genieten met uitzaaiingen, hoe moet dat?

28 berichten / 0 nieuw
afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388
genieten met uitzaaiingen, hoe moet dat?

Sinds juni dit jaar weet ik dat ik uitgezaaide borstkanker in mijn lever heb. In principe ben ik hiermee uitbehandeld is mij verteld. Nu schijn ik te moeten genieten. Alleen ik weet niet meer hoe dat moet. In mijn vorige min of meer gezonde leven, kon ik het wel. Genieten van alles dat op mijn pad kwam. Nu heb ik er zo'n moeite mee. Hoe doet iedereen dat toch? Of lijkt het maar alsof iedereen met borstkanker al dan niet met uitzaaiingen zo 'fijn aan het genieten' is? Omdat dat zoveel meer glamoures (??) klinkt dan dat het leven met kanker gewoon zwaar kut (excusé le mot) is???

Als ik Fran 'The Nanny' Drescher bij Oprah hoor zeggen dat borstkanker "a wonderfull gift in an ugly wrapping" is, ben ik dan de enige die haar wel kan wurgen? Ik wilde geen kanker, ik wilde al helemaal geen uitzaaiingen en het laatste wat ik wil is horen dat het je ook zoveel kan geven, dat het krachten aanboort die je nooit dacht te hebben of dat ik wel een beetje moet genieten!

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Lieve Sanniecool,....
Ja, k*t is het zeker.... Ik ga het niet leuker vertellen dan het is. Ik heb gemakkelijk praten, ik heb (voor zover ik weet) geen uitzaaiingen. Nu heb ik hier wel vaker gezien dat vrouwen met uitzaaiingen (die dus wisten dat ze niet beter werden) na een fase van shock en woede een soort acceptatie gingen voelen. Dat gaf dan ook wel weer een soort rust en dat gaf dan ook wel weer mogelijkheden.

Moeten genieten zijn twee woorden die niet samen passen. Je kunt niet op commando genieten.

Geef jezelf tijd en ruimte om te schreeuwen, te balen, te huilen.... Ik denk dat je al die emoties nodig hebt om in een volgende fase te komen, waarin er óók acceptatie komt. Je zou eens naar één van de IPSO-instellingen kunnen gaan, waar er hulpverleners zijn die je wat hulp en steun kunnen geven in deze fase van je leven.

Het is een loodzware opgave. Ik hoop zo dat je je over een tijdje beter gaat voelen...

afbeelding van Anma
Berichten: 33

Hey... ik heb danwel geen uitzaaiingen in mijn lever maar toch?!
Ik snap heel goed waar je het over hebt en had juist vanmorgen een blog hier geschreven over dat ik me hier wat terug trok.
Ik ben ook gewoon aan het survivelen tegen wil en dank want wat moet je anders maar om nou te zeggen dat er om iedere dag een gouden randje zit omdat ik kanker heb is de grootste bullshit.
En ik ken nog wel iemand die zich voetl zoals jij en ik en die heeft geen uitzaaiingen.
Ik weet ook niet hoe ze het doen? maar misschien hebben we meer overeenkomsten? ik ben alleen heb geen partner en de meeste hier wel vaak ook nog kids waardoor je wel door moet.
En zelfs daarover heb ik mijn twijfels over het waarom en hoe je door moet nog los van of je dat in de opperste staat van happyness moet doen.
Ik kan me zelfs schuldig voelen over mijn mindere staat van happyness omdat er heel veel positivo's rondlopen en ik daar niet aan mee doe.
Maar goed dat is ook weer overdreven en dus hou ik me liever rustig dan dat ik die fijne stemming naar de kl@te help.

mocht je me willen pb-en ben je van harte welkom houden we het hier gewoon gezellie.. hihi maar dan moet je niet als gast ingelogd zijn want ik kan je igg niet pb-en

sterkte

Offline
Berichten: 37

Sanniecool
Ik begrijp je ergenis over het roze suikerlaagje wat over borstkanker heen zit.
Kanker is kanker, waar het ook zit. En bij uitzaaiingen is het niet te genezen
Ook ik heb geen partner, wel kids, maar wel een heel agressieve vorm en uitzaaiingen
Toch probeer ik te genieten, gewoon door overal de humor van in te zien
En ook ik ben soms radeloos van angst, maar ik laat mij niet zomaar van deze aardkloot afvagen
enne geen oprah kijken of te veel het roze suiikerborstkankerverhaal lezen [troost]

