weer gestopt,echt waanzinnig balen allemaal.

Je kan hier wel voor bellen naar het gewone maatschappelijk werk, waar de schoolmaatschappelijk werkster waarschijnlijk vanuit werkt. Dan kan hij wel begeleiding krijgen wat gewoon uit het AWBZ betaald wordt. Volgens mij kan de Daniël daar ook wat in betekenen. Die hebben ook maatschappelijk werkers rondlopen die weten waar je zoon terecht zou kunnen. de drempel zo via school is wel lager, ook voor je zoon, maar er is wel hulp voor je zoon mocht daar behoefte aan zijn.

Anne

Offline
Berichten: 762

Lieve Monique,
Allereerst mijn bewondering en respect voor hoe je alles probeert te regelen en er over na te denken en te praten....mens, wat ben jij moedig!

Ik geloof zelf niet in (een) god en kan je ook niet raden over hoe je euthanasie moet verenigen met het geloof, maar ik denk dat als er een god bestaat, hij toch wel vind dat je de verlossing mag verlichten. In welke vorm dat dan moet -actieve euthanasie of sedatie - is nog een lastige, maar ik denk ook dat dat gewoon af hangt van hoe het verloopt. Moeilijk daar iets zinnigs over te zeggen.

Wat betreft begraven of cremeren kan ik de volgende ervaring met je delen. Mijn zus overleed op 29 jarige leeftijd aan een hartstilstand, dus pats-boem, met achterlating van 4 jonge kinderen. Zij had niets vastgelegd, maar haar oudste zoon had haar wel eens over cremeren gehoord (hij was bijna 10 jaar toen). Dus hebben we dat zo geregeld. Mijn moeder vond dat vreselijk en in de weken erna is er dan ook nog geregeld dat er toch een graf kwam, niet op het urnenveldje, maar een "echt" graf. Daar hebben we met een kleine ceremonie de urn begraven. Dat was mooi en goed en eigenlijk zijn we allemaal blij dat er nog een plekje is om heen te gaan. De kinderen komen er niet heel vaak, maar het is goed dát het er is...
Door mijn ervaring daarmee heb ik voor mezelf ook vastgelegd dat ik het zo wil. Ik heb gevoelsmatig iets tegen begraven, het verteren in de grond, maar op deze manier vind ik het wel mooi en het creeert een plekje waar mijn dochter evt. heen zou kunnen.
Mijn vader overleed toen ik 14 was en onlangs heb ik pas voor het eerst zijn graf bezocht...maar ik was wel blij, dat dat nog kón.

Ik hoop dat al onze ervaringen bij elkaar je iets opleveren waar je iets mee kan, lieve monique. Je bent een kanjer!

Ruth

Offline
Berichten: 74

Soms denk je er wel eens aan. Andere zeggen vaak. Als ik moet lijden dan hoeft het voor mij niet meer. Vele weten niet waar ze het over hebben.
Ik ben zeer zeker voor authanasie, je lot in eigen handen. Afsluiten wanneer je het zelf echt niet meer aankunt. Maar heto voelt niet goed. Wanneer zeg je tegen jezelf vandaag is mijn laatste dag. Hoe doe je dat. Hoe bespreek je dat met je kinderen. Hopelijk zal ik daar nooi overna hoeven denken. Helaas moet jij dat wel. Wat bij mij van binnen een erg misselijk gevoel geeft.

Momenteel zou ik nu kiezen voor begraven. Zoals er al door vele geschreven is. Dan is er een plekje voor de nabestaande om nog eens even naar je toe te gaan. Mischien is cremeren dan toch ook nog wel een optie maar daarna dan wel met een gedenksteen of zoiets.
De begravenis regelen zoals je die zelf zou willen. Maar je kan het niet meer zien. Lieve Mo als je het zou willen zijn we er allemaal bij.
Ik snap ook dat je meiden daar nog even iet aan willen denken. Je doet het nog harstikke goed. En we willen allemaal dat je het nog jaren vol zult houden. Mar je weet zelf beter.

