Leven met uitzaaiingen

7 berichten / 0 nieuw
Offline
Berichten: 3
Leven met uitzaaiingen

In juli 2018 de diagnose borstkanker gekregen. Kort daarna ook het bericht dat ik veel uitzaaiingen in mijn lever had. Binnen twee weken zat ik aan de chemo. Gelukkig is dat goed aangeslagen en inmiddels slik ik dagelijks Tamoxifen. Het is nu spannend zonder chemo en afwachten of de tamoxifen zijn werk gaat doen en voor hoelang dat dan zal zijn. 

Ik merk dat ik me toch vaak eenzaam voel ondanks alle lieve vrienden en familie die mij steunen. Het gevoel dat ik heb is moeilijk uit te leggen. Ook hoe ik met mijn werk om moet gaan is heel dubbel. Ik wil werken maar ook genoeg tijd hebben voor leuke dingen ik weet nl niet hoelang ik nog heb. 

Ook vond ik het lastig tijdens de chemo’s en tijdens een opname dat ik steeds het idee had dat ik de jongste was. Terwijl dit natuurlijk onzin is. Ik ben tenslotte al 38. Ik wil gewoon leven!!!

Ook is het gekke dat steeds als er een goed bericht komt ik daarna juist depri wordt. Mijn omgeving is blij en ik natuurlijk ook maar daarna komt het besef dat ik alsnog ongeneeslijk ziek blijf. 

Ik hoop dat er mensen zijn die zich hier in herkennen of ook zulke gevoelens hebben. 

Als laatste heb ik het idee dat mijn leefsituatie nogal ongewoon is. Ik heb het idee dat ik de enige ben die geen gezin heeft. Ook dat is iets wat lastig is. Ik ben best heel gelukkig in mijn eentje maar het idee dat dit niet meer zal veranderen is wel confronterend. Ik dacht altijd ik kom nog wel eens iemand tegen maar ja in mijn situatie is dat niet echt waarschijnlijk meer. 

Pfff dat klinkt allemaal heel zwaar terwijl ik heel vee plezier maak en ook veel plannen heb. Kortom nogal dubbel allemaal

Offline
Berichten: 198

Hoi Snoopy, 

Wat heftig om zo snel ook al met uitzaaiingen geconfronteerd te worden. Ik kan mij voorstellen dat het best heel eenzaam voelt om dit zonder partner door te maken. 

Ik heb zelf geen uitzaaiingen voor zover ik weet, maar wel een relatief slechte prognose. En zelfs met man en kinderen ervaar ik het proces als eenzaam. Je loopt uit de pas met je leeftijdsgenoten, die met hele andere dingen bezig zijn. En in het ziekenhuis ben je inderdaad vaak de jongste, dat herken ik wel. Overigens zijn er hier helaas zat jonge vrouwen....

Ik denk dat het heel "normaal" is om in jouw situatie te dealen met wisselende gevoelens. Ik hoop dat een van de andere dames je nog wat handvatten kan geven voor je situatie. 

Hartelijke groet, 

Linda

Offline
Berichten: 3979

Snoopy, ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik heb ook uitzaaiingen maar na de eerste keer borstkanker (34 jr) duurde dat wel heel lang. Uiteindelijk kreeg ik pas op mijn 54e uitzaaiingen (tussendoor had ik nog wel kanker) maar ik heb dus al wel een heel leven mogen hebben. Natuurlijk wil ik niet dood! Nog lang niet, ik ben 'pas' 57 dus tja. De mensen om je heen, zijn, meestal, heel lief, maar ze kunnen gewoon niet snappen hoe het voelt om zo'n diagnose te krijgen. Lotgenoten wel!

Offline
Berichten: 265

Ik heb geen uitzaaiingen (voor zover ik weet. Afkloppen! ) maar die eenzaamheid herken ik ook. Alleen lotgenoten begrijpen elkaar. Hoe begripvol je omgeving ook kan zijn.

Tja, wat is een ongewone leefsituatie? We zijn allemaal anders, toch?

Ik voelde me ook heel jong tijdens de behandeling  Ik was toen 37 jaar. Vooral tijdens de bestraling als m'n dochtertje mee was werden we wel eens aangekeken. Het was ook vast een triest gezicht. Zo'n klein vrolijk meisje te spelen totdat mijn bestraling klaar was. 

Hopelijk heb je veel aan de lotgenoten hier! 

Offline
Berichten: 857

Hoi Snoopy. Dat is niet niks... En deel van je verhaal ken ik zeker. Ik was 31 toen bij mij uitgezaaide borstkanker werd ontdekt. Ondertussen 38 en helaas richting het einde van alles...

Zeker omdat ik in het begin fulltime werkte en alles wat ik deed dat een normale dertiger ook zou doen, hadden volgens mij best veel mensen niet door dat ik ziek was. Of ze uitten het in elk geval niet. Nou had ik zelf ook weinig klachten dus was het makkelijk mee daarnaar te gedragen. Nu met zwaardere medicatie, geen werk meer en veel meer klachten heb ik nu soms juist het idee dat ik meer alleen sta. Ik heb een hekel aan hulp vragen en genoeg mensen die mij alleen bij koffie of lunch zien, lijken nog steeds te denken (of zo komt het iig op mij over) dat het allemaal wel meevalt. Mijn vriend zorgt goed voor me maar is ook een beetje het typ'wat je niet ziet, bestaat niet, dus de kanker lijkt er voor hem vooral te zijn als ik pijn lijd ofzo. Ik heb wel veel lotgenotencontact maar dat zijn ook echt twee gescheiden werelden.

Ik heb bij de chemo's trouwens ook vaak het gevoel dat ik de jongste ben en dat maakt me soms ook boos/verdrietig. Vooral omdat die mensen van 75+ daar dan ook nog zitten voor een curatieve behandeling. ..

Het is pittig, merk ik nu steeds meer. Mensen willen me niet 'lastig vallen'  terwijl ik moeilijk om hulp vraag. Dus ik heb wel af en toe iemand nodig die met iets concreets komt om te doen. Dat mijn vrienden niet echt in de buurt wonen maakt het ook niet makkelijker. . 

Nou goed, dit was niet echt een antwoord met tips. Meer wat ervaringen van mezelf, waar jij ws weinig aan hebt. Sorry daarvoor. 

Ik hoop dat je lang goed gaat op de Tamoxifen en vragen mag altijd  dan kan ik een poging doen tot een iets constructiever antwoord. ;) 

Succes! 

Offline
Berichten: 626

Oooh - ik wil jullie knuffelen... Wat is het leven soms oneerlijk.

@snoopy ik heb geen uitzaaiingen (zover ik weet) maar herken het gevoel wel dat je een heel leven altijd gedacht hebt 'komt nog wel' en nu veel bewuster bent dat zaken misschien de rest van je leven niet meer gaan veranderen. Aan de andere kant: ik lees hier over vrouwen die nog jááren leven, waarom zou je niet nog de liefde tegen het lijf kunnen lopen? Beseffen dat het leven eindig is, kan ook juist ervoor zorgen dat je veel bewuster gaat leven.

Maar goed, ik heb makkelijk praten, dat weet ik wel.

Offline
Berichten: 60

Oh ik herken het helemaal. Ook ik heb uitzaaiingen en hoe lang we allemaal nog hebben weten we niet. Voor buitenstaanders is het inderdaad het ziek zijn wat ze van buiten zien. We zullen hiermee moeten dealen. Wat ik je wel wil meegeven maar dat geldt eigenlijk voor iedereen. Leef! Probeer van elke dag een feestje te maken. We kunnen er namelijk niets aan veranderen. Dikke kus van mij.