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

Hoi hoi ook hier gelukkig geen uitzaaiingen ,maar je gevoel is herkenbaar en loopt iedereen weleens tegen aan. Ik ben positief en heb me heel goed door anderhalf jaar behandelen heengewerkt en nu ben ik dus ff niet positief en zie ik de gouden randjes ook ff niet. Snap in ider geval helemaal wat je beschrijft,en dan ben je niet ineens negatief hoor vind ik

Sterkte meis en probeer in ieder geval wel fijne dingen te doen :wink:

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Lieve Sannie Cool,

Ik kan me enigszins indenken , hoe jij je voelt. In juli hoorde ik, dat ik lymfklieruitzaaiÏngen heb. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel na 4 jaar bkvrij te zijn. Ook ik ben allergisch voor alle glamour en glossy rondom kanker. Het is helemaal niet glamoureus en ik word pissig als ik lees, dat het mensen hun leven verrijkt. Ik had dat helemaal niet nodig om een fijn leven te hebben. Ik heb een schat van een man en een volwassen zoon. Wat dat betreft, ben ik een geluksvogel, vergeleken bij de jonkies hier. dat realiseer ik me heel goed. Ik probeer optimistisch te blijven en te zijn, maar ook ik had gewoon oud willen worden met mijn man, iets, dat er door de uitzaaiïngen niet meer inzit. Sannie als je behoefte hebt om te pben kan dat. Heel veel sterkte, liefs, Marimke

Offline
Berichten: 142

Ik mag gelukkig niet uit eigen ervaring praten, maar weet wat uitzaaiingen met zich meebrengen!!
Het is zo vaag om te stellen dat je leven eigenlijk mooier en rijker word met de wetenschap dat je uitzaaiingen hebt!
Misschien dat je wel bewuster gaat leven omdat je je bewust bent van je eindigheid! maar ja om nu te stellen dat je gelukkiger word......

Offline
Berichten: 4246

Sanniecool, welkom bij de Amazones.

Wat een nare uitspraak vind ik dat, dat je uitbehandeld zou zijn. Vast niet een uitspraak van een arts, want het is niet waar. Hoewel uitgezaaide borstkanker niet meer te genezen is, zijn er zeker nog veel behandelingen mogelijk en uitzaaiingen hebben betekent over het algemeen niet dat je gelijk dood gaat (ik schrijf het maar ronduit). Je bent toch nu in behandeling, neem ik aan? Hopelijk slaat de behandeling aan en eist de kanker over een tijdje weer wat minder plek op in je dagelijkse leven.

Ik ben trouwens ook wars van die verantwoordelijkheid die je zomaar toegeschoven krijgt, ook als je -zoals ik- geen uitzaaiingen hebt. Je moet extra genieten en toch die dingen doen die je altijd wilde, maar niet durfde, gezond eten en niet meer af en toe een vette hap van de frituur halen. Alsof je opeens een heilige bent....

lia
Offline
Berichten: 11

Lieve sannie cool,
weet ook sinds juni dat ik uitzaaiingen in lever en beenderen (alleen armpjes en beentjes zijn nog goed hahhaha) heb. Is inderdaad kl.te maar voor het ogenblik heb ik dankzij behandeling toch nog echt kwaliteits-leventje (voor t'moment natuurlijk). Weet ook niet hoelang ik hier op kan teren, maar begrijp niet goed waarom jij uitbehandeld zou zijn?
Hoop dat je hier toch wat steun en uitlaatklep voor je gevoeltjes vind!