Goed dat je er zo open over praat. Dat neemt toch bij veel mensen wat angst weg. angst om er met je over te praten. Angs om iets te zeggen wat mischien niet gepast zou zijn.

Toen wij nog ziek waren zei ik ook altijd tegen de mensen, vraag ook de vragen die je niet vragen wilt.

Lieve Monieque ik hoop dat we je nog heel erg lang bij ons zullen hebben.

Liefs Natje

Offline
Berichten: 447

Hoi Monique,

Het vriendje van onze midi is terminaal ziek en daarom word er in onze omgeving ook veel gesproken over begraven en/of cremeren.
Daarom weet ik dat mijn kids het belangrijk zouden vinden dat er een plek is waar ze terecht kunnen bij een overlijden.

Ze vinden het minder belangrijk of de keuze gemaakt wordt voor begraven of cremeren, als er maar een plek is waar ze naar toe kunnen.

Toen mijn schoonmoeder overleed is ze op eigen verzoek gecremeerd en daarn is de urn bijgezet op het urnenveld op de begraafplaats. Dat is mooi want nu kunnen de kinderen ernaar toe.

Achteraf had haar jonste dochter graag een hanger gehad met wat as erin.

Ik denk veel aan de moeilijke beslissingen die je moet nemen en ik vind je een Topper.................. [kiss] [kiss]

afbeelding van Rosalinde
Berichten: 372

Lieve Monique,

Wat goed van je om het hier bespreekbaar te maken. Het zijn dingen waar ik ook regelmatig over loop na te denken. Ik heb geen kinderen, maar wel een hele lieve vent en een pracht van een familie. Ik had geen sterke voorkeur. Dus mijn keuze van begraven of cremeren wilde ik met hun bespreken. Toch is mijn keuze gemaakt door het overlijden van mijn vader.
Mijn vader is een half jaar geleden overleden en hij is gecremeerd. Nu kan er tegenwoordig heel veel geregeld worden met de as: uitstrooien, in een urn, gedenkteken. Mijn vader was dement,, maar we wisten wel dat ie gecremeerd wilde worden. Wat er met de as gebeuren zou, moesten we zelf beslissen. In eerste instantie wilde mijn moeder hem uitstrooien, maar daar kreeg ze een paar maanden de tijd voor om over na te denken. Het gebeurt namelijk vaak dat mensen spijt krijgen dat de as weg is. Mijn moeder wilde toch graag een urn. Ik heb niks met urnen op de schoorsteenmantel, maar ik ging met mijn moeder mee om de urn uit te zoeken. Toen gingen mijn ogen open.....er zijn zoveel prachtige dingen waarin je de as kan bewaren. Hele subtiele kleine kunstwerkjes. Ook dat is als een gedenkteken....een soort graf. Dat je iedere dag heel dicht bij je kunt hebben, je kan er altijd naar kijken, tegen praten, aanraken, een kaarsje bij branden, noem maar op. Om een lang verhaal kort te maken: dit is voor mij doorslaggevend dat ik gecremeerd wil worden.
Wat betreft de euthanasie:
Ik geloof dat God ieders keuze respecteert, hij zal je kracht geven waar je het nodig hebt. Ik geloof nooit dat Hij vind dat iemand moet lijden. En zoals al vaker hier gezegd....je hoeft er geen gebruik van te maken. Het zal je meer rust geven als je alles hebt geregeld en dat je alles overdacht hebt, hetgeen wat je zo goed doet Monique. Ja...echt waar, je doet het goed zo. Ik heb bewondering voor je.

Offline
Berichten: 45

Lieve Monique,

Wat een onderwerp hè, ik vind het heel goed dat je het niet uit de weg gaat. Ik kan me voorstellen dat het op een bepaalde manier ook wel fijn is om het er over te hebben.

Je schrijft dat het heel moeilijk is om het met je zoon erover te hebben. Hij verstopt zich ervoor, hij is ook nog zo klein. Misschien is het een idee om het er meer indirect over te hebben; bv. als je aan tafel zit met je dochters en hij kan als hij bv. voor de t.v. zit, meeluisteren. Als hij iets niet wil horen dan kijkt hij gewoon verder en als hij mee wil luisteren dan luistert hij mee. Lijkt mij iets minder bedreigend voor je zoon, hij hoeft dan ook geen antwoord te geven.

Over euthanasie, sedatie of de natuur haar gang laten gaan, heb ik nooit hoeven nadenken. Alle gedachten die hierboven staan, sla ik wel op voor als het mijn tijd is. Mijn eerste intuïtieve gedachten zijn dat ik een voorkeur heb om de natuur haar gang te laten gaan, in het vertrouwen dat ik verlost zal worden van pijn en onrust.

Zes jaar geleden heb ik mijn dochtertje begraven. Zij was geboren voor de 24ste zwangerschapsweek (na 19 wk) dus dan val je buiten de officiële richtlijnen voor begrafenissen/crematies. We mochtten dus zelf bepalen wat we met haar kleine lichaampje deden. Cremeren wordt in zo'n geval wat moeilijk, dus we hebben een klein rieten mandje gekocht en haar na een hele lange wandeling in een afgelegen duingebied begraven. Gek genoeg viel een groot deel van het verdriet weg toen we haar hadden begraven. Ze ligt op een prachtige plek, maar dus erg afgelegen. Omdat het zo afgelegen is, zijn we er maar een paar keer teruggekeerd. Ik heb echter thuis een tekening van een duinlandschap aan de muur (je raadt al welke plek hierop te zien is) die voor bezoekers gewoon een tekening is, maar voor mij een herinnering aan mijn eerste kind.

Ik besef dat dit allemaal van een andere zwaarte is, maar hoop dat je er wat aan hebt.

Veel liefs, Harera

Offline
Berichten: 766

Lieve Monique,
Nu we al een tijdje geen nieuws van jou hebben kunnen lezen, denk ik steeds vaker aan de vraag die jij hier stelde.

Natuurlijk hoop ik dat je zo lang mogelijk bij je kinderen kunt blijven. Maar wanneer het lijden voor jou te zwaar wordt, hoop ik dat er bij jullie allen, maar vooral bij jou, duidelijkheid is. En dat degenen van wie je afhankelijk zult zijn jouw mogelijke wens in kunnen willigen.

Lieve Monique, het is niet te bevatten wat een zware weg jij moet gaan.
[troost] [kiss] Gab61

afbeelding van Karin
Berichten: 394

Ik zit te stuiteren en ik weet niet waar ik met mijn gestuiter heen moet, dus doe ik het maar hier, alhoewel ik in dit hoekje ineens weer geconfronteerd werd met Amazone62 met wie ik regelmatig over dit onderwerp, en haar 'worsteling' hoe dit in te passen binnen haar geloof, heb gesproken.

Vanavond in Tegenlicht een item over de strijd tussen de echtgenote van een dementerende man (die in volle bewustzijn een euthanasieverklaring had getekend en zijn echtgenote had gemachtigd) en een verpleeghuisarts die moeite had dit ten uitvoer te brengen en ook de wens niet verder te behandelen (via sedatie) wilde inwilligen.

De man kon zich totaal niet meer uiten en samen met een verzorgende vroeg de arts of de man dood wilde. Hij schudde nee. De verzorgende riep ook nog eens ongeduldig 'geef eens antwoord'... :evil:
Dus vond de arts dat hij in het belang van de patient handelde en wilde niet meewerken. Nogal logisch dat hij nee schudde ... natuurlijk wil hij niet dood. De vraag (voorzover die nog beantwoord kan worden) had moeten zijn 'wil je nog wel leven op deze manier'.

Woest ben ik op die verpleeghuisarts T.D. De echtgenote was in totale ontreddering! Natuurlijk moet alle voorzichtigheid worden betracht, maar ik heb voor deze verpleeghuisarts geen goed woord over.

Even later kwam het hoofd medische dienst met zijn status waarin de verklaring was opgenomen en vroeg wat er mee moest gebeuren. Hij trok het uit het dossier en verscheurde het. Zo klaar als een klontje vond ze het...