afbeelding van andreah
Berichten: 19

ha sannie cool,

Wat nou genieten?! Is mooi als dat lukt maar niemand wil deze boodschap krijgen en het is gewoon heel erg K% dat dit je overkomt. Ik weet sinds ruim een jaar dat ik uitzaaiingen heb. het lukt me (maar dat heeft me ook een tijd gekost) om af en toe te genieten. Ik doe mijn ding, steek regelmatig mijn kop in het zand. Er zijn dingen gebeurt, dit jaar, waar ik erg van genoten heb. Maar het is toch nooit zo onbevangen als daarvoor. Ik denk dat iedereen dit op zijn eigen manier moet doen. En dit gaat gepaard met veel verdriet, woede en onmacht. Voor mij geldt dat ik dat alleen niet konstant heb, en dat er dus toch nog momenten van leuk en fijn zijn. Bij gaat het in vlagen, momenten van acceptatie (nooit helemaal, maar wat meer) en dan weer dat gevoel wat zit ik toch in een ongelovelijke foute film. Ik denk dan ook, dat alleen mensen die niet in jou schoenen staan, zo'n opmerking kunnen maken, ga voor het grote genieten. En dat sommige mensen het als kadootje hebben ervaren :roll:
Ik geloof niet wanneer iemand te horen krijgt dat ze dood gaat, dit als een kadootje kan zien. Het zijn vaak de mensen die genezen, die het zo ervaren.

Offline
Berichten: 565

Voor mij werkt het zo:

toen ik nog geen kanker had, vond ik het leven leuk.
toen ik kanker bleek te hebben, vond ik het leven k@t.
toen ik dacht weer kankervrij te zijn, werd het langzaamaan weer leuk.
toen ik uitzaaiingen bleek te hebben, was het leven vreselijk k@t.

en nu

nu ik terugkijk en zie dat het leven zowel leuk als k@t kan zijn, laat ik het allebei maar toe.

Offline
Berichten: 1113

genieten met uitzaaiingen ............
Ikzelf heb geen uitzaaiingen maar mijn man is overleden aan kanker, hij was ook uitbehandeld en mocht naar huis om te sterven. Waarvan moet je eigenlijk genieten? De wetenschap dat het je laatste verjaardag is, dat je van alles niet meer kunt, niet meer mag, nooit meer zult doen. Steeds meer afscheid moet nemen, van hobbies, van vrienden, van je mobiliteit, je zelfstandigheid. En wij hadden niet eens kinderen.

Tuurlijk hebben we nog genoten als je het vergelijkt met in het ziekenhuis liggen of als je het vergelijkt met dood gaan. Maar ik kan je wel vertellen dat we nog heel veel meer hadden genoten als hij nu nog geleefd had. En ook nu, 4,5 jaar na dato zou ik veel meer genieten als Mr. Ikkes gewoon samen met mij hier op de bank zat :?

Ik denk wel dat door de confrontatie met uitzaaiingen (nog meer dan bij de diagnose kanker) je bewuster leeft, al is het maar omdat je niet alles meer kunt en dus moet kiezen waar je je kostbare tijd aan wilt besteden. Je staat zo gezegd, meer stil bij het leven, niet alleen bij de klote momenten, maar ook bij de mooie momenten.

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

ikkes, ik kom je even knuffelen

ik wilde ook al iets schrijven, maar ik vind het zo mooi hoe jij het zegt
dat ik me bij je aansluit [kiss]

Offline
Berichten: 4201

Dit valt ook in de categorie dat je na kanker zo gaat genieten. Zoveel beter gaat leven etc. etc. Dat je weet waar je prioriteiten liggen.
Net of ik dat eerst niet wist zeg.
En na het bericht met uitzaaiingen is het wel duidelijk waar je prioriteit ligt: bij leven. Gek zeg....
Ik hoop dat je door onze herkenning iets meer weerbaarheid krijgt tegen al dit soort opmerkingen.

afbeelding van Faelivrin_9363
Offline
Berichten: 9

Ik begrijp helemaal hoe je je voelt.
Ook ik heb uitzaaiïngen, maar dan mijn longen.
Heb er geen last van en volgens de laatste berichten is het stabiel.
We hopen dat het hééééél lang stabiel blijft, maar de wetenschap dat je kanker hebt, hangt als een 'zwaard van Damocles' boven je hoofd.