Ongeveer de helft van de mensen die in ons land overlijden, sterft na een medisch besluit. Nergens ter wereld zijn de dilemma's rond de dood zo openlijk bespreekbaar als in Nederland. Maar dit maakt de vragen niet minder beladen. Tegenlicht volgt de onderhandelingen tussen de arts, familie en patiënt in verpleeghuis Tabitha in Amsterdam.
Tabitha is een huis voor mensen met Alzheimer, Korsakov en andere vormen van dementie. In totaal wonen er 240 psychogeriatrische patiënten in de leeftijd van dertig tot honderd jaar. Geen enkele patiënt is nog in staat de regie in eigen hand te nemen. Dat heeft gevolgen voor het leven van alledag, maar ook voor het levenseinde. De beslissing over leven of dood ligt hier in handen van anderen. Een centrale rol is daarbij weggelegd voor de verpleeghuisarts. Deze moet de (ooit geuite) wens van de patiënt en diens familie beoordelen, de kans op genezing inschatten en het contact met de verpleging houden over de toestand van de patiënt.

Patiënten zoals Bram De Gooijer (73). Ruim twintig jaar geleden heeft deze voormalige directeur van een basisschool samen met zijn vrouw een euthanasieverklaring opgesteld. "Als ik in een geestelijke toestand kom waarin er voor mij geen herstel tot een redelijke levensstaat is te verwachten ... dan verlang ik dat euthanasie op mij wordt toegepast", schreef hij in 1985, bij zijn volle verstand. De behandelende arts moest hem wel om bevestiging vragen, maar "wanneer ik daartoe niet in staat ben, dan verwacht ik dat deze verklaring als mijn uitdrukkelijke wil wordt opgevat."

Inmiddels is Bram de Gooijer een schim van zichzelf en de eerste gesprekken over euthanasie zijn in gang gezet. Dan krijgt hij plotseling een gevaarlijke ontsteking en geeft hij aan toch graag behandeld te willen worden. Zijn vrouw houdt echter vol dat hij niet meer weet wat hij zegt en dat er een einde aan zijn lijden moet komen, dat hij niets meer heeft om voor te leven. De arts valt terug op zijn beroepscode: in geval van twijfel, kiezen voor de patiënt. Maar voor welke patiënt, die van toen of die van nu?

Tegenlicht volgt de verpleeghuisartsen I.H. , O.N. en T.D. in hun dagelijkse afwegingen en keuzes. En registreert de dilemma's rondom het overlijden van hun patiënten. De familie heeft haar visie; de patiënt heeft ooit iets opgeschreven en kan soms nog aangeven wat hij wil. Maar het is de dokter die adviseert en handelt ... of dat handelen juist nalaat. En soms, uiteindelijk, besluit een leven passief of actief te beëindigen. Verpleeghuisarts Ineke Hoekstra: "Het is af en toe heel eenzaam."

Ik hoop nooit terecht te komen in dit verpleeghuis in Amsterdam!
Ik kreeg wel het gevoel dit nog eens met mijn eigen huisarts te bespreken én het ook aan mijn status toe te voegen (alhoewel mijn oncoloog en maatschappelijk werkster op de hoogte zijn).

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Als ik er nog even aan mag toevoegen wat ik bij mijn oma heb meegemaakt: zowel een euthanasieverklaring als een niet-reanimerenverklaring mogen maximaal drie jaar oud zijn. Anders zijn ze niet meer geldig. Mijn oma wist dit niet en heeft zich er nog erg boos over gemaakt. Je moet zo'n verklaring geregeld vernieuwen!

Offline
Berichten: 1004

IK heb vroeger, in een ander leven.... :wink: zo'n 20 jaar geleden regelmatig met dit dillema te maken gehad.....

Ik werkte in een psychogeriatrisch verpleeghuis, waar dus ook dementerende mensen hun laatste levensfase doorbrengen.
Het zij mét hetzij zonder euthanasieverklaring....want die waren er toen, zij het in mindere mate, ook.

Bij ALLE bewoners bleven ze keurig netjese achterin de status zitten.
Achterin wil zeggen, er werd niet naar gekeken! :evil:
De oorsprong van het huis waar ik werkte was met een katholieke achtergrond.....of dat er wérkelijk mee te maken had... :-k

Wij als de verzorgende van deze bewoners wisten allen van deze verklaringen af. De familie uiteraard ook.....

In 9 van de 10 gevallen werd er niets mee gedaan....ze bleven achterin zitten. Terwijl wij aan gaven dat wij er "geen moeite" mee zouden hebben om de euthanasie toe te passen ( er word niet zo luchtig over gedaan zoals het hier misschien nu op papier staat).....
"Gelukkig" heb ik toch nog verschillende bewoners kunen "helpen" ....

Tegenwoordig is het toch meer bespreekbaar, maar lees de verklaringen goed! Je moet ze idd om de zoveel jaar vernieuwen...je wens kenbaar maken.....Vergeet dat niet...
Het zou " zonde" zijn wanneer de tijd daar is, dat het achterin de status blijft zittten....

Euthanasie is een groot goed, vind ik. Er is zo voor gevochten...
Dat moet zo blijven.... geen verpleeghuisarts die daar aan mag tornen...

Offline
Berichten: 586

Shitty schreef:
Euthanasie is een groot goed, vind ik. Er is zo voor gevochten...
Dat moet zo blijven.... geen verpleeghuisarts die daar aan mag tornen...

Precies.

afbeelding van Phineke
Berichten: 208

Na dat ik afscheid genomen heb afgelopen zaterdag van m'n tante houden dit soort dingen me bezig.
Ik zag haar liggen en het overviel me.....hoever ga je in je strijd. Zij is heel ver gegaan. All the way.........Ook kreeg ze de morfine als pijn bestrijding maar net genoeg om goed helder, bij te blijven. Dat wilde ze.
M'n eigen moeder koos (2005)voor pijn bestrijding zodanig dat ze echt helemaal geen pijn meer had. Daarin is ze dan ook heel zachtjes ingeslapen.
Toen de strijd haar teveel werd koos ze voor de mofine en wist dat ze daar door diep in de pijnstilling zou geraken.
Het houd me bezig. Welke keuze ga je maken, wil je eigenlijk wel 'n keuze maken.....Veel om over na te denken, gelukkig dat ik bij de psych gisteren mijn onrust hier over kon bespreken.

Offline
Berichten: 565

Wat is het toch moeilijk hè en erg confronterend om van tevoren alles te regelen. Vooral door al die emoties die je erbij hebt en dan de vraag of je het wel goed doet voor jezelf, maar ook voor je nabestaanden.

Maar of je nu gelovig bent of niet, onnodig pijn lijden kan nooit de bedoeling zijn! Ik geloof wel, en ook dat wij bij onze geboorte alles hebben meegekregen. Wij hebben het vermogen te lachen, huilen, te hopen, wanhopen, pijn ervaren etc. Daar hoort ook het vermogen bij om een keuze te maken (of juist niet). Voor mij geldt dat ik die keuze beter kan maken als ik erover praat of zoals hier op het forum over lees. Zo krijg ik het veel beter op een rijtje. Ik kan me wel voorstellen dat je na drie jaar weer opnieuw een verklaring moet opstellen. Je kunt nu bepaalde gevoelens en ideeen hebben en er later weer anders over denken.

Voor zover de controle die je er zelf over hebt. Uiteindelijk moet je het natuurlijk maar afwachten, misschien heeft God of het lot wel een ander scenario voor je in petto. :wink:

Offline
Berichten: 565

En Phineke, sterkte met het verlies van je tante! Kan me voorstellen dat dat ook weer een hoop gevoelens bij je oproept..

xxx Linnie

afbeelding van nachtvlinder
Berichten: 302

linnie,

ik had ook alles op papier staan en mijn oncoloog verplaagkundige maakte me er attent op dat deze papieren ieder jaar weer opnieuw opgesteld en ondertekend moeten worden
en met eutanisie zijn we ook bezig geweest, en idd alle wettelijke dingen die hieraan vastzitten zijn wel heel verwarrend hoor, en dan weet je dus uiteindelijk nog niet dat als het zo ver is of dit ook wel wordt uitgevoerd :? :shock: heel dubbel dus :?