Na jaren van ziekenhuis in - ziekenhuis uit met mijn schoonvader, begonnen we begin dit jaar eindelijk een beetje aan onszelf toe te komen, nadat hij ruim anderhalf jaar geleden is overleden. Toen kwam het bericht dat ik borstkanker had en onze wereld stortte wederom in. Vakantie afgezegd, spanning, chemo's, bestralingen enz. enz.
Nu heb ik bericht gehad dat de hormoonhuishouding stil ligt en dus de tumortjes in mijn longen stabiel zijn.
Dat hoop ik lang vol te houden en stilaan pak ik mijn leven weer op. De ene dag beter dan de andere. Ik heb een leuke werkkring die me alle medewerking geeft, maar wanneer ik daar aan sommige mensen vertel dat ik leef met de wetenschap dat dit mijn doodvonnis is, schrikken ze toch wel en weten niet goed hoe te reageren.

Ik klink misschien erg nuchter, maar heb zo langzamerhand geleerd dat positief denken je gezondheid wel degelijk kan beïnvloeden. Misschien helpt het ook wel dat ik er aldoor goed ben blijven uitzien en relatief weinig last heb gehad van de chemo's. Ik ben altijd al iemand geweest die overal makkelijk door heen rolde. Iedereen om me heen werd altijd ziek, behalve ik.

Kortom, probeer de positieve dingen te benadrukken en je mag gerust ook je rotmomenten hebben. Die hebben we per slot van rekening allemaal en we zijn hier om elkaar te helpen.

afbeelding van sanniecool
Offline
Berichten: 2

Dank voor alle reacties, alhoewel ik me niet in alles kan vinden, het doet me toch wel een beetje goed. Ik zou willen dat ik me goed genoeg voel om gewoon leuke dingen te doen. Maar ik vrees dat drie keer kanker (heb al twee keer eerder borstkanker incl alle fijne behandelingen gehad) gewoon te veel is om me daar nu op dit moment overheen te zetten. Drie keer chemo in 5 jaar is ook niet echt goed voor het dappere lijf, dat het ooit zo goed heeft gedaan.
Ik denk dat ik nog het meest teleurgesteld ben omdat ik 2x dacht dat ik echt 100% beter was, beide keren werd de chemo 'levensreddend' genoemd en ik was daar zelf ook van overtuigd. Dit bleek niet een klein beetje anders maar volledig. Want (en ik weet even niet meer wie dit naar me mailde) artsen hebben mij wel degelijk uitbehandeld genoemd. Treurig maar waar.

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

Ik kreeg bij mijn diagnose, nu iets meer dan een jaar geleden, gelijk te horen dat ik al vele metastasen heb.
In mijn beide longen, sleutelbeen, sommige ribben, mijn hele rug en mijn volledige bekken.
Een dreun die zijn weerga niet kent.
Toch heb ik mij blijkbaar er snel overheen kunnen zetten.
Met enorme steun van mijn man, familie en enkele lieve vrienden.
Ik probeer van elke dag te genieten, van de kleine dingen, van zingende vogels, bloemen en zelfs van samen koffie kunnen drinken in de tuin.
En ik geniet enorm van de wandelingen met mijn hond.
Ik voel me op zich redelijk. Ik heb een prognose van 1 tot 2 jaar gekregen.
Maar na mijn eerste jaar voel ik me nog niets minder of slechter als bij de diagnose. Ik heb hormoongevoelige bk en voel me soms zelfs nog redelijk tevreden.
Misschien omdat het nog vrij goed gaat, hoewel ik wel bijwerkingen van sommige medicijnen heb en ik heb Fybromyalgie.
Ik weet al jaren wat pijn en beperkingen hebben ... voor me betekenen.
Maar gek genoeg weet ik me op dit moment goede staande te houden.
Ik heb mijn werk moeten opgeven, zit nu in de IVA en ben nog jong.
Maar ik leef per dag en probeer te blijven knokken.
Ik denk als je zo positief mogelijk blijft en ook blijft kijken naar wat je nog wel kunt, je een heel eind kan komen.
Ik ga zeker voor meer dan de 2 jaar die ze mij gaven. :D

afbeelding van admin
Offline
Berichten: 4388

ik heb ook uitzaaingen in botten,lever, buikvlies, darmen en eierstokken en ben uitbehandeld.ik geniet nog steeds van alles, als ik geen pijn heb dan.van tv kijken, de zon en mn mooie tuin, winkelen per scootmobiel, internetten, tijdschriften lezen en mn katten.nee orstkanker is geen gift, het is de hel!!wie anders zegt is volgens mij ook gestoord!!heel veel stertke ook, liefs, Teresie ujit amsterdam

Offline
Berichten: 4201

Teresie (en Jeanette62),
Ik weet niet hoe ik het goed kan zeggen maar ik vind het wel knap dat je toch van het leven kunt genieten, ondanks dat je zo met de eindigheid geconfronteerd bent.