Offline
Berichten: 166

Hallo allemaal, ik wil graag ook even iets zeggen over de uitzending van gisteren, en daarmee misschien iets van een andere kant belichten. Ik wil er niemand mee kwetsen, want ik heb groot respect voor iedereen die zich met deze zware materie moet bezighouden. Maar ik wil toch ff iets over die uitzending kwijt. Ik viel er middenin, en heb dus maar de helft gezien. Maar die 'dementerende' man maakte diepe indruk op mij. Ik bedoel: praten zoals jullie en ik kon hij niet meer goed, maar in mijn ogen wel donders goed duidelijk maken wat hij wel en niet wilde. En ondanks dat hij jaren geleden had laten vastleggen dat hij zich onder bepaalde omstandigheden niet meer wilde laten behandelen, wilde hij dat nu wel. Daarvan overtuigde hij me helemaal,- eerst door nee te schudden met zijn hoofd toen hem werd gevraagd of hij de behandeling wilde laten stoppen, en later door zelf, actief, zijn euthanasieverklaring te verscheuren. Zijn vrouw had het er heel moeilijk mee, en ik hoop dat zij goed opgevangen is daar. Zij dacht dat ze zijn 'laatste wil' moest beschermen. Maar zijn 'laatste wil' was anders dan zij of hijzelf jaren geleden hadden gedacht...

Als ik voor mezelf bedenk hoe moeilijk ik het vind om besluiten te nemen over echt belangrijke dingen...hoe vaak ik dan aarzel en schommel en twijfel en weer van mening verander...dan kan ik me heel goed voorstellen dat anderen dat ook hebben,- zeker als het om je leven gaat, zeker als er jaren overheen zijn gegaan sinds je laatste besluit...

Als ik ooit in een zieken- of verzorgingstehuis beland, en ik kan me niet meer in woorden uitdrukken, dan hoop ik ook dat er geduldige en oplettende verpleeghuisartsen en hoofden medische dienst zullen zijn die serieus willen nemen wat ik dan voel en wil, hoe gebrekkig ik me misschien ook nog zal kunnen uitdrukken. Dan wil ik zeker niet dat mijn naasten een besluit willen laten uitvoeren dat ik jaren geleden genomen heb, maar waar ik nu niet meer achter sta. Er is niets zo veranderlijk als een mens, toch?

En dat vind ik, op dit moment tenminste. Voor mezelf, want ik zou het voor anderen nooit willen of kunnen invullen. En heel veel sterkte en wijsheid toegewenst aan iedereen die hier nu middenin zit en voelt dat ze niet anders kan dan een duidelijk standpunt innemen...

[kiss] Zilver

Offline
Berichten: 4227

Van een afstandje heb ik gezien hoe de partner van een mij dierbaar persoon bezweek aan longkanker. Hoe hij eerst vasthield: als het te erg wordt, dan laat ik het leven gaan. Maar, toen het zover was verlegde hij elke keer zijn grenzen en probeerde hij toch weer allerlei behandelingen.

Wat ik wil zeggen: het ligt niet zo zwart-wit. Gelukkig was mijn kennis nog bij zijn volle verstand en kon hij duidelijk maken dat hij absoluut geen euthanasie wilde. Dit doet er niest aan af dat ik nog voor een ieders recht op euthanasie ben, maar als je geest verzwakt is, dan lijkt het me moeilijk beoordelen.

Offline
Berichten: 1004

Quote:
................. maar als je geest verzwakt is, dan lijkt het me moeilijk beoordelen.
..............

Dáár ligt ook vaak het probleem... :?
Want dan wordt het beoordelen van zoiets "zwaars" heel moeilijk...geloof me..... Je hebt altijd zelf het laatste woord. En als je dan in een fase bent gekomen van dementie..... :?

Oja.....als je een verkalring hebt...wil dat nog niet zeggen dat je het ook MOET gebruiken.....dat wilde ik er nog even bij vermelden....

Zusje had er een.....maar heeft het uiteindelijk niet gebruikt.
:cry:

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4387

shitty.. [troost]

afbeelding van gerda 3000
Offline
Berichten: 18

amazone1962 schreef:
Weer een heikel onderwerp,

Kun je in God geloven,maar tegelijkertijd euthanasie willen..??
Ik ben lid geworden van de VVE,heb alle wilsverklaringen in huis en ook ondertekend,heb met mijn huisarts gesproken en ook met mijn oncologe,ze stonden echt niet te springen en vertelden dat passieve euthanasie toch beter zou zijn,als ik ga sterven kom ik in een coma te liggen en dan weet je niets meer en heb je ook geen pijn..???zou het waar zijn allemaal....???

Maar heb je het recht,om als gelovige het tijdstip van je dood in eigen hand te nemen,mag je een arts hiermee belasten?,is het toch geen moord..?

Mag je zelf een drankje nemen,of een laatste wil pil,of pleeg je dan toch zelfmoord?

Ik ben best opgegroeid met de kerk,en later heb ik ook de Bijbel deels gelezen.

Vind nu toch dat er veel dingen instaan die ik niet goed begrijp,en ook dingen of beloftes,die niet waargemaakt worden,althans niet in dit aardse leven.

Heb je het recht om zelf over je laatste fase te beslissen,wanneer het genoeg is,of kun je beter het traject van de passieve euthanasie in,waarbij de arts of V.P. je langzaam steeds verder en dieper in slaap brengen,totdat je in coma geraakt?

Waar leg je de grens voor jezelf,wat doe je je kinderen aan,als ze hun mama zo moeten zien aftakelen en als kasplantje in bed zien liggen??

Wat doe je je naasten aan,als je er eerder uit wilt stappen..?wat is er erger,dood door euthanasie,hulp bij zelfdoding(laatste wil pil) of gewoon alles op zijn beloop laten.

De mens wikt en God beschikt...?Ik zou hierover graag eens met jullie van gedachten wisselen,ik vind het wel een zwaar onderwerp,maar wil eens inventariseren of jullie daar wel eens aan gedacht hebben...??

Wat zijn de voor en nadelen hiervan,dit komt bij mij ook voort uit angst voor aftakeling,niets meer zelf te kunnen ,niet meer weten dat je er nog bent,volledig afhankelijk zijn van anderen.Ik hou graag zelf de controle overal op,heb het noodgedwongen geleerd ook door mijn echtscheiding..

Ik weet dat dit geen gemakkelijk onderwerp is,maar ik zet het misschien toch voorzichtig hier eens neer....Hoop dat er toch iemand reageert,sorry

Monique :oops:

hoi,
ik ben Gerda.
natuurlijk word god niet boos,wat je ook beslist.
die dingen in de bijbel , zijn een beetje ouderwets, en moet je een beetje vertalen naar nu.Ik zie god als eindeloze liefde en begrip.Je kunt doen wat je wil.innerlijk weet je toch of iets goed of slecht is.
Luister daar maar naar.Als de bedoeling maar goed is.
Dat in slaap houden, heb ik mee gemaakt met mijn moeder, en dat ging best wel goed.
Ook voor ons was het best wel goed.
Het gaat niet zo abrupt,en lijkt meer op een natuurlijk sterven.
Ik snap wel waarom artsen dit aanbevelen.
Zelf doen mag volgens mij ook van god,maar ik schrik daar toch heel erg voor terug, ook voor de naaste.
En het kan ook mislukken.
Mijn ervaring,met een tante, is dat artsen, een hekel hebben aan actieve
euthanasie,dat eindeloos uitstellen,tot het te laat is.
Dit lijkt me nog vervelender voor je gezin.
nou dit waren zo maar wat opmerkingen.
Ik geloof ook, en heb het aan God gevraagd, nou hij vond het goed.
En diep van binnen weet jij dat ook.

dag Gerda

Pagina's