Offline
Berichten: 42

Borstkanker is heftig k*t.
Daar men mij tot nader orde schoon verklaart heeft kan ik nu weer veel plannen maken en daar wordt ik gelukkig van.
Hoe ik er aan toe zou zijn als ik in jullie positie verkeerde?
Ik weet het niet.
Ieder mens is uniek.
Even een totaal andere insteek dan omdat het ook over eindigheid van het leven gaat.
Wat jullie meemaken is x%'(%¥ vooral als je ook nog hoort dat je er van moet genieten. ( al is dat misschien van sommigen meer een onmacht uitspraak omdat ze het ook niet meer weten)
Wat dat betreft heeft Dees gelijk. Moeten en genieten passen niet bij elkaar het overkomt je of niet.
Mijn hoogbejaarde moeder is al jaren depressief bij vlagen want ze gaat dood. Vreemd genoeg zegt ook iedereen tegen haar dat ze moet genieten van de dag.
Alle senioren die ik ken denken daar dus heel anders over al hebben ze een vol leven gehad, ze willen nog meer ( plus weer soepel zijn en zo ) en jullie hoe rijk het leven al geweest is voor de borstkanker je wilt lijkt mij gewoon meer en zeker dat samen oud worden al zit je dan straks misschien op de bank met je partner te miezen omdat het leven nog maar zo kort is.

Ach vergeef me mijn gewouwel maar.

Grote hug en laat ze uit hun nek kletsen dat kanker sjiek is, het is ziek en niemand wil ziek zijn.

( Was een opium verslaving decennia geleden niet ook chic? Dat hoor je toch ook niet meer. Kijken wanneer deze onzin op houdt )

afbeelding van Ukkie
Berichten: 11

Ik vind dit ook een heel moeilijke... Met mijn leveruitzaaiing heb ik ook een tijdsklok boven m'n hoofd, maar gek genoeg is het me de eesrte tijd na die mededeling nog wel gelukt om te 'genieten' van allerlei kleine dingetjes. Misschien omdat de volle ernst van de situatie nog wat onwerkelijk overkwam; afgelopen maart hoorde ik dat ik BK had en er geamputeerd moest worden, vier weken later werden de uitzaaiingen al geconstateerd en veranderde alles. Ik voelde me fysiek nog goed, heel onwerkelijk dus dat ik zo ziek was, en misschien was het ook daarom nog op te brengen om zonnig te zijn.

Ik had ook net m'n leven weer op de rit na een hele hoop ellende: jarenlange eetstoornis, vorige partner overleden aan darmkanker, vorig jaar een beroerte (ook zoiets aparts als je nog maar 39 bent, wat ik toen was :? ). Maar tot aan afgelopen maart: weer helemaal op weg naar de rest van m'n toekomst, met uitzicht op een geweldige nieuwe baan, een schat van een nieuwe vriend, energie, ... En toen dus die diagnose.

"Ja maar jij bent zo sterk!" Inderdaad, de eerste tijd toen ik nog van alles kon ondernemen genoot ik nog wel van de kleine dingetjes, maar nu de chemo z'n tol begint te eisen en ik niet meer kan werken, winkelen, op bezoek bij vrienden of familie, alleen maar een beetje thuis verveeld rondscharrelen, denk ik: wát nou genieten!!
Dit is weliswaar een andere reden om te somberen dan puur het feit dat met een uitzaaiing je houdbaarheid definitief beperkt wordt verklaard (want ook tegen mij is gezegd 'je wordt niet oud'), maar de irritatie als mensen me op het hart drukken "vooral te gaan genieten nu" is er niet minder om...

Lieve Sanniecool, heel veel sterkte, ik hoop dat je op dit forum je ei toch kwijtkunt, en als je wilt PB-en: feel free!

Offline
Berichten: 4246

Ukkie, Sanniecool is helaas inmiddels overleden. Ze heeft wel een boek geschreven waarin ze haar verhaal vertelt, het heet 'Een van de acht'. Het boek leest lekker weg, ook al heeft het geen happy end. We hebben er een exemplaar van in de bookcrossing (er zijn wel wat wachtenden voor je).

Bookcrossing vind je :arrow: hier.

afbeelding van Ukkie
Berichten: 11

Ik heb dat ook hoor, die ergernis, zeker als mensen denken je op te beuren door te zeggen "dan ga je nu zeker nog extra van alles genieten?" (echt hoor, dat is letterlijk wat een niet zo tactische dame tegen me zei!) Mijn reactie was dan ook "Dat was ik juist aan het doen vóórdat ik deze ziekte kreeg!"
Of, ook zo'n leuke die ik al talloze keren gehoord heb: "O maar ik ken iemand die ook opgegeven was, en die is nu weer helemaal genezen". NÉÉ!! Volgens mijn oncologe word ik niet oud, en haar geloof ik toch echt eerder!

Ik heb niet zozeer moeite met het feit dat ik uitzaaiingen heb, wel met de gedachte dat mijn vriend me gaat verliezen. Ik heb zelf mijn vorige vriend verloren aan kanker, en ik weet wat een hel dat is - het breekt mijn hart om daaraan te denken. Dat haalt ook wel wat af van of ik in staat ben NU te genieten.
Maar verder: ja hoor, ik heb best nog genoeg momenten dat ik oprecht blij ben met dingetjes - maar zeker niet omdát ik ongeneeslijk ziek ben, dat is inderdaad bullshit. Ik geniet nog ondánks deze &$#%*-ziekte, da's heel wat anders!

Dus nee, dat je leven ineens verrijkt zou zijn omdat je kanker hebt gekregen: laat dat alsjeblieft van je af glijden, het is grote onzin!!

afbeelding van Esmuis
Berichten: 945

Ik heb even vreselijk de behoefte om hierover wat te zeggen. "Genieten" is een woord wat ik ook regelmatig hoor/lees sinds ik weet dat ik ongeneselijk ziek ben. Ik weet ook dat mensen om mij heen het niet verkeerd bedoelen, maar ik word er soms heel opstandig van. Ik vind inmiddels "genieten" een vreselijk woord.

Vooral als ik mij lichamelijk goed voel kan ik heel goed van dingen genieten, ik deed dat trouwens altijd al. Vaak zijn de kleinste dingen al genoeg om blij te zijn dat ik nog leef (want ik had ook plots door een ongeluk dood kunnen zijn, denk ik altijd maar). Maar ik heb ook momenten dat ik geniet en het volgende moment besef dat ik juist ook afscheid zal moeten nemen van zoiets. Een klap in je gezicht is dat.

Natuurlijk probeer je van je laatste weken/maanden/jaren het beste ervan te maken. Zolang je je goed voelt en de vooruitzichten zijn redelijk is het volgens mij iets gemakkelijker dan wanneer je weet dat je achteruit gaat of wanneer nog niet weet wat de status is. Maar als iemand die niet ongeneselijk ziek is tegen mij zegt dat ik wel MOET BLIJVEN GENIETEN of EXTRA ERVAN MOET GENIETEN, dan heb ik het daar wel moeilijk mee.

Ziek zijn met geen uitzicht op genezing vraagt enorm veel veerkracht, elke keer weer terugveren naar "positief zijn" en "genieten" van dingen die je meemaakt......dit vraagt veel energie. Ik ben altijd heel positief ingesteld geweest en veerkrachtig, maar ik kan mij inmiddels goed voorstellen dat lotgenoten op een gegeven moment de handdoek in de ring gooien. Ik ben nog niet zover, maar ik snap het wel. Ondanks dat er zoveel te genieten valt in het leven.
Ik zal zelf niet zo gauw meer zeggen tegen lotgenoten dat ze nu extra moeten genieten of zo, hoe goed bedoeld het ook is, want dat zinnetje heeft meer impact dan je zou denken.

afbeelding van anita-u2
Berichten: 212

Hoi Esmuis,
Ik denk er eigenlijk precies zo over.
We doen ons best om steeds de dingen mee te pikken die we nog kunnen en dat vergt soms heel veel energie en daadkracht.Gelukkig hebben we wel zelf in de hand wat en waar we onze energie instoppen.Ook ik hoor vaak dat ik lekker moet genieten,maar de mensen zien niet dat ik hele dagen op de bank MOET hangen slapen omdat er gewoon geen puf is.
Tuurlijk allemaal zo lief bedoeld want ze gunnen het me juist zoveel mogenlijk.Net wat je zegt de vooruitzichten spelen ook mee he.Nu ik weer net bestraald ben en nog meer evenwichtsproblemen heb moet ik me echt vasthouden met een klein wandelingetje ..tja en dat was het dan zo op een dag.En soms vraag ik mewel eens af ...genieten?
En toch gaan we door he want dat zit in het bloed .Ik hoop maar steeds op een beetje vooruitgang zodat ik wellicht ook weer eens wat meer energie krijg om echt wat tegenieten!!

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Goh, jullie zetten me aan het denken..... Ik heb ook uitzaaiingen en zeg regelmatig tegen mezelf dat ik moet genieten van het leven. Ben ook erg positief mens. Natuurlijk loop ik ook wel eens jankend door het huis, maar door de kanker ben ik me wel van meer dingen bewust dan ervoor. B.v. ik relativeer meer, ben soms ook wat harder tegen vrienden of ik sluit vriendschappen af. (beetje egoistisch maar ook wel fijn!) Maar misschien is het genieten voor mij: nog bewust meemaken van de tijd die ik hier op aarde heb, mijn kinderen en mijn man. Wat vroeger heel makkelijk aan mij voorbij ging, daar sta ik nu even bij stil, of ik blijf expres naar mijn spelende zoontje kijken, terwijl ik normaal gesproken met iets anders doorging.
Dus ja, wat is genieten? Voor bij meer bewust zijn van het leven. En dat hoeft niet altijd met een grote glimlach.....
lieve groet, Annelies

afbeelding van Esmuis
Berichten: 945

Weet je, als ik mij goed voel (en niet in de spiegel kijk) dan voel ik mij gewoon de Esmuis van altijd. Positief, genietend van alle eenvoudige dingen. Dan ben ik alleen maar anders omdat ik 'weet' dat ik ziek ben. Ik doe eigenlijk niets anders dan anders, behalve dat ik nu niet werk.

Maar ik heb nu toch vaak lichamelijke klachten, moet pijnstillers slikken, wekelijkse chemo, heb stoppels op mijn hoofd, moet veel slapen........ik ben mijzelf nu heel erg bewust van het feit dat ik ziek ben en weet niet of de behandelingen aanslaan. Ik ben nog steeds de oude esmuis, maar wel met beperkingen en heel erg bewust van het feit dat het leven zal ophouden. En leven met dat bewustzijn is heftig. Dan is inderdaad soms die grote glimlach ver te zoeken en zijn de tranen niet tegen te houden.

Offline
Berichten: 565

maar lieverdjes, je kunt toch ook niet altijd positief zijn. Ik krijg er altijd zo'n jeuk van als ik mensen dat hoor zeggen.
Het 'normale' genieten, de vanzelfsprekendheid daarvan, is in een heftige periode gewoon vaak ver te zoeken. Daar moet je reeel in zijn. Juist als je uitzaaiingen hebt en je moet zien op te boxen tegen de genadeloze werkelijkheid, juist dan heb je alle reden om te balen als mensen tegen je zeggen: wel blijven genieten hoor. Tja alsof het allemaal zo makkelijk is, denk ik dan. Je moet eerst leren omgaan met alle heftige emoties en lichamelijke klachten die erbij komen kijken.

Volgens mij hoor je Amazones daarom vaak praten over genieten van de 'kleine' dingetjes. Omdat je door al je moeheid, je beperkingen, je angst, de kleine dingetjes meer gaat waarderen. Een mooie bos bloemen, een lieve lach, iemands arm om je heen, de zonnestraaltjes. Daar wordt je hart dan door geraakt. Dus het genieten is er dan wel, maar het is anders, misschien zelfs nog wel waardevoller dan daarvoor. Omdat het niet meer zo vanzelfsprekend is.